Future From Me แอบรักก็ต้องอ่อย (Yaoi)

  • 100% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 1,181,325 Views

  • 16,126 Comments

  • 30,325 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,241

    Overall
    1,181,325

ตอนที่ 17 : อ่อยขั้นที่ 16 : ติวเตอร์อ่อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29127
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 185 ครั้ง
    28 ก.พ. 60

Future From Me แอบรักก็ต้องอ่อย (Yaoi)

- อ่อยขั้นที่ 16 : ติวเตอร์อ่อย -



(เครดิตภาพ : wallalphacoder)

        

        

       “น้องชา ทำไมนั่งเหม่อหน้าแดงแบบนั้นล่ะครับ”


         เสียงพี่นิวท์ทำให้ผมได้ไม่ได้สติ ตกใจหน้าแดงหนักกว่าเดิม


         พ...พี่นิวท์ ม...มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ว้ากกกกก


         พี่นิวท์มาถึงก็มองมองสำรวจใบหน้าผมอย่างจริงจัง


         “ไม่สบายหรือเปล่าครับเนี่ย” พี่นิวท์ไม่ว่าเปล่า แต่ยกมือขึ้นมาแตะหน้าผากผมเบาๆ ด้วย


         และนั่นมัน....


         ว้ากกกก มิเตอร์ความเขินทะลุหลอด


         “ม...ไม่เป็นไรครับ” ผมรีบผละตัวออกมา พลางเก็บมือถือที่เผลอทำร่วงตอนไหนไม่รู้


         “ป…ไปกันได้หรือยังครับ” ผมถามเสียงสั่น


         พี่นิวท์เลิกคิ้วมองผมอย่างสงสัย แต่ก็พยักหน้ายิ้มๆ


         “ไปกันครับ”


 

         ผมได้นั่งรถพี่นิวท์อีกครั้ง แต่งวดนี้ความเขินของผมมันพุ่งทะลุความฟิน ผมจึงได้แต่นั่งเงียบกริบอยู่บนรถของพี่นิวท์ ทำตัวลีบกอดกระเป๋าก้มหน้าก้มตา พูดอะไรก็พูดไม่ออกสักคำ


         กูเป็นอะไรว้า ทีแต่ก่อนปากนี่อ่อยได้ไหลลื่นไม่กลัวสถานการณ์ กะอีแค่โดนชวนไปกินเข้าเย็นทำไมมึงต้องทำเขินด้วยฟะ


         ผมสะบัดหัวตัวเองไปมา ตั้งสติหน่อยสิเว้ย มัวแต่เขินแบบนี้ กูจะได้อ่อยมั้ยวะ ผมพยายามทำใจให้ว่าง แล้วนึกถึงสิ่งที่ตัวเองต้องทำเป็นหลัก


         “พ…พี่นิวท์ครับ” ผมพยายามจูนตัวเองกลับมา “เอ่อ พี่นิวท์จะไปที่ไหนเหรอครับ”


         พี่นิวท์ที่ขับรถอยู่ เหลือบมองผมเล็กน้อย


         “น้องชาอยากกินอะไรล่ะครับ”


         “เอ่อ...อะไรก็ได้ครับ”


         ผมก็ไม่รู้สินะ ได้กินกับพี่นิวท์อะไรก็คงอร่อยหมด แต่กินพี่นิวท์คงอร่อยสุด...ฮิ้วววว


         เหวย แล้วไอ้ที่เอ็งเพิ่งเขินนั้นคืออะไรว้า


         “อืมมมม...” พี่นิวท์ลากเสียงยาว แล้วยิงคำถามมาตรงๆ


         “น้องชาชอบอาหารไทยมั้ยครับ”


         “อ่อ ก็โอเคนะครับ” ผมตอบพลางยกมือขึ้นลูบคอ แต่วันนี้เพิ่งกินอาหารตามสั่งมาแหะ จะสั่งอะไรดีหว่า


         “งั้นอาหารฝรั่งล่ะครับ” พี่นิวท์ถามอีกครั้ง


         “ก็ได้เหมือนกันครับ” ผมตอบ


         แต่พอพูดถึงอาหารฝรั่ง ผมชะงักไปเล็กน้อย หน้าอีพี่โพธิ์นี่ลอยมาเลย มันนะ ไปเรียนนอกนี่ส่งแต่รูปอาหารฝรั่งมายั่วตลอด แถมยังส่งตอนดึกอีกต่างหาก แม่งหมั่นไส้ชิบ


         “อาหารจีนล่ะครับ” พี่นิวท์ถามต่อ ทำให้ผมงุนงง ทำไมพี่นิวท์ถึงถามเยอะจัง


         “จีนก็ได้นะครับ” ผมตอบ


         แต่เอาจริงนะ โฮ้ยย ผมโคตรเบื่ออาหารจีนเลยสิครับ ก็พ่อแม่ผมชอบกินอ่าดิ โดนลากไปกินทุกอาทิตย์เลยครับ คิดไปก็ย่นปากไป


         “ไม่เอาดีกว่า” จู่ๆ พี่นิวท์ก็พูดขึ้นมา “เปลี่ยนเป็นอาหารญี่ปุ่นดีมั้ยครับ”


         “อ่อ ญี่ปุ่นผมก็ชอบนะครับ”


         ถึงผมจะตอบเสียงเรียบ แต่ในนี่กรี๊ดกร๊าดไปแล้ว


         อ้ากกก ญี่ปุ่นนน กูดีใจ ว้ากกกก อะไรที่เป็นญี่ปุ่น ผมชอบหมดครับ อนิเมะเอย การ์ตูนเอย สาวน้อยเอย อาหารญี่ปุ่นนี่ว่างเมื่อไหร่ต้องไปกิน


         โปรดที่สุดของผมคือแซลมอนครับ ทุกอย่างที่เป็นแซลมอนผมชอบหมด ไม่ว่าจะเป็นข้าวหน้าแซลมอน แซลมอนย่างซีอิ้ว แซลมอนชาชิมิ ชูชิแซลมอน แซลมอนรมควัน หัวปลาแซลม่อนนี่ก็ชอบ


         “หรือว่าจะเป็นอาหารเกาหลีดี” พี่นิวท์ถามอีกครั้ง


         “เอ่อ เกาหลีก็ดีนะครับ”


         โฮกกก พอพูดเกาหลี สิ่งแรกที่ผมนึกถึงคือโอปป้าเกาหลีสุดหล่อครับ ฮอลลล


         หน้าตาพี่นิวท์ก็ออกไปทางดาราเกาหลีอยู่แล้ว ไปกินอาหารเกาหลีคงยิ่งเหมือนหลุดเข้าไปอยู่ในซีรีย์ มีพระเอกซีรีย์นั่งกินอยู่ใกล้ๆ


         พี่นิวท์โอปป้าของโผ้มมม~~


         ซึ่งเกาหลีผมก็คงฟินนะครับ แต่ถ้าให้เลือกญี่ปุ่นด้วย ผมก็คง...แซลมอนจ๋าาา


         ผมเห็นพี่นิวท์หัวเราะเบาๆ


         ผมจึงหันไปมองอย่างงุนงง ซึ่งพี่นิวท์เพียงยิ้มมุมปากแล้วพูดว่า


         “งั้นสรุปเอาอาหารญี่ปุ่นนะครับ”


