กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย!

ตอนที่ 20 : กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย! [เรย์บัส] >>>>> 5 [RW]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3174
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    27 เม.ย. 58



กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย! [เรย์บัส] ตอนที่ 5





 


สองอาทิตย์ผ่านไป


ณ ห้องสมุดมหาวิทยาลัย


“นั่งด้วยนะ”เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านข้างทำให้บัสหันไปมองคนที่มาขอนั่งด้วย ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ ถ้าไม่ให้นั่งมันก็เป็นการเสียมารยาท กันยิ้มแล้วรีบนั่งลงทันที บัสก็ไม่ได้คุยอะไรแต่อ่านหนังสือเงียบๆไป


“วันนี้ไม่ไปหาเพื่อนเหรอ”กันชวนอีกฝ่ายคุยเมื่อเห็นว่าเงียบมานาน บัสเงยหน้าจากหนังสือแล้วพยักหน้า


“ไปกินไอติมหน้ามอกันเหอะ”กันบอกพร้อมกับลุกขึ้นดึงแขนของอีกฝ่ายลุกตามไปด้วย บัสวางหนังสือลงพร้อมกับชักแขนตัวเองกลับแต่กันจับแขนตนเอาไว้ซะแน่น


“เราไม่หิว”บัสตอบปัด


“แต่เราหิวนี่นา”


“กะ...ก็ไปคนเดียวสิ”


“เราอยากให้บัสไปด้วย”พูดจบกันก็ดึงร่างบางให้ไปตามตนจนได้บัสเม้มปากตัวเองตลอดเขาไม่ได้อยากจะมาด้วย วันนี้เรย์ลงช็อปกว่าจะเสร็จก็คงมืดๆแต่เขาก็ยังอยากรอให้กลับไปพร้อมกัน


“เอากาแฟอย่างเดียวถ้วยนึงครับ บัสเอาอะไรเราเลี้ยงเอง”กันหันมาถามบัสส่ายหน้า


“เราไม่กิน”


“ช็อกโกแลตกับชาเขียวอีกถ้วยนึงครับ” กันสั่งให้เสร็จและพามานั่งที่โต๊ะของร้านไม่นานไอศกรีมสองถ้วยก็ถูกยกมาวางไว้ตรงหน้า บัสมองถ้วยไอติมของตนแต่ไม่แตะต้องมันสักนิด


“กินสิบัส”กันพูดขึ้น


“เราไม่อยากกิน”กันหยิบช้อนมาตักไอศกรีมจ่อที่ปากของบัส


“อ้าปาก”กันสั่งแต่บัสผงะตัวเองออกมาแล้วส่ายหน้า


“ถ้าบัสไม่กินเราจะป้อนบัสแบบนี้ต่อไปนะ หรือว่าอยากให้เราป้อน”กันยิ้มกริ่มทำให้บัสจำต้องอ้าปากรับไอศกรีมรสช็อกโกแล็ตของโปรด


“บัส!!”เสียงเรียกที่ดุดันดังขึ้นก่อนที่บัสจะถูกคนที่เรียกฉุดแขนให้ลุก


“อะไรของมึงวะ”กันถามอย่างไม่สบอารมณ์และลุกขึ้นเอาเรื่อง


“กลับ”เรย์สั่งร่างเล็กที่ยืนเงียบแล้วดึงแขนเรียว เขาโมโหมากนะเขาลงช็อปตั้งแต่เช้ากับการกลึงเหล็กก้อนเท่าบ้านแต่มันเกิดเรื่องผิดพลาดทำให้เขาต้องทำใหม่และพอเสร็จเหนื่อยแสนเหนื่อยก็มาได้ยินเพื่อนบอกว่าบัสนั่งกินไอติมหน้ามอกับไอ้กัน จากความหงุดหงิดที่มันมีอยู่ก่อนแล้วรวมกับเรื่องใหม่มันยิ่งทำให้เขาอยากจะระเบิด


หมับ


กันดึงแขนอีกข้างของบัสเอาไว้ทำให้ร่างเล็กหยุดชะงักเรย์ตวัดสายตามามองกัน กันเองก็มองกลับไปเช่นกัน


“มึงไม่มีสิทธิ์พาบัสไปไหน ถ้าบัสไม่เป็นคนพูดว่าจะไปกับมึง”


“ทำไมกูจะไม่มีสิทธิ์ ก็กูเป็น....”


