I am normal ผมนี้ละคนธรรมดา

  • 93% Rating

  • 158 Vote(s)

  • 544,541 Views

  • 7,790 Comments

  • 9,116 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    964

    Overall
    544,541

ตอนที่ 1 : บทนำ (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31395
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 195 ครั้ง
    22 พ.ค. 57

บทนำ                              

            เปรี้ยง

            เสียงฟ้าผ่าดังกึกก้อง กลุ่มเมฆสีดำสนิทเริ่มปกคลุมท้องฟ้ายามเย็น ตามมาด้วยเสียงลมกรรโชกดังขึ้นมาเป็นระยะ สัตว์เล็กและสัตว์ใหญ่ต่างวิ่งหลบฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมา เสียงฝีเท้าบางอย่างดังขึ้น

            ตึกๆ

            โครม

            เสียงเจ้าของฝีเท้าล้มลง แต่ก็ไม่ยอมหยุดเพียงเท่านั้น เขาลุกขึ้นก่อนจะวิ่งต่อไป เสียงหอบดังขึ้นอย่างต่อเนื่องแต่เจ้าของฝีเท้าก็ไม่มีท่าทางจะหยุดแม้แต่น้อย เพียงไม่นานเขาก็ทะลุป่ามาหยุดตรงริมลำธาร ผิวน้ำสะท้อนให้เห็นว่าเจ้าของเสียงฝีเท้านี้เป็นชายหนุ่มที่ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล มือขวากำห่อผ้าเอาไว้แน่เหมือนกลัวว่ามันจะหายไป เขารีบก้มตัวลงเพื่อดื่มน้ำจากลำธาร

            “อึกๆๆ”

เสียงดื่มน้ำดังอยู่สักพัก ก่อนที่ชายหนุ่มจะหันไปมองรอบตัว เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครตามมา สีหน้าตึงเครียดเริ่มผ่อนคลายลงบ้าง เสียงพึมพำปานละเมอดังขึ้นมาพร้อมกับสายตาที่จับจ้องไปอีกทาง

            อีกไม่ไกลก็จะถึงที่หมายแล้ว หวังว่าเจ้าเงาดำคงจะตามมาไม่ทันนะ

            ยังไม่ทันที่จะขาดคำ เสียงหัวเราะก็ดังก้องไปทั้งริมลำธารแห่งนั้น ชายหนุ่มกำห่อผ้าในมือแน่ เขารีบวิ่งไปทางที่มองเมื่อสักครู่  แต่เสียงหัวเราะก็ยังคงตามเขาไปทุกแห่ง ชายคนนั้นวิ่งต่อไปอย่างไม่คิดชีวิต แม้จะเป็นเช่นนั้นเขาก็ยังก้มหน้าวิ่งตรงไปในทิศทางที่กำหนด ในที่สุดเขาก็มาถึงริมทะเลสาบ ชายหนุ่มกวาดตามองรอบตัว ก่อนจะเห็นกระท่อมไม้ที่ตั้งอยู่อีกฝากของริมทะเลสาบ เขายิ้มอย่างดีใจ ถึงกับกล่าวขึ้นมาเบาๆว่า

            พ่อครับ ในที่สุดผมมาถึงแล้ว อีกแค่นิดเดียวเองเท่านั้น

            ชายหนุ่มทำท่าจะออกวิ่งต่อไป แต่ตรงหน้าของเขาได้มีเงาดำมาคอยอยู่นานแล้ว ในตอนแรกที่มันปรากฏตัวออกมา ร่างกายของมันเป็นเพียงเงาที่อยู่บนพื้นเท่านั้น สักพักเงาดำก็ค่อยๆลุกขึ้นยืน มันเริ่มเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์ที่สวมผ้าคลุมสีดำปิดปังใบหน้าเอาไว้  น้ำเสียงดุดันของเงาดำดังก้องไปทั่วบริเวณ

