กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย!

ตอนที่ 50 : กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย! [เรย์บัส] >>>>> 12 [RW]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2251
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 ม.ค. 59



กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย! [เรย์บัส] ตอนที่ 12


“บัส....บัสตื่นได้แล้ว”เสียงเรียกพร้อมกับการเขย่าร่างเบาๆทำให้ร่างบางพลิกตัวหนีแล้วเอาผ้าห่มมาคลุมตัว เรย์หัวเราะหึหึ ก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นแนบอก บัสยกมือกอดคอหาที่ยึดแล้วซุกใบหน้าเข้ากับอกแกร่ง


จ๋อม~


ดวงตากลมลืมขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อปลายเท้าสัมผัสกับความเย็นของน้ำเรย์ยิ้มให้อย่างอ่อนโยนพลางวางร่างของแฟนลงอ่างอาบน้ำ บัสกวักน้ำมาล้างหน้าล้างตาแล้วทำหน้ายุ่งๆ


“กี่โมงแล้วอ่า”บัสถามพร้อมกับถอดเสื้อออก เรย์นั่งบนขอบอ่างแล้วมองนาฬิกาข้อมือ


“ตีห้า”เรย์ตอบสั้นๆแล้วรับเสื้อนอนที่เปียกน้ำไปซัก บัสถอดกางเกงส่งให้และตัวเองก็อาบน้ำ ส่วนเรย์ก็ซักชุดนอนให้ จะทำแบบนี้ประจำเวลาที่ต้องตื่นไปไหนเช้าๆ แล้วบัสไม่ยอมตื่น เรย์ก็มันจะทำแบบนี้ครั้งแรกๆบัสไม่ยอมเพราะอาย แต่ถูกจับแก้ผ้าและถูกหาเศษหาเลย(เลยไปไกลเลยเหอะ)จนสุดท้ายก็เริ่มจะชินละ


Rrrrrrrrrrrrrrr


เรย์ไปรับโทรศัพท์ เป้โทรเข้ามา ขณะที่บัสกำลังแต่งตัว


“ว่าไง.....เออๆกูจะเสร็จละ.....ติดต่อไม่ได้เหมือนกันว่ะทั้งสองคนเลย.......งั้นก็ไปแค่นี้แหละ.....ได้ๆ ไอ้บัสเสร็จละกูกำลังออก”เรย์วางสายและหยิบกระเป๋าเป้สองใบมาถือ


“มันหนักนะเรย์เดี๋ยวเราถือเอง”บัสพยายามจะแย่งกระเป๋าตัวเองมาถือแต่เรย์เบี่ยงตัวหลบ


“ปิดห้องด้วย”เรย์ว่าและรีบเดินไปเลยกลัวว่าบัสจะแย่งกระเป๋าไปถือ ก็ไม่ได้อะไรมากแค่มีแฟนอยากถือให้แฟนผิดป่ะ?


เรย์และบัสลงมาที่ลายจอดรถเห็นเห็นและใครอีกคนยืนรออยู่หน้าหอ เรย์จึงให้บัสไปอยู่กับเป้ส่วนตัวเองจะไปเอารถออกมารับ บัสวิ่งไปหาเป้ก่อนจะยิ้มให้กับคนที่มากับเป้ซึ่งเขาคนนั้นก็ยิ้มตอบ เขาเป็นผู้ชายหน้าหวานๆ ตัวเล็กและสูงน้อย(ห้ามว่าเตี้ย)กว่าเป้ แต่ดูท่าทางจะอายุมากกว่าเพราะพี่แกดูสุขุมเป็นผู้ใหญ่มากอีกอย่างผมยาวประบ่าเป็นลอนนิดๆดูติสต์มาก หายากมากนะคนที่จะไว้ผมยาวแล้วหล่อขนาดนี้ บัสสะกิดเป้แล้วมองคนที่อยู่ข้างๆร่างสูง


“บัสนี่พี่เซีย พี่เซียนี่บัสแฟนของเพื่อนผม”คนที่ชื่อเซียยิ้มแล้วพยักหน้าให้บัสเองก็ยกมือไหว้ ยังไม่ทันได้คุยอะไรกันรถของเรย์ก็ขับมาจอด บัสไปนั่งข้างคนขับเป้และเซียนั่งเบาะหลัง


