ไก่กินผักบุ้ง

ไก่กินผักบุ้ง

บ้านของฉันไม่มีหญ้าสักต้น

เพราะคุณไก่แจ้ทั้งหลายช่วยกันจิกทึ้ง

เป็นอันหมดปัญญาจะงอกเงยชดเชยต้นที่ตายไป

แล้วคุณไก่ก็ต้องเร่ร่อนออกนอกบ้าน

ไปหาหญ้าที่บ้านอื่นกิน

เมินเมล็ดข้าวสาร  กากมะพร้าว  ที่หว่านโปรยไว้ปรนเปรอ

ทั้งที่ไก่บ้านอื่นแอบมุดรั้วเข้ามาจิกกินจนอิ่มเอม

บ้านข้างๆ เขาลาดปูนแทนพื้นดินที่มีดงหญ้า

ไก่ชักจะขาดแคลนแหล่งอาหาร

เมื่อตอนโรงเรียนรณรงค์ให้ปลูกผักสวนครัว

ฉันเห็นผักบุ้งต้นน้อยๆ

แทงยอดขึ้นจากพื้นดินดูน่ารัก

ท่าทางจะปลูกง่าย

จึงไปซื้อเมล็ดผักบุ้งจากตลาด

กะจะปลูกผักให้ไก่กินบ้าง

ปกติที่บ้านจะปลูกอะไรไม่ค่อยรอด

เมื่อไหร่ที่หน่อเขียวๆ แทงยอดอ่อนขึ้นมาจากดิน

คุณไก่ทั้งหลายจะระดมกำลัง

จิกเรียบไม่มีเหลือ

ฝังผักบุ้ง  รดน้ำ  ได้สองสามวัน

ผักบุ้งน้อยๆ ชูสองแขนขึ้นมาทักทายดินฟ้าอากาศด้านบน

ฉันแสนจะดีใจ

ดูเหมือนคุณไก่จะไม่ไยดี

ไม่รีบจิกกินอย่างทุกที

ผักบุ้งจะได้โตมีใบเขียวเยอะๆ ให้ไก่กิน

ที่ไหนได้

ดีใจได้แค่สองวัน

ผักบุ้งก็เหลือแต่ลำต้นกุดๆ

ไม่นานก็ไม่เหลือแม้แต่ซาก

จะจำไว้ว่า

อย่าด่วนดีใจ

น้องสาวแนะว่า

เอาสุ่มครอบไว้สิ

ฉันจึงลงมือปลูกผักบุ้งครั้งใหม่

ลงดินรดน้ำได้สองวัน

ท่อประปาแตก

เจ้าของบ้านเช่ามาซ่อมท่อประปาให้

ย่ำไปย่ำมาอยู่บนแปลงผักบุ้ง

ฉันแอบมองต้นเขียวๆ งอๆ

ที่กำลังจะแทรกดินขึ้นมา

ด้วยความสลดใจ

จะรอดไหมเนี่ย

วันถัดมา

คุณผักบุ้งก็ชูยอดเขียวขึ้นจากดิน

ใบเหลืองบ้างเขียวบ้าง

สงสัยจะรดน้ำมากไปหน่อย

คุณไก่จิกกินอาหารไก่ที่วางไว้บนสุ่ม

คงเล็งยอดผักบุ้งตาเป็นมัน

เห็นบางต้นรอบนอกใบด้วนไปบ้าง

สงสัยจะลอดหัวเข้าไปจิกในสุ่ม

เอาน่า...

ก็ปลูกไว้ให้พวกเอ็งกินน่ะแหละ

แต่รอให้มันโตสักหน่อยจะเป็นไร

จะได้มีใบสีเขียวให้กินเยอะๆ

อดทนไว้ก่อนนะ

๒๖  เมษายน  ๒๕๕๐

เพรางาย  มณีโชติ