[ONE PIECE] All Luffy project 2 !

  • 100% Rating

  • 6 Vote(s)

  • 65,203 Views

  • 2,740 Comments

  • 1,377 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    600

    Overall
    65,203

ตอนที่ 18 : [Sabo x Luffy] Super trouper [10]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1737
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    6 เม.ย. 59















[Sabo x Luffy] Super trouper [10] 

























ตุบ!




“อั๊ก!” ร่างสองร่างที่ถูกโยนโครมลงมากองบนพื้นสบถเสียงต่ำ ก่อนจะถูกท่อนขาหนักๆ เตะอัดเข้ากลางลำตัวอีกครั้ง การสอบสวนพิเศษดำเนินไปเกือบชั่วโมง ใช้ทั้งไม้นวมไม้แข็ง แต่กลุ่มคนหัวดื้อพวกนี้ก็ยังไม่ยอมเอ่ยปากซักคำ บ่งชัดว่าระดับปลายแถวทั้งสองคนนี้จงรักภักดีต่อมาเฟียผู้คุมเกาะมากแค่ไหน




“เจ้านาย นานขนาดนี้แล้วพวกมันยังไม่ยอมพูดความจริง หรือเราจะส่งสารไปทางตำรวจให้เข้ามาประสานงานดีคะ ในกลุ่มตำรวจที่นี่พอจะมีพวกของเราอยู่ด้วย”




โคอาล่ากระซิบถามผู้ที่นั่งเงียบอยู่นาน แม้จะรู้ว่าตำรวจเป็นองค์กรที่ทำงานเชื่องช้าเต่าคลานแค่ไหน แต่ขึ้นชื่อว่ามาเฟีย พวกนี้เจอตำรวจก็เหมือนเห็นคุกลอยมาแล้ว ไม่แน่อาจจะยอมเปิดปาก คนๆ นั้นยังคงนิ่งเงียบ ภายใต้ปีกหมวกไม่อาจสังเกตเห็นแววตาของเขาได้ ทว่ากลิ่นอายเย็นเยือกที่แผ่กระจายกลับบ่งบอกอารมณ์ของเขาได้ดี




“ให้ตายฉันก็ไม่พูด แกจะใช้อำนาจบาตรใหญ่อะไรก็ทำไป แต่อย่าหวังจะได้รู้อะไรจากปากฉันเลย!




“ให้ตายก็ไม่พูดงั้นเหรอ?” เขาทวนคำ




งั้นตายอาจจะน้อยไปหน่อย ยิ่งเป็นเวลาที่เขากำลังร้อนใจเพราะควานหาน้องชายไปทั่วเกาะยังไม่เจอด้วยแล้ว




มันจะไม่แปลกอะไร ถ้าเขาไม่ได้ตื่นขึ้นมาเจอผลลูกสนทะเลนี้อยู่ใต้หมอน




เจ้าเมล็ดนี้เป็นส่วนผสมหนึ่งของยากล่อมประสาทที่เคยใช้กันอย่างแพร่หลายในกลุ่มคนพื้นเมืองบนกาะ กลิ่นของเมล็ดดิบในเปลือกยังเป็นยานอนหลับชั้นดีอีกด้วย ทั้งแววตาและคำพูดของน้อง สะกิดใจเขาแต่แรก ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยถาม สติก็เลือนลางไป เมื่อฟื้นขึ้นมาในตอนสายเขาจึงเร่งรีบตามหาเจ้าตัวเล็กของเขาทันที




มือใหญ่กลิ้งลูกสนทะเลในมือไปมา ไม่คิดว่าจะถูกเจ้านั่นใข้ทริคเก่าหลอกเอาได้




“เพราะอะไรเขาถึงทำแบบนี้ เขาหนีไปทำไมกันแน่?”




เลขาสาวสงสัยในสิ่งเดียวกัน เขาหลุบสายตา ลองคิดในสิ่งที่น้องชายคิด เพียงไม่นานก็รู้สึกว้าวุ่นใจ ถึงจะเคยเล่นกันแรงแค่ไหน อย่างดีก็แค่แลกหมัดจนเจ็บตัว วิธีการลอบวางยาแบบนี้ ไม่สมกับเป็นหมอนั่นเลย




รอยเท้าในห้องนอนของเขามีเพียงรอยเดียว ครั้นสะกดรอยตามไปก็พบว่าเจ้านั่นกลับไปที่บ้านพัก พบว่าภายในห้องมีร่องรอยของใครอีกคน ก่อนที่ป้าข้างห้องจะเดินเข้ามาหาและพูดถึงเรื่องรถสีดำคันใหญ่ที่พาตัวลูฟี่และเพื่อนสนิทอีกคนขึ้นรถไป คุณป้าคนนั้นเป็นห่วงความปลอดภัยของเจ้านั่นเพราะจำได้ว่าลูฟี่เคยมีเรื่องกับมาเฟียประจำเกาะเรื่องโฉนดที่ดินมาก่อน




ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง คนของเขาก็พาตัวลูกน้องของ ครอกโคไดล์ มาได้ ส่วนตัวบอสใหญ่ของกลุ่มลอยนวลออกนอกเกาะไปแต่เช้า พร้อมกับทรัพย์สินลับๆ บางส่วนที่ยังไม่ถูกพวกเขายึดคืนมา คนที่ท่าเรือบอกว่าช่วงเช้ามืดของวัน พวกเขาถูกว่าจ้างให้ส่งคนสองคนข้ามฟากไปยังแผ่นดินใหญ่ สองคนนั้นยังเป็นเด็กนักเรียนทั้งคู่ มีกระเป๋าเดินทางขนาดกระทัดรัดสองใบ พวกเขาส่งเด็กหนุ่มสองคนนั้นบนฝั่ง หลังจากนั้นก็ไม่มีข้อมูลอะไรอีกเลย