            มอบของในห่อผ้ามา แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า

            ไม่มีทาง”เสียงอันหนักแน่นพร้อมท่าทางการกระชับห่อผ้าที่อยู่ในมือขวาให้มาแนบกับหน้าอก เหมือนจะบอกว่า ถ้าแกอยากจะได้ของในห่อผ้าก็มาแย่งชิงเอาเองเถอะ ชายหนุ่มหันมือข้างซ้ายไปทางเงาดำ ก่อนจะตะโกนดังๆว่า

            ไลนิ่ง Max  มหาสายฟ้าทลายพิภพ

            สายฟ้าที่รุนแรงพุ่งออกจากมือโดยมีเป้าหมายที่เงาดำตรงหน้า ก่อนที่สายฟ้าจะสัมผัสปลายเสื้อ เงาดำได้จัดการสะบัดมือเพียงเล็กน้อย สายฟ้าที่ตรงเข้ามาก็สลายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

            “ไม่จริง!!! ” เสียงร้องของชายหนุ่มดังขึ้นมา

 เงาดำได้โบกมือเบาๆอีกครั้ง มันทำให้เกิดลมหมุนขนาดพอเหมาะที่พอจะพัดชายคนที่ถือห่อผ้าไปกระแทกเข้ากับต้นไม้ที่อยู่ด้านหลังอย่างเต็มแรง

            อ๊าก!!!!

            โครม

            แรงกระแทกทำให้ชายหนุ่มจำต้องปล่อยห่อผ้าที่ถือไว้ให้ล่วงหล่นลงสู่พื้น เขาพยายามจะเอื้อมมือไปหยิบห่อผ้า แต่ก่อนที่มือจะเอื้อมไปถึง ห่อผ้าที่อยู่ตรงหน้าได้ลอยเข้าไปหาเงาดำเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พอห่อผ้าสัมผัสกับมือของเงาดำเท่านั้น เพลิงสีดำได้ลุกโชนขึ้นแผดเผาจนห่อผ้าและของที่อยู่ภายในสลายไปเกือบหมด มีสิ่งเดียวที่ยังคงเหลืออยู่บนมือคือ สมุดปกอ่อนเล่มสีดำ เงาดำจับจ้องไปยังสมุดเล่มสีดำ ก่อนที่มันจะเร่งเปลวไฟให้แผดเผาสมุดเล่มนั้นอีกครั้ง แต่ไม่ว่าคนสวมผ้าคลุมสีดำจะทำให้เปลวไฟสีดำนั้นลุกโชนแค่ไหน สมุดเล่มสีดำก็ดูจะไม่เป็นอะไรเลย เงาดำยกสมุดปกอ่อนขึ้นมาสำรวจอย่างละเอียด ริมฝีปากของมันเริ่มเผยอขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะมีเสียงราบเรียบตามมา

            เวทชิล(เวทมนตร์ป้องกันขั้นสูงสุด)หรือ? ไม่คิดนะว่าพ่อของเจ้าจะใช้ชีวิตตัวเองเพื่อสร้างเวทมนตร์บทนี้ขึ้นมาป้องกันสมุด แทนที่จะใช้มันเพื่อช่วยเหลือแม่และน้องของเจ้า ท่าทางพ่อของเจ้าจะรักสมุดเล่มนี้มากกว่าครอบครัวนะ

            ไม่ใช่!! ท่านพ่อรู้ดีว่าแกไม่มีทางปล่อยครอบครัวของพวกเราที่เป็นทายาทของคนทรยศไปอย่างแน่นอน ท่านถึงได้ใช้ชีวิตปกป้องสมุดเล่มนี้เอาไว้ยังไงล่ะ”

ชายหนุ่มฝืนตัวให้ลุกขึ้นมายืนอีกครั้ง ก่อนจะพูดต่อว่า “ตราบใดที่เวทชิลยังคงอยู่ แกจะไม่มีวันทำลายสมุดเล่มนี้ได้อย่างเด็ดขาด”

