[iKON x YOU] 넌내꺼야 เธอเป็นของฉัน #แฟนผีไอค่อน

ตอนที่ 4 : 지부 03 ♤ What the Hell!?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,158
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    26 ต.ค. 59

  

                                                           

                        What the Hell!

 

 

 

              ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ตั้งแต่วันที่ฉันย้ายไปอยู่กับฮันบินชั่วคราวจนถึงบัดนี้ก็เป็นเวลาร่วมกว่าอาทิตย์แล้ว ชีวิตฉันแลดูเหมือนจะกลับมาเป็นปกติจนฉันแทบจะลืมไปเลยว่าก่อนหน้านี้ฉันได้เผชิญกับความลี้ลับมาอย่างสาหัส ฉันไม่ได้ยินเสียงหลอนๆ ไม่เห็นแม้แต่เงา ไม่มีอาการร้อนสลับหนาว ไม่มีอะไรซักอย่างที่ปั่นประสาทฉันอีกต่อไปจนสภาพจิตใจฉันเริ่มจะกลับมาเข้มแข็งและมีสติอีกครั้ง จนบางทีฉันก็อดคิดไม่ได้ว่าหรือก่อนหน้านี้ฉันมโนเป็นโดมิโนไม่จบสิ้นไปเอง แต่เอาเถอะในเมื่อทุกอย่างเริ่มกลับสู่สภาวะปกติแล้วก็เป็นเรื่องดี

 

             ทว่าเรื่องที่ทำให้ฉันต้องเป็นกังวลใจอีกอย่างก็หนีไม่พ้นฮันบินที่เปลี่ยนไป ตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้นเขาก็พยายามที่จะปรับตัว พยายามที่จะเย้าหยอกฉันเล่นบ้าง เก็บกดความขี้หึงขี้หวงได้ดีขึ้น พยายามจะเป็นฮันบินที่น่ารักคนเดิม แต่มันกลับดูกล้ำกลืนฝืนทนเกินจนฉันชักจะอดเป็นห่วงเขาไม่ได้ บางทีเขาก็ดูสับสนขัดแย้งในตัวเองมากเกินไป แต่ฉันก็ไม่รู้จะทำอะไรไปได้มากกว่าการคอยอยู่ดูแลและให้กำลังใจเขาและถ้าถามว่าอึดอัดมั้ยกับสิ่งที่เป็นฉันตอบได้เลยว่ามันอึดอัดมาก แต่ฉันก็ยังเลือกที่จะทน...เพราะความรัก เลือกที่จะก้าวข้ามผ่านความรู้สึกตัวเองไปแล้วสนใจเขามากกว่าแทน บางทีอาจจะไม่ใช่แค่เขาที่เปลี่ยนไป ตัวฉันเองก็อาจจะไม่เหมือนเดิมด้วยรึเปล่า สิ่งที่เกิดขึ้นอาจจะเป็นอีกบททดสอบหรืออีกจุดเปลี่ยนที่เราทั้งสองต้องฝ่าฟันมัน บางทีฉันคงต้องยอมปรับตัวให้เข้ากับเขาที่เป็นอยู่ตอนนี้เพื่อที่ความสัมพันธ์ของเราจะได้เดินหน้าต่อไป

 

             “อาหารมันไม่อร่อยหรอครับนูน่าขณะที่ฉันกำลังคิดอะไรในสมองเพลินๆเสียงของชานอูก็เรียกความสนใจฉันให้หลุดออกจากภวังค์

 

              “อ้อ...เปล่า แค่กินไม่ลงน่ะฉันว่าด้วยรอยยิ้มน้อยๆมือก็เขี่ยข้าวราวกับรสชาติอาหารเกินจะรับประทานทั้งๆที่ความจริงมันเป็นอาหารที่ฉันชอบกินประจำด้วยซ้ำ

   

            “กินไม่ลงเพราะคิดถึงใครรึเปล่า ห่างกันแปบเดียวไม่เคยได้ เบื่อจริงๆคู่รักคู่นี้ ฮ่ะๆ

  

            “คงงั้นมั้ง ดงฮยอก...ฉันตอบกลับไปด้วยสีหน้าเนือยๆ เมื่อเสียงละมุนๆดังขึ้นพร้อมกับทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ที่ว่างอยู่ ทำให้ตอนนี้โต๊ะของเรามีสมาชิกทั้งหมดสามคน แต่ปกติจะมีสี่คนนะ ฮันบินนั่นแหล่ะ แต่ตอนนี้เขาไม่อยู่เพราะว่าต้องบินไปดูงานเพลงกับคณะที่อเมริกา ส่วนดงฮยอก ฉันขอแนะนำให้รู้จักอย่างเป็นทางการเลยละกันเขาเป็นเพื่อนสนิทของฮันบินตั้งแต่สมัยมัธยมต้น ส่วนฉันก็ได้รู้จักเขาตอนมัธยมปลายที่สำคัญเขาทำตัวเป็นพ่อสื่อให้ฮันบินกับฉันด้วยซ้ำแล้วยังคอยเป็นกามเทพประสานกาวรักเวลาที่ฉันกับฮันบินผิดใจกันอีกด้วย ส่วนชานอูเป็นน้องรหัสของฉันที่คณะแต่ก็เข้ากันได้ดีกับฮันบินและดงฮยอก หลายๆครั้งกลุ่มเราเลยมีเด็กคนนี้อยู่คอยอยู่ป่วนด้วย แรกๆก็ทำเป็นหงิมๆจนพวกฉันชอบแกล้ง แต่พอระยะเวลาผ่านไปความเป็นมักเน่ปีศาจก็ค่อยๆเพิ่มมากขึ้นทุกวัน ถึงจะแสบยังไงแต่ก็ยังคงความน่าเอ็นดูไว้เหมือนเดิมนั่นแหล่ะ