ปัญหาเดียวคือเขาไม่รู้ว่าเด็กคนนั้นไปไหน มีจุดประสงค์อะไร ยิ่งมีกลุ่มมาเฟียของเกาะเข้ามาเกี่ยวข้อง ร่างสูงยิ่งไม่วางใจ ในหัวคิดวิเคราะห์ แจกแจงสถานการณ์ทันที




“แบ่งกลุ่มติดตาม กลุ่มหนึ่งไปหามัลโก้ บอกว่าซาโบกลับมาแล้ว ขอนัดเจอและประสานความร่วมมือเรื่องมาเฟียเกาะที่หลบหนีออกไป”




เขาชี้ไปที่หัวหน้าหน่วยคนหนึ่ง ครั้งนี้จำเป็นต้องยืมแรงมัลโก้ พี่ชายคนนั้นพึ่งพาได้มากที่สุด แม้จะยังไม่ถึงเวลาแต่คงต้องเปิดเผยตัวเองกับคนๆ นั้นแล้ว เจ้าครอกโคไดล์นั่นคงจะไหวตัวทัน รับรู้ได้ถึงการปรากฏตัวของเขา จึงโอนย้ายกรรมสิทธิ์ที่ดินบางส่วนในมือให้คนนอกเกาะไป ปัญหานี้ต้องจับตัวมันกลับมาเท่านั้นถึงจะสะสางได้




“กลุ่มที่ 2 โคอาล่า ตามไปที่โรงเรียน ถามหาสถานที่ที่เด็กคนนั้นชอบไป และโอกาสหรือแรงจูงใจอะไรก็ตามที่เจ้านั่นจะออกนอกเกาะ กลุ่มที่ 3 เช็คข้อมูลสายการบินหรือการคมนาคมอื่น สอบถามไปทางส่วนราชการ ติดต่อพวกในแผ่นดินใหญ่ที่รู้จักกันเป็นการส่วนตัวกับภาครัฐ ล้วงข้อมูลมา หากไม่ได้ชื่อจริงให้ส่งรูปพรรณสันฐานคร่าวๆของสองคนนั้นไปให้ฝ่ายโน้นทันที”




ร่างสูงสั่งการฉับไว กลุ่มที่ได้รับมอบหมาย พยักหน้าพลันโลดแล่นออกไปทำภารกิจทันที




“กลุ่มที่ 4 สถานพยาบาล ไปสืบประวัติคนไข้ของมังกี้ ดี ลูฟี่มาให้ฉัน อีกกลุ่มแยกไปที่สถาบันแรงงาน ดูว่าหมอนั่นไปยื่นความจำนงขอทำงานนอกพื้นที่เกาะไว้บ้างหรือเปล่า” เสียงทุ้มแฝงแววเด็ดขาด แข็งกร้าวจนผู้ใต้บังคับบัญชาทุกคนรับรู้ได้ถึงความจิงจังของภารกิจนี้




“กลุ่มสุดท้าย สแตนบายอยู่ที่นี่ คุ้มกันฐานที่มั่นของเราเอาไว้ เบาะแสสำคัญ เจ้าพวกที่นั่งอยู่นี้ คงไม่ค่อยมีข้อมูลให้ฉันเท่าไร” ดวงตาเรียวปราดมองสองลูกกระจ๊อกมาเฟีย เอ่ยต่อไปไร้ซึ่งความลังเล




“สอบมันต่อไป อนุญาตให้ใช้ความรุนแรงระดับ 9 ได้ แค่อย่าให้มันตาย หากจำเป็นก็จับตัวครอบครัวมันมาซะ ดูว่าจะทนปากแข็งไปได้อีกนานเท่าไร” ตาเรียวแฝงแววดุดันจนคนถูกจ้องถึงกับเสียวสันหลัง




ผู้ชายที่ดูเหมือนจะสุภาพนุ่มนวลคนนี้ แท้จริง ซ่อนความอำมหิตไว้มากมายแค่ไหนกันแน่?




“ทั้งหมดนี้ ต้องเสร็จภายในเวลาไม่เกิน 1 ชั่วโมง ไปได้”




“รับทราบครับ /ค่ะ!




กำหนดระยะเวลาปิดท้ายเสร็จสรรพ คนที่ร้อนใจภายใต้หน้ากากแห่งความเยือกเย็นก็หมุนตัว เตรียมออกไปสมทบกับกลุ่มที่ 3 เพื่อจะได้สแตนบายรอเดินทางไปได้ทันที รวดเร็วหมดจดดุจพายุทอนาโดสีน้ำเงิน




โคอาล่าก้าวยาวๆ นำกลุ่มที่สองอีก 4 คนออกจากตัวคฤหาสน์มา ร่างเล็กปราดเปรียววิ่งไปขวางหัวหน้าหน่วยในกลุ่มที่ 4 ไว้ทันควัน




“แซค คุณนำกลุ่มที่ 4 ใช่มั้ย?”




“อืม มีอะไรหรือเปล่า?” ผู้นำกลุ่มที่ 4 ก้มถามเลขาสาวประจำตัวคนเก่ง




“เรื่องประวัติคนไข้คุณลูฟี่น่ะ ซักละเอียดๆ หน่อยนะ เอาตัวหมอที่ตรวจรักษาให้เขาเป็นประจำมาได้ยิ่งดี”




เธอเอ่ยสำทับ แซคไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็พยักหน้ารับคำ ก่อนก้าวขึ้นไปนั่งบนรถตู้ที่แล่นมาจอดตรงหน้าทันที เธอมองตามหลังรถตู้ไปพลาง วิ่งซอยเท้าไปที่รถพลาง พลันเห็นรถของกลุ่มที่ 3 พุ่งผ่านหน้าไปด้วยความเร็วระดับไม่ธรรมดา