            หึๆๆ ช่างปากกล้าเหมือนกันทั้งตระกูลเลยนะ จริงอยู่ที่ข้าไม่อาจจะทำลายเวทชิลลงได้ แต่การจะทำให้สมุดหายตลอดกาลไปยังมีวิธีอื่นเยอะ”เสียงเย็นยะเยือกจากปากเงาดำดังขึ้นอีกครั้ง มันรีบเปิดสมุดออก ก่อนจะโรยผงสีดำบางอย่างลงไปในสมุด คนสวมผ้าคลุมสีดำจัดการปิดสมุดลง เงาดำจัดการใช้มือกำสมุดปกอ่อนอย่างเต็มแรง แสงสีดำจากมือข้างนั้นส่องสว่างออกมา สมุดในมือค่อยๆกลายเป็นแผ่นหินสลัก ชายหนุ่มร้องออกมาด้วยความตกใจว่า

เวทไร้รูปร่าง

เงาดำไม่สนใจคำพูดนั้นแม้แต่น้อย มันแบมือออกไปด้านข้าง ก่อนจะมีหลุมดำขนาดย่อมปรากฏตัวออกมา คนสวมผ้าคลุมสีดำจัดการโยนแผ่นหินลงไปในหลุมดำ ชายหนุ่มรีบพุ่งตัวเข้าไปแย่งแผ่นหิน แต่ดูเหมือนจะช้าเกินไป แผ่นหินได้ถูกโยนเข้าไปในหลุมดำเป็นที่เรียบร้อย ชายหนุ่มรีบเปลี่ยนทิศทางโดยเข้าไปโจมตีใส่เงาดำแทน มันดูจะรู้ตัวตั้งแต่ต้นว่าจะเป็นแบบนี้ คนสวมผ้าคลุมสีดำสะบัดมืออีกครั้ง กลุ่มควันสีดำถูกปล่อยออกมาจากมือ ควันค่อยเข้าไปล้อมรอบชายหนุ่ม เขาเริ่มขยับเขยื้อนตัวไม่ได้เนื่องควันทำให้ร่างกายของเขาแย่งลงเรื่อย น้ำเสียงอันเย็นยะเยือกดังขึ้นอีกครั้ง

แกนี้ช่างรนหาที่ตายจริงๆ เอาเถอะ ข้าจะสงเคราะห์ให้แกตามไปอยู่กับครอบครัวก็แล้วกัน จงตายเสียเถอะ

เงาดำยกมือขวาขึ้นมา สักพักมือก็เปลี่ยนเป็นดาบปลายแหลม มันทำท่าจะแทงมือเข้าไปที่คอของชายหนุ่ม จังหวะนั้นเองที่เสียงฝีเท้าของใครอีกคนก็ดังใกล้เข้ามา คนสวมผ้าคลุมสีดำหันไปทางต้นเสียง สิ่งที่มันเห็นเป็นหญิงชราชุดขาวที่ถือไม้เท้าประดับทับทิมเม็ดใหญ่ เธอยื่นไม้เท้าด้านทับทิมไปทางเงาดำ ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า

หมดธุระของเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ? จงกลับไปหาเจ้านายของเจ้าเถอะ ไม่เช่นนั้น ฉันจะใช้สิ่งนี้ลบการมีตัวตนของเจ้าไปตลอดกาล

เงาดำได้แต่ปล่อยชายหนุ่มให้ลงสู้พื้น มันถอยหลังไปอย่างช้าๆ ควันสีดำที่เคยปกคลุมตัวของชายหนุ่มได้ลอยกลับเข้าร่างเดิมของมัน สักพักมันได้กลับเป็นเงาดำอีกครั้ง แสงอาทิตย์สาดส่องลงสู่พื้นดินเงาดำก็ค่อยๆหายไปต่อหน้าต่อตา หญิงชราเดินเข้าไปหาชายหนุ่ม พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

หลานชายไม่เป็นอะไรนะ

ชายหนุ่มหันมามองหญิงชรา ก่อนด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “ผมไม่เป็นอะไรแล้ว ไม่ทราบว่าคุณยายคือท่านหญิงมังกรฟ้าใช่ไหม

