เห็ดไคลในโรงรถ

บ่ายแก่ๆ

ทิ้งจอคอมพิวเตอร์ไปหลังอาคารเฉลิมพระเกียรติ

มุ่งหน้าไปอาคารคหกรรม

จะไปขอยืมหนังสือเกี่ยวกับโปรแกรมแฟลชจากพี่ตุ่น

เห็นครูทิเดินไปมาอยู่ในโรงรถ

จึงตะโกนถามว่ากำลังทำอะไร

ครูทิกวักไม้กวักมือเรียกให้มาหาเก็บเห็ดด้วยกัน

ครูทิเป็นมือวางอันดับหนึ่งของวงการเห็ด

พี่ตุ่นมักจะเล่าว่าครูทิไปวิ่งออกกำลังกาย

แล้วเจอเห็ดมาเป็นของแถมบ่อยครั้ง

ครูทิบอกว่าโชคดีที่เห็นต่างหาก

คุณงายคงตาไม่ดีเองแหละ

(ความจริงก็สายตาสั้นอยู่แล้ว)

คนตาไม่ไว  ไม่ช่างสังเกตพอ

มองไม่เห็นร่องรอยคุณเห็ดทั้งหลาย

ที่ผุดพ้นดินมารับหยาดฝนหรอก

ก็ดูบรรดาคุณเห็ดพวกนี้สิ

ครูทิเรียกให้ดูเจ้าปุ่มกลมๆ สีขาวที่โผล่พ้นดิน

บางอันก็เพิ่งแทรกดินออกมาใหม่ๆ

ครูทิบอกว่า

เขาเรียกว่า  "เห็ดไคล"

ชื่อเดียวกับเจ้าต้นเห็ด

ที่คราวก่อนน้าบนเดินหาเก็บหลังอาคารได้เป็นถุงใหญ่

น้าบนมีน้ำใจแบ่งให้ไปแกงกิน

แต่ฉันปฏิเสธ

เพราะไม่ไว้ใจเห็ดที่ไม่รู้จัก

ถึงจะกินเห็ดได้น้อยชนิดกว่าชาวบ้าน

ก็ขอเลือกปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า

ถึงฤดูเก็บเห็ดทีไร

ชาวบ้านถูกหามส่งโรงพยาบาลไม่ใช่น้อย

ครูทิชี้ให้สังเกต

รอยแยกที่แสดงว่าเห็ดกำลังดันผืนดินขึ้นมา

แล้วใช้นิ้วเขี่ยดินออก

ด้านล่างมีเห็ดกลมขาวเล็กๆ ซ่อนอยู่ทั้งนั้น

"ไม่กี่วันก็โตพอแกง"  ครูทิบอก

โรงรถมีอยู่สามล็อก

ล็อกละประมาณสองเมตร

มีเห็ดขาวๆ งอกอยู่ตรงโน้นตรงนี้เป็นสิบๆ ดอก

ฉันนึกไม่ออกว่า

อะไรเป็นสาเหตุให้คุณเห็ดทั้งหลาย

เลือกที่จะเติบโตอยู่ในโรงรถ

"เมื่อก่อนตรงนี้เป็นอาคารเรียนด้วยนะ"

ครูทิเล่า

เอาเหอะ...

โรงจอดรถเราอาจจะไม่ได้มาตรฐาน

ไม่สวยงามดูดีอย่างที่อื่น

แต่โรงรถของเรามีเห็ดให้เก็บกินละกัน

KKKKKKKKKKKK

๖  ตุลาคม  ๒๕๕๑
เพรางาย  มณีโชติ