  

            “ถึงกับมองรูปไม่ละสายตาเชียว เป็นเอามากดงฮยอกว่าพลางพยักเพยิดหน้ามาทางมืออีกข้างของฉันที่ถือสมาร์ทโฟนอยู่โดยที่หน้าจอปรากฏรูปของฮันบินในอิริยาบทที่ดูสติออบซอมาก

  

            ฉันก็แค่คิดถึงฮันบินคนบ้าบอแบบนี้เฉยๆ

  

            “นี่ขนาดมันพึ่งไปแค่วันสองวันเองนะ อีกตั้งกี่วันกว่าจะกลับ เธอจะไม่ขาดใจตายหรอ ไม่เคยต้องห่างกันนานๆนี่?”ดงฮยอกถามด้วยใบหน้าเชิงล้อเลียน แต่ฉันกลับไม่มีอารมณ์ที่จะหยอกล้อด้วยเลย

  

            “ถึงตอนนี้เขาจะอยู่แต่ฉันก็รู้สึกเหมือนอยู่ไกลอยู่ดีนั่นแหล่ะ...

  

            “หมายความยังไง?”

  

            “ก็...ฉันแค่รู้สึกว่าฮันบินเปลี่ยนไป เขาดูแมนขึ้นอะหรือนายไม่รู้สึก?”ฉันถามดงฮยอกกลับ เรายังไม่เคยคุยประเด็นนี้กันอย่างจริงจังแต่ฉันเชื่อว่าเพื่อนสนิทขนาดดงฮยอกต้องรู้สึกไม่ต่างกันนักหรอก

 

            “จริงๆก็รู้สึกแต่มันดูแมนขึ้นก็ดีแล้วมั้ย ปกติแม่งทำตัวสะดิ้งทำตัวเป็นเด็กสามขวบ

  

            “เออจริงนูน่า ผมยังจำตอนที่พวกเราต้องเอาขนมไปล่อฮยองให้ออกมาจากใต้โต๊ะได้เลย โวยวายจะกินชูโรส ต็อกโปกกีอยู่นั่นอนุบาลหมีน้อยมาก!ชานอูสมทบด้วยทำให้ฉันอดจะขำออกมาเล็กๆไม่ได้เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในครั้งนั้นที่ฮันบินเล่นเกมแพ้แล้วงอนไปหลบอยู่ใต้โต๊ะไม่ยอมออกมา

 

             “ไหนจะตอนที่มัวแต่สนใจเสื้อมิกกี้เมาส์จนเดินชนป้ายรถเมล์ในมหาลัยอีกดงฮยอกว่าขึ้นอีกครั้ง

  

            “ไหนจะ...

  

            “พอๆ พวกนายพอเถอะ ยิ่งพูดฉันก็ยิ่งคิดถึงฮันบินคนเก่า เฮ้อ...ขณะที่ชานอูจะร่ายวีรกรรมเอ๋อๆของฮันบินออกมาอีกฉันกลับต้องหยุดเอาไว้เสียก่อนแล้วนั่งกุมขมับแทน

 

            “แต่มันเปลี่ยนไปแบบผิดหูผิดตาจริงๆนั่นแหล่ะ นี่ก็แปลกมากปกติมันเห็นอะไรเป็นมิกกี้เมาส์ไม่ได้เลยจ้องตาเป็นมันใช้ตั้งแต่เสื้อผ้ายันปากกาแต่งเพลง แต่เดี๋ยวนี้แทบจะไม่เห็นมิกกี้เมาส์บนตัวมันเลยซักนิดดงฮยอกว่าด้วยสีหน้าขบคิด

 

            “แปลกจริงๆนั่นแหล่ะ ขนาดในห้องเขาที่ปกติมีแต่กองทัพมิกกี้เมาส์ยังหายไปหมดเลย บอกว่าเบื่อ

 

            “ห๊ะ! ไม่มีทาง นี่มันใช่ฮันบินเพื่อนฉันรึเปล่าชักระแวงจริงละ

 

         “ผมว่าฮยองต้องโดนผีสิง!

 

            พลั่ว!

 

            เสียงที่เงียบไปสักพักเพราะมัวแต่ยัดข้าวอยู่นั่นแทรกขึ้นอย่างกวนๆหลังจากนั้นจึงโดนฝ่ามืออรหันต์ของดงฮยอกตบหัวไปจนชานอูแทบสำลัก

             “ไร้สาระ นี่มันยุคไหนแล้วดงฮยอกบอกด้วยสีหน้าเอือมๆเต็มที่ แต่ฉันนี่สิ...ชะงักไปจนอดจะคิดตามคำพูดชานอูไม่ได้

  

            “โห่! ของแบบนี้อย่าหลบหลู่เชียวนะฮยอง เจอกับตัวแล้วจะหนาว!

  

            “พูดอย่างกับตัวเองเคยเจอ!

  

            “มอเราขึ้นชื่อเรื่องนี้จะตายหรือฮยองไม่เคยได้ยิน พื้นที่แถวมอเราในอดีตเคยเป็นป่าช้าเชียวนะ สุสานอีก!

