ทุกคนคงจะจำงานกีฬาระดับประเทศที่อุดรธานีของเราเป็นเจ้าภาพได้ใช่มั้ยคะ
เราก็หนึ่งในนั้นที่มีหน้าที่ที่ได้ทำ
ก่อนหน้านั้นครูและผู้ใหญ่ของอุดรเราได้มีการประชุมกัน และมีคำสั่งมาจากผู้ใหญ่ว่า
ให้มีการเข้าค่ายดนตรีก่อนถึงวันงาน
10/01/54 วันนี้พวกเราชาวโรงเรียนเทศบาลทั้ง4โรงเรียน
ได้มาเจอกันที่ศูนย์เยาวชนอุดรฯ ทั้ง4โรงเรียนก็มี
เทศบาล2,5,6,7 ที่ได้มาเข้าค่าย(จาก10โรงเรียน เทศบาล)
ช่วงวันแรกๆก้อไม่มีอะไรมากมาย มีแต่จัดห้องพัก และคุยเรื่องทั่วไปกัน
(และเราก็ได้ขอลาค่ายฯมาสอบเข้า มหาลัย เพราะเราเรียนปีสุดท้ายแล้ว)
13/01/54 ตั้งแต่วันนี้เราได้มานอน กิน ซ้อม เล่น ที่ค่าย...
จนถึงวันนึง(เราจำไม่ได้ว่าวันที่เท่าไหร่) มีผู้ชายคนึงเข้ามาคุยกับเรา
ทีแรกเราก็ไม่ได้คิดอะไรมากมาย(ก็แค่ผู้ชายคนหนึ่ง..)
แต่พอเราเดินแยกตัวออกมาจากลุ่ม เค้าคนนั้นก็เดินมาคุยด้วยอีก
และทุกวันเค้าก็มาเล่นกับเรา และเราก็รู้ว่าเค้ามีแฟนแล้ว
เค้าก็น่าตาเรียกได้ว่าน่ารักพอสมควร และชอบคุยเรื่อสุนัขจนเราได้รู้จักชื่อเค้า
เค้าชื่อว่า"...น..." เค้าชอบใส่ชุดเทรนเกาหลี (ทั้งๆที่บ้านเราไม่หนาวเว่อร์ขนาดนั้น)
เราก็คุยเล่นกันมาเรื่อยๆ(รุ่นน้องโรงเรียนเราก็ได้มาเป็นแฟนกับรุ่นน้องโรงเรียนเทศบาลที่ไปค่ายฯด้วยกัน เราเลยได้คุยกัน และไปไหนด้วยกันบ่อยๆ)
จนถึงวันนึง ที่เราคิดมาก(เรียกว่าหลงตัวเองก็ได้ เพราะเราไม่ได้น่าตาดีอะไรมากมาย
วันนั้นที่อุดรเรามีการจัดแข่งขันยิงพลุด้วยคอมฯอะ
ทางค่ายได้ให้พวกเราพัก 1 วัน เพื่อจะได้ไปดุพลุ
กลุ่มเราพากันเดินไป(ที่หนองประจักษ์)
ตอนเดินไป ...น... ก็ชวนเราฟังเพลง(ที่มีเสียงแซ็กฯ ซึ่งเราชอบมากๆ)
โดยใส่หูฟัง เราสองคนใส่คนละข้างแล้วเดินไปด้วยกัน
และยังมีรุ่นน้องกับแฟน และน้องของเราเดินไปด้วย
ระหว่างทางเดินนั้นเราก็คุยนั่นนี่ไปเรื่อย ไม่สนใจ 3 คนที่เหลือ
พอพวกเราทั้ง 5 ไปถึงหนองฯ เราก็เดินไปซื้ออะไรกิน
และ ...น... ก็บอกว่าอยากใส่เขาที่เป็นไฟกะพริบ
พวกเราจึงต้องซื้อใส่กันทุกคน แล้วก็เดินหามุมดูเรื่อยๆ เพราะงานยังไม่เริ่ม
พวกเราเดินไปเรื่อยจนถึงหน้าโรงพยาบาล เราจึงนั้งลงดูพลุกันที่นั่น
โดยที่ ...น... นั้งคนแรก เราคนที่สอง น้องเรา รุ่นน้องเราและแฟนน้องเค้าตามลำดับ
ตอนนั้งดูพลุอยู่ ...น...เค้าชอบเอื้อมมือมาเปิดไฟที่เขาเราตลอดและ...น... ก็เปิดไฟตัวเองด้วย
เรานั้งอยู่นั่นกันถึง3-4ทุ่ม แล้วเราก็เดนกลับมาที่ค่ายฯ...
พอมาถึง เรากับ...น...ก็หาซื้ออะไรกิน แล้วรุ่นน้องคนนึงเดินมา
พอถึง..น..น้องเค้าก็ดึงเขาของ...น... ออก เราเห็น...น...ทำหน้าไม่พอใจเราก็เลย
แกล้งบอก...น...ว่า "เราขอเขาได้มั้ย"เราถามแล้วชี้ไปที่เขา ...น...ก็บอกว่า"ได้สิ ^^+" แล้วกเราก็แยกกันไปนอน
จนมาถึงวันสุดท้าย วันออกงาน เราไม่ได้คุยกับ...น...เลยซักคำอาจจะมีบ้างเล็กน้อย เราเล่นเพลงและร่วมงานจนงานจบ
พวกเราทั้งหมดถ่ายรุปกันอย่างมีความสุข และกลับมาที่ค่ายฯ
วันต่อมา (22/01/54) เราเก็บของขึ้นรถ เราเห็น..น...เดินเอาเขาอันที่เราแกล้งขอไปงั้นๆมาให้ เราเลยรับไว้ และเอาสมุดบันทึกเรามาคืนให้ เรากลับมาถึบ้านเราจึงเปิดดู...น...วาดรุปการ์ตูนตัวเองให้และเขียนว่า "อย่าลืมกันนะ" และเราก็จากกัน โดยที่...น...ไม่เคยรักรู้เลยว่าเราแอบชอบอยู่จนถึงวันนี้ แต่ว่านะ จากนี้ไปเราคงจะทำใจและลืม...น...ไปได้เพราะเราจะเข้ามหาลัยแล้ว และน้องเค้ายังเรียน ม.ปลาย อยู่
...ก็ได้แค่นั้น แค่ แอบชอบ...
...เรื่องมันเศร้า เล่าไปก็เจ็บ...
...เรื่องมันเศร้า เล่าไปก็เจ็บ...
ความคิดเห็น