เจ้านายเอาจริงแล้ว




สังหรณ์บางอย่างคงบอกว่าเรื่องนี้ไม่ปกติ แถมยังสั่งการเบ็ดเสร็จรวมไปถึงการจัดการกลุ่มมาเฟียประจำเกาะด้วย ภายใต้หน้ากากเทพบุตร เขามักจะจัดการทุกปัญหาได้อย่างสมบูรณ์แบบ โดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนเลยสักนิดเสมอมา ทว่าคราวนี้กลับแผ่รังสีอำมหิตออกมาหลายครั้ง คงจะเป็นเพราะคนๆ นั้นหายตัวไป




แน่ละ น้องชาย ไม่สิ คนรักหายไป ซ้ำยังวางยาเจ้านาย คนที่ใสซื่อพูดและแสดงออกตามความรู้สึกแบบคุณลูฟี่ ทำเรื่องแบบนี้ ใครบ้างจะไม่รู้สึกว่ามันผิดปกติ




เลขาสาวปิดประตูรถ พร้อมลูกน้องในหน่วยอีก 4 คน มือเล็กเข้าเกียร์ เหยียบเหยียบคันเร่งเสียงดังกระหึ่ม เธอขยับกายเตรียมพร้อม ขณะที่รถทั้งคันพุ่งทะโยนออกไปอย่างรวดเร็ว เรื่องลำบากใจของคุณซาโบเรื่องนี้จะว่าพวกเธอไม่เกี่ยวข้องไม่ได้




ภัยพิบัติสีเพลิง เปรียบดังสัญลักษณ์ไร้พ่ายขององค์กรที่ชุบเลี้ยงพวกเธอมาตั้งแต่เด็ก  




เธอรู้จักเขาตั้งแต่ยังเป็นเพียงชายหนุ่มธรรมดา ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่ สังเกตทุกย่างก้าว ทุกความสำเร็จ ชายผู้มีหน้ากากของเทพบุตรคนนี้ตั้งแต่เริ่มปฏิบัติการก็นำพาองค์กรก้าวผ่านความยากเย็นมาจนถึงจุดแห่งความรุ่งโรจน์ แม้แต่องค์กรระดับโลกหลายแห่งยังต้องจับตาการเคลื่อนไหวของพวกเรา




ความฉลาด และไหวพริบเฉียบคมของเขา เมื่อเทียบกับการตัดสินใจเรื่องน้องชายแล้วต้องเรียกว่า เทียบกันไม่ติด พอเป็นเรื่องของคุณลูฟี่ เจ้านายที่เก่งกาจคนนั้นเหมือนจะทิ้งคราบภัยพิบัติสีเพลิง กลายเป็นชายหนุ่มธรรมดาคนนั้นอีกรอบ จะทำอะไรก็ลังเล กลัวนั่นนี่จะกระทบความรู้สึกของน้อง น่าอึดอัดแทนไปหมด หากไม่เกิดเรื่องนี้ขึ้น เจ้านายของเธอคงไม่ยอมคืนฟอร์มง่ายๆ แน่




 “บัวโน่ คาโป ตอนถามเพื่อนๆ คุณลูฟี่ อย่าให้กดดันจนเกินไป ปลดสูทกับเนคไทออก เราไม่ใช่ฝ่ายปฏิบัติการขององค์กร แต่เข้ามาสัมภาษณ์เด็กนักเรียนเรื่องคุณภาพนมของบริษัท” เธอหันไปกำชับบทบาทสมมติให้ลูกน้อง




“คาเรส ไปหา ผอ. แจ้งเรื่องการสัมภาษณ์ เจาะจงขอห้องที่เป็นส่วนตัว หากต้องพาตัวออกนอกโรงเรียนก็ทำให้ไว อย่าให้ใครสงสัยได้”




โคอาล่าพูด แน่ละ มีจุดน่าสงสัยมากมายในบทบาทสมมตินี้ แต่พวกเธอก็จำเป็นต้องทำเพราะเป็นคำสั่งด่วน




เจ้านายทุ่มเทให้องค์กรเรื่อยมา ช่วยชีวิตพวกเธอมาก็เยอะ ทั้งฝึกปรือฝีมือด้านการจับอาวุธให้ สอนเรื่องต่างๆ คุ้มกันยามเสี่ยงภัย สมชื่อผู้สืบทอดตำแหน่งหัวหน้าองค์กรคนต่อไป




ก้าวผ่านความยากเย็น มาถึงจุดที่ต้องการจะสะสางเรื่องส่วนตัวในอดีต เขาอยากมีความสุขบ้าง ทำไมพวกเธอจะไม่ทำอย่างเต็มที่ละ คิดไปคิดมานี่เธอและหลายคนในหน่วยก็ลุ้นจนหัวใจจะวายแล้ว!




กลุ่มปฏิบัติการ 5 กลุ่มกระจายกำลังเต็มรูปแบบ ในนามขององค์กรภายใต้การบังคับบัญชาของคนที่ไม่เคยพลาดมาก่อน ความทุ่มเทให้ภารกิจของแต่ละคนยิ่งกว่าเต็มร้อย เธอเผลอเป่าปากโล่งอกให้กับความพร้อมครั้งนี้





หากไม่เกิดข้อผิดพลาด ดีไม่ดี คงได้ตัวคุณลูฟี่คืนมาภายในวันนี้นี่ละ 




........................................................................................................................ ต่อค่า





ตลอดทางเขาเฝ้าคิด ว่ามีจุดไหนที่ตัวเองมองพลาดไปบ้าง โดยส่วนตัวเขาเชื่อมั่นว่าสายตาและการสังเกตของตัวเองอยู่ในระดับที่ดี ยิ่งกับเจ้านี่ด้วยแล้ว จะเรียกว่าเป็นการ เฝ้ามอง ก็ย่อมได้




ผิวขาวเผือดที่ซีดราวกับโปร่งแสงนี้สะท้อนวูบอยู่ในดวงตาเรียว แพขนตาสั้นๆของอีกฝ่ายปิดสนิท ชั่วขณะหนึ่งดูเหมือนหมอนี่ไม่ได้อยู่ในโลกนี้อีกแล้ว ร่างสูงเผลอกลั้นลมหายใจเฮือกใหญ่ นานทีเดียวลมหายใจอ่อนๆ จึงถูกผ่อนออกมาจากเรือนร่างบาง




แค่ช่วงเวลาไม่กี่นาทีบนรถโดยสารกลับทำให้เขาอึดอัดทรมานได้มากขนาดนี้...