หญิงชรา หรือท่านหญิงมังกรฟ้าส่งยิ้มให้ชายหนุ่ม เฮ้อ ไม่คิดเลยว่ายังจะมีคนจำยายแก่อย่างฉันได้อีกนะ

“แค่กๆ”เสียงไอของชายหนุ่มดังออกมา เขาหันมามองท่านหญิงมังกรฟ้า ก่อนจะพูดว่าท่านหญิงครับ พ่อของผมฝากของมาให้กับท่าน เพียงแต่ว่าสิ่งที่ท่านพ่อฝากมาให้กับท่านหญิงถูกเงาดำทำลายไปแล้ว

ไม่เป็นไรจ๊ะ เจ้านั่นไม่ได้ทำลายสมุดหรอก มันแค่ส่งสมุดไปยังโลกมนุษย์ ซึ่งเป็นสถานที่ที่พวกเราไม่อาจจะไปตามหาได้เท่านั้นเอง

ชายหนุ่มถึงกับแสดงสีหน้าที่ซีดขาวออกมา ส่วนหญิงชราเผยรอยยิ้มบางๆ พร้อมกล่าวต่อว่า หลานชายไม่ต้องเสียใจหรอก เพราะสักวันหนึ่งสมุดเล่มนั้นจะตกไปอยู่ในมือของบุคคลที่ฉันต้องการนะ

ชายหนุ่มหันมามองท่านหญิงมังกรฟ้าอย่างงงๆ ก่อนจะพูดว่าท่านหญิงครับ พอจะบอกผมได้ไหมว่าสมุดเล่มนั้นเขียนอะไรเอาไว้หรือ? ทำไมท่านพ่อถึงต้องยอมสละชีวิตเพื่อปกป้องมันด้วย ตกลงว่าในสมุดเล่มนั้นเขียนอะไรเอาไว้กันแน่ครับ

ท่านหญิงมังกรฟ้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า ก่อนจะพูดออกมาว่าเรื่องราวของคน 2 คนที่จะทำให้อนาคตของริเดียเปลี่ยนไป

 

โลกมนุษย์

300 ปีต่อมา

วันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2556

เวลา 15.30 น.

          กริ๊ง!!!!

            เสียงกดกริ่งดังขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยเบรกของรถสองแถวที่วิ่งมาจอดยังห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งที่อยู่ในตัวจังหวัด บรรดาเด็กในชุดนักเรียนต่างเดินลงจากรถ บางคนรีบเดินเข้าไปในห้าง บางคนเดินไปยืนรอรถอีกสาย บางคนยังคุยกับเพื่อนโดยไม่เคลื่อนที่ไปไหน แต่ก็มีนักเรียนที่วิ่งเข้าไปหารถเข็นขายอาหารที่อยู่ในบริเวณนั้นเช่นกัน หนึ่งในเด็กนักเรียนที่เดินลงจากรถ เขาไม่ได้สนใจห้างสรรพสินค้าที่ตั้งอยู่ตรงหน้า แต่สิ่งที่สนใจกับเป็นแผงลอยมาวางขายของตรงฟุตบาทมากกว่า บนผ้าวางขายของเอาไว้หลายอย่างตั้งแต่เสื้อผ้ามือสอง รองเท้า กาแฟสำเร็จรูป และยังมีหนังสือนิยายมือ 2 วางขายอีกด้วย

            เด็กชายในชุดนักเรียนเลือกหนังสือนิยายมือ 2 อยู่พักใหญ่ ก่อนจะยื่นหนังสือ 1 เล่มให้กับเจ้าของร้านที่มีอายุมากกว่าเขาไม่มากนัก เจ้าของร้านมองหนังสือที่เด็กชายเลือก ก่อนจะพลิกหน้าปกเพื่อหาราคาที่เขียนเอาไว้  สักพักเจ้าของร้านก็กล่าวว่า

            “รอสักครู่นะค่ะ พอดีเจ้าหนังสือไม่ได้เขียนราคาเอาไว้ เดี๋ยวฉันขอโทรถามราคาสักครู่”