“เรย์!”บัสเรียกเรย์เสียงดังดักเอาไว้เมื่อรู้ว่าเรย์กำลังจะบอกไปว่าเขาเป็นอะไรกัน เรย์มองบัสด้วยสายตานิ่งๆแล้วปล่อยแขนเรียว


“เออ! กูไม่มีสิทธิ์!”เรย์บอกกระแทกเสียงแล้วเดินฉับๆออกจากร้าน


“มองเหี้ยอะไรกันวะ!”เรย์พลาตะวาดคนรอบข้างที่มองพวกเขาอย่างต้องการเสือก


“เรย์!”บัสร้องเรียกและจะวิ่งตามไปแต่กันดึงแขนเอาไว้ก่อน


“กินต่อนะ”กันบอกยิ้มๆ แต่ใบหน้าหวานนั้นแสดงอาการโกรธบัสสะบัดแขนตัวเองจนหลุดจากมือกัน


“อย่ามายุ่งกับเรามั้ย!!!”บัสกระโกนใส่หน้ากันแล้ววิ่งตามเรย์ออกจากร้านแต่ก็เห็นแค่หลังของเรย์ที่ขับมอเตอร์ไซด์คู่ใจห่างออกไป


บัสกลับหอคนเดียวและรอเรย์จนสามทุ่มเรย์ก็ยังไม่กลับ ตัวเขาเองก็ยังไม่ได้กินข้าวเจ้าตัวจึงตัดสินใจไปหาอะไรมาทานรองท้องที่เซเว่นใต้หอขณะที่บัสกำลังจะเข้าเซเว่นสายตาก็เหลือบไปเห็นมอเตอร์ไซด์ของเรย์ที่จอดเอาไว้ และพอมองต่ำไปอีกก็เห็นรองเท้าผ้าใบสีแดงดำโผล่ออกมาจากมุมเสาก็จำได้ว่าเป็นของเรย์จึงเดินไปที่จอดรถ


!!


บัสตัวแข็งทื่อ น้ำตาเอ่อคลอเบ้าตาที่เห็นบทจูบอันเร่าร้อนของ “แฟน” ตัวเองกับ “คนอื่น”


สองขาเล็กๆถูกบังคับให้เดินเข้าลิฟต์กลับขึ้นห้องของตัวเอง พอถึงห้องก็ล้มตัวลงเตียงแล้วคลุมโปงนอนร้องไห้เงียบๆภาพเมื่อสักครู่มันยังติดตาเขาอยู่


เรย์เดินขึ้นมาบนห้องพอวางของที่ซื้อมาเสร็จก็เข้าไปอาบน้ำและออกมามองเตียงที่ผ้าห่มนูนขึ้นบ่งบอกว่ามีคนนอนอยู่ ร่างสูงนั่งลงบนเตียงก่อนจะโน้มตัวไปกอด


พลั่ก!


เรย์ชะงักเมื่อร่างบางขัดขืนอ้อมกอดของตนด้วยการผลักอกของเขา เรย์คิดว่าบัสกำลังเขินเลยกอดรัดแน่นกว่าเดิม


“ฮึก...ฮือ....ฮือๆๆ”เสียงสะอื้นดังออกมากผ้าห่ม บัสพยายามเม้มปากไม่ให้เสียงดังออกไปแต่มันก็ปิดไม่มิดในใจโกรธเรย์ที่มาสัมผัสร่างกายของตนทั้งๆที่เพิ่งจะไปสัมผัสคนอื่นมาหมาดๆ


“มึงร้องไห้ทำไมวะ”เรย์ถามอย่างตกใจ มือหนาดึงผ้าห่มออกจากร่างเล็กที่ตัวเองพยายามจะกอด พอผ้าห่มหลุดออกจากตัวบัสไปบัสก็ดิ้นแรงๆให้หลุดจากอ้อมกอดของเรย์แต่ก็สู้แรงเรย์ไม่ได้