หมดไปเกือบวันที่พวกเขาต่อรถประจำทางบนแผ่นดินใหญ่หลายสาย ดูเหมือนเพื่อนตัวเล็กจะตระเตรียมศึกษาเส้นทางไว้แล้ว จึงรู้ว่าต้องต่อรถที่ไหนบ้าง จวบจนตะวันเริ่มจะลับแสง เขาจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองมาไกลแค่ไหน นี่คือเมืองอะไร แม้แต่ชื่อโรงพยาบาลที่จะไปเขายังไม่คุ้นเคยสักนิด รู้เพียงว่าต่อรถคราวนี้คงจะอีกยาว เพราะพอหมอนั่นขึ้นรถมาก็จัดแจงหาที่นั่งเหมาะๆ ริมหน้าต่าง เอ่ยราตรีสวัสดิ์ก่อนจะผล๊อยหลับไปอย่างรวดเร็ว




ลอว์ทอดสายตามองป้ายตัวเมืองขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ที่ค่อยๆ เคลื่อนผ่านไป มือซ้ายโอบศีรษะเล็กให้เอนเข้ามาพิงไหล่ เขารู้ว่าเพื่อนสนิทคนนี้ยังคงหลับไหล ลมยามค่ำคืนพัดลอดเข้ามาจากขอบหน้าต่างที่ปิดไม่สนิทของรถบัส ร่างสูงหลุบสายตามองเสื้อกันหนาวที่ขาดเป็นรูเล็กๆ ของคนในอ้อมแขนด้วยสายตาขัดเคือง




ทั้งเคืองที่มันไม่ยอมลงทุนหาเสื้อกันหนาวดีๆสักชุด




เคืองที่เรื่องเล็กๆ แบบนี้ทำไมตัวเขาเองถึงมองข้ามมาตลอด




ที่ผ่านมามีแต่ถูกปกป้อง ใช้ประโยชน์จากความใจดีนั้นเรื่อยมา ถึงตอนนี้กลับทำอะไรเพื่อเจ้านี่ไม่ได้สักอย่าง ได้แต่ยอมตามใจและดึงดันตามมาด้วยเท่านั้น...




“พี่...”




เสียงละเมอสั้นๆ เสมือนเสี้ยนไม้แหลมทิ่มแทงเข้าไปในใจเขาทีละนิด เขาเป่าปาก อาการหัวใจแกว่งเกิดขึ้นกระทันหัน เจ็บปวดจนนึกหวั่น รุนแรงเกินไป นี่คือ ระดับความรู้สึกที่เขามีให้มันสินะ




“โทราโอะต่างหาก”




เขากระซิบ เอียงศีรษะลงพิงหัวเล็กๆ ของ เพื่อน




เวลาที่อยู่กันสองต่อสองแบบนี้ ในฝันของนายจะมีฉันอยู่บ้างไม่ได้เชียวหรือ...?

 






“คิด...บ้างหรือเปล่า ว่าอาจจะมีใครตามมาทีหลัง?”




เขากระดิกเท้า เอ่ยชวนคุย ทำลายความเงียบ ที่ทำเป็นเก็กท่าไว้ ส่วนหนึ่งก็เพื่อปลอบใจให้หลงลืมความจริงที่ว่าหมอนั่นเพิ่งจะเซ็นสัญญายินยอมรับการผ่าตัดที่โอกาสรอดชีวิตริบหรี่เหมือนแสงหิ่งห้อย จนถึงตอนนี้ก็ได้มาอยู่ในชุดคลุมคนไข้แล้ว บ้าชิบ นี่เขาตื่นเต้นกว่ามันอีกเรอะ?




“ถ้ามีก็เป็นนายแล้วล่ะที่ปากโป้ง” ดวงตากลมจ้องเขม็งมองทางเขาอย่างเอาเรื่อง อืม ไม่ค่อยน่ากลัวเท่าไร ก็แค่เกือบๆ




“ไม่ได้บอกใครหรอกน่า”




ลอว์เท้าแขนกับโต๊ะเหม่อมองออกไปด้านนอก โรงพยาบาลแห่งนี้อยู่ไม่ไกลจากป่าโปร่งชายเมือง อากาศแจ่มใส มีเสียงนกร้อง เหมาะแก่การพักฟื้น แต่เปลี่ยวแถมห่างไกลความเจริญสุดๆ สภาพก็ทรุดโทรมไม่น่าดู เผลอๆ โรงพยาบาลบนเกาะยังจะดูดีซะกว่า




ถึงจะอยากชวนเปลี่ยนโรงพยาบาล แต่เอาเข้าจริงๆ ตัวเขาก็ไม่มีปัญญาขนาดนั้น หมอนั่นหาเงินมาผ่าตัดด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง แถมยังดื้อแพ่งกระต่ายขาเดียวขนาดนั้น ถ้าเขายังพยายามอาศัยอภิสิทธิ์ของการเป็นลูกคนรวยเข้าไปยุ่งอีก คงโดนเมินหนักกว่านี้แน่ๆ 




แอ๊ด




เสียงรองเท้าหุ้มส้นกระทบพื้นดังใกล้เข้ามา นางพยาบาลผมสั้นหน้าตาจิ้มลิ้มหอบแฟ้มเอกสารและถุงก๊อบแก๊บสีขาวเดินตรงมาหาร่างเล็ก เขากดอกเมินมองไปทางอื่น เจ้านั่นเหล่มองเขาอย่างรู้ทัน พลางกวักมือเรียกพยาบาลสาวไปอีกฝั่งของเตียงที่ห่างจากเขา