“ใครวะเป้”เรย์ถามทันทีที่เพื่อนๆขึ้นรถ


“อ๋อนี่พี่เซีย พี่ที่กูไปอยู่ด้วยอ่ะ พี่เซียนี่ไอ้เรย์เพื่อนผม”เป้แนะนำให้รู้จักซึ่งเซียก็ไม่ได้พูดอะไรมากแค่ยิ้มๆ


“หวัดดีครับพี่เซีย อยู่กับมันนี่ระวังหูดับนะพี่ แม่งพูดมาก กวนตีนด้วย”เรย์ได้ทีเผาเพื่อน เป้ขยับไปตบหัวของเรย์ไม่แรงนักแต่ก็เจ็บพอตัว


“ไม่ต้องมาเผากูเลยห่าขับรถไปเลย”เป้ว่า


“ไปเลยที่ไหน ไปเขาใหญ่”เรย์ว่า


“โว๊ะ มุกแป้ก อย่าเล่นนะครับ กูอายแทน”เป้บอกแล้วขำ บัสเองก็หัวเราะเบาๆ  แต่เจอสายตาคมหันมาค้อนงอนๆ จึงยิ้มให้พร้อมกับง้อด้วยการป้อนขนมปังขณะที่เรย์ขับรถ


8.30 AM


พอขับรถไปถึงเจ้าหน้าที่ก็ออกมาต้อนรับเพราะติดต่อเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว ทั้งสี่คนเอาสัมภาระไปเก็บไว้ที่ห้องพักที่เขาจัดไว้ให้


“โห ไม่คิดว่าที่แบบนี้จะมีสัญญาณโทรศัพท์ว่ะ”เรย์ว่าขณะที่อยู่ในบ้านพักและหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาเพื่อน


“โหล มึงอยู่ไหนเนี่ย......เออ ไอ้เซฟอยู่กับมึงป่ะ......เขาใหญ่ดิ กูไม่รอมึงหรอกสัส อากาศโคตรดี เดี๋ยวเก้าโมงก็ได้เที่ยวละ......เออๆรักกันจริงๆนะพวกมึงเนี่ย”เรย์แอบแซวเพื่อนเล็กน้อยและวางโทรศัพท์ไป เป้เดินเข้ามาหา


“ไอ้ฟาร์อ่อ?”


“เออ แม่งบอกไอ้เซฟไม่สบายเลยไม่มา”


“กูว่าไอ้สองคนนี้แม่งยังไงๆละ”เป้ว่าซึ่งเรย์ก็เห็นด้วย รู้สึกช่วงนี้ไอ้สองคนนั้นมันตัวติดกันแปลกๆ หรือว่าพวกเขาคิดไปเองวะ


เก้าโมงเจ้าหน้าที่นำเที่ยวก็มาและให้ทุกคนออกมาด้านนอกเพื่อเดินทางไปยังที่ที่จะปีนเขากัน


“สวัสดีครับผมชื่อเมฆนะครับจะเป็นที่พาทุกคนไปผจญภัยกันวันนี้นะครับ”เจ้าหน้าที่นำเที่ยวแนะนำตัว ก่อนจะเดินนำทั้งห้าไปขึ้นกระเช้าลอยฟ้า เขาเป็นผู้ชายสูงขาว ดูดีเกินกว่าจะมาใช้ชีวิตตามป่าเขาแบบนี้ ดูๆแล้วเขาเป็นนายแบบได้เลย


“เดี๋ยวเราจะขึ้นกระเช้าไปบนยอดเขากันนะครับพอถึงตรงนั้นเราจะพักกันสิบนาที”เมฆว่าแล้วขึ้นกระเช้าไปก่อนเพราะในกระเช้ารับน้ำหนักคนได้เพียงแค่ไม่เกินสี่คนเท่านั้น กระเช้าค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากจุดที่เตี้ยๆ เริ่มไปสูงขึ้นเรื่อยๆ บัสมองทิวทัศน์รอบๆแล้วซุกใบหน้าเข้ากับไหล่หนาเรย์กอดคอบัสเอาไว้


“กลัวเหรอ”เรย์ถามยิ้มๆ เป้หันมาแซวซักพักก็เงียบไป พี่เซียกำลังถ่ายรูปวิวสวยๆของธรรมชาติ


“อื้อ...มันสูงมากเลย”เรย์หัวเราะในลำคอ แล้วเนียนกอดเอวบางเอาไว้ สิบนาทีกว่าที่กระเช้าจะเคลื่อนตัวมาถึงปลายทาง เมฆเปิดประตูกระเช้าให้และเดินนำไปพร้อมกับอธิบายถึงสถานที่ที่จะไปปีนเขา เสียงน้ำตกดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนกระทั่งตอนนี้มองลงไปข้างล่างเห็นเป็นน้ำตกที่ไม่ใหญ่มากและน้ำก็ไม่ได้แรงเท่าไหร่ แต่มันสวยงามมากๆเลย