 
           “พูดไปเรื่อยน่าชานอู บีมายหน้าซีดแล้วเห็นมั้ย!ดงฮยอกว่าเมื่อเหลือบมาเห็นสีหน้าของฉันที่ดูจืดไปสนิท ชานอูพูดถูกสิ่งที่เขาพูดมามันไม่ใช่แค่เรื่องเล่ากันปากต่อปากหรอก เรื่องนี้ใครๆก็รู้กันดี

 

            “ไม่แน่นะนูน่า วันนั้นที่นูน่าเกือบช็อกตายอาจจะเป็นเพราะผีเจ้าที่ก็ได้!

 
            “ชานอู!ดงฮยอกปรามอย่างไวเมื่อชานอูเริ่มจะก่อกวนให้ฉันกลัวมากยิ่งขึ้นเกินไป

 

            “ไม่เป็นไรหรอกดงฮยอก น้องมันก็แค่แกล้งเล่น ฉันไม่ซีเรียสถึงปากฉันจะพูดไปแบบนั้นแต่ลึกๆในใจฉันอดจะหวั่นๆกับสิ่งที่ชานอูพูดขึ้นมาไม่ได้ นั่นเลยทำให้ฉันเริ่มฉุกคิดได้ว่าเหตุการณ์แปลกๆที่เกิดขึ้นกับฉันก่อนหน้านี้อาจจะเป็นอย่างที่ว่ามาหรือเปล่า

  

            แต่ฉันไม่เคยทำอะไรผิดที่ผิดทางนะ ฉันค่อนข้างมั่นใจ

           หรือฉันอาจจะไม่รู้ตัว?

  

            “แต่นี่ก็ใกล้บ่ายโมงแล้ว เธอรีบไปเข้าเรียนดีกว่าให้ไปส่งที่ตึกมั้ย?”แต่เพราะดงฮยอกเป็นเพื่อนกับฉันมานานและเขาเป็นคนที่ช่างสังเกตคนอื่นเสมอ มีเหรอที่เขาจะไม่รู้ว่าจริงๆแล้วฉันก็หวั่นใจอยู่เลยพยายามเบี่ยงประเด็นให้ฉันสนใจอย่างอื่นแทน ทั้งๆที่ความจริงอีกตั้ง 20 นาทีกว่าจะถึงเวลาเข้าเรียนคาบบ่ายของฉัน

 

            “ไม่เป็นไร นายยังกินไม่เสร็จเลยนี่ เดี๋ยวฉันจะแวะไปเอาของก่อนด้วยฉันปฏิเสธไปแบบไม่ต้องการรบกวนเขามากนักเพราะข้าวในจานของดงฮยอกยังพร่องลงไปไม่ถึงครึ่งเลย

  

            “แน่ใจนะว่าไปคนเดียวได้?”

  

            “ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ฉันดีขึ้นเยอะแล้วฉันรู้ว่าดงฮยอกยังอดจะเป็นห่วงฉันไม่ได้ ทั้งฮันบินทั้งดงฮยอกไม่ค่อยอยากจะปล่อยให้ฉันไปไหนมาไหนคนเดียวนักหรอก

  

            “ตามใจ...งั้นเดี๋ยวเลิกเรียนเจอกัน

  

            “อืม...งั้นไปก่อนนะดงฮยอก ชานอูฉันลุกขึ้นหยิบกระเป๋าแล้วยกมือลาพวกเขาก่อนจะหันหลังเตรียมจะเดินออกไปจากโรงอาหาร แต่ก้าวออกไปได้ไม่ไกลหนักก็ต้องหยุดชะงักให้กับสิ่งที่ประสาทการรับรู้ได้ยิน

 

            “เฮ้ยนูน่า! เดินไปกับใครอะ!ประโยคของชานอูที่ร้องทักขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจทำให้ฉันถึงกับต้องหันไปมองซ้ายขวาหน้าหลังพร้อมหันกลับไปมองชานอูด้วยความฉงนใจหนัก

  

            “เพื่อนใหม่นูน่าหรอครับระวังฮันบินฮยองจะหึงนะ ฮ่ะๆ ส่วนนายน่ะระวังนะแฟนบีมายนูน่าโหดมาก!ชานอูพูดอย่างเป็นเรื่องเป็นราวแถมประโยคหลังยังพูดอย่างกับมีอีกคนอยู่สนทนาด้วย

  

            ทั้งๆที่มันไม่มีใคร...

  

            “นะ นาย...หมายถึงใครน่ะชานอูฉันถามออกไปด้วยความรู้สึกเหมือนจะหยุดหายใจ ดงฮยอกก็ได้แต่มองชานอูอย่างตกใจไม่แพ้กัน เพราะรอบๆตัวฉันตอนนี้มันไม่มีใครเลยซักคนนะ!

  

            “อ้าว! ก็ผู้ชายที่อยู่ข้างหลังนูน่าไง ไม่ใช่เพื่อนนูน่าหรอ?”

  

            “!!!”ทั้งฉันและดงฮยอกรู้สึกราวกับถูกแช่แข็งไปทันที เราต่างมองกันและกันด้วยใบหน้าที่ตกใจกับสิ่งที่ชานอูพูด ท่าทางเขาดูไม่ได้ล้อเล่นเสียด้วยแถมยังทำเป็นพูดคุยกับสิ่งที่ฉันและดงฮยอกมองไม่เห็นอีกด้วย

  

            นี่อย่าบอกนะว่า...ฉันกำลังจะเผชิญเข้ากับเรื่องสยองขวัญอีกแล้ว 

 

            ไม่เอานะ!

  
          ฮันบิน...ช่วยฉันด้วย!