         ผมมองพี่นิวท์อย่างงงๆ หาาาา ไหงถามมาเยอะ แต่สุดท้ายก็เอาญี่ปุ่นล่ะ


         แต่ผมก็มีความดีใจอยู่ลึกๆ


         ได้กินของโปรดร่วมกับคนโปรด(?)สองต่อสอง


         ไม่มีอะไรฟินเท่านี้อีกแล้วครับบบ





 

       พี่นิวท์ขับรถมาจอดในห้างซึ่งอยู่ไม่ไกลจากมหาลัย โชคดีที่ได้จอดรถใกล้ทางเข้าพอดีจึงไม่ต้องเดินไกล ห้างนี้จริงๆ ผมมาบ่อยนะครับ แต่ส่วนใหญ่ก็แค่มาซื้อของในซุปเปอร์มาร์เก็ตหรือหาอะไรกินเล็กๆ น้อยๆ แล้วกลับบ้าน ไม่ค่อยมีเพื่อนมาเดินด้วย นี่เป็นครั้งแรกที่มาห้างกับใครสักคนที่เรียนมหาลัยเดียวกัน


         แถมยังเป็น...รุ่นพี่เดือนมหาลัยจากคณะแพทย์อย่างพี่นิวท์


         อร๊ายย ผมรู้สึกเขินยังไงก็ไม่รู้ ได้มาเดินห้างหนุงหนิง(?)กับพี่นิวท์ครั้งแรก


         พี่นิวท์ที่ทั้งหล่อ สูง เก่ง เกินเอื้อมแบบนี้ แค่ผมแอบมองพี่นิวท์ที่เดินอยู่ข้างๆ ก็ยังใจเต้น


         อ๊อก ช่างหล่ออะไรแบบนี้


         ผมก็สังเกตอยู่นะ พี่นิวท์นี่เดินผ่านไปทางไหน ก็มีสาวๆ เหลียวหลังหันมามองเพียบ เพราะหน้าตาที่แสนโดดเด่นกับสีผิวที่ขาววิ้ง แถมยังสูงชะลูดขนาดนี้ มันทำให้ออร่าพี่นิวท์เจิดจรัสมาก จนทำให้ผมซึ่งเตี้ยๆ เฉิ่มๆ เดินอยู่ข้างๆ กลายเป็นโคตรจืดจางปานคนรับใช้


         “เอาร้านนี้ดีมั้ยครับ เห็นว่าร้านนี้อร่อย” พี่นิวท์ชี้ไปที่ร้านหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกล ผมก็โอเคเลย ร้านนี้ผมเคยกินสองสามครั้งแล้วชอบมาก แต่ไม่ค่อยได้มากินหรอก เพราะพ่อแม่ผมไม่ชอบอาหารญี่ปุ่น


         “อิราชัยมาเสะ” พนักงานต้อนรับกล่าว “สองที่นะคะ เชิญค่ะ”


         ว้ายยย สองที่หรา แค่คำว่า ‘สอง’ ผมก็เผลอฟินไปไกลละ


         รุ่นพี่รุ่นน้องเว้ย พี่นิวท์เขาคิดแค่รุ่นพี่รุ่นน้อง ผมพยายามปรามหัวใจที่โลดแล่นของตัวเอง


         พนักงานนำทางมาที่โต๊ะ ซึ่งผมกับพี่นิวท์ได้โต๊ะตรงมุมที่ค่อนข้างเงียบส่วนตั๊วส่วนตัว อร๊ายยย ทำไมกูมันโชคดีงี้วะ


         “น้องชาชอบทานอะไรครับ” พี่นิวท์เอ่ยถามขณะเปิดเมนู


         “เอ่อ ผมทานได้หมดเลยครับ” ผมพูดไปงั้น แต่ตาจ้องเป็นมันอยู่ที่เซ็ตแซลมอนชาชิมิ ผมเผลอกลืนน้ำลายที่สอออกมา แต่ตาก็หันไปเห็นเซ็ตแซลมอนย่างซีอิ้วจนเป็นประกายวิ้งๆ


         แงงงง ชาชิมิหรือย่างซีอิ้วดี ทำไมมันเลือกยากงี้ ราวกับให้เลือกระหว่างพี่นิวท์เวอร์ชั่นยิ้มหวานหรือโหดจริงจัง มันก็หล่อกระชากตับไตเหมือนกันหมด ฮือออออ


         น้องชาขอสองได้มั้ย...ไม่ได้เฟ้ย ผมตอบเองเออเอง


         “งั้นเดี๋ยวพี่เลือกให้แล้วกันนะครับ” พี่นิวท์คงเห็นผมเลือกนานเกินไม่สั่งสักที จึงยกมือเรียกพนักงาน


         ผมก็พยักหน้าเบาๆ พลางส่งสายตากระซิกให้แซลมอนจ๋าขณะปิดเมนู


         พี่นิวท์เลือกอะไรให้ ผมก็กินหมดล่ะครับ แถมได้กินของพี่นิวท์(สั่งให้)ยังไงก็อร่อยที่สุดเสมอ


         ใบชาฟินแล้วครับ ฮอล


         “รับอะไรดีคะ” พนักงานรอรับออเดอร์


         “ขอเซ็ตแซลม่อนชาชิมิกับเซ็ตแซลม่อนย่างซีอิ้ว อย่างละหนึ่งที่ครับ”


         พอได้ยินพี่นิวท์สั่ง ผมถึงกับเบิกตาโต แถมน้ำลายเกือบไหล


         เห้...เห้ยยย เห้ยยยย


         เดี๋ยวนะ...ทำไมพี่นิวท์ถึงสั่งของที่ผมอยากกิน...ทั้งสองอย่างเลยล่ะ!!!


         “หืม ทำไมมองหน้าพี่แบบนั้นครับ” พอสั่งเสร็จ พี่นิวท์ก็หันมาสบตากับผม


         “พ…พี่นิวท์ชอบกินแซลมอนเหรอครับ” ผมถามเสียงตะกุกตะกัก พยายามไม่ให้มีพิรุจว่ากูโคตรจะเป็นแซลมอนค่อน


         “ก็พี่เห็นน้องชอบ พี่เลยสั่งให้ครับ” พี่นิวท์คลี่ยิ้ม


         “ห…หา?” ผมถึงกับอุทาน


         เห้ย ผมพูดด้วยเหรอว่าผมอยากกินแซลม่อนชาชิมิกับแซลมอนย่างซีอิ้ว


         หาาาา ตอนไหนว้าาา หรือกูคิดแบบออกเสียงได้ว้า


         “เห็นน้องจ้องตาเป็นประกายขนาดนั้น ดูออกไม่ยากเลยนะครับ” พี่นิวท์หัวเราะพลางยกมือขึ้นเท้าคาง


         “ห...หา?” ใบชาอ้าปากค้างครับพี่น้อง


         ม๊ายยยย กูอ่านออกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอว้า ไม่ใช่ว่าพี่นิวท์ก็รู้แล้วนะว่ากูทั้งชอบ ทั้งเพ้อ แถมยังหื่นกับพี่เขาขนาดนี้


         “ตอนอยู่ในรถ ที่พี่ถามสุ่มประเภทอาหารไปเรื่อย ก็เพราะพี่จะสังเกตปฏิกิริยาน้องนั่นล่ะครับ”


         “เห?…” ผมได้แต่อุทาน พี่นิวท์ว่าอะไรนะ!


