My Control My Luffy

ตอนที่ 51 : ความคิดที่สวนทางกับหัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 304
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    8 มี.ค. 57

“สวัสดีครับประธาน”

“อรุณสวัสดิ์ค่ะท่านประธาน”

“สวัสดีจ๊ะ”

โรบินเดินเข้าสำนักงานทุกคนแหวกทางให้อย่างเกรงต่ออำนาจที่เธอมี เมื่อหญิงสาวพ้นสายตาผู้คนเข้าไปที่ห้องทำงาน แว่นกันแดดสีดำกรอบใหญ่ก็ถูกถอดออก ดวงตาที่เคยเรียวสวยบวมช้ำจนแทบลืมตาไม่ขึ้น

“เฮ้อ....”

หญิงสาวประสานมือเท้าไว้บนโต๊ะ ก้มหน้างุดเคร่งเครียดซึ่งสาเหตุคงเดาได้ไม่ยาก ทุกคนกำลังคิดมากเรื่องลูฟี่ไม่ใช่เพียงแค่เธอ นามิเองก็อาการแย่พอกัน ใครจะเชื่อว่าเด็กน้อยไม่ใช่น้องชายเขาอีกแล้ว จะไม่ได้ยินเสียงเล็กๆนั่นเรียกฉันว่าพี่อีกแล้วงั้นเหรอ?

ก๊อก! ก๊อก!

!? เชิญจ๊ะ”

เธอหยิบแว่นกลับมาสวมอย่างเดิมปั้นหน้ายิ้มฝืนๆให้แก่ผู้มาเยือน ซึ่งเขาไม่ใช่พนักงานอย่างที่คิด กลับกลายเป็นประธานยักษ์ใหญ่แห่ง ดองกีโฮเต้ กรุ๊ป

“ดอฟฟี่?”

“อรุณสวัสดิ์ อาการหนักเลยนี่”

“...มี...ธุระอะไรรึเปล่าคะ?”

“ผมเอาเอกสารของสัปดาห์นี้มาให้ครับ”

“ขอบคุณค่ะ....แล้ว...จะไม่ถามฉันเหรอ? เรื่องของเขาน่ะ?”

“อย่าหาว่าผมใจดำเลยนะ แต่ผมเห็นคุณวันนี้ผมก็รู้แล้ว...พูดไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น...แล้ววันนี้จะไปเยี่ยม ขอตัวก่อนนะครับ”

“ค่ะ”

ว่าไปนั่น เขาเองก็รู้สึกแย่พอกันนั่นแหละ ที่ลูฟี่เปลี่ยนไปขนาดนั้น เปลี่ยนไปในแบบที่เขาทำอะไรไม่ได้ จะคิดให้มันไปในทางที่ดีขึ้น มันก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาเลย

“ต่อไปมีนัดเซ็นสัญญาที่บริษัท คิง ต่อด้วยการทานอาหารกับคุณสแตนส์ค่ะ”

“....”

“นายท่าน?”

“เขาอยู่นั่น...”

โมเนะมองตามดอฟฟี่เพื่อหาสิ่งที่เขาเห็น เด็กน้อยน่ารักที่แสนคุ้นเคย วิ่งกระโดดท่าทางเริงร่ากับตะกร้าจ่ายตลาดของเขา ดอฟฟี่กำลังยิ้มจางๆ ท่าทางเขาดูมีความสุขขึ้นมานิดหน่อย และก้าวลงจากรถตามเด็กคนนั้นไป

“ขอตัวเดี๋ยวนะ”

“ค่ะท่าน”

เธอยิ้มและสั่งคนขับรถให้พากลับบริษัท ดอฟฟี่ตามไปเทียบข้างเด็กหนุ่มและทักทาย เขาทักตอบ และยอมให้ดอฟฟี่เดินไปด้วยกัน ช่วยกันซื้อของ เตรียมทำหม้อไฟกินกันคืนนี้

“คุณลุงชอบหม้อไฟไหมครับ?”

“อือ ก็ชอบนะ...แต่เธอไม่ชอบกินผักนี่ใช่ไหม?”

“ครับ มันขม แล้วก็ไม่อร่อยเลย”

“งั้นซื้อเนื้อไปเยอะๆ แล้วก็เลือกผักให้มันหลากหลายจะได้ดูเยอะและน่ากินขึ้น”

“นั่นสินะครับ ...คุณลุงไปกินด้วยกันไหม?”

