สุดสวาททาสหัวใจ เขียนโดย ณศิกมล

ตอนที่ 25 : 25

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 456
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    8 เม.ย. 56

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป

“นั่งสิ” ปฏิวัติกล่าวกับพนักงานหญิงที่สนิทกับคนรักของตนมากที่สุดในออฟฟิศ เพราะเธอมักจะถูกเอ่ยถึงอยู่บ่อยๆ “รู้ไหมว่าผมเรียกคุณมาเพื่ออะไร”

“ไม่ทราบค่ะบอส” ธิดานั่งตัวเกร็งตอบคำถามของเจ้านาย หัวใจเต้นรัวเพราะกลัวถูกเรียกมาตำหนิ เนื่องจากสามสี่วันมานี้เธอโดนหยางฮั่นตามจองเวรจองกรรมไม่หยุดหย่อน จึงกลัวว่าเขาจะเอาเรื่องมาฟ้องเจ้านายเพื่อแกล้งตน

“ช่วงนี้ได้โทรคุยกับพี่หมวยเขาบ้างหรือเปล่า” เจ้านายใช้คำพูดแบบเป็นกันเองกับลูกน้อง เมื่อเห็นอาการหวาดหวั่นของเธอ

“บอสจะถามกุ๊กเรื่องนี้เรื่องเดียวเหรอคะ”

“จะให้ผมถามอะไรอีกล่ะ ในเมื่อคุณก็บอกเรื่องที่คุณลิเดียเคยใช้คุณเป็นสปายให้ผมฟังหมดแล้วนี่”

“กุ๊กขอโทษจริงๆ ค่ะบอส” เธอยกมือไหว้ด้วยความสำนึกผิด เมื่อรู้สึกเหมือนถูกเจ้านายพูดประชดใส่ เพราะถึงแม้เขาจะไม่แสดงอาการโกรธเคืองใดๆ แต่ในใจต้องมีขุ่นเคืองอยู่แน่นอน

“ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนั้นแล้ว มันจบไปแล้ว แค่ตอบที่ผมถามก็พอ ผมอยากรู้ว่าหมวยเขาโทรหาคุณบ้างไหม”

“โทรค่ะ เมื่อคืนพี่หมวยเพิ่งโทรมานัดเจอกับกุ๊กวันนี้ตอนเย็นค่ะ” เธอพอจะเดาได้แล้วว่าทำไมเจ้านายถึงเรียกมาถามเรื่องนี้ เพราะณีรนารถไม่ได้มาทำงานเลยตั้งแต่วันที่เกิดเรื่อง และคงโกรธจนไม่ยอมรับสายหรือยอมพบกับเขาแน่ๆ จึงจงใจบอกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เพื่อช่วยเหลือเขาให้มีโอกาสได้เจอกับเธอ

“นัดเจอกันที่ไหน” ชายหนุ่มไม่ปกปิดความอยากรู้ รีบถามออกไปทันที “บอกผมมาเถอะคุณกุ๊ก ผมไม่ได้เจอหมวยเขามาหนึ่งอาทิตย์แล้วนะ”

“ที่เซ็นทรัลพระรามสามค่ะบอส” หญิงสาวเลิกทำอิดออดแล้วบอกความจริงกับเจ้านาย “พี่หมวยนัดเจอกับกุ๊กตอนหนึ่งทุ่มค่ะ ไม่รู้ว่าทำไมถึงนัดมืดจัง”

“ผมขอไปพบเธอด้วยได้ไหม”

“ไม่ดีกว่าค่ะบอส กุ๊กไม่อยากโดนพี่หมวยโกรธ” เธอรีบปฏิเสธ “เราต่างคนต่างไปดีกว่านะคะ แบบว่าไปเจอกันด้วยความบังเอิญอะไรประมาณนั้นน่าจะดีกว่า” และรีบพูดต่อเมื่อเห็นเขาชักสีหน้าไม่พอใจ