         “ตอนพี่ถามถึงอาหารไทย น้องบอกโอเคก็จริง” พี่นิวท์อธิบาย


         “แต่น้องพูดแล้วยกมือขึ้นลูบคอ เป็นการตอบสนองถึงความไม่มั่นใจ ตอนถามถึงอาหารฝรั่ง น้องชะงักไป เป็นปฏิกิริยาที่บ่งบอกบางอย่างที่รู้สึกไม่ดี ส่วนตอนถามถึงอาหารจีน น้องก็ย่นปาก ทำให้พี่รู้ว่าน้องไม่ชอบอาหารจีน...”


         เห้ยยย! ผมช็อคดิครับ พ...พี่นิวท์อ่านผมออกหมดทุกอย่าง เพียงแค่ดูปฏิกิริยานิดเดียวของผมเนี่ยนะ!


         “ต่างจากตอนพูดถึงอาหารญี่ปุ่น” พี่นิวท์ยิ้มบางๆ


         “น้องทำตาโต สีหน้าดูสดใสขึ้นมาเชียว แถมยังเท้าแกว่งไปมา เป็นอาการที่บ่งบอกถึงความสุข พี่เลยรู้ทันทีว่าน้องชอบอาหารญี่ปุ่น แต่เพื่อความชัวร์ พี่จึงลองสุ่มอาหารเกาหลีเพิ่มลงไป น้องทำหน้าแบบเดิม แต่เท้าไม่ได้แกว่ง แสดงว่าก็ชอบ แต่ก็ชอบอาหารญี่ปุ่นมากกว่า”


         โอ้มายทีลีฟ พระเจ้าช่วยใบชาทอด


         พี่นิวท์สังเกตแม้กระทั่งผมแกว่งขา! แม้แต่ผมยังไม่รู้ตัวเลย จำไม่ได้ด้วย!


         หลังจากได้ยินที่พี่นิวท์พูดขนาดนี้ สิ่งแรกที่ผมอยากจะเอ่ย คือ


         “เอ่อ พี่นิวท์ครับ ผมขอถามอะไรอย่างหนึ่งได้มั้ยครับ”


         พี่นิวท์เลิกคิ้วสงสัย


         “น้องชาอยากถามอะไรครับ”


         ผมจริงจังมากนะ ผมอยากรู้มานานแล้ว


         “พี่นิวท์เป็นญาติกับเชอร์ล็อค โฮมส์หรือเปล่าครับ”


         นี่ผมอยากรู้จริงๆ นะครับ!


         พี่นิวท์ขมวดคิ้วอย่างอึ้งๆ แต่สักพักก็หัวเราะเบาๆ


         “พี่เป็นญาติกับด็อกเตอร์วัตสันต่างหากครับ”


         “หา?”


         คราวนี้ผมเป็นฝ่ายอึ้งแทน คาดไม่ถึงว่าพี่นิวท์จะต่อมุกนะเนี่ย


         “ก็เป็นหมอเหมือนกันไงครับ” พี่นิวท์อธิบายเพิ่มพลางหัวเราะเบาๆ ทำให้ผมบางอ้อ


         โห้ย จะเชอร์ล็อคหรือวัตสัน ก็เทพจนน่าตกใจอยู่ดีนั่นล่ะครับ ผมทึ่งในใจ


         “น้องถามพี่แล้ว คราวนี้พี่ขอถามน้องบ้างได้มั้ย” จู่ๆ พี่นิวท์ก็เอ่ยขึ้น


         “ถามอะไรผมเหรอครับ” ผมอึ้งเหมือนกัน ไม่คิดว่าพี่นิวท์มีอะไรอยากถามผมด้วยแหะ


         หรือพี่นิวท์จะถามว่า แต่งงานกับพี่มั้ย อร๊ายยยย พอๆ เลิกมโนได้แล้วไอ้ชา


         “จริงจังนะครับ” สีหน้าพี่นิวท์ดูเคร่งขรึมลงขนัดตา แบบที่ผมว่า...


         หล่อโคตรเลยครับพี่น้องงงง ฮอลลลล


         “ค…ครับ” ผมตอบ พยายามควบคุมสติตัวเอง พี่เขาบอกว่าจริงจังเว้ย มึงตั้งใจฟังดิ อย่าเพิ่งเคลิ้ม อย่าเพิ่งวอกแวก


         “น้องชาครับ...” พี่นิวท์เว้นชั่วอึกใจเหมือนลังเล


         “น้องชาคิดยังไงกับเชนครับ”


         “หือ…” ผมกะพริบตาถี่ๆ


         คำถามนี้...มันเหนือความคาดหมายของผมแหะ


         “พี่เชน...เพื่อนสนิทพี่นิวท์เหรอครับ” ผมสงสัยว่าพี่นิวท์ถามทำไม


         “ครับ” พี่นิวท์พยักหน้า


         “อ่อออ...” ผมพยายามนึก ถึงจะไม่เข้าใจเถอะว่าพี่นิวท์อยากรู้เพื่ออะไร


         ผมคิดยังไงกับพี่เชนน่ะเหรอ


         “พี่เชนก็หล่อมากครับ ตัวสูงหุ่นดี เรียนเก่ง เป็นหมอ”


         ผมนึกถึงหน้าตากับภาพลักษณ์พี่เชนก่อน จากนั้นก็ค่อยนึกถึงนิสัย


         “พี่เชนนิ่งๆ ไม่ค่อยพูด แต่ก็ใจดีมากครับ บางทีก็ตลกด้วย ผมก็ชอบพี่เชนนะครับ”


         หมดยังหว่า หมดแล้วมั้ง คนสมองกลวงๆ อย่างผมก็คิดได้แค่นี้ล่ะ


         แต่เมื่อผมสบตาพี่นิวท์ ก็ต้องตกใจจนสะดุ้ง


         เห้ยย! ทำไมพี่นิวท์หน้านิ่วคิ้วขมวดเหมือนโกรธใครมาแบบนั้น


         ค...คำตอบผมมันผิดเหรอ ก็ไม่นิ ผมทบทวนในใจ


         ผมมั่นใจแล้วนะว่าไม่ได้พูดอะไรแย่ๆ ให้เพื่อนพี่นิวท์เสียหาย


         “ชอบเชนงั้นเหรอ...” น้ำเสียงของพี่นิวท์เย็นยะเยือก จนผมเผลอตัวสั่น


         พี่นิวท์เป็นอะไรไปเนี่ย ผมเหงื่อตก


         “ก...ก็...ช...ชอบครับ....” ผมตอบไม่เต็มเสียง ก็จะให้ผมตอบว่าเกลียดพี่เชน หรือไม่ชอบพี่เชน มันก็กระไรอยู่นะ


         พี่นิวท์เม้มปาก คิ้วขมวดแน่นจนเกือบเป็นปม


         “อยากเป็นแฟนกับเชนเหรอ?” พี่นิวท์แทบจะเค้นเสียงตอบ


         เห...ฟ...แฟน?! ผมเบิกตาโต แฟนกับพี่เชนเหรอ เห้ยยยย ผมไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะ


         เดี๋ยว แล้วทำไมพี่นิวท์ถึงถามแบบนั้นล่ะ


         “เย้ยย ผมไม่ได้หมายถึงชอบแบบนั้นครับ” หวาาา ตายจริง รู้สึกอาย เพิ่งนึกได้ว่าพูดอะไรที่ชวนเข้าใจผิดออกไป


         ผมหมายถึงชอบพี่เชนในฐานะรุ่นน้องนะครับ ฮือออ


         “แล้วทำไมถึงชอบเชน” แต่พี่นิวท์ยังคงไม่คลายสีหน้า ทำให้ผมกลืนน้ำลายลงคอ


         “ก็...ก็...พี่เชนนิสัยดีครับ” ผมตอบตามความรู้สึกแรกออกไป น้ำเสียงยังคงสั่นๆ


         “แล้วเชนนิสัยดีกว่าพี่ตรงไหน?” จู่ๆ พี่นิวท์ก็จี้ถามจนผมสะดุ้งโหยง


         เห ทำไมพี่นิวท์ถึงต้องเอาตัวเองไปเทียบกับพี่เชนด้วยล่ะ ผมทั้งงง ทั้งตกใจ


         แต่พอโดนพี่นิวท์ถามแบบนี้ ผมก็สงสัยเหมือนกัน เออ ทำไมผมถึงคิดว่าพี่เชนนิสัยดีล่ะ


         ที่ผมประทับใจคือพี่เชนยอมขึ้นเวทีไปช่วยคณะผมแสดงเป็นเจ้าชาย เห้ย แต่พอคิดถึงตรงนี้แม่งโคตรอัปยศเลย ว้ากกก ไม่ๆ ไม่มีทาง ให้พี่นิวท์รู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด พี่นิวท์ห้ามรู้ว่ากูแสดงเป็นเจ้าหญิงบ้าๆ นั่น


         แล้วมีอะไรอีกน้า อ๋อ ใช่แล้ว พี่เป้เคยบอกว่าพี่เชนช่วยรับตอนผมเป็นลมนี่นา มีอะไรอีก เวลาผมปรึกษาอะไร พี่เชนก็ตอบตลอดเลย แถมพี่เชนเคยเลี้ยงไมโลผมตั้งกล่องนึง ใช่ๆ เพราะแบบนี้ผมถึงว่าพี่เชนนิสัยดี


         พี่นิวท์คงเห็นผมคิดนานเกินไปไม่ตอบสักที พี่นิวท์จึงพูดขึ้นมาเอง


         “เชนเคยขับรถไปส่งน้องมั้ยครับ” สีหน้าพี่นิวท์ยังคงนิ่ง


         “เอ่อ ไม่เคยครับ” ผมตอบตามความจริง


         “ตอนน้องเป็นลม เชนได้มาดูแลน้องมั้ยครับ” พี่นิวท์ถาม


         “เอ่อ ไม่ได้มาครับ” เท่าที่ได้ยินคือ พี่เชนแค่ช่วยรับผมเฉยๆ


         แต่คนที่มาดูแล...คือพี่นิวท์นี่นา ว้ากกก คิดแล้วเขินเว้ย


         “เชนเคยติวหนังสือให้น้องมั้ยครับ” พี่นิวท์ถามต่อ ทำให้ผมขมวดคิ้ว


         “ไม่ครับ” พี่นิวท์ถามแปลกจังแหะ ก็ผมเรียนติวกับพี่นิวท์ พี่เชนจะมาสอนได้ไงอ่ะ


         “แล้วเชนเคยพาน้องมาเลี้ยงข้าวมั้ยครับ” พี่นิวท์ยังคงใช้น้ำเสียงราบเรียบ


         “เคยเลี้ยง...แต่เลี้ยงแค่ไมโลครับ” ผมตอบตามความจริงอีกรอบ


         ทำให้พี่นิวท์ก็พยักหน้าเบาๆ


         “แบบนี้พี่ก็ต้องนิสัยดีกว่าเชน ถูกต้องมั้ยครับ” พี่นิวท์พูดหน้าตาเฉย


         หือ อะไรของพี่นิวท์เนี่ย ใบชางงแป๊บ


         “ส่วนเรื่องที่เชนเรียนหมอ พี่ก็เรียนเหมือนกัน คะแนนดีกว่าเยอะด้วย” พี่นิวท์พูดเสียงเย็น


         ผมเอียงคอพลางกะพริบตาปริบๆ ผมเข้าใจที่พี่นิวท์พูด แต่ไม่เข้าใจว่าพี่นิวท์ตั้งใจจะสื่ออะไร


         “เรื่องตัวสูง พี่ก็สูงกว่าเชน” น้ำเสียงพี่นิวท์ราบเรียบ


         “เรื่องหน้าตา พี่ก็หล่อกว่าเห็นๆ เชนเป็นรองเดือนแพทย์ แต่พี่เป็นเดือนแพทย์และเดือนมหาลัย”


         ผมยิ่งฟังก็ยิ่งสับสน ความคิดในสมองมันตีกันให้วุ่นหมดแล้ว


         แต่ผมเห็นพี่นิวท์ถามเรื่องพี่เชนเยอะแบบนี้ ผมก็เริ่มสงสัยจังแหะ มีบางอย่างมันจุกอกขึ้นมา แน่นและอึดอัด จนผมเก็บมันไม่ไว้อยู่


         “เอ่อ พี่นิวท์ครับ ผมขอถามอะไรโง่ๆ ได้มั้ยครับ” กูทนไม่ไหวแล้วเว้ย


         “ถามอะไรครับ” พี่นิวท์เลิกคิ้ว


         “คือ…” ผมรู้สึกเหมือนลำคอมันจุกๆ ทำไมพูดออกมายากจริงๆ


         “พี่นิวท์...ชอบพี่เชนเหรอครับ?”


         คำถามผมทำให้พี่นิวท์ถึงกับสำลักน้ำที่กำลังดื่ม


         “อ…อะไรนะครับ?!” พี่นิวท์ถามทวนซ้ำ


         “ก็...พี่นิวท์กับพี่เชนก็อยู่ด้วยกันตลอด...” ผมเอานิ้วชี้จิ้มๆ ชนกัน


         “แบบว่า...พวกพี่ๆ ก็ไม่มีแฟนทั้งคู่ แล้วก็พี่นิวท์ก็ถามผมเกี่ยวกับพี่เชน ผมก็เลย...”


         ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบ พี่นิวท์ก็รีบยกมือขึ้นขอแทรกทันที


         “น้องชาครับ” พี่นิวท์แสดงสีหน้ากลัดกลุ้ม ถึงขนาดใช้มืออีกข้างกุมขมับ


         “พี่กับเชนไม่มีทางเป็นมากกว่าเพื่อนสนิทครับ ไม่ใช่อย่างที่น้องคิดแน่นอน”


         “เอ๋…” ผมเอียงคอสับสน


         เดี๋ยวนะ พี่นิวท์พูดแบบนี้ เป็นความจริงเหรอ มันมีหลายเหตุการณ์มากที่ทำให้ผมคิดแบบนั้น


         ถ้ามันไม่เข้าตรรกะว่าพี่นิวท์กับพี่เชนชอบกัน อ้าว แล้วที่ผ่านมา มันคืออะไรล่ะ โดยเฉพาะเรื่องในงานโอเพ่นยู ทั้งที่พี่นิวท์ขึ้นมาบนเวที รวมทั้งที่พี่ๆ เขาคุยกันลับๆ ด้วย


         ระหว่างที่ผมกำลังงงกับตัวเอง พนักงานก็เอาอาหารมาเสิร์ฟพอดี


         “เคลียร์แล้วนะครับน้องชา” พี่นิวท์ถามย้ำ


         “ครับ ขอบคุณครับ” แม้ปากจะตอบว่าเข้าใจ แต่ผมยังคงมึนหนัก คิดไม่ตกอยู่ดี


         จะว่าไปพอถามแบบนี้กับพี่เชน พี่เชนก็ปฏิเสธเหมือนกันแหะ อืมมม มันยังไงกันแน่เนี่ย


         “น้องชาอยากทานอะไรครับ” พี่นิวท์เหมือนพยายามจูนอารมณ์กลับมา เปลี่ยนประเด็นเมื่ออาหารเสิร์ฟ ส่วนผมพอเห็นแซลมอนของโปรดก็พาให้ลืมเรื่องพี่เชนไปเสียสนิท


         ว้าววว แซลมอนชาชิมิ แซลมอนย่างซีอิ้ว


         โฮกกก น่ากินทั้งคู่เลย ใบชาเลือกไม่ถูกแล้วครับ ขอเก็บไว้ทั้งสองจานได้มั้ย


         “ถ้าสมมติจานนี้เป็นพี่...”


         จู่ๆ พี่นิวท์ชี้ไปที่แซลม่อนชาชิมิ แล้วชี้ไปที่แซลม่อนย่างซีอิ้ว


         “แล้วจานนี้เป็นพี่เชน....”


         จากนั้นพี่นิวท์ก็ชี้มาที่ผม


         “น้องชาจะเลือกทานอะไร”


         หา....หาาา!? ผมกะพริบตาปริบๆ พี่นิวท์ถามอะไรเนี่ยย


         น...นี่มัน...ให้เลือกของที่ชอบมากกับชอบมากเหมือนกัน


         โจทย์ยากยิ่งกว่าข้อสอบมหาหินของพี่นิวท์อีกครับ!


         แค่เลือกว่าจะกินอะไรก็ยากแล้ว ยังให้มาคิดแทนว่าเป็นพี่นิวท์กับพี่เชนอีก


         เดี๋ยวนะ...


         “เอ่อ...” ผมยังคงไม่เข้าใจ


         “ทำไมพี่นิวท์ถึงเป็นชาชิมิ ส่วนพี่เชนเป็นย่างซีอิ้วล่ะครับ” ผมถามอย่างไม่เข้าใจ


         พี่นิวท์ยักไหล่ “ก็ชาชิมิมันแพงกว่า”


         โอ้โห้...ก็จริงแหะ พี่นิวท์กำลังจะบอกว่าพี่นิวท์แพงกว่าพี่เชนงั้นเหรอ หืมมม สื่อความหมายนัยๆ ว่าหล่อกว่า เก่งกว่าหรืออย่างไรนะ


         ถ้างั้นผมคงต้องเลือก... อืมมม แต่ผมก็รู้สึกมันยังไม่ใช่อยู่ดีนี่นา


         “เลือกไม่ได้อ่ะครับ” ผมตอบตามความจริง


         “ทำไมเลือกไม่ได้ครับ” พี่นิวท์หน้าตึงเล็กน้อย


         “ก็ชอบทั้งคู่อ่ะครับ ฮือออ” ผมตอบเสียงสะอื้น


         “หืม” พี่นิวท์หรี่ตามองผม สีหน้าขรึมลงขึ้นมาขนัดตา


         ผมเบิกตาโต หน้าแดงจัด


         “เอ้ย ไม่ได้หมายถึงพี่นิวท์กับพี่เชนนะครับ หมายถึงมันเป็นแซลมอนทั้งคู่”


         ผมรีบแก้ต่างทันที


         “อีกอย่าง ผมว่ามันไม่ถูกอ่ะครับพี่นิวท์”


         “ทำไมครับ”


         “คือผมว่าพี่เชนไม่ใช่ปลาแซลมอนอ่ะครับ”


         ผมครุ่นคิด ถ้าจะเอาพี่เชนไปเทียบกับปลา พี่เชนจะเป็นปลาอะไรดีนะ


         “อ๋อ พี่เชนต้องเป็นปลาซาบะครับ” ผมแปะมือทันทีเมื่อคิดออก


         ใช่แล้ว พี่เชนเหมาะกับปลาซาบะ ทำไมไม่รู้เหมือนกัน ปลาซาบะก็อร่อย แต่ผมชอบแซลมอนที่สุด


         พี่นิวท์มองผมพลางเลิกคิ้ว


         “แล้วพี่เป็นปลาแซลมอนได้เหรอครับ?”


         “ครับ” ผมพยักหน้าทันที พี่นิวท์เหมาะกับปลาแซลมอนจริงๆ


         “เพราะอะไรครับ” พี่นิวท์แสดงสีหน้าเคลือบแคลง


         “ก็เพราะ....” ผมชะงักไป


         เออว่ะ เพราะอะไรวะ ผมพยายามคิดหาเหตุผล ทำไมสำหรับผม พี่นิวท์ถึงเป็นปลาแซลมอนหว่า


         เพราะมันแพง? ปลาอื่นที่แพงกว่าก็มีตั้งเยอะ


         เพราะมีโอเมก้าสาม? หืม ไม่น่าเกี่ยว


         เพราะคุณค่าทางอาหารสูง? อืม ก็ยังไม่ตรง


         เพราะเป็นปลาน้ำกร่อย? เห้ย ล้ำไปละ


         เพราะสีมันสดเหมือนหัวตรงนั้นของผม? บ้าาา ไม่ใช่เว้ยยย


         สุดท้ายคิดไปคิดมา ผมก็ได้ข้อสรุปที่ใช่เพียงคำตอบเดียว


         “เพราะผมชอบกินครับ”


         ใช่แล้ว นี่ล่ะคำตอบที่ถูกที่สุด


         เห้ย เดี๋ยววว มึงว่าอะไรนะไอ้ชา


         เพราะชอบกินแซลมอน แซลมอนเลยเป็นพี่นิวท์


         เชี่ยแล้ว นี่กูเพิ่งบอกไปว่า กูอยากกินพี่เขาเหร๊อ


         “อ๋อ เพราะแบบนี้น้องชาถึงเลือกไม่ได้เหรอครับ” พี่นิวท์ถาม สีหน้าเหมือนกลับมายิ้มตามปกติ


         “อ่า…” ผมรู้สึกว่าตัวเองหน้าแดงมาก “...ครับ”


         “ถ้างั้น...” พี่นิวท์ก็ใช้ตะเกียบตัดแซลม่อนย่างซีอิ้วเป็นสองส่วน แล้วก็แบ่งครึ่งชาชิมิ กลายเป็นสองแต่ละจานมีแซลม่อนชาชิมิและย่างซีอิ้วอย่างละครึ่ง