“ไปสิ ฉันไปแน่”

ดอฟฟี่ตอบรับไป เพราะยังไงวันนี้เขากะว่าจะเข้าไปที่นั่นอยู่แล้ว ถือว่าเป็นโบนัสพิเศษสำหรับการไปเยี่ยมเยียนครั้งนี้แล้วกัน แต่เวลาสวรรค์ก็อยู่ได้ไม่นาน โทรศัพท์จากสำนักงานก็โทรเข้ามา

“ฉันคงต้องไปแล้วล่ะ กลับบ้านเองได้นะ?”

“ครับ”

“บายเด็กน้อย เจอกันเย็นนี้”

มือหนาวางทาบลงบนเรือนผมสีเข้มเพียงครู่ ขยี้เบาๆแล้วจากไป หารู้ไม่ว่าแผ่นหลังกว้างนั่น เด็กน้อยเฝ้ามองจนลับตา ความรู้สึกแปลกๆที่แล่นเข้ามานี่มันอะไรกันนะ? ทำไมถึงเสียใจที่เขากำลังจะไปกันล่ะ?

“คะ คุณลุง!! ต้องมาให้ได้นะ!!

เขาไม่ตอบกลับ แค่โบกมือไหวๆบนอากาศแล้วเดินต่อไป ไม่อยากให้ไปเลย....อยากคุยด้วยอีกซักหน่อย ถ้าคืนนี้เขาไม่มาล่ะ อยากเจอเขาอีกจัง

รอยยิ้มนั่น ผมรู้สึกคุ้นตาเหลือเกิน มือหนาอันอบอุ่นนั่นด้วย เขาทำผมใจเต้นเมื่อเขาส่งยิ้มมาให้ เกิดอะไรขึ้นกับหัวใจผมกันนะ? แล้วนี่ผมเป็นอะไรไปรึเปล่า รู้สึกอุณหภูมิบนหน้ามันเพิ่มสูงขึ้นกะทันหันแฮะ

“ลุงประหลาด”

“อะไรประหลาดเหรอ?”

!? หือ?”

ซันจิกำลังเดินหาวัตถุดิบทำอาหารสำหรับทางร้านในคืนนี้ เห็นว่าจะให้ไปจัดงานเลี้ยงแก่ประธานบริษัทยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่ง เป็นงานเลี้ยงฉลองการประสบความสำเร็จที่เจาะตลาด ได้กำไรมหาศาล

“คุณเป็นใครครับ?”

!? เล่นมุขเหรอ? ฉันซันจิไงเล่า จำไม่ได้เหรอ?”

ลูฟี่ถูกถามแบบนั้นก็ส่ายหัวหน้าซื่อไปตามความจริง ซึ่งซันจิก็ยังเชื่อว่าเขาแกล้ง และเออ ออตามอย่างนึกสนุก ชายหนุ่มชวนคุยเรื่อยเปื่อยก่อนจะแยกกันไป ลูฟี่กลับบ้านเมื่อซื้อของเสร็จ คุณปู่ออกมาต้อนรับหน้าบ้านเมื่อเขากลับมา

“ไงหลานรัก จ่ายตลาดสนุกไหม?”

“ครับ ได้เจอคนแปลกๆด้วย เห็นบอกว่าเป็นเพื่อนผมแน่ะ ไม่เห็นจะจำได้เลย”

“งั้นเหรอ? แล้ว...มีอะไรอีกล่ะ?”

“ก็มี...อ้อ! ผมเจอคุณลุงประหลาดนั่นด้วยครับ เขามาช่วยผมซื้อของ สนุกมากๆเลย”

“จริงเหรอ?”

“ครับ ว่าแต่รีบไปเตรียมของกันเถอะ เดี๋ยวสองคนนั้นก็กลับแล้ว”

“จ้าๆ”

คุณปู่ คุณหลาน พากันหิ้วของเข้าครัวไป เตรียมหม้อไฟสำหรับมื้อเย็นคืนนี้ แต่คุณลุงคนนั้นจะมาตามที่บอกไว้ไหมนะ อยากให้เขามามากๆเลย ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน ก็แค่... อยากเจอน่ะ

 

................................

................................................

 

“มันเป็นอาการทางสมองอย่างหนึ่งที่จะป้องกันการสูญเสียสภาพจิตใจ เลยเกิดอาการความจำย้อนกลับเลือกที่จะ ลืม สิ่งเลวร้ายที่เกิดขึ้นในอดีต และคงไว้ซึ่งสภาพจิตใจที่ดี”

“ถ้าอยากให้เขากลับมาจำทุกอย่างได้ ผมควรทำยังไง?”

