แมวก็มีดี

แมวก็มีดี

เมื่อวานแม่ชวนบุญเต็มไปนอนด้วยกัน

ฉันบ่นว่า

แม่น่ะรักแต่บุญเต็ม

ทำไมไม่รักกระแต  ข้าวต้ม  ส้มจี๊ดบ้าง

เหลือบไปเห็นกระแตกำลังนั่งเขี่ยอะไรเล่นอยู่ในครัว

เจ้าสิ่งนั้นเคลื่อนไหวเหมือนมีชีวิต

เปิดไฟดู

ถึงรู้ว่าเป็นตะขาบตัวใหญ่เกือบเท่าสายไฟฟ้า

ร้องบอกแม่

เอาปลายไม้กวาดที่เป็นดอกหญ้ากดตะขาบไว้

ไม่อยากตีมันเพราะสงสาร

แม่บอกว่าไม่ได้ๆ

แล้วเอาด้ามไม้กวาดตีตะขาบจนตาย

มองดูแม่ตีตะขาบไป 

แผ่เมตตตาให้มันในใจ

แม่บอกว่า

ดีนะที่มีแมว

ธรรมชาติของแมว

มันจะชอบเขี่ยนั่นเล่นนี่

มักจะสนใจสิ่งที่เคลื่อนไหวได้

แม่ว่า

ดีนะที่ไม่โดนตะขาบกัดอีก

แม่เคยโดนตะขาบกัดเอากลางดึก

จนต้องไปฉีดยาที่โรงพยาบาล

เพราะนิ้วบวมเป่งและปวดมาก

วันนั้น

แม่เจ็บนิ้วเพราะถูกตัวอะไรกัดเมื่อจับผ้าถุง

แต่หาเจ้าตัวที่กัดไม่เจอ

แม่ไปคว้าแมวโยนใส่ผ้า

แมวตะปบสิ่งที่เคลื่อนไหวอยู่บนผ้า

ทำให้รู้ว่า

มันคือตะขาบ

เพราะแม่พูด

ทำให้ฉันนึกขึ้นได้ว่า

แมวที่ชอบคลอเคลียแข้งขา

ร้องกวนกินข้าว

ร้องให้เปิดประตูรับเข้าบ้าน

และต้องไปขนทรายมาให้มันอึและฉี่

ก็มีประโยชน์

ไม่ใช่แค่น่ารักอย่างเดียว

แต่ว่า

แมวที่จับตะขาบได้

ไม่ใช่เจ้าบุญเต็มตัวโปรดของท่านแม่

แต่เป็นกระแตสุดที่รักของฉัน

รักกระแตขึ้นอีกเยอะเลย!

๑๕  กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐

เพรางาย  มณีโชติ