  

 

 


           ใบหน้าของฉันฉายความตื่นตระหนก เรี่ยวแรงเหือดหายราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นขโมยไปจนแทบล้มทั้งยืน ทว่าก่อนที่ฉันจะทรุดลงไปดงฮยอกที่สังเกตเห็นรีบเข้าชาร์ทพยุงร่างฉันไว้ได้อย่างพอดิบพอดีด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

            
           “
ดะ...ดงฮยอกฉันค่อยๆหันใบหน้าไปทางดงฮยอกด้วยดวงตาที่เคล้าไปด้วยน้ำตา ความกลัวคงฉายชัดขึ้นในม่านตาฉันเป็นแน่ ทว่าประโยคถัดมาจากชานอูทำให้ฉันถึงกับต้องชะงักนิ่งงันไปอีกครั้งประหนึ่งโลดแล่นอยู่บนรถไฟเหาะแล้วถูกกระชากลงมาด้วยแรงเหวี่ยงชวนกระตุกคลื่นหัวใจ

  

          “เฮ้ย! สกิลเด็กละคอนปีหนึ่งอย่างผมทำนูน่าเชื่อจริงดิ เก็ต A แน่ๆเทอมนี้ ฮ่ะๆ!ชานอูยิ้มขำออกมาพลางแสดงท่าทีภูมิอกภูมิใจให้กับแอคติ้งของตัวเองจนฉันอยากจะยกขาถีบเก้าอี้ที่เขานั่งอยู่ให้คว่ำไปซะ!

 

            “เล่นบ้าอะไรวะชานอู!ดงฮยอกกระชากเสียงดุใส่อย่างจริงจังจนเจ้าตัวที่มัวแต่นั่งขำอยู่ต้องหยุดแล้วพึ่งสังเกตเห็นอาการของฉัน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสนุกสนานดับลงฉับพลันแทนที่ด้วยความถอดสี

 
            “บีมายเธอโอเคมั้ย!ดงฮยอกเขย่าร่างฉันเบาๆเป็นการเรียกสติ ฉันหลับตาลงสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะยกมือเป็นสัญญาณบ่งบอกเขาว่าฉันไม่เป็นอะไรแล้ว ฉันได้แต่บอกว่าน้องมันก็แค่แกล้งตามประสาเด็กกวนๆ

             เล่นได้สมจริงมาก...จอง ชานอู ฮึ่ย!!

             เอาแอปเปิ้ลอาบยาพิษยัดปากได้มั้ยเนี่ย!

  

            “ฉันไม่เป็นไร ฮ่ะๆขำๆน่ะแอคติ้งเหมือนกันปากฉันบอกดงฮยอกไปแบบนั้นพลางยิ้มออกมาอย่างขำขันแถมยังแสร้งบอกว่าอาการที่ฉันพึ่งแสดงออกไปเป็นเพียงแค่แอคติ้งไม่ต่างกัน

 
            “เฮ้ย! นูน่า ผมขอโทษ ผมแค่...

 
            “รู้ว่าแค่แกล้งเฉยๆไม่ต้องซีเรียสหรอก ฉันไม่ได้เป็นอะไรแต่วิชาแอคติ้งเทอมนี้นายคงได้ A จริงๆแหล่ะชานอูเพราะนายทำฉันอินมาก! น่าภูมิใจจริงๆน้องฉันฉันพูดด้วยใบหน้าที่ยิ้มแต่น้ำเสียงยังปนไปด้วยความเคืองอย่างหนักจนชานอูรีบลุกขึ้นยืนแล้วโค้งเอาๆ
 

            “ผมขอโทษๆ กระผมผิดไปแล้ว!ชานอูระล่ำระลักโค้งต่ำขอโทษฉันอย่างรู้สึกผิดที่เล่นในประเด็นที่ไม่ควรด้วยใบหน้าทีโอที ยิ่งดงฮยอกขู่ตบท้ายในประโยคต่อมาด้วยเขายิ่งลนลานเป็นหนูติดจั่น
 

            “ฮันบินรู้เรื่องแน่ เตรียมโดนฆ่าได้เลยชานอู! 
 

            “ม่ายยยยยยย!!!!เม็ดเหงื่อพากันแข่งผุดออกมาตามกรอบใบหน้าหล่อของชานอูอย่างน่าสงสาร พลันความเคืองใจก็หายวับไปทันทีเพราะอดจะใจอ่อนสงสารให้กับท่าทางรู้สึกผิดนั่นไม่ได้

 

            “ไม่เอาน่า เรื่องเล็กน้อยดงฮยอก ช่างมันเหอะ พวกนายอย่าคิดมากฉันเอื้อมมือไปตบบ่ากว้างของผู้เป็นน้องรหัสที่ลู่ลงเบาๆพลางยิ้มให้น้อยๆ

 

            “เล็กน้อยบ้าอะไร เล่นไม่คิดแบบนี้ถ้าเธอเป็นอะไรไปขึ้นมาจริงๆจะทำไงวะ!

 

            “เถอะน่า...ฉันบอกว่าช่างมันก็ช่างมัน ไม่มีอะไรแล้วงั้นฉันไปก่อนละกันพวกนายก็รีบกินเข้าล่ะไวยิ่งกว่าจรวดฉันรีบพาตัวเองให้หลุดพ้นจากการพยุงของดงฮยอก ก้าวฉับๆออกไปจากโรงอาหารอย่างรวดเร็วพลางสลัดความคิดสยองๆนั่นออกไป นี่วันกลางวันแสกๆนะบีมาย จะกลัวทำไมล่ะ!