“อันดับแรกคือใช้คลื่นไฟฟ้ากระตุ้นความจำเขาให้กลับมา ไม่ก็ใช้การกระทบกระเทือนให้เขากลับมาจำได้อีกครั้ง หรือ รอให้เวลาเป็นยารักษาทุกอย่าง”

“ขอบคุณครับรุ่นพี่”

 ลอว์ออกจากสำนักงานจิตเวทหลังจากที่บอกสภาพจิตของน้องชายแบบคร่าวๆ เท่าที่ตนรู้ และได้ข้อมูลที่น่าสนมากทีเดียว ถ้าลูฟี่เกิดอาการแบบนี้ เขาก็จะลืมมันทุกครั้งที่สภาพจิตใจย่ำแย่งั้นเหรอ มึนหัวจังแฮะ...

“ลอว์ เลิกงานแล้ว กลับกันเถอะ”

“โทษนะคิด วันนี้คุณปู่จะฉลองที่ลูฟี่ออกจากโรงพยาบาล ฉันต้องกลับบ้านน่ะ”

“งั้นเหรอ? งั้นผมไปส่งนะ”

“มะ ไม่โกรธเหรอ?”

“ไม่...ทำไมต้องโกรธล่ะครับ?”

“ก็แบบ...ฉันไม่ค่อยอยู่ด้วย นายคงน้อยใจบ้างไม่ใช่เหรอ? ปกติแล้วเวลานี้มันก็ต้อง...โกรธบ้าง”

“ขอโทษที่ทำให้กังวลแบบนั้นนะครับ แต่ผมไม่อยากทำให้คุณลำบากใจ เพราะฉะนั้น...รีบไปกันเถอะครับ ทุกคนรอคุณอยู่นะ”

“อือ...”

ร่างเล็กกว่าฉีกยิ้มกว้างจนตาปิด ผมรักที่คุณหมอเป็นแบบนี้ ทุ่มเท รักครอบครัว ถึงบางครั้งจะมีมุมเงียบขรึม แต่ก็ยังรู้สึกอบอุ่น ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันตลอด ผมก็พอใจแล้ว

“ไปนะคิด ขอบใจที่มาส่ง”

“ขอให้สนุกครับ หลับฝันดี”

คุณหมอหันหลังเดินเข้าบ้านไป ทำเป็นเท่นะ ยูสทัส คิด ทั้งที่จริงแกแทบจะดิ้นตายด้วยซ้ำ แต่ทำไงได้ล่ะ ถ้ารั้งเขาเอาไว้กับตัวเองมันดูเห็นแก่ตัวเกินไป ยังไงคุณหมอก็ยังมีคนอื่นที่รักเขา ยังเป็นคนสำคัญของใครๆ ผมทนเห็นเขาเครียดเพราะผมไม่ได้

“ไงคิด จะกลับแล้วเหรอ?”

“ไงดอฟฟี่ ครับ พอดีพรุ่งนี้มีงานอีกน่ะ...คงต้องขอตัวก่อน”

“งั้นก็โชคดี”

โดฟลามิงโก้มาตามที่บอกไว้ เขาเข้าไปข้างในโดยไม่ลืมบอกลาเพื่อนที่อยู่ข้างนอก เลิกงานแล้วเขาก็รีบมาทันที แค่ถอดเสื้อสูท ทิ้งมันไว้ในรถพร้อมแฟ้มเอกสารสุดหนาสองสามกอง

“ดอฟฟี่?”

“โย่ว! โทษทีลอว์...ฉันไม่ได้บอกนายก่อนล่วงหน้าสินะ”

“ฉันรู้จากโรบินแล้ว...แค่...ไม่คิดว่าจะมาจริงๆ”

“แปลว่า ยินดีต้อนรับสินะ? ขอบใจ มีอะไรให้ช่วยบ้างล่ะ?”

“...ไปช่วยล้างผักในครัวแล้วกัน”

ลอว์ชี้นิ้วไปด้านหลัง ซึ่งนั่นคือประตูห้องครัว เขาไม่รีรอจะเดินเข้าไปข้างใน แต่ข่าวคือมีใครอีกคนอยู่ตรงนั้นด้วย เด็กตัวเล็กในผ้ากันเปื้อนสีเลือดหมู ขับผิวขาวเนียนละเอียดให้กระจ่างใสกว่าเดิม

“ลูฟี่”

“อ่ะ!? คุณลุง?”

