ท้องฟ้าเบื้องบน

ฉันอ่านหนังสือ

เจอเรื่องกลุ่มคนที่ตั้งเป็น

สมาคมผู้รักท้องฟ้า

คอยสังเกตและบันทึกภาพของท้องฟ้า

แบ่งกันชม

ทำให้หวนนึกถึง

วันวัยเยาว์

ที่นอนหงายบนสนามหญ้า

แหงนมองปุยเมฆบนฟ้าที่ล่องลอยผ่าน

นานแค่ไหนแล้ว

ที่ท้องฟ้าเป็นเพียงสิ่งผ่านตา

ไม่เคยได้จับจ้องอย่างชื่นชม

ศุ  บุญเลี้ยง  ศิลปินคนโปรด

มีศาลาที่ยามมองผ่าน

จะเหมือนกรอบภาพท้องฟ้า

กรอบเดิม

แต่ภาพเคลื่อนไหวแปรไปทุกวัน

นักเขียนคนหนึ่ง

สร้างบ้านหลังเล็กอยู่ในอ้อมเขา

บันทึกภาพท้องฟ้าเหนือขุนเขา

มุมเดิมๆ

แต่ท้องฟ้าไม่เคยเหมือนเดิม

ธรรมชาติประดิษฐ์จิตรกรรมไม่เว้นวัน

คนเรากลับมัวแต่มัดตนเองกับการงาน

ก้มหน้ามองพื้นปูน

คอนกรีต  ยางมะตอย

ร่ำร้องโหยหาธรรมชาติ

ว่าเป็นสิ่งไกลตายากสัมผัส

พื้นดินอยู่ข้างล่างไม่รู้สึก

ท้องฟ้าเบื้องบนไม่แหงนเงย

ปิดตาปิดใจตัวเองเสียอย่างนั้น

ฉันหันมาหลงเสน่ห์

ของแผ่นฟ้ากว้าง

เริ่มต้นมองหา

ก้อนเมฆและลายเมฆงาม

ระหว่างช่องว่างของหลังคาบ้านสองหลัง

ฟ้าเหนือถนนและโคมไฟส่องทาง

ท้องฟ้าเหนือทุ่งนา  ป่ากว้าง

ท้องฟ้าที่ครอบคลุมทะเลไว้

ฉันเพิ่งเริ่มต้นบันทึกภาพท้องฟ้า

ดอกเมฆ  สายตะวัน  ที่เป็นอิสระอยู่เบื้องบน

ฉันจะจับมากักขังไว้ในแผ่นกระดาษ

สักวันคงมีท้องฟ้าเต็มบ้าน

๔  มีนาคม ๒๕๕๐
เพรางาย  มณีโชติ