“เราต้องลงไปเหรอ”บัสถามแล้วเบิกตากว้าง ดูจากความสูง...มันไม่น้อยเลย


“ใช่ครับ ทางเรามีเซฟตี้อย่างดีเดี๋ยวผมรัดเข็มขัดให้”เมฆบอกยิ้มๆแล้วเดินมาติดเข็มขัดและผูกสายอะไรสักอย่างเป็นการป้องกันเผื่ออุบัติเหตุและมีคนที่คอยดึงเชือกอยู่ด้านล่าง เป็นผู้ชายตัวใหญ่ๆอ้วนๆคอยดึงเมื่อเราก้าวพลาดจนดิ่งลงมา บัสเริ่มหน้าซีด เรย์เดินเข้าไปกอดแล้วลูบหัวเบาๆ


“ไหวมั้ย เลิกเปล่า”บัสส่ายหัวรัวๆกับอกของร่างสูงแล้วผละออก พอมองไปทางไอ้เป้ รายนั้นหน้าซีดไปเลย


“ทำไมมันสูงจังวะ”เป้ถามเสียงสั่นนิดๆ


“ความสูงของน้ำตกนี้นะครับ สูงเท่าตึกเจ็ดชั้น”เมฆบรรยาย ซึ่งตัวเขาเองก็ต้องโรยตัวไต่น้ำตกลงไปด้วยและลงคนแรกเพื่อสาธิตให้ดู


“ไม่พูดกูก็ไม่ได้ว่าอะไรเล้ยยยย”เป้ครวญครางทำเอาคนอื่นๆหัวเราะร่วน


“มึงพร้อมช๊ะ”เรย์ถามเป้แล้วดันไหล่ร่างสูงของเพื่อนทันทีไม่รอฟังคำตอบ


“ไม่พร้อมๆ ไม่พร๊อมมมมม อ๊ากกกก ไอ้เหี้ยเรย์ พ่อมึงโตยยยยยยย $^%**^$$@#^*(*&*^&%#$#@”คำหยาบโลนพ่นออกมาเป็นชุดเมื่อเรย์พยายามจะผลักให้เป้ลงไป สิงสาราสัตว์ในป่าออกมาเพ่นพ่านกันเต็มไปหมด บัสหัวเราะ พี่เซียก็ยังขำออกมา ทำให้บัสได้รู้ว่า เวลาที่พี่เซียยิ้มออกมาแบบเผลอๆพี่แกดูดีโคตรๆ


“โหย ไอ้ป๊อด!”กึกเลยครับ เป้ชะงักกึก เหมือนจะไม่ยอมให้ใครมาดูถูก ร่างสูงยืดตัวขึ้นแล้วมองหน้าเพื่อน


“เออ! กูยอมรับ”


“อ้าวสัส กูนึกว่ามึงจะทำเท่ห์ โชว์แมน”


“ไม่เว้ย กูไม่แมน กูเป็นตุ๊ด”แล้วเป้ก็บิดตูดบิดตัวเรียกเสียงหัวเราะอีกครั้ง สุดท้ายก็ได้เป่ายิ้งฉุบกันเพราะมันลงได้พร้อมกับแค่สองคน ปรากฏว่าไอ้เป้แพ้ มันและพี่เซียเลยได้ลงก่อน  แต่ทั้งคู่ก็ลงไปได้ด้วยดี และถึงตาของเรย์กับบัสแล้ว


“ไหวป่าวววว”เรย์ถาม บัสพยักหน้า แล้วยิ้มเจ้าหน้าที่ข้างบนให้สัญญาณให้เรย์และบัสค่อยๆไต่ลงมาบัสเหยียบร่องหินและจับหินที่ยื่นออกมาเป็นหลัก  เรย์เหลือบมองบัสเป็นระยะ ด้วยความที่มันเป็นน้ำตก ทำให้หินบริเวณนั้นลื่นมากๆ ต้องระวังให้ดี


“อ๊ะ!!”บัสส่งเสียงออกมาอย่างตกใจเมื่อตัวเองก้าวพลาดลื่นไปหนึ่งก้าว พี่ด้านล่างรีบดึงเชือกให้ร่างบางไม่ตกลงมา อีกทั้งเรย์ยังรีบคว้ามือจับแขนเรียวเอวไว้ บัสเงยหน้ามองเรย์ ใบหน้าหวานซีดไปนิด ด้วยความตกใจ