 

            ฉันได้แต่บอกตัวเองอย่างนั้น ทว่าอีกหลายความคิดต่างก็ประดังเข้ามาในหัวสมองฉันจนรู้สึกรวนเรไปเสียหมด 

            ภาพความผิดปกติที่ฉายชัดขึ้นเป็นเงาสีดำๆที่ตึกดุริยางคศาสตร์

           เสียงที่เรียกชื่อฉัน

           ความรู้สึกอึดอัดที่มักจะเข้ามาโอบรัดฉันไว้

           วันที่ฉันเกือบจะช็อกตาย

  

            จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่อาจรู้แน่ชัดว่าเพราะสาเหตุอะไรฉันถึงเป็นเช่นนั้น ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับฉันไม่สามารถอธิบายได้ด้วยวิธีการทางวิทยาศาสตร์ คนอื่นอาจไม่เชื่อแต่ฉันเป็นคนที่รู้ดีที่สุด...ฉันรู้ว่าฉันกำลังเผชิญกับอะไร แต่ที่ฉันไม่รู้คือ

 

            ทำไมถึงต้องเกิดขึ้นกับฉัน?

            และฉันจะ 'ไม่เปิดใจ' ยอมรับสิ่งเหนือธรรมชาตินี่

            จนกว่าจะพิสูจน์ความลี้ลับทุกอย่างได้กระจ่างแจ้ง!

 

  

         ปิ๊น!!!!! 

          ทว่าขณะที่ฉันกำลังเดินไปยังตึกเรียน.... 

 

          “กรี๊ดดด!!!เสียงกรีดร้องแตกตื่นดังขึ้นจนเรียกสติของฉันให้กลับคืนหันมามองรอบกายจึงพบว่าตัวเองกำลังอยู่บนกลางถนนที่มีรถบรรทุกคันมหึมากำลังแล่นตรงดิ่งเข้ามา...

             ทางฉัน! 

            “เบรกแตก หลบไป หลบ!เสียงตะโกนของคนขับรถดังออกมาผ่านกระจกที่ถูกลดลง ฝูงชนแตกฮือกันเป็นวงกว้างเหลือเพียงแค่ฉันที่ยังชะงักงันกับสิ่งที่กำลังเห็น ภาพรถบรรทุกที่พุ่งมาด้วยความเร็วสูงแต่ส่ายไปส่ายมาอย่างไม่สามารถควบคุมได้ส่งผลให้สมองสั่งการให้ฉันพาร่างตัวเองวิ่งหลบไปให้พ้นๆบริเวณอันตรายนี่เหมือนคนอื่นๆเพื่อรักษาชีวิต แต่ทว่าร่างกายกลับไม่สามารถขยับเขยื้อนตามการสั่งการของสมองได้ราวกับถูกแช่แข็ง! ประสาทการได้ยินของฉันดับลงไปเมื่อหูอื้อจนไม่ได้ยินเสียงวุ่นวายอะไรอีกทั้งๆที่ภาพความโกลาหลกำลังตอกย้ำฉายชัดตรงหน้า

 

            หัวใจของฉันเต้นรัวแรงราวกับจะหลุดออกมาทว่ากลับมีเสียงหนึ่งฝ่าแทรกความเงียบกริบที่มีเพียงแค่เสียงหัวใจเต้นระทึกของฉันเข้ามาได้พร้อมเหมือนกับมีแรงช้างผลักร่างฉันจากด้านหน้าจนกระเด็นเสียหลักลอยเวิ้ง!

 
           “ระวัง!!!”         

 
            ปั่ก!

 
            “โอ๊ย!!!ร่างฉันถลาไปด้านหลังหลายเมตรล้มลงกระแทกกับขอบฟุตบาทอันแข็งแกร่ง ฉันได้แต่ลูบบั้นท้ายตัวเองด้วยความเจ็บปวดเหมือนกระดูกจะแตก แต่เพียงไม่กี่วินาทีให้ฉันได้สนใจตัวเอง รถบรรทุกมรณะก็เซปัดเปลี่ยนทิศทางพุ่งมาทางฉันอีกครั้งทั้งๆที่พึ่งจะหลบหลีกมาจากกลางถนนได้!

 
            ‘ไม่นะ!

 

            ฉันได้แต่กรีดร้องในใจพลางหลับตาลงด้วยความกลัวจับใจเมื่อสัมผัสได้ถึงความตายที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม!

 
            ทว่าขณะที่ผู้คนรอบกายฉันกำลังแตกออกเป็นวงกว้างไม่ทันที่จะมีใครมารั้งฉันให้ไปพ้นๆสถานการณ์วิกฤตนี้ได้กลับมีฝ่ามือหนึ่งพุ่งเข้ามากระชากท่อนแขนฉันให้ลุกขึ้นถลาออกมาด้านหลังซ้ำอีก! เฉียดกับจังหวะที่รถบรรทุกคันยักษ์พุ่งชนอัดกับกำแพงห่างจากร่างฉันไปเพียงไม่ถึงหนึ่งไม้บรรทัดอย่างแรงจนเสียงดังสนั่น!