            เจ้าของร้านรีบยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แต่ยังไม่ทันที่จะได้โทรออก หญิงสาวกลางคนก็เดินกลับมาที่ร้าน เจ้าของร้านรีบส่งหนังสือให้กับเธอพร้อมพูดว่า

            “แม่ค่ะ หนังสือเล่มนี้ไม่ได้เขียนราคาเอาไว้นะ”

            หญิงสาวกลางคนจัดการพลิกหนังสือไปดูราคาด้านหลัง ก่อนจะขมวดคิ้วเพราะหนังสือไม่ได้มีราคาติดเอาไว้ แต่ไม่นานเธอก็พูดขึ้นว่า

            “50 บาทค่ะ”

          เด็กชายรีบหยิบเงินส่งให้หญิงสาวกลางคน พร้อมรับหนังสือแล้วเดินจากไป หลังจากที่เด็กชายไปแล้ว เจ้าของร้านก็พูดขึ้นมาว่า

            “แม่ค่ะ พวกเราเอาหนังสือเล่มนั้นมาขายด้วยหรือ? ”

            “แม่เองก็จำไม่ได้เหมือนกัน ช่างมันเถอะ ไหนๆก็ขายไปแล้วนี่” หญิงกลางคนยิ้มออกมา ขณะนั้นเองที่มีลูกค้าคนอื่นเดินเข้ามาดูสินค้า ทั้งสองคน(หญิงกลางคนและเจ้าของร้าน)ต่างหันมาต้อนรับ และไม่นานพวกเธอก็ลืมเรื่องนี้ไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 195 ครั้ง

71 ความคิดเห็น

  1. #7726 Aunblack'sGirl / อัญศิตา (@P-Ployli) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 06:03

    ต้อง 'แม่คะ' ไม่ใช่ 'แม่ค่ะ'

    ปล. สนุกมากเลยค่ะ ปูเรื่องได้น่าสนใจมาก

    #7726
    0
  2. #7488 supamas1845 (@supamas1845) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 13:57
    ฮั่นแน่ มีคนได้ไปแล้วว
    #7488
    0
  3. #6780 ไอซ์ น้ำแข็ง (@icekun) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:04
    รออยู่นะ
    #6780
    0
  4. #6651 樱木故 (@Fukurokuju) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2558 / 21:20
    น่าติดตามดี
    #6651
    0
  5. #6410 Harm. (@tanzanaza) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 19:48
    เริ่มต้นได้ดีมาก
    #6410
    0
  6. #6091 Nathwut (@hiruntubtim) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 เมษายน 2558 / 14:46
    น่าสนใจ
    #6091
    0
  7. #5774 tarlaloha (@tarlaloha) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 15:47
    ไรเตอร์ท่านหายไปไหนนนน
    #5774
    0
  8. #5166 ืnewty (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2557 / 16:42
    ชอบมากกกก
    #5166
    0
  9. #4915 Katana (@hiddenblade) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กันยายน 2557 / 21:13
    รู้สึกเหมือนหนังสือมันผุดขึ้นมาหาคนเองอย่างงั้นล่ะ
    #4915
    0
  10. #4657 ReD BoW (@bow-frozen) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 13:37
    หนังสือปริศนา
    #4657
    0
  11. #4644 Zen_DarknessAngel (@ghostbsd) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 12:22
    น่าสนใจๆ แบบว่า ผมอ่านชื่อเรื่องปุ๊บชอบปั๊บเลยอะ เขียนได้น่าสนใจดีครับ
    #4644
    0
  12. #4518 godgorge (@godgorge) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 01:28
    ติดตามๆ
    #4518
    0
  13. #4181 PiLii (@pinepilins) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2557 / 01:12
    จัดไปริว นายคนธรรมดา
    #4181
    0
  14. #3982 xiaobai (@xiaolianhua) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 15:07
    น่าติดตามดีค่ะ ไรท์เตอร์ เราเป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #3982
    0
  15. #3930 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 23:31
    ปูเรื่องได้น่าสน ถ้าบรรยายให้เห็นภาพอีกนิดจะโอเคมากค่ะ (เเหะๆ ถ้ารู้สึกไม่ดีก็ข้ามคอมเม้นนี้ไปเน้อ )
    #3930
    0
  16. #3651 Kuroko Tetsuya_kun (@phingpin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 17:23
    น่าสนุกอ่ะ จะติดตามนะ
    #3651
    0
  17. #3547 Momiji (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 19:28
    น่าสนุก น่าติดตาม
    #3547
    0
  18. #3170 Nunnally (@kuroyuri) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2557 / 17:35
    สนุกมากเลยครับ ติดตามต่อนะครับ^^
    #3170
    0
  19. #3096 คุณมึนจัง (@lucky000) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 05:39
    แบบนี้ เดียวเราออกไปหา ซื้อหนังสือ มือ2  มั้งดีกว่า