“เจ็บตรงไหนมั้ยบัส”เรย์ถามด้วยความเป็นห่วง บัสส่ายหน้าเป็นคำตอบและจับเข้าที่หินเพื่อนยึดและค่อยๆไต่ลงมา สายน้ำที่ไหลลงมาตามผานี้เป็นน้ำตกที่มีความแรงไม่มาก ซึ่งมันก็ดีแล้ว ถ้าแรงกว่านี้มีหวังพวกเขาได้ร่วงลงไปกองแน่ๆ แล้วบัสและเรย์ลงมาถึงด้านล่าง เจ้าหน้าที่มาปลดเข็มขัดออกให้ เรย์รีบไปหาบัสทันที เป้เองก็ว่ายน้ำมาหาด้วย


“เสียววาบเลยตอนที่เห็นบัสจะร่วงลงมา”เป้บอก


“เออ กูก็เหมือนกัน มึงไม่บาดเจ็บจริงๆนะ”เรย์ดันร่างบางออกแล้วสำรวจร่างกายบัส


“ไม่มีจริงๆ แค่ลื่นนิดหน่อยเอง ทำไมจะต้องได้แผลด้วยล่ะ”บัสว่าและว่ายน้ำไปอีกทาง น้ำตกนี้ใสมากๆเลย เมฆตะโกนมาบอกว่าจะให้เล่นน้ำครึ่งชั่วโมงแล้วไปต่อ


บัสว่ายน้ำมาถึงโขดหินใหญ่สวยๆ มือเรียวจับก้อนหินชื้น อันที่จริงตอนที่ลื่นเมื่อกี้ ขาของเขามันขูดกับหินด้วยแหละ และมันแสบๆ แต่กลัวว่าจะไม่ได้เที่ยวต่อ กลัวว่าจะทำเอาคนอื่นหมดสนุก เลยบอกว่าไม่เป็นอะไร เรย์ว่ายน้ำมาหาและแนบมือทั้งสองข้างลงบนมือของบัส เหมือนคร่อมร่างเล็กอยู่กลายๆ


จุ๊บ


บัสสะดุ้งและขนลุกเกรียวเมื่อเรย์จูบที่ลำคอ บัสรีบหันมาหาร่างสูงที่ยิ้มกริ่มอยู่ข้างหน้า เรย์รั้งเอวบางให้แนบชิดตน ก่อนจะโน้มใบหน้ามาชิดจนมูกติดกัน


“ระ...เรย์...เดี๋ยวก็มีคนเห็นหรอก”บัสว่าและมองซ้ายขวา ทว่าริมฝีปากที่บดเบียดลงมา ทำให้บัสต้องอ้าปากรับลิ้นร้อนอย่างเลี่ยงไม่ได้


“อือ....”เสียงหวานครางเมื่อเรย์ล้วงมื่อเข้าไปในเสื้อ มือเล็กๆจับมือซุกซนของเรย์ออกแต่เรย์ไม่ละความพยายาม ไม่นานเรย์ก็ผละริมฝีปากออกมองดวงตาฉ่ำน้ำและหน้าแดงๆของบัส บอกคำเดียวว่า....เซ็กซี่สัสๆ


“ถ้ากู ‘ขึ้นขึ้นมาทำไงวะเนี่ย”เรย์พูดกับตัวเองแต่บัสได้ยินจึงทุบอกเรย์ไปหนึ่งทีแล้วว่ายน้ำไปหาทางเป้กับพี่เซีย อยู่กับตัวหื่นมากไม่ดี


ครบเวลาที่เจ้าหน้าที่เมฆให้เล่นน้ำเขาตะโกนเรียกทุกคนให้ขึ้นมาบนโขดหินก่อน เมฆยื่นมือมาให้บัสจับเพื่อขึ้นมาข้างบน มือเรียวยื่นไปจับก่อนจะถูกดึงขึ้นไปยืน


“ขอบคุณครับ”บัสพูด เมฆยิ้มแล้วดึงพี่เซียขึ้นไปอีกส่วนเป้ทำหน้าบึ้งนิดๆและขึ้นมาเองเรย์ก็รู้สึกว่าเพื่อนตัวเองแปลกๆไปแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากเพราะแป๊ปเดียวเป้ก็กลับมาหัวเราะได้เหมือนเดิม