 
            ฉันได้แต่มองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาโตราวกับไข่ห่าน แรงหอบหายใจหนักๆบ่งบอกได้อย่างดีว่าฉันยังคงมีชีวิตรอดอยู่อย่างน่าอัศจรรย์

            “บีมาย!!!เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับร่างของดงฮยอกที่วิ่งออกมาจากโรงอาหารเข้ามาดูอาการฉันด้วยความตกใจถึงขีดสุด พ่วงตามมาด้วยชานอูที่วิ่งตามมาจนเบรกแทบไม่ทัน รอบกายฉันที่โล่งไปด้วยผู้คนก่อนหน้านี้กลับถูกเข้ามารุมล้อมด้วยความสนอกสนใจ แต่ไม่มีใครกล้าถึงตัวฉัน นั่นทำให้ฉันได้แต่หันมองหาว่า...

 

            ใครเป็นคนช่วยฉัน?!

             ต้องไม่ใช่ดงฮยอกและชานอูแน่ๆเพราะพวกเขาพึ่งมาถึง!

  

            ขณะที่ฉันกวาดสายตาสอดส่องมองเลยข้ามกลุ่มคนที่พึ่งจะกล้าเข้ามารุมล้อม สายตาฉันก็สะดุดตาเข้าให้กับผู้ชายคุ้นหน้าคนหนึ่งยืนห่างออกไปจากจุดเกิดเหตุไม่ไกลนักด้วยสภาพที่ก้มลงเอามือดันเข่าตัวเองไว้พร้อมอาการหอบหายใจหนักมองมาทางฉันเหมือนประหนึ่งโล่งอก

  

            เขา...เจ้าของใบหน้าหล่อดุจเทพบุตร

            เด็กนักศึกษาแพทย์คนนั้น

 

            “เธอเป็นยังไงบ้างบีมาย! 

            “นูน่า โอเคมั้ย ฮึก นูน่า!ดงฮยอกกับชานอูถามฉันอย่างวุ่นวายพลางสำรวจร่างกายฉันว่าเจ็บช้ำตรงไหนบ้าง ส่วนชานอูก็ถึงกับปล่อยโฮออกมา
 

            “ไม่เป็นไร ฉัน...เมื่อสายตาฉันเบนกลับมาตรวจสอบสภาพร่างกายตัวเองถึงกับต้องชะงักไปกับสิ่งที่เห็น

 

            รอยนิ้วมือสีแดงทั้งห้า บนท่อนแขน

            พร้อมกับความเจ็บร้าวถึงกระดูก!

 

            จริงสิ...ต้องเป็นคนที่เข้ามาช่วยฉันไว้แน่ๆ

             เขากระชากแขนฉันออกไปให้พ้นจากความตาย!

             แต่คำถามคือ...ใครล่ะ?

 

            “ใคร...ใครช่วยฉันไว้ดงฮยอก ใคร...ฉันถามดงฮยอกด้วยความใคร่รู้อย่างหนัก แต่สายตาฉันยังคงหันไปมองที่นักศึกษาแพทย์คนนั้น หลังจากที่เขาพักหายใจอยู่ชั่วครู่จึงกึ่งวิ่งเดินฝ่าฝูงคนเข้ามาหาฉัน...เขากำลังจะเข้ามาช่วยฉันอีกครั้ง

             แล้วทำไม..ทำไมจู่ๆฉันถึงรู้สึกว่าเขา...

             มีส่วนรู้เห็นกับความแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นครั้งนี้

  

            “ไม่มีนะบีมาย เธอถอยหลังล้มลงมาเอง

 
            “โหย! โชคดีชะมัดที่ไม่โดนชนเข้า ดูดิกำแพงยับเลยอะ โหดมาก!ชานอูว่าพลางเบนสายตาไปตรงกำแพงที่แตกยับจนจมฝังเข้าไป
 

            “เธอเป็นอะไรมั้ย!!หนุ่มนักศึกษาแพทย์ฝ่ากลุ่มคนที่รุมล้อมอยู่เข้ามาพลางตรวจสอบร่างกายฉันอย่างดูคล่องแคล่วเชี่ยวชาญ ฉันได้แต่มองใบหน้าเขาด้วยความสงสัยที่มันสุมอยู่ในอก
 

            ฉันเจอเขา...ในสถานการณ์ที่คับขันอีกครั้ง

 

            “อะ โอ๊ย!ความแสบที่หัวเข่าเรียกความสนใจฉันให้เบนสายตาออกไปจากหน้าหล่อๆนั่นได้เมื่อนิ้วอุ่นๆแตะใกล้ๆรอบๆปากแผล ฉันถึงพึ่งรู้ตัวว่าหัวเข่าถลอกเป็นทางยาวทั้งยังปกคลุมไปด้วยเลือด

            “เธอเจ็บตรงไหนอีกรึเปล่า บอกมาเร็ว!เขาถามอย่างพยายามตรวจสอบแต่ฉันก็ได้แค่ส่ายหน้าตอบกลับไปราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง ไม่เจ็บตรงไหนอีก...หากไม่นับความปวดที่บันท้ายเล็กน้อยนั่นน่ะนะ

 

            “เจ็บตรงบั้นท้ายรึเปล่า!ความมึนงงแล่นเข้าใส่ฉันจังๆจนต้องขมวดคิ้วเมื่อคนหน้าหล่อถามราวกับรู้ความคิดฉันที่ยังไม่ทันได้พูดออกไป

 
            “เอ่อ...นิดหน่อย แต่...ทนได้ฉันตอบแบบตะกุกตะกักอย่างงงๆอึ้งๆทว่ารู้ตัวอีกทีทั้งร่างฉันก็ถูกช้อนขึ้นด้วยอ้อมแขนแกร่งของเขาพร้อมกับเสียงโวยวายของดงฮยอกชานอูผู้เป็นแกนนำบินมายชิปเปอร์
 

            “ย่าห์! นายเป็นใครมาอุ้มบีมายได้ไง!ดงฮยอกประท้วงขึ้นพลางจะยื้อแย่งร่างฉันไปไว้กับเขาแทน แต่คนที่อุ้มฉันอยู่กลับหันตัวไปอีกทางเป็นการหลบหลีก
 

            “ฮันบินฮยองอุ้มบีมายนูน่าได้แค่คนเดียวนะเฮ้ย!