ร่างเล็กวิ่งเขาไปกอดผู้มาเยือนจากความรู้สึกอันเคยชิน รู้ตัวอีกก็วิ่งเข้าไปหาเขาเสียแล้ว ดวงตากลมโตเงยขึ้นส่งยิ้มกว้างให้อีกฝ่าย ใบหน้านั่นบ่งบอกว่าดีใจจนปิดไม่อยู่

“มาจริงๆเหรอครับเนี่ย”

“ใช่....ฉันมาแล้ว ลอว์บอกให้ฉันมาช่วยล้างผักน่ะ”

“เอ๋? ไม่เชื่อใจผมสินะ? แต่ช่างเถอะ ทางนี้ครับคุณลุง”

ดอฟฟี่ตามไปพลางแกะกระดุมข้อมือ ถลกแขนเสื้อขึ้นเหนือศอก หยิบผักในกระจาดมาล้างน้ำ ท่าทางดูชำนาญกว่าที่คิด ดูไม่เหมือนครั้งแรกที่เขาเข้าครัวทำอาหาร

“คุณลุงดูคล่องจังครับ ทำกับข้าวกินบ่อยเหรอ?”

“ใช่...แต่ตอนนี้ไม่แล้วล่ะ”

“ทำไมล่ะ?”

“งานยุ่งขึ้น นั่นนี่เต็มสมอง ฉันใช้เวลาส่วนใหญ่กับงาน และอีกนิดหน่อยกับการพักผ่อน...รู้ตัวอีกทีก็ลืมไปแล้วว่าที่บ้านมีห้องครัว”

“ผมอยากลองกินฝีมือคุณลุงดูจัง ไว้ว่างๆทำให้ผมกินได้ไหม?”

“เอาสิ ไว้ว่างเมื่อไรจะทำให้กินนะ”

“ล้างผักเหรอจ๊ะ? เตรียมของเสร็จแล้วนะ มากินกันเถอะ”

“ครับ!!

ได้เวลาอร่อยแล้ว เด็กน้อยช่วยเขายกผักออกไปข้างนอก น้ำเดือดปุดในหม้อส่งกลิ่นหอมอ่อนๆยั่วน้ำลาย ตั้งวงล้อมรอบหม้อใบนั้น ก่อเกิดภาพอันอบอุ่นของครอบครัวสุขสันต์ มันอร่อยกว่ามื้อราคาแพงตามร้านเลิศหรูซะอีก

..........................

..................................................

“ลาก่อนทุกคน มื้อนี้สนุกมากจริงๆ”

“ไว้มาอีกนะดอฟฟี่”

“มาอีกนะครับคุณลุง”

“ไว้มีโอกาสจะมาอีกนะ”

ถึงเวลาต้องบอกลาที่นี่แล้ว เมื่อทุกคนหันกลับเข้าไป เด็กน้อยก็พุ่งเข้ากอดร่างใหญ่จากข้างหลัง รัดแน่นจนลมหายใจขาดช่วง เขาตัดสินใจแกะมือเล็กๆคู่นั้นแล้วจับจ้องเด็กน้อยตรงหน้า หาคำตอบของเรื่องที่เกิดขึ้น

“เป็นอะไรเจ้าหนู?”

“...ผมขอโทษ...ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม....ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ผมไม่อยากให้คุณไปเลย”

“ไม่ได้นะเด็กดี ฉันต้องกลับแล้ว...เธอเองก็ได้เวลาเข้านอนแล้วด้วยนะ”

“งั้นคุณลุง...อยู่ส่งผมเข้านอนก่อนได้ไหม?”

“....”

“ลูฟี่?”

ลอว์เห็นน้องไม่ตามเข้ามาเลยออกไปเช็คดู เจ้าตัวน้อยกำลังเกาะหนึบอยู่ที่เอวของดอฟฟี่ อีกฝ่ายกำลังลำบากใจ ลูฟี่คงไปอ้อนอะไรเข้าแน่ๆ เขาควรรีบห้ามไม่ให้ลูฟี่ทำตัวเอาแต่ใจแบบนี้

“ทำอะไรอยู่เด็กน้อย เข้าบ้านได้แล้วนะ?”

“แต่ว่า….

“ใช่แล้วเด็กดี กลับเข้าบ้านดีกว่านะ ข้างนอกมันหนาว”

ดอฟฟี่ส่งเสริมคำพูดของลอว์ด้วยน้ำเสียงแสนจะอ่อนโยน เด็กน้อยคลายมือออกช้าๆ จูงมือพี่ชายเดินเข้าบ้านไปทั้งที่ดวงตายังจับจ้องร่างสูงอยู่อย่างนั้น

“!?”