“ไปเล่นสไลเดอร์ธรรมชาติครับ”เมฆพูดแล้วยิ้ม เหมือนว่ามันเป็นเรื่องสนุกที่สุด แต่แค่ชื่อก็น่าสนุกแล้วล่ะ เมฆพาพวกเขาเดินไปเลียบน้ำตกไปเรื่อยๆและเดินลัดป่าเข้าไป


“กูเห็นนะ”อยู่ๆเรย์ก็เปรยขึ้นพร้อมกับมองนู่นนี่ไม่มองหน้าคนข้างกาย


“อะไรเหรอ”บัสถามงงๆในใจก็คิดว่าเมื่อเรย์พูดกับเขารึเปล่า


“ตอนที่ขึ้นน่ะ มันหลอกจับมือมึง”เรย์ว่าแล้วทำปากยื่นงอนๆ บัสขำเบาๆพลางเอามือปิดปาก


“เรย์คิดมาก”พูดยิ้มๆแล้วเอนหัวซบไหล่ง้อ


แปล๊บ!


บัสล้มลงนั่ง เรย์รีบประคองไว้อย่างตกใจ ความแสบที่แผลทำให้บัสนิ่วหน้าแต่ก็กลั้นใจไม่แสดงออกมามาก


“เป็นอะไรวะบัส”


“เปล่าๆ เราแค่เข่าอ่อนน่ะ ไปต่อเหอะ”บัสบอกเพราะเมฆหันมาเหมือนจะบอกว่าให้หยุดพักก่อนแต่บัสส่ายหน้า กลุ่มจึงเดินต่อไป ในที่สุดก็มาถึงตรงที่เป็นน้ำตกเล็กๆ น้ำไหลแรงน้อยกว่าที่เขาไต่เขากัน น้ำใสทำให้เห็นว่าที่หินมีสีเขียวของตะไคร่น้ำ ใกล้ๆกันมีเต้นท์ของทางสถานที่ตั้งไว้เหมือนหลายๆจุด


“ระวังนะครับมันลื่น”


“อ๊ะ!”ไม่ทันขาดคำพี่เซียก็เป็นผู้โชคดีคนแรกที่ลื่นแต่เจ้าหน้าที่เมฆดึงตัวของพี่เซียมาได้


“ขอบคุณครับ”พี่เซียบอกกับเมฆแล้วยิ้มบางๆให้ บัสยิ้มรู้สึกชอบเสียงของพี่เซียมากๆ เสียงพี่แกหวานมีเสน่ห์มาก แต่สายตาของบัสเหลือบไปเห็นเป้ทำหน้าเหมือนโกรธอะไรสักอย่างแล้วรีบดึงพี่ร่วมห้องมายืนข้างๆ เรย์เองก็สังเกตเห็น แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา


“เดี๋ยวเราจะสไลด์ลงไปนะครับ เราจะมีบอร์ดให้ อยากนั่งคู่หรือว่าเดี่ยวครับ”เมฆถาม


“คู่ครับ”เรย์บอก เขาไม่ยอมให้บัสมันนั่งคนเดียวหรอกอันตราย เผลอมันซุ่มซ่ามเป็นอะไรไปเขาจะแย่ เมฆพยักหน้าเพราะเข้าใจสถานะของทั้งคู่ดี มุ้งมิ้งกันตลอด ดูไม่ออกก็แย่ละ เมฆหันไปทางเป้และพี่เซีย


“เดี่ยว/คู่!”พี่เซียและเป้ตอบมาพร้อมกันแต่ต่างกันสิ้นเชิง เถียงกันไปเถียงกันมาสุดท้ายคือพี่เซียชนะ เมฆไปหยิบบอร์ดพลาสติกที่เต้นท์ใกล้ๆมาสี่บอร์ดเพราะตัวเขาเองก็ต้องลงไปด้วย บอร์ดเป็นพลาสติกรูปสี่เหลี่ยมมนๆเหมือนกับที่ใช้ในสระว่ายน้ำแต่มีขอบขึ้นสูงรอบบอร์ดเป็นแอ่ง ความยาวประมาณสามสิบนิ้วได้


“วิธีเล่นนะครับ ขึ้นไปนั่งบนบอร์ดแล้วทรงตัวดีๆ ถ้าพร้อมก็บอกผมได้เลยผมจะดันให้สไลด์ลงไปนะครับ”เมฆพูด ซึ่งบอร์ดเดี่ยวอย่างเป้และพี่เซียต้องลงก่อน และทั้งคู่ก็เถียงกันอีกแล้ว ไปยังไงมายังไงไม่รู้ทั้งเรย์และบัสก็ไม่ได้มองเพราะพวกเขาเองก็เถียงกันเหมือนกัน