“คุณมังกี้ ดี ลูฟี่ เราได้รับแจ้งประวัติทางการแพทย์ของคุณเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้ช่วงเช้าต้องงดอาหาร ส่วนยาประจำตัว ขอให้ทานพร้อมน้ำน้อยที่สุดนะคะ” เธอชี้ไปที่สัดส่วนต่ำกว่ากึ่งกลางของแก้วน้ำในมือ




“ส่วนยาลดอาการปวดต้องขอให้เว้นไว้ ถุงนี้ นี่และก็นั้นอีกสองถุงด้วย วันนี้รวมถึงพรุ่งนี้ทานได้เฉพาะยาละลายลิ่มเลือดกับยาบำรุงนะคะ” หญิงสาวพูดรวดเร็ว




“ไม่ให้ทานสักเม็ดเลยเหรอครับ?” คนไข้ตัวน้อยเอ่ยเสียงประท้วง เธอส่ายหน้า ยิ้มอ่อนใจ




“ไม่ได้ค่ะ เพราะตัวยาแต่ละอย่างค่อนข้างแรงและมีผลตกค้างอยู่ในทางเดินอาหาร ตับและลำไส้เยอะ อันที่จริง แพทย์ของคุณไม่ควรจะจ่ายยาแรงแบบนี้ให้คุณด้วยซ้ำ พรุ่งนี้ผ่าตัดแล้ว เวลาที่กำหนดคือ 9.30น. ขอให้ทำใจให้สบาย มีเรื่องด่วนอะไร กดปุ่มเรียกพยาบาลได้ ตลอดเลยนะคะ”




พยาบาลสาวเอ่ยรวบรัดก่อนก้าวออกจากห้องไป เขาเหลือบมองแผ่นหลังเหยียดตรงที่เดินลิ่วๆ ออกไปก่อนจะชักสายตากลับมาทางคนไข้ที่เงียบงันไป เหงื่อเม็ดน้อยฝุดขึ้นตามหน้าผากมน เขาดูออกว่าอีกฝ่ายกำลังหวาดหวั่น บางทียานั่นคงจะช่วยระงับปวดได้เป็นอย่างดี คืนนี้อาจจะต้องปล่อยให้อาการที่แท้จริงกำเริบงั้นสินะ?




“กลัวเหรอ” เขาคว้ามือของมันมากุมไว้




“ไม่อ่ะ” มันสั่นหัว ไอ้จอมโกหกนี่...




“จะอยู่ด้วยทั้งคืนเลย ไม่ต้องห่วง” เขาอมยิ้มยียวน กวนประสาทให้มันร่าเริงขึ้นสักนิดคงจะดี




“...ฮื้อ ขอบใจนะ”




กลายเป็นคราวนี้คนที่มักจะมีปฏิกริยาตอบโต้ ไม่พอใจคำพูดแนวๆ นี้กลับผงกหัวยอมรับยิ้มๆ ซะงั้น ทั้งยังดูเชื่อฟังมากๆ อีกต่างหาก หัวใจที่พยายามข่มให้สงบนิ่งมาตลอด เหมือนโดนหินกระทบจนเผยระลอกคลื่น มือใหญ่เผลอไล้หัวแม่มือไปตามหลังมือขาวซีด และกุมเอาไว้แบบนั้น




“...” 




 อยากจะพูดอะไรออกไปสักคำ แต่คงไม่ค่อยดีต่อสุขภาพของมันตอนนี้สักเท่าไร ทำไงดี...หลงรักจะแย่แล้ว





...ถึงจะพอรู้ว่าในใจของมันมีคนอื่นอยู่ก็ตาม...

 






 เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอแป๊บเดียวก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว




กลายเป็นเขาที่นอนไม่หลับ นั่งไม่ติด ด้านคนที่ต้องผ่าตัดพรุ่งนี้กลับหลับสนิทไปตั้งแต่ยังไม่ทัน 5 ทุ่มด้วยซ้ำ เขาเลื่อนสายตามองสายน้ำเกลือเส้นเล็กที่เชื่อมติดกับข้อมือซ้ายของมัน มองหยดน้ำที่หยดลงมาอย่างเชื่องช้า ก่อนข่มความฟุ้งซ่านในใจ




เอาเถอะ ถ่างตานั่งเฝ้ามันแบบนี้ละ ไหนๆ ก็นอนไม่หลับทั้งคืนอยู่แล้ว




ลอว์กระชับเสื้อหนาว รู้สึกได้ว่าอุณหภูมิภายในห้องยิ่งดึกก็ยิ่งลดฮวบลงเรื่อยๆ คิดไปก็ได้แต่โทษฮีทเตอร์ราคาต่ำในห้อง โรงพยาบาลนี้ผ่านมาตราฐานมาได้ยังไง เขาลุกจากโซฟาก้าวเข้าไปดึงผ้าห่มให้เลื่อนเลยระดับอกของเจ้านั่น แต่แล้วความเปียกชุ่มของผ้ากลับหยุดความตั้งใจนั้นไว้




นี่มัน...เหงื่อ?