“แบบนั้นก็ได้ แล้วนัดเจอกันตรงไหนล่ะ” ใบหน้าขรึมยิ้มออกเมื่อได้ยินดังนั้น

“นัดเจอกันที่ร้านสตาร์บัคส์ พี่หมวยบอกว่าร้านอยู่ที่บริเวณชั้นหนึ่งค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นคุณเข้าไปพบกับหมวยเขาก่อน สักสิบนาทีคุณก็หาเรื่องปลีกตัวออกไป แล้วผมจะแกล้งเข้าไปเจอเธอโดยบังเอิญในร้าน ตกลงไหม” เพราะเธอไม่รับสาย และไม่ให้เขาได้พบมาเป็นอาทิตย์แล้ว เขาจึงต้องหาวิธีที่จะเจอกับเธอให้ได้ เพื่อจะเคลียร์กับเธอให้รู้เรื่องว่าเขากับลิเดียนั้นจบกันไปแล้วจริงๆ

“ก็ได้ค่ะบอส แต่บอสห้ามบอกพี่หมวยนะคะว่ารู้เรื่องนี้จากกุ๊ก”

“ผมรับปาก ขอบคุณมากนะคุณกุ๊ก” เขารู้สึกสบายใจขึ้นมากหลังจากกลัดกลุ้มมาเป็นอาทิตย์

“กุ๊กเชียร์คู่บอสกับพี่หมวยอยู่แล้วค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วกุ๊กไปทำงานก่อนนะคะ”

แต่ก่อนที่เธอจะลุกไปเขาก็เรียกเธอไว้อีกครั้ง และเปิดลิ้นชักหยิบบัตรคอนเสิร์ตที่ตั้งใจจะพาณีรนารถไปดูให้แก่เธอ เพราะตอนนี้เขามีแผนที่จะพาเธอไปนอนพลอดรักตากอากาศเย็นๆ ที่ภาคเหนือแทน เพื่อไปเติมเต็มความรักที่ห่างเหินไปเป็นอาทิตย์ให้เต็มหัวใจเธอดั่งเดิม

“เหมาะที่จะไปกับแฟนมากกว่าเพื่อนนะ” เขาพูดกับเธอเมื่อเธอรับบัตรคอนเสิร์ตเกี่ยวกับเพลงรัก ที่จะจัดขึ้นที่ราชบุรีจำนวนสองใบไว้แล้ว

“กุ๊กยังไม่มีแฟนหรอกค่ะบอส แต่ถ้ากุ๊กไม่ได้ไปกุ๊กอาจจะให้น้องสาวไปแทนค่ะ”

“ก็ตามใจ” เขารู้ว่าเธอไปด้วยกันคงไม่ได้ เพราะต้องมีใครคนหนึ่งอยู่ดูแลน้องสาวคนเล็กที่ขี้โรค “แล้วน้องสาวเรามีแฟนแล้วเหรอ”

“ไม่มีหรอกค่ะบอส พวกเราต้องหาเงินกันหน้ามืดก็เลยไม่มีเวลาหาแฟนค่ะ” เธอกล่าวยิ้มๆ แล้วไหว้ขอบคุณเจ้านายอีกครั้งที่มอบบัตรให้ และตั้งใจจะให้บัตรน้องสาวไปดูแทนตน เนื่องจากน้องสาวชอบฟังแนวเพลงของศิลปินเหล่านี้มากๆ

“พวกคุณรักและดูแลกันดีแบบนี้ คุณต้องได้เจอผู้ชายที่ดีแน่ๆ”

“กุ๊กหวังแค่ผู้ชายคนนั้นไม่รังเกียจน้องสาวของกุ๊กก็พอแล้วค่ะ เพราะกุ๊กคงทิ้งน้องไปสร้างครอบครัวกับเขาแค่สองคนไม่ได้”

“ผู้ชายก็ไม่ต่างจากผู้หญิงหรอกนะคุณกุ๊ก มีทั้งดีและร้ายคละเคล้ากันไป บางคนก็หน้าไหว้หลังหลอก บางคนก็ปากร้ายแต่ใจดี สำคัญที่ว่าคุณจะมองออกหรือเปล่าเท่านั้น แต่ผมก็หวังว่าคุณจะได้เจอคนที่ดีและพร้อมทุกอย่าง”

“กุ๊กหวังว่าคำพูดของบอสจะเป็นจริงนะคะ ขอบคุณค่ะบอส” เธอกล่าวลาและเดินออกไปจากห้อง...

