บุญมา...ตาคม

บุญมา.....ตาคม

ฉันชอบเติมสร้อยให้บุญมาว่า  บุญมาตาคม  เพราะขอบตาของมันเป็นสีดำเข้มล้อมรอบ  ยังกะเจ้าหญิงอียิปต์

บุญมาเป็นหมารับแขก  ไม่ว่าจะคนหรือหมา  มันก็ญาติดีกับเขาไปหมด  กระดิกหางให้  ยื่นหน้ายื่นตาเข้าไปทักทาย  ต้อนรับเก่งเหลือเกิน

วันหนึ่งแม่ได้ลูกหมาขี้เรื้อนตัวหนึ่งมาเลี้ยง  ตอนนั้นแม่ไปตักบาตร  เจ้าลูกหมาขี้เรื้อนวิ่งตามพระวัดป่ามาจากวัด  พระหาญบอกแม่ว่าช่วยเอาไปเลี้ยงหน่อยสิโยม  บางคนเลี้ยงหมาพอเป็นขี้เรื้อนก็เอามันไปทิ้งเพราะรังเกียจ  แต่บ้านฉันรักษาหมาขี้เรื้อนมามากแล้ว  ทายาหรือฉีดยาให้ไม่นานก็หาย  ดังนั้นจึงรับเจ้าหมาขี้เรื้อนตัวนั้นมาเป็นสมาชิกด้วยความเต็มใจ

ไม่นานเจ้าหมาไทยเพศเมียก็มีขนขึ้นเต็มตัว  สีขาวแต้มเหลือง  ตัวยาวเพรียว  คล่องแคล่วสมเป็นหมาไทย  ฉันตั้งชื่อมันว่า  บุญมา  เพราะมันมากับพระ  และตั้งใจจะให้เข้าเซ็ตกับ  “บุญหลง”  หมาตัวเมียที่พ่อเก็บจากที่ทำงานมาเลี้ยง  
          บ้านเรามักจะเก็บหมามาเลี้ยงมากกว่าจะไปซื้อ

แม่บอกว่า  บุญมาเป็นหมาเสือกๆ 

กะละมังหลังบ้านต้องเติมน้ำไว้ให้เต็ม  ถ้าปล่อยวางหงายไว้  บุญมาจะลงไปนอนขดสำราญใจ

นอกจากนั้นมันก็จะตามอย่างถึงไหนถึงกัน  แม่เดินไปตลาดมันก็ตามไปด้วย  ถ้าไม่ให้ตามมันจะนั่งร้องโหยหวนอยู่ในบ้านจนแม่เกรงใจคนแถวนั้น  ต้องยอมปล่อยให้มันตาม  แต่เมื่อตามไปถึงตลาดมันก็จะลุยเข้าไปคาบเนื้อคาบปลาที่เขาวางขาย  จนแม่ต้องก้มหน้างุดๆ เดินหนีด้วยความขายหน้า  และภาวนาให้มันหลงอยู่ในตลาดไม่ต้องตามกลับบ้านด้วยอยู่หลายครั้ง  แต่บุญมาก็กลับถึงบ้านโดยปลอดภัยได้ทุกที

เวลาฉันเดินไปเล่นอินเตอร์เน็ต  บุญมาก็จะตามไปนอนเฝ้า  ถ้าเข้าไปในร้านได้ก็จะไปนอนเฝ้าอยู่ใต้โต๊ะ  ถ้าเข้าไม่ได้ก็จะนอนรออยู่หน้าร้าน  รอจนกว่าฉันจะเดินกลับบ้าน  มันถึงจะกลับด้วยกัน  หลังๆ ฉันจึงตัดปัญหาด้วยการขี่เฮร่าไปเสียเลย 