“เฮ้ ลูฟี่”




เขาแตะที่หน้าผากของมัน ความเย็นเฉียบที่ได้รับทำเอาใจเขาดิ่งวูบ ผิวของเจ้านี่ขาวซีดจนเกือบเขียวไปแล้ว ลมหายใจหอบถี่ ขาดห้วงเหมือนคนขาดอากาศ




“จะ เจ็บ...” เสียงแหบห้าวเอ่ยออกมาได้ยากเย็น ร่างเล็กเริ่มนอนขดตัว อาการปวดหนึบที่อกรุมเร้ามาพร้อมกับความอึดอัด




“หายใจ...ไม่...ออก”




คนฟังพุ่งไปกดปุ่มเรียกพยาบาลที่ข้างเตียงทันที ทว่ากดเท่าไรก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไฟปุ่มที่ควรจะติดอยู่เสมอดับสนิท เขาหัวเสีย ไอ้ปุ่มเฮงซวย นี่ถ้าไม่ตื่นอยู่ตลอดเวลา เขาจะทันได้รู้อาการของมันหรือเปล่า




“ฉันจะไปตามหมอ” ลอว์พูดรวดเร็ว ก่อนวิ่งออกไปจากห้องทันที

 





ความเงียบ วังเวงอันแสนสิ้นหวังห้อมล้อมเข้ามาจากทุกทิศ เขาขดตัวแน่น หัวใจในอกบีบรัดรุนแรง เต้นด้วยจังหวะไม่ปกติ ก้อนเนื้อไม่รักดีเต้นตุบๆ กระแทกไปมาในช่องอก เขาเจ็บแต่ร้องไม่ออก ในคอแหบแห้ง อากาศในปอดราวกับจะถูกสูบหายไปดื้อๆ




“อึ๊ก...!




ไม่เป็นไร ใจเย็น เย็นไว้ อีกนิดเดียวก็จะผ่านพ้นช่วงที่เจ็บที่สุดไปได้แล้ว เขาเคยผ่านมันมาได้ไม่ใช่เหรอ ในวันที่เหนื่อยจนลืมกินยา วันแบบนั้นใช่ว่าจะไม่เคยเจอ ทนอีกหน่อย เอ๊ะ ไม่สิ หลังจากทนได้ เขามักจะกระเสือกกระสนตัวเองไปเอายามาทานนี่นา ครั้งนี้มันต่างออกไป




จะกินยานั่นไม่ได้อีก แล้วมันจะต้องปวดแบบนี้ไปถึงเมื่อไร?




“ซาโบ...พี่...”




...ช่วยด้วย...




ช่วงขณะที่เจ็บเจียนตาย ชื่อของคนๆ นั้นดันหลุดออกมาเสียได้ เขากลั้นเสียงสะอื้น ทั้งเจ็บปวด ทั้งขมขื่นในใจ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ตลอดไหลรินอาบหน้า สภาพน่าทุเรศแบบนี้แหละ ที่เขาหวาดกลัวเหลือเกินว่าคนที่รักที่สุดจะมาเห็นเข้า




ร่างเล็กหลับตา สร้างภาพลวงตาของพี่ขึ้นในสมอง พี่ชายผู้เป็นเหมือนดวงไฟดวงใหญ่ที่คอยนำทางเขาเรื่อยมา หวังเหลือเกินว่าภาพนั้นจะช่วยเขาได้ คิดถึงความอ่อนโยนของซาโบ อ้อมกอด รอยยิ้ม ช่วงเวลาที่เหมือนได้กลับบ้าน ที่ตรงนั้นไม่มีความเจ็บปวด มีแค่เขากับพี่




ใช่...เขาจะต้องไม่เป็นไร




มือของใครคนหนึ่งโอบประคองเขาขึ้นนั่ง ฝ่ามือใหญ่นั้นลูบผ่านแผ่นหลังเขาแผ่วเบาราวกับขนนกแตะแต้ม ทว่าสัมผัสกลับสั่นไหว เขาเงยขึ้นมองคนตรงหน้า ครั้นเห็นเป็นพี่ก็ยิ้มเยือนส่งให้ บางทีเขาอาจกำลังตกอยู่ในห้วงฝัน




“สภาพไม่น่าดูเลยใช่มั้ย?”




ร่างบางกระซิบเสียงเบาหวิว ความสบายใจท่วมท้นเข้ามาในสำนึก ดวงหน้าเล็กซบลงบนบ่ากว้าง พลันถอนใจเหยียดยาว เสียดายที่ในฝันนี้เขาไม่มีแม้แต่แรงจะกอดตอบ แค่ความอบอุ่นนี้ก็เพียงพอแล้ว





“ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไรแล้วละ ซาโบ” 




















100% 


มาต่อแล้วค่ะ ตอนนี้ฟี่ทำร้ายโทราโอะโดนไม่รู้ตัวรัวๆ เลย


แล้วสรุปตอนท้าย พี่ชายตัวจริงหรือแค่ในฝันกันแน่?? ไว้จะรีบมาต่อค่ะ ใกล้จบแล้วน้อ แฮ่ๆ





50% 


พี่ชายเอาจริงแล้วนะ!  จะทันมั้ย จะทันหรือเปล่า หึๆๆ  

จะว่าไปฟิคนี้ ไรต์เผลอทำร้ายทั้งฟี่ นักอ่าน และตัวเองไปจริงๆ นั่นละค่ะ Orz #แง้ง้

© themybutter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

29 ความคิดเห็น

  1. #2472 Nabidmon (@digitalword) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 13:20
    มารักษานอกเกาะหวังหนีผู้คนไปไกลๆ
    แต่ร.พที่ไปหลายๆ อย่างก็ดูไม่เอื้ออำนวยตั้งแต่ที่กดเรียกเลยแหะ
    ดีนะที่หมออยู่ ถ้าหมอไม่อยู่ฟี่ไม่ช็อคตายคาเตียงไปเลยเรอะ

    พี่โบ้คงเจ็บที่มาเห็นสภาพฟี่ที่มักอยู่ไม่สุขแบบสุดๆ
    มานอนซมบนเตียง นอนหอบใกล้ตาย ไร้ชีวิตขึ้นไปเรื่อยๆ
    ถ้าหากนี่เป็นค่าใช้จ่าความเจ็บปวดของซาโบจากฟี่ที่ต้องแบกรับตอนที่พี่ไม่อยู่
    จะถือว่าคุ้มค่าราคาดีไหมนะ? บางทีอาจจะคุ้มหรือบางทีอาจจะเกิน
    เพราะไม่ว่าจะอย่างไหนพี่โบ้คงไม่กล้าปล่อยมือฟี่ไปอีกแล้ว
    ทุกๆ ครั้งที่พี่จะไปไหนก็คงหลอนภาพฟี่จังหวะนี้ขึ้นมาให้ไม่ลืมแน่ๆ