 

ตกเย็นปฏิวัติก็เตรียมตัวพร้อมที่จะเดินทางไปยังสถานที่ที่ธิดาบอกให้รู้ แต่ก่อนที่จะออกจากบริษัทเขาก็ลองโทรศัพท์ถึงคนรักอีกครั้ง เผื่อเธอจะยอมใจอ่อนรับสายจากตน

(สวัสดีค่ะพี่เด่น)

เสียงใสๆ ที่ทักมาตามสายทำให้ใบหน้าคมเข้มที่นิ่งขรึมคลี่ยิ้มกว้างขึ้นทันที และรีบกล่าวด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

“หมวยทำไมไม่ยอมรับสายพี่ล่ะจ๊ะ รู้ไหมว่าพี่คิดถึงหมวยแค่ไหน”

(หมวยขอโทษนะคะที่ไม่ได้รับสายพี่เด่น เพราะหมวยไปบวชชีพราหมณ์ล้างซวยมาค่ะ เพิ่งจะกลับมาเมื่อวานนี้เอง)

“กลับมาแล้วทำไมไม่โทรหาพี่เลยล่ะ หรือว่ายังโกรธพี่อยู่”

(โกรธคือโง่ โมโหคือบ้า ที่หมวยไม่โทรเพราะหมวยยุ่งมากต่างหากค่ะ พอว่างอีกทีก็คิดว่าพี่เด่นหลับไปแล้ว จึงไม่อยากโทรไปรบกวนเวลาพักผ่อน)

“เราเหมือนคนคนเดียวกันแล้วนะหมวย ทำไมต้องคิดมากขนาดนั้นด้วยล่ะ ทำไมไม่คิดบ้างว่าพี่กังวลใจแค่ไหนที่ขาดการติดต่อกับเรามาหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ โทรไปก็มีแต่เสียงฝากข้อความ ไปถามเตี่ยกับม้าท่านก็บอกว่าไปเข้าป่ากับเพื่อนติดต่อไม่ได้เหมือนกัน พี่ก็เลยไม่กล้าถามอะไรมากนัก เพราะไม่แน่ใจว่าท่านรู้เรื่องของเรามากน้อยแค่ไหน”

(หมวยขอโทษนะคะพี่เด่น หมวยอยากลองวัดใจดูว่าเจ็ดวันจะเปลี่ยนพี่เด่นของหมวยไปบ้างหรือเปล่า แต่ตอนนี้หมวยรู้แล้วว่าพี่เด่นจริงใจกับหมวยแค่ไหน เพราะถ้าพี่เด่นไม่รักหมวยจริง พี่เด่นคงไม่เป็นแบบนี้ใช่ไหมคะ)

“อย่ามาพูดว่าพี่ไม่รักหมวยอีกนะ เพราะพี่เกลียดคำนี้มาก ในหัวสมองเล็กๆ ของหมวยให้จำไว้แค่ว่าพี่รักหมวยมากที่สุดและรักหมวยคนเดียวเท่านั้น เข้าใจไหม”

(แล้วพี่เด่นล่ะคะ จะจำเหมือนที่หมวยจำไหม)

“ชีวิตนี้พี่จะมีเมียแค่สองคนเท่านั้น คนแรกคือคนที่พ่อหาให้และตายจากไปแล้ว ส่วนคนที่สองคือคนที่พี่หาเอาเอง ด้วยความรู้สึกที่กล้าพูดได้เต็มปากว่าเกิดจากความรักจากหัวใจ และเธอคนนั้นชื่อณีรนารถ แค่นี้พอใจไหมจ๊ะ”

(ไม่พอหรอกค่ะเพราะหมวยเป็นคนโลภมาก หมวยอยากได้ยินคำว่ารักหมวยจากปากของพี่เด่นทุกวันตอนที่เรานอนกอดกันบนเตียง หมวยอยากได้รับจูบจากพี่เด่นทุกวันก่อนที่เราจะออกไปทำงานด้วยกัน พี่เด่นทำให้หมวยได้ไหมคะ)

“แน่นอนที่รัก นอกจากบอกรักและจูบหมวยทุกวันแล้ว พี่จะรักหมวยทุกวันเพื่อแสดงให้เห็นถึงพลังแห่งรักของพี่ด้วย” เขาเสริมในสิ่งที่ปรารถนาจากเธอไม่เสื่อมคลายผ่านทางโทรศัพท์พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน

(พี่เด่นบ้า พูดแบบนี้กับคนที่เพิ่งไปถือศีลมาได้ยังไงคะ)

“พี่ไม่ได้พูดตอนหมวยบวชนี่ พี่พูดตอนหมวยสึกมาแล้ว” เขาคลี่ยิ้มกว้างขึ้นกับน้ำเสียงที่บ่งบอกความขัดเขินของเธอ “พรุ่งนี้ไปเที่ยวเหนือกับพี่ต่อเลยนะ นั่งรถล่องขึ้นไปเรื่อยๆ เมื่อยที่ไหนก็พักที่นั่น” และถือโอกาสชวนเธอไปต่อด้วยเลย

(หมวยเพิ่งกลับมาถึงบ้านได้แค่สองวันเองนะคะจะให้หมวยไปอีกแล้วเหรอ)

“แต่หมวยไม่ได้ไปกับพี่นี่ นะๆ ที่รัก ไปเที่ยวเหนือด้วยกันนะ” เขาเริ่มออดอ้อนให้เธอยอม

(พี่เด่นจะพาหมวยไปซ่ำที่เหนือเหรอคะ) เสียงหัวเราะร่วนของเธอดังมาตามสาย

“จ้ะ” เขาตอบตรงๆ อย่างไม่อ้อมค้อม เมื่อได้ยินคำถามสื่อความหมายชัดเจนจากเธอ

(ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงค่ะ ว่าแต่หมวยยังหยุดงานได้อีกเหรอคะ เพราะหมวยลาไว้แค่หนึ่งอาทิตย์เท่านั้น)

“เรื่องงานไม่ใช่ปัญหา เพราะพี่เป็นใหญ่ในบริษัทอยู่แล้ว หึๆๆ” เขาหัวเราะในลำคออย่างมีความสุข เพราะการไปเหนือครั้งนี้เขามีแผนจะขอเธอแต่งงานด้วยเหมือนกัน เมื่อเธอตกลงเขาจะไม่ให้เธอกลับมาทำงานที่ออฟฟิศนี้อีก เพราะเขาจะใช้ชีวิตคู่กับเธอให้เต็มอิ่มและเริ่มผลิตทายาททันที “วันนี้หมวยมาหาพี่ที่บ้านได้ไหมจ๊ะ”

(แน้.. หมวยรู้ทันพี่เด่นหรอกนะว่าทำไมถึงอยากให้หมวยไปหา)

“นะๆ พี่คิดถึงหมวยจะแย่อยู่แล้ว นานแล้วนะที่เราไม่ได้ซ่ำกัน วันนี้มาให้พี่ซ่ำซะดีๆ” เขาแกล้งทำเสียงขรึมใส่เธอ 

(คนแก่อะไรทะลึ่งจัง คิกๆๆ) เธอหัวเราะชอบใจ (หมวยไปไม่ได้หรอกค่ะ วันนี้หมวยมีนัดกับเพื่อนไว้แล้ว)

“เสร็จแล้วค่อยแวะมาก็ได้นี่นา”

(ไม่ได้หรอกค่ะ กว่าจะเสร็จธุระก็คงดึก หมวยต้องกลับบ้านเตรียมตัวไปเหนืออีกนะคะ)

“ไม่ต้องเตรียมไปหรอก ไปหาซื้อตามห้างเอาก็ได้” เขาหมายถึงห้างสรรพสินค้าชื่อดังระดับห้าดาว ที่ตั้งอยู่ในหลายๆ จังหวัด

(ไม่เอาหรอกค่ะ หมวยไม่อยากหวังน้ำบ่อหน้า แค่นี้นะคะพี่เด่น หมวยจะออกจากบ้านแล้ว)

“หมวยจ๋า” เขาส่งเสียงอ้อนจนวินาทีสุดท้ายเพื่อให้เธอใจอ่อน

(ไม่รู้ไม่ชี้ แค่นี้นะคะ) แต่เธอก็ตัดสายไปพร้อมกับเสียงหัวเราะ...

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 9 เมษายน 2556 / 08:49
    ชอบนางเอกแบบหมวยมาก
    #40
    0
  2. #39 p-nam (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 04:34
    Pra- nang na-rag mag ka.
    #39
    0