บ้านป้าตู้อยู่ตรงข้าม  แม่มักจะไปคุยกับป้าตู้บ่อยๆ  บุญมากับแจ๋วก็เป็นขาประจำของบ้านนี้  บุญมาเวลาได้ออกจากบ้านจะชอบวิ่งไปเคี้ยวใบตะไคร้ที่อยู่หน้าบ้านป้าตู้  ถ้าแม่เดินไปคุยกับป้าตู้  มันก็จะวิ่งเข้าไปดมหาของกินในบ้านเขาหน้าตาเฉย  อย่าได้เผลอวางอะไรไว้เชียว  เสร็จบุญมาแน่

ในความเสือกของบุญมา  เราก็มองเห็นความรักเจ้าของของมัน  ถ้าฉันเดินไปร้านเน็ตหรือไปสระผม  ปุกปุยกับบุญมามีโอกาสตามไปด้วย  ถ้านานนักปุยจะหนีกลับบ้านก่อน  แต่บุญมาจะต้องรอจนกว่าจะได้กลับด้วยกัน  เวลาเดินไปไหนใกล้บ้าน  ฉันจึงรู้สึกอุ่นใจเสมอ  แม้จะปนกับความรำคาญใจหน่อยๆ ก็ตาม

บ้านเรามักจะเหลือรองเท้าอยู่ข้างเดียว  ให้ต้องเดินหาอยู่บ่อยๆ  และก็หาไม่ยากหรอก  เพราะรู้ว่าบุญมาคาบเอาไปนอนด้วย  ไม่ได้เอาไปแทะหรือไปกัด  แต่คล้ายกับว่ามันเอาไปดูต่างหน้าเจ้าของ  ยิ่งเวลาแม่ไม่อยู่  เปิดประตูบ้านออกไปทีไร  เจอะรองเท้าข้างเดียวทุกที  จนพอแม่ไม่อยู่ฉันต้องเก็บรองเท้าเข้าไว้ในบ้าน  จะได้ไม่ต้องเดินหา

แม่บอกว่า  ดีใจอยู่หรอกที่มันรักเรา  แต่ทำไมมันต้องรักแบบให้เราลำบากด้วยนะ

บุญมาเป็นคู่รักคู่แค้นกับปุกปุย  ถ้าฉันสตาร์ทรถออกจากบ้าน  ปุยจะวิ่งหาฟัดบุญมาก่อนใคร  ถ้าไม่มีบุญมาค่อยไปจัดการแจ๋วแทน  เวลากลับถึงบ้านก็เหมือนกัน  ฉันคิดว่า  บุญมาคงรู้ว่าเวลาออกและกลับบ้านมักจะวุ่นวายจึงยอมๆ ให้พี่ปุยเขา  แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่เราไปห้ามทัพจับปุกปุยได้  บุญมาก็มีเอาคืนไม่เลิกเหมือนกัน

ถึงปุยจะฟัดบุญมาเป็นประจำ  แต่เวลาปล่อยให้ออกไปวิ่งเล่นตอนกลางคืน  ถ้าบุญมาไม่ออกไปด้วย  ปุกปุยก็จะไม่ออก  หรือไม่งั้นก็วนเวียนอยู่แต่หน้าประตู  รอให้บุญมาออกไป  ครั้นบุญมาออกไปก็จะรีบแจ้นมายืนขู่คร่อมตัวบุญมา  แสดงความเหนือกว่าอวดหมาตัวอื่น

ต้องขอบใจความอดทนและมีน้ำใจของบุญมา  ที่ยอมๆ ให้ปุกปุยมาตลอด

หมาแถวนั้นเป็นเพื่อนบุญมากันหมด  เวลาปล่อยบุญมาออกไปจะมีเพื่อนหมาของมันวิ่งมารับ  วิ่งตีคู่เล่นกัน  ไม่ว่าหมาแก่หรือหมาเด็ก  บุญมาก็ดีกับเขา  เล่นกับเขาได้ทั้งนั้น  แม่บอกว่ามันเป็นหมาวัดมาก่อนก็เลยใจดี  ก็...อาจจะเกี่ยวกันมั้ง