    แต่ถ้านี่เป็นเพียงภาพหลอนจากความฝันฟี่
    ก็คงเป็นภาพหลอนที่อบอุ่นที่สุดเลยล่ะ แต่จะน่ากลัวกว่านี้ถ้าฟี่นึกถึงเอส 555555
    #2472
    1
    • #2472-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 18)
      17 มีนาคม 2560 / 15:54
      โรงบาลไม่ดูแลผู้ป่วยเลยค่ะ นึกถึงโรงพยาบาลทั่วโลกแล้ว คงจะมีหลายมาตราฐานสุดๆ ;v;
      นั่นสิ ถ้าฟี่ไปคนเดียว อาจตายตั้งแต่ยังไม่ได้ผ่าแล้ว //นี่เลาแต่งแก้แค้นพี่หรือทำร้ายน้อง Orz

      ใช่ค่ะ ประเด็นคืออยากทำร้ายจิตใจพี่ชาย เอาให้หลอนไปเลย แต่ฟี่นี่โดนเต็มๆ ทั้งจิตใจและร่างกาย TvT

      ถ้าเอสมา คงมาแบบยิ้มๆ อ้าแขน รอรับน้อง พร้อมโบกมือบ๊ายบายซาโบ ขอล่วงหน้าไปก่อน 55
      #2472-1
  2. #2386 Yeti456 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:09
    ทรมานที่สุดเลยอ่ะ ทำเอาเรากลั้นหายใจไปหลายรอบเลย

    ฟี่จะตายไหมอ้ะ TT--TT
    #2386
    1
    • #2386-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 18)
      14 มีนาคม 2560 / 22:40
      ไม่ตายค่ะ ไม่ร้องๆ //ยื่นผ้าเช็ดหน้าา ;v;
      #2386-1
  3. #888 Lompat_LB (@Lompat_LB) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 17:50
    คือก็สงสารลอว์อ่ะ แต่ตอนนี่จะร้องไห้กับฟี่มากกว่า ฮืออออ โอ้ยยยยยยยย อยากไปกอดทำไมไม่อยากให้เจ็บเลยอ่า หายปวดเร็วๆเถอะ ฮือ
    #888
    1
    • #888-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 18)
      17 พฤษภาคม 2559 / 01:54
      ลอว์เจ็บที่ใจ ฟี่เจ็บทั้งหายใจ ค่ะ เรื่องนี้มันหน่วง TvT
      #888-1
  4. #828 Fifa30152 (@Fifa30152) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 00:14
    ลอว์ไม่เปนไร T_T มาซบอกชั้นนดีกว่า
    #828
    0
  5. #707 ทิพวรรณ การะเกตุ (@i_sai) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 16:08
    หือ   ใจจะขาด
    #707
    0
  6. #495 Buka (@bukazota) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 19:16
    โรงพยาบาลไม่ได้มาตราฐานถ้าฟี่น้อยเป็นอะไรจะให้ซาโบนี่ซังถล่มให้ยับ
    #495
    0
  7. #476 zmbyun (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 20:40
    ฟี่จะต้องไม่เป็นอะไรๆๆๆ T^T

    รีบมาต่อเร็วๆนะ เราลุ้นจนไม่รู้จะลุ้นยังไงแล้ว
    #476
    0
  8. #469 iams0 (@rotttttttttttttt) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 01:12
    ปวดใจแทนลอว์มากๆเลย ถ้าเป็นคุณพี่ชายจริงๆนี่จะไม่เจ็บเท่าคนตรงนั้นเป็นลอว์เลย เป็นให้ทุกอย่างยกเว้นคนรัก อยู่ข้างๆตลอด แต่ชื่อที่กลับเพ้อถึงกับเป็นชื่อของคนที่ลอว์ทำยังไงก็ไม่ชนะ สงสารลอว์มากกกกก
    #469
    0
  9. #467 APHIN.HOSHIZORA (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 11:31
    แงงงง สงสารลูฟี่สุดๆ เลย สงสารลอว์ด้วยง่า T^T ทำไมลูฟี่เลือกมารักษาตัวยังที่ที่ไกลแสนไกลแบบนี้ด้วย แถมยังดูไม่ค่อยมีมาตรฐาน (ตามลอว์ว่า) มีอะไรเป็นพิเศษกับสถานที่แห่งนี้กัน หรือว่าแค่ลูฟี่มีเงินจ่ายค่ารักษาเพียงแค่นี้ ก็เลยเลือกที่นี่ โห ห้ามกินยาเกือบทุกชนิด นี่แสดงว่าลูฟี่เป็นหนักนะเนี่ย จะต้องทรมานสุดๆ ก่อนผ่าตัดเนี่ยนะ แล้วจะมีแรงเหลือไปสู้ระหว่างผ่าตัดได้ยังไงกัน ยูนอ่า ทำลูฟี่เจ็บปวดแบบนี้ ต้องเอาคืนกับพี่ชายเป็น 2 เท่าเลยนะ