“มึงเป็นอะไรวะ กูเห็นมึงไม่โอเคนานแล้วนะ”เรย์ถามแล้วดึงแขนให้บัสหันมามองหน้าเขา


“เราโอเค เรย์นั่นแหละคิดมาก”บัสว่าแล้วหันหน้าหนีอีก


“ไอ้บัส!”เรย์ขึ้นเสียง


“เรย์!”บัสเองก็ไม่ยอมแพ้ เขาไม่ได้เป็นอะไรมากซะหน่อย


“เอ่อ...ถึงตาทั้งคู่แล้วนะครับ”เมฆเรียกเบาๆ กลัวจะโดนลูกหลงอารมณ์ของทั้งคู่อยู่เหมือนกัน บัสรีบเดินไปหาเมฆพร้อมกับถือบอร์ด อาการแค่นี้เรย์ก็รู้แล้วว่าบัสมันมีอะไรปิดบังเขาอยู่ แต่ก็ยอมปล่อยไปก่อนเพราะยังไงบัสก็ปิดเขาไม่ได้อยู่ดี

เรย์หยิบบอร์ดพลาสติกวางที่พื้นแล้วนั่งลงขัดสมาธิก่อนที่จะดึงร่างเล็กของบัสให้มานั่งตรงที่ว่าง บัสนั่งชันเข่ายื่นเท้ายันขอบด้านหน้าเอาไว้มือก็จับขอบข้างๆ เรย์สอดมือใต้ต้นขาของบัสแล้วกอดบัส
เอวไว้


“ถ้ากูรู้ว่ามึงเจ็บแล้วไม่บอกกู กูจะทำให้มึงเจ็บอีกหลายคืนเลย”เรย์กระซิบข้างหู แล้วหันไปพยักหน้ากับเมฆ เมฆจึงค่อยๆดันบอร์ดของเรย์และบัสให้ลงไปตามน้ำตก


“อ๊ากกกกกกกกก”ทั้งเรย์และบัสตะโกนออกมาเพราะมันไหลลงมาเร็วมากๆ เรย์กอดร่างบางแน่นบัสเองก็หันไปซบหน้ากันเรย์


ตู้ม


“แค่กๆๆ”เรย์ผุดจากน้ำพร้อมกับบัสที่มาสำลักน้ำออกมา บัสโอบคอร่างสูงแล้วซบลงกับไหล่หนาไออยู่อย่างนั้น


“ผายปอดเฮ้ย ผายปอด”ไอ้เป้ตะโกนแซวมา ทำเอาบัสหน้าแดงก่ำเพราะเรย์มันก้มหน้ามาจริงๆ


“แค่กๆ เรย์! แค่ก”เรย์และเป้หัวเราะร่า บัสไอจนน้ำหูน้ำตาไหล เรย์จึงรีบพาขึ้นฝั่ง เจ้าหน้าที่นำเที่ยวของเขาก็ลงมาแล้วเช่นกัน แล้วว่ายน้ำมาถามว่า

พวกเขาจะเล่นน้ำต่อมั้ย แต่บัสและพี่เซียก็ดูจะไม่ค่อยไหว เลยไม่เล่นต่อ เมฆจึงพาเดินกลับไปที่พักเพราะอยู่ใกล้กัน


 



****ตอนของวินเปรี้ยวชักจะเครียดๆละ เอาเรย์บัสไปคลายเครียดก่อน 555 ถามว่าสถานที่ที่เรย์บัสไปมันที่ไหน บอกเลยมั่วฮะ 555 คิดว่าเขาใหญ่น่าจะมีที่เทียวแบบนี้เลยอ้างนิดนึง คิคิ

ตอนที่แล้วมีคนถามว่าวินไม่รักเปรี้ยวแล้วเหรอ รักนะแต่ด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดและเครียดๆจากเรื่องที่เจอมามันทำให้ใส่อารมณ์เยอะไปด้วย มองอะไรก็เป็นลบไปหมด คือพายเคยเป็นแบบนี้ เลยคิดว่าใครๆที่เจอเรื่องไม่ดีแล้วเจอคนมางี่เง่าก็อารมณ์เสียเหมือนกัน
ฮ่าๆๆ อย่าเพิ่งเกลียดวินกันน๊าาาา
Shira
kuma

1,012 ความคิดเห็น