บุญเลิศ เจ้าแมวขาวดำ

เมื่อวันที่บ้านเราเกิดจะไม่มีแมวสักตัว

ถูไถออกลูกมาสามตัว

แม่จึงขอแมวจากป้าหลังบ้านมาเลี้ยง

บุญหลายเดินทางข้ามกำแพงมาก่อนใคร

ตามมาด้วยบุญล้น  และบุญเลิศ

แต่ถูไถก็มาร้องเรียกลูกให้ตามกลับไปทุกวัน

จนเราใจอ่อน

ยอมให้มันพาลูกๆ กลับไปจนหมด

มีบุญหลายตัวเดียวที่ยึดบ้านนี้เป็นบ้านของมัน

มานอน  มาหลบภัย

บุญล้นกับบุญเลิศมาขอข้าวกินบ้าง

เป็นครั้งคราว

ยอมให้จับเล่นบ้าง

แต่ไม่นอนที่นี่

กระทั่งบุญหลายหายไป

บุญล้นกับถูไถออกลูกแมวชุดปัจจุบันออกมา

บุญเลิศก็กลายเป็นลุงและพี่แมว

หลายครั้งที่บุญเลิศหนีพ่อกระแต

มานอนผึ่งแดดกับน้องๆ และหลานๆ

เจ้าแมวสีขาวดำแสนจะระแวดระวัง

จะคลานจะย่องเงียบกริบ

ไม่ร้องกวน  ไม่โวยวาย

แม่ชอบหนวดสีดำที่แต้มอยู่ตรงปลายจมูกของบุญเลิศ

เหมือนหนวดฮิตเลอร์

ถ้าไม่เพราะเราเคยมีแมวชื่อเจ้าแต้มแล้ว

บุญเลิศคงได้เป็น  “เจ้าแต้ม”  แน่นอน

เมื่อโรงเรียนเปิดเทอม

หมาแมวไม่สบายต้องพาไปฉีดยาบ่อยๆ

แม่บอกว่าบุญเลิศไม่สบาย

พามันไปหาหมอหน่อย

ฉันก็มัววุ่นวายตามประสา

บุญเลิศไม่ค่อยมาที่บ้านนัก

บางทีก็หายไปหลายวัน

ฉันก็เลยไม่ค่อยได้สนใจ

เย็นวันหนึ่งคัง  เด็กหลังบ้านมานั่งอยู่บนกำแพง

บอกแม่ว่า  บุญเลิศตายแล้ว

มันคงจะป่วยตาย

ไปนอนตายอยู่ที่บ้านด้านหลัง

เศร้าใจ

ถ้าฉันพามันไปฉีดยาบำรุงสักหน่อย

มันอาจจะไม่ตายก็ได้

แมวเป็นสัตว์ที่มีความอดทนสูง

เวลาเจ็บป่วยจะนอนซ่อนตัวอยู่เงียบๆ

จนกว่าจะรอดหรือตาย

ทั้งๆ ที่รู้อย่างนั้น

ฉันก็ยังหลงลืม

ไม่ยอมใส่ใจมันอีก

ต่อไปนี้จะไม่มีเจ้าแมวหนวดจิ๋มอีกแล้ว

แม้แต่ซากของมัน

ฉันก็ไม่มีโอกาสได้เห็น

เพรางาย  มณีโชติ

๒๖  พฤษภาคม  ๒๕๕๐