    เผื่ออาจจะได้ เด๊ตโน๊ต สักเล่ม  หรือ หนังสืออะไรดีๆพิเศษๆ สักเล่มมั้ง  555+
    #3096
    0
  20. #2944 Marshmallow KinG (@bookachook) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 09:49
    น่าสนใจดีค่ะ!
    #2944
    0
  21. วันที่ 17 พฤษภาคม 2557 / 21:29
     สนุกมากๆคับ ^ ^
    #2940
    0
  22. #2926 ชางชิลโก (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2557 / 11:20
    เปิดมาก็น่าสนใจแล้ ว่า

    ทำไมถึงใช้คำว่า "เปร้ง" แทนที่คำว่า "เปรี้ยง"

    และทำไมถึงใช้คำว่า ฟ้าร้อง(ครืนๆ?) แทนที่จะใช้ฟ้าผ่า

    น่าติดตามๆ
    #2926
    0
  23. #2849 นายตัวร้าย (@aom084495) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2557 / 07:30
    น่าติดตามดีค่า
    #2849
    0
  24. #2828 - | ม๊ คุ J - (@bewwymoon) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 23:14
    ขออนุญาติวิจารณ์สำหรับ "บทนำ" นิดนึงนะฮ๊าฟ (( หวังว่าจะไม่ว่ากันนะ ถ้าไม่พอใจก็ลบทิ้งละกันเน่อ ))
    ขอติเรื่องการใช้คำซ้ำบ่อยๆนะครับเช่น "เงาดำ" "เงาดำ" (( เวลาอ่านแล้วรู้สึกขัดๆมากเลยครับ แนะนำให้เปลี่ยนเป็นคำในความหมายเดียวกันอย่างอื่นบ้างหรือพยายามไม่ต้องเอ่ยชื่อเจาะจงมากขนาดนั้นบ่อยๆเพราะบางไดอาร็อกคำพูดคนอ่านน่าจะรู้ว่าใครเป็นคนพูดครับ
    แล้วก็อีกเรื่องคือการปิดบรรทัดก่อนที่จะขึ้นประโยคพูดของตัวละครด้วย "พูดว่า" "ว่า" "ว่า" บ่อยๆก็ทำให้รู้สึกขัดๆเช่นกัน
    แนะนำให้ลองใช้รูปแบบการนำเสนอแบบอื่น เช่น เปลี่ยนบรรทัดเป็นคำพูดเลยและค่อยกำกับทีหลังว่าใครพูด
    หรือกำกับว่าใครทำอะไร และค่อยขึ้นประโยคพูดในบรรทัดต่อไป
    อะไรประมาณนั้นอะครับ

    แต่โดยคอนเสปเรื่องแล้วผมรู้สึกสนใจมากเลยนะครับ ถ้ามีเวลาผมจะทยอยอ่านไปเรื่อยๆครับ ^^
    #2828
    0
  25. #2749 Mr. Mum (@narongsag999) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2557 / 18:48
    ผมชอบเรื่องนี้มาเลยคับ ผมจะติดตาม ตอนต่อไป คับ ขอบคุณ นะคับ  ถ้ายากจะไห้ดี ลงครั้งละ2ตอน ได้ป่าวคับ อ่านแล้ว สนุกดีคับ 

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 12 พฤษภาคม 2557 / 18:50
    #2749
    0