“อย่ามากอดเรานะ! ฮึก ไปกอดคนอื่นมาแล้วจะมากอดเราทำไม!”เรย์นิ่งไปเมื่อบัสบอกออกมาพร้อมกับเสียงสะอื้น


 

ต่อกันเถอะโน๊ะ


 

“กอดคนอื่น? ใครวะ?”บัสชะงักพร้อมกับจ้องหน้าเรย์ก่อนจะทุบอกแกร่งแรงๆหลายๆครั้งจนเรย์รู้สึกเจ็บ


“คนใจร้าย! ยังจะทำไม่รู้เรื่องอีก ฮึกๆ”เรย์จับแขนเล็กๆที่กำลังทุบตีตัวเขาให้หยุด ตัวเขาเองก็เริ่มจะโมโหกับสิ่งที่บัสบอกแล้ว ทำไมตอนร้องไห้มันงอแงจังวะ


“พูดไม่รู้เรื่องแบบนี้กูจะไปรู้มั้ยห๊ะ!!! ”เรย์ตะคอกจนบัสสะดุ้งตัวสั่นและสะอื้นเบาๆไม่พูดอะไรออกมาอีก พอเห็นอีกฝ่ายเงียบไปเรย์ก็ถอนหายใจและกอดร่างเล็กเอาไว้หลวมๆ มือหนาเชยคางมนให้บัสหันมาสบตาตน


“พูดซิ ว่ากูทำอะไร”เรย์ถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน


“เราเห็น....เห็นบัสจูบกับผู้หญิงที่ลานจอดรถ”ดวงตากลมสั่นระริกฉายแววเจ็บปวดเมื่อพูดถึงฉากเลิฟซีนที่ตัวเองเห็น เรย์ขมวดคิ้วงงๆ


“กูเหรอ?”เรย์ถามงงๆทำให้บัสกระพริบตาปริบๆอย่างไม่ค่อยเข้าใจนักว่าทำไมเรย์ไม่รู้ตัวเหรอว่าตัวเองทำอะไรลงไป บัสพยักหน้าเบาๆ


“เราจำรองเท้าผ้าใบสีแดงลายดำที่เราเป็นคนเลือกให้เรย์ได้นะ”บัสพูดออกมาเสียงแผ่วเบาซึ่งมันเป็นตัวเฉลยเรื่องทั้งหมด


“ฮ่าๆๆๆๆๆ”


“เรย์หัวเราะอะไร”


“หึหึหึ มึงนั่นแหละ แค่เห็นรองเท้าก็นึกว่าเป็นกูเหรอ?”บัสเงียบไปขณะที่เสียงหัวเราะยังคงดังอยู่


“กูจะบอกให้ เมื่อเช้าไอ้เป้มันยืมรองเท้ากูไปคู่สีแดงนั่นแหละ วันนี้กูใส่สีเทาจำไม่ได้เหรอ”บัสหน้าเหวอ เมื่อเรื่องถูกเฉลย


“งั้นแปลว่าที่เราเห็นก็....”


“ไอ้เป้กับเมียมันไง”เรย์ตอบแทน บัสที่ได้ยินแบบนั้นก็ก้มหน้างุดเจ็บใจชะมัดร้องไห้ไปซะเยอะ


“บัสครับ ถึงกูจะโกรธมึงมากแค่ไหนแต่กูก็ไม่มีทางทำแบบนั้นนะครับ เพราะกูรักมึงไงครับ”เรย์เชยหน้าหวานขึ้นมาแล้วค่อยๆปาดน้ำตาออก


“แต่วันอื่นต้องไม่ทำแบบนี้นะ ไม่งั้นกูจะกระทืบไอ้เหี้ยนั่น นะครับ”เรย์พูดยิ้มๆแต่สายตานี่บอกแน่วแน่ว่าเอาจริง


“เราขอโทษนะ เราปฏิเสธไปแล้วแต่ว่า...”


