Nakamura Koharu
ดู Blog ทั้งหมด

จบแล้วนะ...เพื่อน!!!

เขียนโดย Nakamura Koharu
    ลาก่อน...แล้วเจอกันใหม่
            ทุกๆครั้งที่เธออ่านข้อความนี้ 
            ชั้นอยากให้เธอรู้ว่า ชั้นจะคอยเธอ
            และอยากบอกเธอเสมอว่า...
                                                  "โชคดี"
                                                 11/03/54
                                                 ผู้หญิงผู้โดดเดี่ยว
                                     เจ้าหญิงเดนตาย ถ้ากูผิด..กูก็ขอโทษ

 

  ใจหายนะ...ที่จู่ๆ...
           คนที่เราคุ้นเคย    ที่เรามีความทรงจำดีๆ
   ต้องหันหลังจากกันไป   โดยที่ไม่รู้ว่า...
      จะได้เจอกันอีก   หรือ   ไม่ได้เจอกันเลย
           ลองคิดสิ ... ถ้าเราไม่ได้เจอกันอีก?
    มันจะเป็นยังไงนะ ... ถ้าเราไม่มีความทรงจำดีๆต่อกัน...
    เราจะจำกันได้มั้ย ... ถ้าเราต้องห่างกันไป
           เธอจะจำได้หรอ ... ถ้าเราไม่ได้อยู่ใกล้ๆกัน 
 

 
(อย่าลืมชั้น นะ)

แต่ถ้ามีคนนึง ... เป็นฝ่ายอภัย...
   และมีอีกคนนึง ... ที่ไม่ถือสาเราเพื่อนกัน ... คงจะดี
ในห้องเรามี ... นักกีฬา ... ผู้เสียสละ
นักดนตรีที่ บ้าๆ อย่าชั้น
บางคนติงต๊อง ปัญญาอ่อน ... แต่นิสัยดี
มีคุณตาหรือคุณยายที่ขี้บ่น ... แต่ก็ดีนะ
คนที่เอ๋อๆ และไม่ทันเพื่อน ... ก็อย่าลืมละ
คนที่พูดตรงๆแบบขวานผ่าซาก ... ก็อย่าถือสาเค้านะ
คนที่เก่งคอมฯ ... แต่ชอบพูดเว่อร์... เค้าดื้อดึงอ่ะ
คนที่ดูแรงๆ ... จริงๆแล้วเค้ารักเพื่อนๆมากนะ

สุดท้ายแล้วนะ ... เทอมสุดท้าย ปีสุดท้าย เดือนสุดท้าย
และวันสุดท้าย ..ที่เรา..จะได้
มีความทรงจำดีๆ ... และเก็บมันไว้ ... ตลอดไป

"รัก"
"โชคดีนะ...เพื่อน"
"มิตรภาพที่ไม่จางหาย และ ความทรงจำก็ไม่มีวันตาย"



 



      สักวันหนึ่งจะกลับมา...
                   ทั้งๆที่ฝืนใจ จากไปด้วยน้ำตาที่ไหลรินจากตา
              แต่สัญญาว่า จะไม่ลืมกัน...




      เวลาไหนที่ชั้นทำให้เธอโกรธ ... ฉันขอโทษ
ถ้าชั้นทำให้เธอรำคาญ ... ฉันขอโทษ
     ครั้งไหนที่ชั้นทำอะไรลงไป แล้วเธอยิ้มได้ ... ชั้นดีใจ
           และครั้งไหนที่ชั้นทำให้เธอมีความสุข ... ชั้นก็มีความสุข
                                                                                      เจ้าหญิงเดนตาย
                                                                                           ถ้ากูผิด..กูก็ขอโทษ



บนโลกกลมๆใบนี้จะมีเพื่อนคนไหน ... ดีเท่าเธอ
มิตรภาพที่เรามีให้กัน ... ก็ยังคงอยู่
และมีให้ได้คนละ ครั้งเท่านั้น ... สำหรับความเชื่อใจ
ขึ้นอยู่กับว่า เขาคนนั้นจะรักษาคำๆ นี้ไว้ได้นานแค่ไหน ...
จะเก็บได้ชั่วคราว ... หรือ ตลอดไป ...





กว่าจะรรักเท่าวันนี้ ... มันนานนะรู้มั้ย
การที่เรามีเพื่อนดีๆซักคน ใช่ว่าจะหากันได้ง่ายๆ

กว่าจะมีคนมาเข้าใจต้องใช้เวลา ... เวลา
อาจจะเป็นเดือน เป็นปีก็ได้ ใครจะไปรู้

อยากจะคิด...ต้องจากกัน..
เป็นแค่ฝันแต่ความจริงนั้นเรายังอยู่เคียงข้างกัน...ดั่งวันวาน

ก่อนจากกัน  ชั้นมาบอกลา
ไม่ว่าเธอจะอยู่ไหน ... สัญญานะ ... ว่าเราจะไม่ลืมกัน

อยากบอกเธอ...บอกเธอด้วยใจ
ว่าความทรงจำดีๆ จะมีอย่างนี้เรื่อยไป

แล้วเราจะมา..พบกันใหม่ ...จะกลับมา
ร่วมทุกข์ สุข กันให้เหมือน เมื่อวันวาน

ต้องมีสักวันสิน่า ที่พวกเรา ม.6/1 เทศบาล7รุ่นแรก
จะได้พบกันอีก
(อย่างพร้อมหน้า พร้อมตากัน...)


  



ไม่รู้ทำไม...บางทีที่ชั้นก้คิดว่าเวลาในช่วงนี้เดินเร็ว
หรือบางครั้งก็คิดว่าเดินช้ามาก
และเวลาตอนที่อยู่กับเพือนก็เร็ว...เร็วจนน่าใจหาย
เราเคยไปเที่ยวด้วยกัน ... หลายที่
ไปทำบุญด้วยกัน ... ทุกครั้งที่มีโอกาศ
ฉันอยากมีวันเวลาอย่างนี้ตลอดไป
ฉันไม่รู้ว่าต่อไปเราจะได้เจอกันอีกมั้ย
หรือมีเพื่อนที่แสนดีอย่างนี้อีกรึป่าว...

 

ความคิดเห็น

ยังไม่มีความคิดเห็น