         “แบบนี้โอเคมั้ยครับ” พี่นิวท์เอ่ยถาม


         ผมมองจานที่พี่นิวท์จัดให้ด้วยดวงตาเป็นประกาย


         ในที่สุดผมก็ไม่ต้องเลือก ได้กินทั้งสองอย่างแล้ว โฮกกก


         ฮือออ ผมรักพี่นิวท์ที่สุดเลยครับ


         “เอ่อ พี่นิวท์ก็จะกินตัวเองด้วยเหรอครับ”


         โอ้ย ปากกูแม่ง เขาอุตส่าห์ทำดีให้ ยังจะไปล้ออีก


         แล้วไอ้คนที่บอกว่าพี่เขาเป็นแซลมอน มันคือกูเองด้วยนะ


         “ก็น้องชาว่าอร่อยมั้ยล่ะครับ” พี่นิวท์เอ่ยถาม


         ว้ากกก พี่นิวท์ถามงี้หมายความว่าไง


         “อ…อร่อยครับ” ผมตอบกำกวม แซลมอนน่ะอร่อย พี่นิวท์ก็คงจะอร่อย โฮกกกก


         “เคยกินแล้วเหรอครับถึงรู้ว่าอร่อย” พี่นิวท์เลิกคิ้วใส่ผม


         ผมหน้าแดงจัด


         “ซ…แซลมอนเคยกินแล้วครับ”


         พี่นิวท์มองผมด้วยดวงตาแวววาบ


         “แล้วพี่ล่ะครับ?”


         อ้ากกก ผมใจเต้นระรัว แก้มร้อนจะระเบิด


         “ย…ยังไม่เคยกิน ต...แต่น่าจะอร่อยเหมือนกัน...”


         ว้ากกก ปากกู ไม่ไหวแล้วววว


         พี่นิวท์อย่าต่อไปมากกว่านี้นะครับ ใบชาจะตายแหล่


         พี่นิวท์หัวเราะเบาๆ จากนั้นก็หยิบตะเกียบคีบแซลมอน


         “ทานได้แล้วล่ะครับ เดี๋ยวจะไม่อร่อย”


         “อ..เอ่อ ขอบคุณครับ” ผมตอบเบาๆ หัวใจยังคงเต้นแรง


         กูเขินวะ....


         ระหว่างที่กินข้าว ในร้านอาหารเปิดเพลงบรรเลงแบบคลาสสิกสไตล์พื้นบ้านญี่ปุ่น ผมซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามกับพี่นิวท์ ได้ความรู้สึกเหมือน...เรามาฮันนีมูนกันที่ญี่ปุ่น


         ถ้าใส่ชุดกิโมโนด้วยนะ อ้ากกก พี่นิวท์จะหล่อขนาดไหน เหมือนพระเอกญี่ปุ่นในการ์ตูนโชโจมั้ยนะ กูฟินครับ ขอมโนสร้างวิมานแปบ





        

         หลังจากที่เดท เอ้ย กินข้าวเย็นเสร็จ ก็ได้เวลาค่ำพอดี พี่นิวท์บอกว่าจะไปส่ง ตอนแรกไอ้ชาก็เล่นตัวครับ บอกว่าไม่เป็นไร แต่พี่นิวท์กลับบอกว่า


         “ครั้งก่อน น้องชาอยากให้พี่ไปส่งไม่ใช่หรือครับ”


         โง้ย กูจำได้ครับ แต่ไม่คิดว่าพี่เขาจะจำได้ด้วย เขินจังเลยครับ ฮือออ


         สุดท้ายก็เลยมาลงเอยอยู่ที่รถพี่นิวท์สองคน ดูไปดูมา เหมือนเป็นแฟนกันเลยนะเนี่ย ผมเพ้อในใจ ขณะแอบมองพี่นิวท์ที่นั่งอยู่ในรถข้างๆ


         มองด้านหน้าก็หล่อ มองด้านหลังก็หล่อ มองด้านข้างก็ยังหล่อ โฮกกกก ต้องจ่ายด้วยอะไรให้มาเป็นของผมครับ  ฮืออออ


         “บ้านน้องชาอยู่แถววงเวียนใหญ่ใช่มั้ยครับ” พี่นิวท์เอ่ยถามขณะที่ตั้งจีพีเอสนำทางในมือถือ


         “ใช่ครับ ขอบคุณครับพี่นิวท์” ผมเอ่ย พี่เขาไปส่งจริงๆ ด้วยอ่ะ ใบชาดีใจจุงเบย


         ได้ติวสองต่อสอง ไปกินข้าวสองต่อสอง แถมนั่งรถด้วยกันสองต่อสองด้วย


         แล้วต่อไปล่ะ...อยู่บนเตียงสองต่อสอง เห้ย ไกลแล้วมึง


         แต่พอคิดไปคิดมา ยิ่งคิดเลยขึ้นไป ผมก็ยิ่งสำเนียกถึงระดับความสูงระหว่างผมกับพี่นิวท์ พี่นิวท์ทั้งหล่อ ทั้งเก่ง เกรดสี่ ที่หนึ่ง เรียนแพทย์ เดือนมหาลัย คทากร คิวท์บอย โห้ย ให้บรรยายหมดนี่คงยาว แล้วผมล่ะ ไม่มีอะไรดีเทียบพี่เขาได้จริงๆ


         ผมหันมองออกนอกหน้าต่าง พลางถอนหายใจอย่างท้อแท้


         ผมชอบพี่นิวท์มาตั้งห้าปีแล้ว ได้มาถึงขั้นนี้ก็โคตรโชคดีแค่ไหน แต่มันจะมีโอกาสได้ไปต่อเหรอ ดูท่าเป็นไปไม่ได้เลย ผมคิดไปคิดมา ไม่รู้คิดอะไร ก็รู้สึกเหมือนอยากจะถามหาความเป็นไปได้ของตัวเองเหมือนกัน


         ด้วยวิธีไหนดีนะ ผมคิดอยู่สักพักก่อนจะพูดขึ้นมา โดยไม่ได้หันไปมองพี่นิวท์


         “พี่นิวท์ครับ ถ้าเกิดว่ามีคนๆ หนึ่ง ไม่ได้หน้าตาดี ไม่ได้เรียนเก่ง ไม่ได้โดดเด่น ไม่ได้มีเพื่อนเยอะ ไม่ได้เรียนคณะดีๆ เทียบกับพี่นิวท์แล้วต่างราวฟ้ากับเหว...”


         พี่นิวท์ไม่ได้พูดตอบอะไร ผมก็ไม่รู้ว่าพี่นิวท์ฟังผมอยู่หรือเปล่า แต่ผมก็พูดต่อไป


         “แต่ว่าคนๆ นั้น...” ผมอึกอักเล็กน้อย


         “คนๆ นั้นเขาชอบพี่นิวท์มาก มองพี่นิวท์มาหลายปี รู้เกือบทุกอย่างเกี่ยวกับพี่นิวท์ ชอบทุกอย่างที่เป็นพี่นิวท์ ยอมทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้เจอพี่นิวท์ และไม่เคยเปลี่ยนไปชอบคนอื่นเลย ทั้งที่พี่นิวท์ไม่เคยรู้ว่าคนๆ นั้นมีตัวตน เพราะคนๆ นั้นเอาแต่เฝ้ามองพี่นิวท์อยู่ห่างๆ”


         น้ำเสียงของผมสั่นไหว ภายในรถยังคงเงียบ มีเพียงเสียงขับเคลื่อนของเครื่องยนต์กับเสียงแอร์ เงียบจนผมได้ยินเสียงหายใจของตัวเอง


         “ถ้าพี่นิวท์บังเอิญรู้ความจริง แม้ไม่มีทางเลยที่พี่นิวท์จะชอบคนๆ นั้นได้...”


