บุญล้น

บุญล้น

บุญล้นเป็นลูกสาวตัวเดียวของถูไถ  เป็นแมวสามสีเหมือนแม่แต่สีอ่อนกว่า  (เด็กหลังบ้านเรียกถูไถว่า  ไอ้ทอง  เรียกบุญล้นว่า  ไอ้เงิน)  ถูไถเป็นแมวขี้อ้อน  เห็นคนเป็นต้องร้องประจบและเข้ามาคลอเคลีย  ส่วนบุญล้นเป็นแมวขี้กลัว  เสียงดังหน่อยจะรีบวิ่งหนี  เห็นคนก็หมอบเตรียมวิ่งไว้ก่อน

เมื่อแม่และลูกออกลูกมาในเวลาไล่เลี่ยกัน  แม่ถูไถและเจ้าบุญล้นจึงช่วยกันเลี้ยงลูก  แม่แมวสองตัวช่วยกันเลี้ยงลูกแมวห้าตัว

ถูไถตามใจลูกสาว  บุญล้นจะพาลูกๆ ไปไหนก็ได้  ถูไถเลือกที่จะตามไปดู

ไม่เคยขวาง  วันที่หลังบ้านจัดงานศพ  ผู้คนเต็มบ้าน  บุญล้นจัดแจงคาบลูกหนีมาบ้านเรา  พากระโดดข้ามหน้าต่างมาทีละตัว  จนครบทั้งห้าตัว

มาอยู่บ้านฉัน  นอกบ้านมีหมา  ในบ้านก็มีหมา  สำลีคอยเมียงมอง  วิ่งตามดูลูกแมวตัวเล็กๆ  ไม่ว่าพวกมันจะพากันวิ่งเล่นหรือเดินไปไหน  บุญล้นเริ่มคิดหนัก  สุดท้ายก็ตัดสินใจคาบลูกไปนอนอยู่ชั้นสองของบ้าน  ลูกแมววิ่งเล่นวิ่งไล่กันอยู่นาน  ตะครุบสายไฟทำเอาคอมพิวเตอร์ที่กำลังใช้งานดับวูบไปก็มี  จนลูกแมวเริ่มขาแข็งวิ่งขึ้นวิ่งลงบันไดคล่อง  บางทีลูกแมวก็วิ่งลงไปเล่นข้างล่างเอง  บางทีเจ้าของบ้านก็อุ้มลูกแมวลงไปเล่น  บุญล้นคาบลูกขึ้นข้างบนจนเหนื่อย  คาบตัวหนึ่งขึ้นไป  พอลงมาคาบตัวที่สอง  เจ้าตัวเดิมวิ่งกลับลงมาอีกแล้ว  บุญล้นจำต้องยอมรับสภาพ  ลงมาเลี้ยงลูกอยู่ชั้นล่างแต่โดยดี

บุญล้นสอนลูกปีนกำแพงอยู่ไม่กี่วัน  ก็คาบลูกหนีออกจากบ้านทั้งห้าตัว  กะจะเลี้ยงลูกอยู่บนหลังคา  เดือดร้อนให้แม่ต้องไปกวาดเก็บแมวคืนมา  เจ้ากระแต  ส้มจี๊ด  บุญเต็ม  น่ะช่างมันเถิด  มันแข็งแรงปีนป่ายกันคล่องแคล่ว  แม่เป็นห่วงก็แต่บุญอ่อนและบุญหลาก  สงครามคาบลูกกับกวาดลูกแมวดำเนินไปหลายวัน  แม่ตัดสินใจกักไว้แต่บุญอ่อนกับบุญหลาก  ลูกแมวตัวอื่นปล่อยให้ปีนไปปีนมาตามสบาย

จะว่าไปบุญล้นชวนลูกไปอยู่บนหลังคาบ้านอื่นก็ดีเหมือนกัน  ไม่ต้องเดือดร้อนคอยยกกระบะแมวไปเทและเปลี่ยนทรายเหมือนก่อน  ต่อไปพอลูกแมวโตขึ้นก็คงเป็นแมวสองบ้าน  เหมือนแม่และยายของมัน

๑๕  ธันวาคม  ๒๕๔๙

เพรางาย  มณีโชติ