    สงสารลอว์เป็นที่สุด รักลูฟี่มากมายแต่ไม่อาจบอกได้ แม้จะขอเป็นคนที่อยู่ในความนึกคิดยังไม่ได้เลย เพราะใจของลูฟี่มีแต่พี่ชายเท่านั้น คำละเมอเพ้อตอนไม่ได้สติของฟี่แต่ละคำนี่เหมือนเป็นมีดกรีดกลางใจของลอว์เลยอ่า แล้วตอนสุดท้ายนั่นเป็นคุณพี่ซาโบหรือลอว์กันนะ ถ้าเป็นลอว์ก็สงสารลอว์สุดๆ อยู่กับลูฟี่ในช่วงวิกฤตของชีวิตแต่ลูฟี่ไม่ได้นึกถึงลอว์เลย แต่ถ้าเป็นพี่ชายจริงๆ ก็น่าตกใจมากที่สามารถตามหาจนเจอในเวลาอันสั้นได้ แต่เห็นน้องทรมานแบบนี้ก็ต้องเจ็บปวดบ้างล่่ะ แต่ถ้าเป็นงั้นก็ยิ่งสงสารลอว์เข้าไปใหญ่เลย เพราะลูฟี่มีปฏิกิริยาตอบสนองชัดเจนว่าหัวใจมีแต่พี่ชายเท่านั้น สรุปว่าไม่ว่าเป็นแบบไหน ลอว์ก็เป็นพระรองผู้น่าสงสารอยู่ดี T^T

    ขอบคุณมากจ้าที่มาต่อ รออ่านส่วนที่เหลือน้ายูน^^
    #467
    0
  10. #465 โรส&โรส มินิ (@sukiyomikung) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 07:28
    ฟี่จะไม่เป็นอะไรใช่มัยนั้นคุณพี่ซาโบจริงๆเหยออ๊ากกกกกกลุ้นๆ
    #465
    0
  11. #464 nekocchikun (@nekocchikun) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 01:49
    ในใจก็สงสารลอว์นะคะ แต่คือตอนนี้เชียร์พี่ซาโบ้สุดใจเลยโฮกกกกก  
    #464
    0
  12. #463 LaMoE (@keabp2014) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 22:38
    สงสารลอว์ สงสารฟี่ สุดท้ายสงสารตัวเอง TT__TT อินจัด 
    #463
    0
  13. #462 free fran (@freenoboom) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 21:17
    มาต่อแล้วววววว
    เรารอจนจะลงแดงงงง
    (เวอร์ไป)
    ลูฟี่สู้ๆนะ ใช่ซาโบใช่ไหมมมม
    อีกนิดเดียวก็จะได้อยุ่ด้วยกันแล้วววว สู้ๆน้าาาา

    ซาโบถ้าใช่จริงๆช่วยน้องนายด้วยยยย
    ฮือออออ
    เรื่องนี้มันมาม่าชะมัดดด
    แอบสงสารลอว์ เรารู้ว่านายเจ็บนะ
    ถ้าไม่ไหวก็มาซบอกฉันเถอะ...//โดนลอว์ฟัน....
    #462
    0
  14. #461 KG_7145 (@KG_7145) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 20:29
    ลูฟี่สู้ๆน้าอดทนไว้ ขอให้เป็นตัวจิงทีเถอะ//สาธุ
    #461
    0
  15. #459 binlha (@binlha22) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 19:51
    คือ... หวังว่าจะเป็นพี่ชายตัวจริง ไม่ใช่ฝันหรือฟี่มองลอว์ผิดเป็นพี่โบ้อีกนะ
    #459
    0
  16. #458 sakurakuro (@sakurakuro) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 19:35
    ฟี่อะ ลอว์ก็น่าสงสารมาก
    #458
    0
  17. #457 Azai Nagamasa (@azai) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 09:34
    อร้าาา!! เด็จพี่โหดมาดเข้มแบบนี้ กระแทกใจน้องจริงๆเจ้าค่า เพิ่งเสร็จงานกีฬามาตามอ่านรวดเดียว รู้สึกเรื่องราวกำลังเข้มข้น อัพไวๆนะท่าานยุน
    #457
    0
  18. #455 Baphomet. (@mandrake) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 23:38
    คุณพี่ชายโหดจังเลยนะครับ ..... 
    #455
    0
  19. #454 โรส&โรส มินิ (@sukiyomikung) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 16:36
    เย๊ๆรออ่านอยู่น้าตัว^^
    #454
    0
  20. #452 Mura_musume (@Mura_musume) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 23:51
    คุณพี่โหดมากจริงๆ! แต่ก็จริงนะขึ้นมาเป็นเบอร์2คณะปฏิวัติได้ความโหดจะระดับไหน?!

    บางทีรู้ว่าอาจจะไม่ได้กลับมาก็ไม่อยากเห็นหน้าเศร้าใจของคนที่รักหรอกใช่มั้ยลูจัง....
    แต่คนรอมันก็รออย่างที่โทราโอะบอกนะ;__;
    รออ่านต่อค่ะ!
    #452
    0
  21. #450 LaMoE (@keabp2014) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 20:37
    รักพี่โบ้โหมดนี่ที่สู๊ดดดดดดดดด.......
    #450
    0
  22. #449 Buka (@bukazota) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 19:51
    คุณพี่โหดใช้ได้เลยนะเนี่ย
    #449
    0
  23. #447 teacoffee (@teacoffee) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 18:35
    ทำไมเรารู้สึกสะใจแปลกๆ -0- พี่โบมาโหดมาดอ่ะ แต่ก็สะใจดีนะ แบบห่วงและก็หวงน้องสินะ สินะ :)
    #447
    0
  24. #446 punpun3012 (@punpun-3012) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 17:14
    ทำร้ายนักอ่านสุดๆ แต่ขุ่นพี่ซาโบหล่อมากเลยค้า+_+
    #446
    0
  25. #445 NongAzill (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 16:37
    ตามเจอคงจะไม่ใช่หน้าห้องผ่าตัดนะ... เราชอบมาม่า 5555

    ฟี่ต้องไม่เป็นไรอยู่แล้วละ... คุณพี่เวลาเอาจริงนี่น่าหวั่นเกรงจริงๆ ขนลุก(ขณะอ่าน) //ตามเจอเร็วๆนะคุณพี่ชาย
    #445
    0