บุญมารู้จักเรียกเจ้าของด้วย  เวลาที่มันออกไปนอกบ้านแล้วเข้าบ้านไม่ได้  มันจะนั่งเห่าอยู่หน้าประตู  เห่าคำหนึ่งแล้วก็หยุด  รอดูว่าเขาจะมาเปิดให้หรือเปล่า  ถ้ายังไม่มีใครสนใจก็เห่าใหม่แล้วก็หยุด  รอดูท่าทีต่อไป  ฉันว่ามันมีความอดทนดี  เห่าอยู่อย่างนั้นจนท้ายสุดเราทนไม่ได้หรือเอะใจนึกออก  ก็จะเดินไปเปิดประตูให้มัน  จนบางทีฉันก็รู้สึกว่า  มันเป็นเจ้านายเราหรือเปล่าหว่า  ต้องเปิดประตูให้มันเข้าออก  ต้องหาอาหารมาให้กิน  ป่วยไข้ก็ต้องคอยดูแล  ต้องอาบน้ำหาหมัดหาเห็บให้มันอีก

มันจะมีข้อดีข้อเสียยังไงก็ต้องทนเลี้ยงมันไป  ด้วยเหตุผลง่ายๆ ...มันเป็นหมาของเรา

หมาที่มองเราด้วยแววตาจงรักภักดี  หมาที่จะไม่กัดเราเวลาเราลูบหัวหรือตีมันแรงๆ  จะตวาด  จะไล่  ก็ไม่เก็บไปโกรธเคือง

หมาที่ดีใจได้ทุกครั้งที่เห็นเรา  ไม่มีเสแสร้ง  ไม่มีลับลมคมใน

หน้าฝนปีนี้  หมาที่บ้านเป็นหวัดกันถ้วนหน้า  บุญมาอาการหนักกว่าใคร  หายใจครืดคราดจนแม่ลงความเห็นว่าเป็นโรคปอด  สัตวแพทย์ที่นี่รักษาเป็นแต่สัตว์ใหญ่  รักษาพวกสัตว์เลี้ยงพวกหมาแมวไม่ค่อยเก่ง  และพักหลังคนที่รับหน้าที่ฉีดยาให้ก็ไม่ค่อยอยากมาบ้านเรา  สองคนแม่ลูกได้แต่ทำใจ  แม่กะการหาที่ขุดหลุมเผื่อไว้เรียบร้อย

ฉันกลับจากบ้านพ่อ  แม่ก็ไปบ้านพ่อต่อ  ใกล้วันแม่กลับ  บุญมาผอมลงจนดูเหมือนหมาแก่  ทั้งที่ปกติมันเป็นหมาขี้เล่น  อารมณ์ดี  แม้จะขี้กลัวก็เหอะ  ขาสี่ข้างดูบวมๆ  เวลาเดินก็เดินเตาะแตะโผเผ  ฉันมักจะวางมือบนหัวบุญมานิ่งๆ เป็นเชิงปลอบใจ  บอกให้มันอดทน

พนักงานรถไฟประท้วงหยุดงานทำให้แม่ต้องเลื่อนกำหนดกลับบ้าน  ฉันบอกแม่ทางโทรศัพท์ว่า  ค่ำนี้บุญมาอ้วกเป็นน้ำและไม่ยอมกินข้าว  แม่บ่นว่าท่าจะไม่รอด  เสียงพ่อถามแว่วเข้ามาในโทรศัพท์ว่าใครเป็นอะไร

วันศุกร์ที่ ๒  พฤศจิกายน  ๒๕๕๐  แม่กลับมาจากบ้านพ่อ  ฉันกลับถึงบ้านแล้วเห็นประตูบ้านเปิดอยู่ก็รู้สึกอุ่นใจ 

บ้านที่กลับมาแล้วไม่มีใครไม่เหมือนบ้านที่ฉันคุ้นเคย  ฉันคิดอยู่ในใจบ่อยครั้ง  ต่อไปเมื่อพ่อและแม่ไม่อยู่แล้ว  ใครจะรอเรากลับบ้าน....