 

            “ฉันจะพาเธอไปห้องพยาบาลเขาบอกกับฉันด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่ได้สนใจเสียงโวยวายของพันธมิตรฉันอีกสองเสียง ส่วนฉันก็ได้แต่ตบตีความวุ่นวายที่พุ่งเข้ามาในสมอง ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากแต่ทว่ากับมีหลายสิ่งที่ทำให้ฉันต้องคิดสลับกันไปมา ฉันพยายามทบทวน พยายามนึกว่าใคร...ใครเข้ามาช่วยฉัน แต่นึกเท่าไหร่มันก็มีแต่ความว่างเปล่า ได้แต่ถามตัวเองว่าฉันไม่ทันมองเห็นหรืออะไร

 

            “ฉัน...เจอนายอีกแล้วฉันพูดขึ้นลอยๆแบบกะพูดแค่ในสมองแต่ลำคอฉันกลับเปล่งเสียงออกไปจนเขาได้ยินความคิดที่กลายเป็นเสียงนั่นแทน

 

            “เธอได้เจอฉันอีกหลายครั้งแน่ๆ... 

 

            “หมายความว่าไงน่ะ?”อดไม่ได้ที่จะสงสัยเมื่อท่าทีประกอบและรูปประโยคของเขามันดูมีนัยยะแปลกๆ 

            “เดี๋ยวเธอก็รู้...อีกไม่นานหรอก

 

            “ถ้างั้นสรุป นาย...ชื่ออะไร?”ในเมื่อสิ่งอื่นฉันยังหาคำตอบไม่ได้ สิ่งแรกที่ฉันคิดว่าน่าจะได้คำตอบง่ายที่สุดคงเป็นคำถามนี้ คำถามที่ฉันถามเขาไว้ตั้งแต่ครั้งล่าสุดที่เจอกันแต่ไม่ได้รับคำตอบ 

            ดวงตาของเขามองตรงไปข้างหน้าทว่าเหลือบมาสบสายตากลมโตของฉันเล็กน้อย รอยยิ้มแบบสุภาพอบอุ่นใจกระตุกขึ้นจางๆก่อนจะพูดด้วยเสียงที่ก้องดั่งระฆังในโสตประสาทฉันว่า...

           .

 

 

            .

 

 

            .

 

 

        “ซง ยุนฮยอง

 

 

 

 

 

 

 เค้าเองแหล่ะ *ปย๊ง!!!*

 

  

 

#แฟนผีไอค่อน

    TO BE CONTINUED

 

  

เห็นเม้นนักอ่านแล้วทนไม่ไหวเจียดเวลามาแต่งต่อจนได้ ^^

อยากอ่านต่อเร็วๆกระตุ้นเจ้คนติสได้ด้วยเม้นนี่แหล่ะจ้า แท็คทวิต เฟส บทความ อ่านหมดโลยย!

 

***ถ้าชานอูเห็นสิ่งที่มองไม่เห็นจริงแล้วเป็นอย่างที่ว่ากัน ทำไมไม่ทักว่าฮันบินฮยองงงง!

ยืนอยู่หลังบีมายแต่ยังไงก็ต้องสูงกว่าแน่ๆต้องเห็นหน้าถูกเปล่า หรือคิดว่าหันหลังให้

ฮือออ น้องมันแค่กวนตีนเล่น รีดเข้าใจไปอีกแบบกันยกครัวเลยยย เจ้ขออภัยยยย

 



B E R L I N ❀
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

1,061 ความคิดเห็น

  1. #902 Tanatippayapat Sornchai (@rene373nak) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 02:36
    ไรท์ อ่านตอนนี้โครตหลอนนนเลยค่ะ;-;
    #902
    0
  2. #894 bubbleeer (@bubbleeer) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 14:34
    ว่าแล้ววว ว่านังหมอต้องเป็นยุนฮยอง ถถถถถถ
    #894
    0
  3. #873 Fangg_l (@Fangg_l) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 20:00
    ทำไมเราต้องมาเจออะไรแบบนี้นะ นางเอกไม่เข้าใจ 555555555
    #873
    0
  4. #511 สมายด์อาย (@kajongpim) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 00:33
    อะไรคืออ่านอยู่ละหมาหอนประกอบกับเพลงหน้าบทความแล้วพี่ลองดูเวลาที่หนูอ่าน.. ขำไปดิ 5555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555 
    #511
    0
  5. #272 sontaew (@ntaewso) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2558 / 00:18
    ลุ้นนานว่าใครคือนักศึกษาแพทย์คนนั้น ได้รู้สักที -.,-
    ตกลงใครช่วย โอยยย
    #272
    0
  6. #247 14:03 (@pinkheavenpinku) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 08:33
    เหมือนยุนฮยองจะจงใจมาหาบีมายนะ 
    ทุกครั้งเลย
    #247
    0
  7. #238 RcRacha (@rc3666) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 00:54
    อ่านตอนกลางคืนนี่คือ หลอดอีก 5555
    #238
    0
  8. #218 Ikonic (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 12:58
    โอ้ยยยนี้เเค่ไม่กี่ตอนเองน่ะเรื่องนี้เค้าติดหนึบเลยอ่ะ ชอบๆ
    #218
    0
  9. #215 Patchaneeya LookGolf (@tikill) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2558 / 17:26
    ตื่นเต้ลลลล (^O^)
    #215
    0
  10. #214 BJinBobYunJunDong (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2558 / 15:04
    เดาถูกจริงด้วยว่าเป็นยุนฮยอง

