เมื่อวาน....คิดถึงใครบางคนแล้วเศร้ามากเพราะไม่อยากเศร้าอย่างนั้นอีกแล้ว
จึงตั้งใจว่า...ต่อไปจะไม่คิดถึงอีกแล้วนะ
แต่ที่สุด การห้ามใจก้เป็นอะไรที่ยากจำสำเร็จทุกที
วันนี้จึงคิดถึงใครบางคนคนเดิมได้อีก
แต่ทำไมคิดถึงครั้งนี้ เรามีความสุขล่ะ?!?
จึงตั้งใจว่า...ต่อไปจะไม่คิดถึงอีกแล้วนะ
แต่ที่สุด การห้ามใจก้เป็นอะไรที่ยากจำสำเร็จทุกที
วันนี้จึงคิดถึงใครบางคนคนเดิมได้อีก
แต่ทำไมคิดถึงครั้งนี้ เรามีความสุขล่ะ?!?
ถ้าสองสถานการณ์ที่ต่าางกันเช่นข้างบนเคยเกิดขึ้นกับตัวเองเราก้จะเข้าใจว่า...
ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ "คนที่เราคิดถึง"
แต่อยู่ที่ "เรื่องที่เราเลือกคิดถึง" และ "สถานะของจิตใจตอนคิดถึง"
ความทรงจำมีหลายเหลี่ยมมุม
ถ้าเราเลือกจำมุมที่แหลมคม อะไรมากระทบนิดเดียว ก้ย่อมเจ็บ
แต่ถ้าเราเลือกมุมที่ตรงข้าม หัวใจก้คงจะไม่ต้องเสี่ยงกับการโดนบาดลึกเกินไปนัก
และอะไรที่ยากจะทำ หรือทำได้ยากก้ไม่ได้แปลว่าเราจะยอมแพ้ให้กับมันซะเลย
"การห้ามใจ" เป็นเรื่องที่ต้องค่อย ๆ ฝึก
หักห้ามไม่ให้ปล่อยใจคิดถึงเขาในตอนที่เรากำลังอ่อนแอ
และไม่ให้คาดหวังในสิ่งที่หมดหวัง
ถนนความรักที่ไม่มีป้ายให้เลี้ยวกลับนั้น
ถ้าเราไปฝืน นอกจากทำผิดกฎหมาย ยังจะไม่ได้การตอบรับจากอีกฝ่าย
เพราะการคืนดี เป็นเรื่องของคนสองคน
ถ้าในขณะที่เราคิดถึงเขา เขาไม่คิดถึงเราเลย
มันก้เป็นเรื่องยากกว่าเราหักห้ามใจตัวเองเอาไว้ซะตั้งแต่ต้นอีก
ความคิดถึง แปลได้สองความหมายจริง ๆความหมายหนึ่ง คือ รอยน้ำตา
อีกความหมาย คือ น้ำตา
ตอนจบของนิยายรักที่เขียนเสร็จแล้วนั้น เราไปเปลี่ยนแปลงมันไม่ได้หรอก
แต่เราเลือกได้.... ว่าจะคิดถึงกันในแง่มุมใด
credit::i-like
ความคิดเห็น