         ผมสูดหายใจเข้า แล้วถามสิ่งที่อยากรู้ออกไป


         “พี่นิวท์จะยังใจอ่อนกับคนๆ นั้นบ้าง...สักนิดหรือเปล่าครับ”


         หลังจากผมพูดจบ ความเงียบก็กลืนกินไปชั่วอึกใจ ผมเอาแต่ก้มหน้า เพราะไม่หน้าสู้หน้าพี่นิวท์ตอนนี้ ผมไม่รู้ว่าพี่นิวท์จะคิดอย่างไรกันแน่ ผมไม่อยากคาดเดาเลย


         “เป็นไปไม่ได้ครับ” หลังจากที่เงียบอยู่สักพัก พี่นิวท์ก็เอ่ยขึ้น


         ผมฟังแล้วจิตตกวูบทันที ก็ว่าอยู่แล้วล่ะ มันคงต้องเป็นแบบนี้


         “นั่นสินะครับ” ผมพูดเสียงอ่อย “อย่างพี่นิวท์คงไม่ใจอ่อนกับเรื่องแค่นี้อยู่แล้ว”


         ผมก้มหน้าคอตก ทำไมนะ รู้สึกสิ้นหวังจนอยากร้องไห้เหลือเกิน


         ไม่เอาสิไอ้ชา มึงห้ามเศร้าต่อหน้าพี่นิวท์นะเว้ย


         “เปล่าครับ” แต่พี่นิวท์กลับพูดขึ้นมา


         “พี่หมายถึง ไม่มีทางที่ใครจะแอบชอบพี่มาตั้งหลายปี โดยที่พี่ไม่รู้เรื่อง”


         “ห…หา?!” ผมอึ้ง


         พี่นิวท์พูดงี้ หมายความว่าไงเนี่ย


         ผมว่าจะไม่มองหน้าพี่นิวท์แล้ว แต่ก็เผลอเงยหน้าขึ้นไปมองจนได้


         พี่นิวท์ชำเลืองมองผมด้วยสายตาคมกริบ ราวกับอ่านทะลุเข้าไปถึงจิตใจ


         “ใครแอบชอบพี่ พี่รู้หมดแหละครับ”


         ห...หา? ห๊ะ!!!


         ทำไมผมร้อนๆ หนาวๆ ชอบกลว้า


         “โห้ย พี่นิวท์...ไม่ขนาดนั้นหรอกมั้งครับ” ผมรีบหัวเราะกลบเกลื่อนทันที


         ส่วนพี่นิวท์ก็หัวเราะหึหึในลำคอ


         “ก็ขนาดน้องยังว่าพี่เป็นญาติกับเชอร์ล็อค โฮมส์เลยนิครับ”


         เล่นเอาผมตัวแข็งทื่อ จริงดิ...จริงเด้!!


         เห้ย...เห้ยยย...เห้ยยยยย! อย่าบอกนะว่าพี่นิวท์...รู้ว่าผมแอบชอบ... เอ้ย ไม่หรอกมั้ง ผมยังไม่ทันพูดเลยว่าเป็นตัวเองนี่นา


         “แต่ที่น้องเล่ามานี่” จู่ๆ พี่นิวท์ก็พูดขึ้นมา “ลองมองในมุมกลับกันดูมั้ยครับ”


         “หือออ มุมกลับเหรอครับ” ผมทำหน้างุนงง


         “บางทีการที่อยู่สูงมากๆ ก็ใช่ว่าจะดีเสมอไปนะครับ” พี่นิวท์พูดขณะขับรถอยู่ ไม่ได้หันมามองผม


         “เพราะเวลาชอบใครสักคน มันก็ทำให้ ‘ใครบางคน’ ไม่ยอมเชื่อสักทีน่ะสิ”


         หา! ผมเบิกตาโต ชอบ? เชื่อ? ใครบางคน? พี่นิวท์พูดถึงใครหว่า


         พี่นิวท์ยังคงกล่าวต่อไป


         “ถ้าบอกชอบก่อนได้ คงบอกไปนานแล้ว แต่ขืนบอกไป ก็คงไม่ยอมเชื่ออีก อาจโดนหาว่าล้อเล่นบ้าง ชอบแบบอื่นบ้าง หนักสุดก็อาจโดนหลบหน้าหรือวิ่งหนี”


         หือออ ผมเริ่มสับสนหนัก พี่นิวท์กำลังพูดเรื่องอะไรอยู่เนี่ย พี่นิวท์พูดเรื่องตัวเองเหรอ อืมมม ไม่หรอกมั้ง พี่นิวท์เหมือนพูดถึงเรื่องคนอื่นมากกว่าเลย


         “อ่อยไปก็เยอะแล้ว พูดอ้อมๆ ก็แล้ว ทำก็ชัดแล้ว...” พี่นิวท์พูดพลางถอนหายใจยาว


         “แต่ก็ยังไม่ยอม ‘รู้ตัว’ สักที”


         พี่นิวท์พูดอะไรเนี่ย ผมยังคงคิดไม่ตก ไม่เข้าใจว่าพี่นิวท์ตั้งใจสื่อความหมายเกี่ยวกับใคร หรืออะไร


         พี่นิวท์เหลือบมองผม แม้จะมองผมแล้วยิ้มให้ แต่ไม่รู้ทำไมกลับแสดงสีหน้าหนักใจเหลือเกิน


         “บางทีมีคนที่ไม่ได้ชอบ มาบอกชอบเยอะแยะมากมาย แต่คนที่ชอบอยู่คนเดียว กลับไม่ยอมบอกชอบสักที...”