!?

วินาทีนั้นไม่มีใครพูดจา นอกจากแสดงสีหน้าตกตะลึง ลูฟี่สะบัดมือออกจากลอว์ วิ่งเข้าใส่ดอฟฟี่เช่นเมื่อครู่ที่เขาทำ แต่รอบนี้แกะยังไงก็ไม่ยอมปล่อย

“ลูฟี่?”

“ลูฟี่?”

ดอฟฟี่เงยหน้าขึ้นเพื่อรอคำตอบจากลอว์ ฝ่ายนั้นเพียงถอนใจเบาๆและปั้นหน้าหนักใจ พี่สาวสองคนตามมาเป็นทัพเสริม เพราะเห็นไม่เข้ามากันซะทีเลยอยากรู้ว่ามีอะไรกัน

“เอ่อ...ช่วยหน่อยสิ”

“เด็กน้อยเกิดอะไรขึ้นจ๊ะ?”

“ผมไม่อยากให้ดอฟฟี่กลับบ้าน อยากให้เขาอยู่กับผมก่อน”

“เหรอจ๊ะ?  เอ...แต่ถ้าเขาไม่รีบกลับ พรุ่งนี้ก็จะมีงานเยอะขึ้น เผลอๆอาจจะไม่ได้มาหาหนูอีกเลยนะ?”

“เอ๋!? ไม่เอาอ่ะ!! มาหาผมอีกนะ!!

“ถ้าอยากให้มาอีกต้องปล่อยเขากลับนะจ๊ะ ดอฟฟี่จะได้รีบกลับไปทำงานไง”

“จริงๆนะ?”

“จริงสิ”

สองสาวใช้เวลาไม่นานในการเคลียร์ปัญหา ยังไงคนที่อยู่ด้วยกันมานานก็ย่อมรู้จักกันดีที่สุดสินะ เรื่องนี้ต้องยกให้กับพวกเธอจริงๆ ลูฟี่ยอมปล่อยมือจากร่างสูงและยอมเข้าบ้านไปกับลอว์แต่โดยดี

“ขอโทษที่ทำให้ลำบากนะดอฟฟี่”

“ไม่เป็นไรครับ แค่ตกใจนิดหน่อย”

“ไว้มาหาอีกนะ ถ้าว่าง”

“มาแน่นอนครับ แต่วันนี้คงต้องขอตัวก่อน”

“เชิญค่ะ”

 

ดอฟฟี่พยักหน้าน้อยๆก่อนจะกลับขึ้นรถไป เรื่องที่เกิดขึ้นคงเป็นความรู้สึกอันเคยชินที่ไม่มีในความทรงจำ ซึ่งลูฟี่คงจะไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงทำแบบนั้น แค่ปล่อยไปตามความคิดที่ผ่านเข้ามาในสมอง

 

บางทีมันก็กลายเป็นความหวังลมๆที่ว่า การอยู่ใกล้ดอฟฟี่...จะทำให้ความทรงจำเขากลับมาเร็วขึ้น

 

 

ตกใจหมดเลยที่อยู่ๆก็วิ่งเข้ามากอดแบบนั้น แต่ไออุ่นนี้ฉันลืมไปนานแค่ไหนแล้วนะ?  เกือบลืมตัวกอดตอบไปซะแล้วสิ ความคิดฉันไม่ได้โตขึ้นเลย ยังเป็นเหมือนเด็ก ยังอยากเอาแต่ใจพาตัวเขาขึ้นรถมาด้วยโดยไม่สนใจอะไร กอดเขาไว้เหมือนอย่างที่แล้วมา ทำให้เขาอยู่ในกำมือตัวเอง จากนี้ไป...คงต้องอยู่ห่างจากเด็กคนนี้ซักพักแล้วล่ะ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

439 ความคิดเห็น

  1. #419 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 23:55

    พยายามเข้านะทุกคน

    #419
    0
  2. #303 vviiwwyy (@vviiwwyy) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 13:25
    สงสัยต้องยุด้วยกันบ่อยๆซะละ คิคิ
    #303
    0
  3. #205 ` (sawada.tsunayoshi) -? (@fernnie1) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 19:23
    ลูฟี่จำให้ได้เร็วๆนะ T^T
    #205
    0
  4. #204 vviiwwyy (@vviiwwyy) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 15:19
    เย้ๆๆ ตอนใหม่มาแว้ววว อร๊ายยย ฟี่น้อย รีบจำได่เร็วๆน้าา สงสารดอฟฟี่อ่า คิคิ 
    #204
    0