ปุกปุยกับแจ๋วแหวววิ่งมารับ  แจ๋วทำท่าบิดขี้เกียจรอให้เปิดประตูบ้านให้  ไม่ใจร้อนมุดออกมา  ฉันหันไปมองโต๊ะสูงข้างบ้านที่บุญมาชอบปีนขึ้นไปนอนหลบเจ้าปุย  ที่ชอบอวดเก่งขู่คุกคามทุกครั้งที่เห็นฉันกลับจากนอกบ้าน 

ไม่มีบุญมาอยู่ตรงนั้น

ฉันรู้สึกใจหาย  หันไปมองแคร่หน้าบ้าน  เห็นบุญมานอนตัวขาวอยู่ใต้แคร่  และเห็นกองดินด้านข้างบ้านใกล้ๆ กัน  ฉันรู้ทันทีว่าเป็นหลุมที่แม่ขุดให้บุญมา

บุญมาตาคมจะไม่วิ่งมารับฉันอีกแล้ว

ฉันจอดรถไว้บนลานปูนข้างบ้าน  เดินกลับไปปิดประตูรั้ว

แม่ออกมาชะโงกหน้าบอกว่าให้ช่วยกันยกบุญมาลงหลุม  เดี๋ยวฝนจะตกเสียก่อน

หลุมไม่พอดีกับขาบุญมาที่เหยียดยาว  แต่เราก็ให้บุญมานอนในนั้น  ฉันใช้จอบคราดดินกลบร่างของบุญมา  แม่บอกให้เหยียบดินให้แน่นด้วย  แต่ฉันเหยียบได้ไม่เท่าไหร่  เพราะมดคันไฟคอยแต่จะกัดอยู่นั่นแหละ  กว่าจะกลบบุญมาหมด  เท้าก็แดงทั่ว

แม่บอกว่า  บุญมามันรอลาแม่  แม่ถึงบ้านได้ทักและหาเห็บให้มัน  พอไปทำงานบ้านสักพัก  กลับมาอีกทีมันก็นอนตัวแข็งไปแล้ว

ฉันถามแม่ว่า  ไหนว่าจะขุดหลุมข้างต้นเข็มให้มัน  แม่ตอบว่าขุดแล้วแต่ดินแถวนั้นแข็งมาก  จึงเปลี่ยนมาขุดกอกระชายข้างบ้านแถวเดียวกับที่เราเคยฝังการ์ตูน  ไข่ทอง  และบุญเหลือเอาไว้  ฉันบอกแม่ว่า  แม้แต่จะตายบุญมาก็ยังไม่ให้เราลำบาก  มันมานอนอยู่ข้างหลุมให้เรายกง่ายๆ อีกด้วย

เช้าวันเสาร์ฉันสวดมนต์ไหว้พระ  เลือกสวดบทสวดพาหุงมหากา  เมื่อถึงท่อน “ตันเตชะสา  ภะวะตุ  เต”  ถ้าสวดให้ตัวเองให้เปลี่ยนเป็น  “เม”  ฉันแว้บคิดขึ้นมาว่า  ใช้  เต  ดีกว่า  จะได้เป็นการสวดมนต์ให้ในหลวง 

ใจวิ่งไปถึงหลุมบุญมาข้างบ้าน

ให้บุญมาด้วย

สวดแผ่เมตตา  แล้วก็สวดแผ่ส่วนกุศล  ใจฉันเร่งให้ถึงท่อนสุดท้ายเร็วๆ

“อิทัง  สัพพะ  สัตตานัง  โหตุ  สุขิตา  โหนตุ  สัพเพ  สัตตา

ขอส่วนบุญนี้จงสำเร็จ  แก่สัตว์ทั้งหลายทั้งปวง  ขอให้สัตว์ทั้งหลายทั้งปวง  จงมีความสุขทั่วหน้ากันเทอญ”

...................................................................................

..

๓  พฤศจิกายน  ๒๕๕๐