         น้ำเสียงพี่นิวท์แสดงถึงความกลัดกลุ้มใจอย่างชัดเจน


         “…มันก็น่าเครียดนะครับ”


         เห...ผมฟังที่พี่นิวท์พูด แล้วได้แต่นั่งเงียบ


         ก็จะให้ผมตอบอะไรอ่ะครับ ผมไม่เห็นจะเข้าใจเลยว่าพี่นิวท์กำลังพูดอะไรอยู่ ฮือออ


         สงสัยผมจะโง่จริงๆ ล่ะมั้งครับ


-

       


Writer's Talk

โธ่ ไม่รู้ทำไมเขียนไปก็แอบสงสาร #พี่นิวท์อ่อยกว่า ไม่น้อย 555555+ ส่วน #ใบชาสายอ่อย นี่ เห้ออออ ไม่รู้จะพูดยังไงเหมือนกัน เอาเป็นว่าขอแปะรูปล้อเลียนแทนนะ


"พี่นิวท์พูดเรื่องอะไรอ่าาา ใบชาไม่เห็นเข้าใจเลย" นางได้กล่าวไว้

เครดิตรูปภาพจากคังมินฮยอก cn blue จ้า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 185 ครั้ง

260 ความคิดเห็น

  1. #16063 <N-O> (@TaiNawansa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 21:29
    พี่นิวท์เป็นเด็กขี้อิจฉานะ
    #16063
    0
  2. #16015 greens26 (@greens26) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 20:52
    แหมม บางคนก็ว่าชาซะ... ก็นะ ถ้ามองในมุมชา ก็น่าสงสารนะ เจอเรื่องแย่ๆมาตั้งเยอะ จะไม่มั่นใจในตัวเองก็ไม่แปลก
    #16015
    0
  3. #16014 IntheName_in (@pimzanuttamon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 16:55
    ฮือออ เขินวร้อยยยย
    #16014
    0
  4. #15894 GBright˙ω˙ (@logooo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:21
    โอ๊ยยยลูกขอโทดนะแต่ลูกเอ๋อเด๋อมากค่ะสมองตามไม่ทันกับเขาเลยย
    #15894
    0
  5. #15877 852626 (@toobpong1) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 07:24
    พี่นิวท์น่าร้ากกก
    #15877
    0
  6. #15864 อุอิ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 19:05
    น้องใบชาผู้ใสซื่อ สงสารพี่นิวท์เลยแบบนี้ ถถถถ

    #15864
    0
  7. #15832 mebehindyou_ (@mebehindyou_) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 23:17
    ขอวิ่งไปกรี๊ดหลังบ้านแปป /กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #15832
    0
  8. #15815 Piszerel (@manaki-ne) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 13:21
    โอ้... ความอ่อยนี้...

    เราเข้าใจชานะ คือหลายคนอาจจะว่าชาไม่รู้ตัวสักที แต่ถ้าใครมองไปที่อดีตและเข้าใจความรู้สึกชาน่าจะเข้าใจ...

    ความรู้สึกที่ไม่เคยมีใคร แล้วก็เคยตั้งความหวังไว้สูงกับคนรอบข้าง แล้วก็ถูกเขาผลักตกลงมาอย่างไม่ใยดีนั่นน่ะ ชาตั้งความหวังกับน้ำหวานไว้สูง ไม่ได้ว่าชอบชานะ แต่แค่รู้สึกดีๆ แบบเป็นเพื่อนอะไรแบบนั้น แต่กลับมารู้ทีหลังว่าน้ำหวานไม่ได้คิดดีกับชาด้วยซ้ำนั่นน่ะ ถ้าเปรียบเป็นกราฟคือสมมติชาอยู่ที่ลบ5 ตั้งความหวังไปที่บวก3 แต่มารู้ความจริงว่ามันลบ7 นั่นแหละ
    เพราะงั้นเลยไม่อยากหวังกับอะไรไว้สูงไง เพราะยิ่งหวังไว้สูงมาก ตกลงมาก็ยิ่งเจ็บมาก

    จริงๆชาก็คงแอบคิดแหละ เรื่องนิวท์น่ะ แต่คนมันเคยเจ็บมาแล้วไง ความกลัวมันฝังใจไปแล้ว ก็เลยกลัว ไม่กล้าคิดมาก อาจจะคิดไว้ในใจให้แอบฟินกับตัวเองเล็กๆ แต่ก็จะปัดตกลงไปเพราะคิดว่าไม่มีทางเป็นไปได้ และไม่หวังไปกับมัน ยิ่งนิวท์เป็นคนที่อยู่สูงมากเท่าไร ก็จะยิ่งปัดความคิดเข้าข้างตัวเองให้ตกลงไปเท่านั้น

    เพราะเคยเจ็บมาก่อน มันก็เลยฝังใจ คิดลบไปหมดไง
    #15815
    0
  9. #15730 ReindyWang (@ReindyWang) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 20:16
    ชาโคตรโง่อ่ะ คือไม่ชอบนิสัยคนโง่แบบนี้
    #15730
    0
  10. #15709 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 20:48
    ชัดเลย

    ก็คิดอยู่ว่าทำไมมพี่นิวท์ไม่เป็นฝ่ายเดินเกมรอใบชานี่กว่าจะรู้ตัวก็น่าจะยาก

    แต่เพราะแบบนี้นี่เองงงงงงง

    แต่ใบชาก็เจอเรื่องแย่ๆ มาเยอะเนอะ

    มันก็ยากที่จะเชื่อ
    #15709
    0
  11. #15668 0933854179 (@0933854179) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 00:55
    ใบชาเอ้ย
    #15668
    0
  12. #15641 phansaooa (@phansaooa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 00:31
    โอ้ยยย-ชาาาาาาาา
    #15641
    0
  13. #15608 kawjawconan (@kawjawconan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 13:38
    โอ้ยยย ก็แกนั้นแหละนังหนูใบชาาา ถ้าแกไม่รู้ตัวให้มันเร็วๆ ฉันจะแย่งพี่นิวท์มากินเองซะเลยนะยะหล่อนน ฮึ่ม! #แต่เค้าไม่เอาชะนีนะ #อ้าวเหรอ #กรรม 55555555555555555555555
    #15608
    0
  14. #15566 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 20:20
    พี่เค้าบอกตรงๆแล้วน่ะนั้น
    #15566
    0
  15. #15531 Newthink (@snow-prince-000) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 17:14
    โอ้ยยยย นังชา //จับนังมาเขย่าหัว
    #15531
    0
  16. #15519 xวาuxวาu (@mojikiss) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 21:06
    นี่แกโง่วมากรึว่าโง่วมากๆ กันแน่เนี่ย พี่เค้าพูดขนาดนี้แระอ่ะ ฮึ้ยยย
    #15519
    0
  17. #15446 kantimak171 (@kantimak171) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 18:33
    ฉลาดอีกนิดนึงลูกใบชา
    #15446
    0
  18. #15324 ninggdestiny (@Angelikajang) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 23:33
    ทีอย่างนี้มัวงงอะไรใบชาาา
    #15324
    0
  19. #15288 ducky (@kittycat08) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 01:10
    ระหว่างใบชากับนิวจะสงสารใครดีหว่า มาชอบคนบื้อนี่ลำบากใจจัง
    #15288
    0
  20. #15217 Bameverthing (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 18:33
    ลูกเอ๊ยยฮืออ
    #15217
    0
  21. #15122 CornettoX (@litter_lba17) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 23:25
    ใบชาเอ๊ยยยย
    #15122
    0
  22. #15065 N2_nungning (@N2_nungning) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 22:01
    ใบชาเค้าก้อชอบแก
    #15065
    0
  23. #14766 Orathaimoonoy (@Orathaimoonoy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 22:07
    โอ๊ยยย...ฟินหนักมาก อ่านไปยิ้มไปจนคนอื่นเค้าจะคิดว่าบ้าอยู่แล้ว >///<
    #14766
    0
  24. #14750 วารีสวรรค์ ^-^ (@caopga) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 21:40
    ต่างคนต่างอ่อย อื้อหือออ
    #14750
    0
  25. #14369 lopenav (@lopenav) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 17:58
    หมายถึงหนูนั่นแหละใบช๊าาาาาาาา
    #14369
    0