    ยุนฮยองบอกว่าได้เจออีกหลายครั้งแน่ๆ หมายความว่าไง

    หรือว่ายุนฮยองจะรู้อะไรบางอย่าง
    #214
    0
  11. #213 FanFIC (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2558 / 00:01
    กรี๊ดดดดดดดด ยุนฮยอง ตอนแรกเดาว่านักศีกษาแพทย์คือจีนานหรือไม่ก็บาบิ พอรู้ว่าเป็นยุนฮยองทำไมเขิน มาต่อเร็วนะไรท์ มันสนุดมากเลย ปมมันค่อยๆเกิดแต่ก็เชื่อมกีนทีละนิด พอเป็นน้ำจิ้ม จัดว่าเด็ด
    #213
    0
  12. #212 FanFIC (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2558 / 23:59
    กรี๊ดดดดดดดด ยุนฮยอง ตอนแรกเดาว่านักศีกษาแพทย์คือจีนานหรือไม่ก็บาบิ พอรู้ว่าเป็นยุนฮยองทำไมเขิน มาต่อเร็วนะไรท์ มันสนุดมากเลย ปมมันค่อยๆเกิดแต่ก็เชื่อมกีนทีละนิด พอเป็นน้ำจิ้ม จัดว่าเด็ด
    #212
    0
  13. #211 1315D (@2544mod) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2558 / 15:42
    ชานอูเด็กบ้าเอ๋ยมาเล่นอะไรงี้ ซงกรี๊ดกร๊าดหนักมาก ฮ่อฮ่อ ต้องมีอะไรเกี่ยวกับอุบัติเหตุแน่ๆ//อินี้ก็เดาไปเรื่อย แล้วถ้าคนที่ช่วยบีมายไม่ใช่ซงล่ะ ฮอลฮอล หลอนลึกล้ำมากกก
    #211
    0
  14. #210 MickeyBMq (@bixbm) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2558 / 06:45
    อ้าวววว นี่นึกว่าแพทย์คนนั้นเป็นมิโน เห็นบอกผิวคล้ำๆรึเปล่า5555555555555 ข้ามวงไปนู่นนนนน == อยากให้ฮบ.กลับมาหวานกันเร็วๆ ฮรือ
    #210
    0
  15. #209 Besslo (@ssbxobell) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 23:19
    ที่แท้ก็ซงปริ๊นเรานี่เอง... นึกตั้งนานว่าเป็นใคร55555555
    ฮันบินหายไปไหนคิดถึงจังเล้ยย
    #209
    0
  16. #208 porche_chaisuwan (@porchez) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 22:59
    ซงปริ้นขาาาา หนูรู้เรื่องใช่มั๊ยลูก ไม่ลั้นหนูคงไม่โผล่มาทุกตอนที่แม่นางเอกเกือบตาย ฮอลลลลล บินไปไหนล่ะ บิ๊นนนนนนน
    #208
    0
  17. #207 แฟนเสือต๋า (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 20:55
    ที่แท้ก็เป็นซงปริ้นของเรานี่เองงื้อเธอมาได้ทันเวลาพอดี~ รอนะคะ
    #207
    0
  18. #206 Cheerful_MGINNINON (@iwkmg1998) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 19:36
    เป็นพี่ยุนจริงๆ เห็นไหมความรู้สึกมันบอก555 พี่ยุนจะต้องมีส่วนเกี่ยวข้องแน่ๆ อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดเปล่าเนี่ย😮😶

    รู้สึกดีใจเรื่องนี้ชานอูไม่ใสนะจ้ะ55 😎
    #206
    0
  19. #205 Mint Nuttatida (@mintnuttatida) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 19:23
    ลึกลับซับซ้อนมากกก 5555
    #205
    0
  20. #204 Min (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 17:44
    ยุนต้องรู้อะไรบางอย่างแน่ๆ นี่ก็เดาตลอด 5555

    มาต่อเร็วๆน้าาา -3-
    #204
    0
  21. #203 PL_Ljoejoe (@pl-joe-joe) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 16:50
    กะแล้วว่าต้องเป็นพี่ยุน พี่แกจะมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเงาลึกลับนั่นรึป่าว ปล.อยาจิกระตบชานอูมากกก เล่นอะไรก็ม่ายยรู้
    #203
    0
  22. #202 LookparN (@promptlove) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 15:58
    ยุนอปป้า >< ไรท์มาอัพต่อไวๆน้าาารอตลอดเลยย เปิดมาดูทุกทีที่ว่าง คิดถึงฮันบินแล้ววว TT
    #202
    0
  23. #201 hsj.fc (@hsjfc) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 06:30
    เดาไม่ผิดจริงๆ อิอิ ฮันบินรีบกลับมานะะะะ
    #201
    0
  24. #200 CelL'e❋Tz (@littlegirlmomi) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 06:21
    ท่านซงปริ๊นซ์
    #200
    0
  25. #199 darimm♡ (@zplyply) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 05:49
    โอโห โคตรคิดไม่ถึง5555555
    #199
    0