เพื่อนยามยาก

เพื่อนยามยาก

ในวันที่ชะตากรรมดลบันดาล

ให้ต้องพลัดพรากจากถิ่นที่อยู่ไปร่วมยี่สิบวัน

ไม่มีคอมพิวเตอร์ให้พิมพ์เรื่องราวที่วิ่งเพ่นพ่านอยู่ในสมอง

ดีนะที่เตรียมแผนสำรองเอาไว้

แวะซื้อกระดาษรายงานเผื่อไว้หนึ่งเล่ม

หอบกระเป๋าดินสอมาจากบ้าน

แม้จะเหนื่อยยากลำบากลำบนในการเขียนสักหน่อย

แม้จะต้องไปพิมพ์ใหม่อีกรอบ

ก็ดีกว่าปล่อยให้วันว่างนั้นว่างเปล่า

ไร้ซึ่งผลงาน

จะบอกว่า

เจ้าเล่มนี้แหละ

ที่ช่วยให้ “เจ้าหญิงอะเคเซียกับเจ้าชายเดซินธ์”

ดำเนินชีวิตต่อไป

ตามแผนการของคนเขียน

ไม่ได้อู้งาน

ยังคงแต่งเรื่องอยู่นะ

แค่ไม่ได้เอามาอัพเดตให้คนอ่าน

เท่านั้นเอง

(ก็มันอยู่ต่างบ้านต่างเมือง)

เพรางาย  มณีโชติ

เมษายน  ๒๕๕๐