“เลิกพูดเรื่องนี้จะทำให้กูหงุดหงิดอีก กินข้าวรึยังห๊ะ?”บัสส่ายหน้าเป็นคำตอบ


“งั้นมากินๆ กูอุส่าไปซื้อมาร้านนี้แม่งคนเยอะชิบหาย”เรย์ปล่อยร่างบางและจะลุกขึ้นไปจัดกับข้าว


หมับ


มือเล็กๆดึงแขนของเรย์เอาไว้ก่อนที่ตัวเองจะยืดตัวไปประกบริมฝีปากที่ร้อนฉ่า เรย์จูบตอบกลับไปมือก็ปัดป่ายลูบคลำไปทั่วเรือนร่างเล็ก ไม่นานร่างเล็กก็ถูกร่างหนาคร่อมเอาไว้ในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย


“ไม่อยากกินข้าวแล้วว่ะ แดกมึงดีกว่า”เสียงเรย์แหบพร่ามาพร้อมกับรอยยิ้มหื่นๆ บัสหน้าแดงจัด


“มึงหิวข้าวมั้ย”เรย์ถามบัสส่ายหน้าซึ่งเป็นคำตอบที่ถูกใจคนตรงหน้า


“อื้อ! ระ...เรย์ หยุดก่อน”บัสขืนตัวร้องบอกทำให้ร่างหนาที่กำลังไซร้ดมความหอมนิ่งไปและเงยหน้ามามองอย่างเซ็งๆ


“อะไรวะ”


“หะ...หิวแล้ว”


“โห่”เรย์ร้องอย่างเซ็งๆแล้วลุกจากเตียง บัสจึงลุกตาม


!!


“อ๊ะ!...”บัสร้องอย่างตกใจเมื่อตอนที่เดินๆไปที่โต๊ะอยู่ดีๆเรย์ก็ดึงแขนตนให้เข้ามาหาแล้วประกบริมฝีปากลงมาอย่างรวดเร็ว ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาชิมน้ำหวานพร้อมกับเกี่ยวพันลิ้นเล็กๆอย่างแกล้งหยอก มือบางค่อยๆยืดโอบที่คอเรย์ นานกว่าที่จูบครั้งนี้จะจบ เรย์ผละออกและชนจมูกกับบัสอีกครั้งก่อนจะไล้มาจูบที่จี้รูปเกียร์


“รักมึงนะครับ”


“อื้อ รักเรย์”บัสว่าแล้วหอมแก้มของเรย์เร็วๆ และผละไปหยิบจานชามมาเทกับขาวที่เรย์ซื้อมากลบเกลื่อนความเขินของตัวเอง เรย์ยิ้มกับความน่ารักของบัส


Rrrrrrrrrrrrrrrr


พอเห็นว่าเบอร์ที่โทรมาเป็นของใครเรย์ก็รีบรับและออกไปคุยที่ระเบียงเพื่อไม่ให้ร่างบางได้ยิน


“เป็นไงมั่งวะ.......เออดี.........ไม่ว่ะกูไม่ได้เหี้ยขนาดนั้น.........ของคุณพวกมึงมาก.......แล้วกูจะคอยดูผลงาน และก็เงินพรุ่งนี้กูจะโอนให้.....เออขอบใจมากเว้ย”พอคุยธุระเสร็จเรย์ก็เดินเข้ามาในห้องและอดไม่ได้ที่จะผลักหัวทุยๆของคนที่จ้องเขาตาแป๋ว


“คุยกับใครอ่ะ”


“เพื่อนกู...ผู้ชายน่ะ”


“ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่นา”บัสมองไปทางอื่นแล้วก้มหน้าตักข้าวตัวเอง เรย์ยิ้มแล้วนั่งลงกินไปด้วยกัน ในใจอยากจะให้ถึงวันพรุ่งนี้เร็วๆอยากเห็นกรรมของคนที่มันทำให้เขาโกรธจริงๆ!!



 

Shira kuma
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

1,012 ความคิดเห็น

  1. #677 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2557 / 18:47
    บัสน๊ราาาไม่ดูไรเลยยยยยย โอ๊ยยยยยยย
    ให้คนไปกระทืบกันแน่เลยยยย
    #677
    0
  2. #564 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 21:13
    วินรีบไปหาเปรี้ยวเถอะ
    #564
    0
  3. #69 Annelida (@annelida) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 12:28
    กำ ค้างงงงงงงงงงงงง รอน้าาาา อยากรู้ นั่นเรย์หรอ
    #69
    0