[8018]-Smiley Face Necklace ความรักที่ต้องแปรเปลี่ยน

ตอนที่ 38 : ::+::-Chapter : 32 -เพียงแค่เห็นก็เข้าใจ-::+::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 869
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    12 ต.ค. 54

Title: Smiley Face Necklace ความรักที่ต้องแปรเปลี่ยน
Author: Near_zAA
Chapter: 32 – เพียงแค่เห็นก็เข้าใจ
Pairing: Yamamoto x Hibari [8018]
Rating: R13 
Warning: Yaoi 
Genre(s):  Drama / 
............................................................................................
 
::Chapter 32 :: เพียงแค่เห็นก็เข้าใจ ::
 
 
 
 
                แสงแดดที่แสดส่องเข้ามาภายในห้องนอนเรียบๆ เป็นแสงแดดยามเช้าที่ช่างเหมาะแก่การออกไปเที่ยวจริงๆ เด็กหนุ่มในเรือนร่างบอบบางกำลังแต่งกายใส่ชุดไปรเวทเพื่อออกไปเที่ยวเล่นกับบุคคลที่นำเขามาส่งที่บ้านเมื่อวาน
          เขาแต่งกายด้วยเสื้อยืดแขนสั้นคอปกเรียบๆสีขาว กับกางเกงขายาวสีน้ำตาลลายสก็อต พร้อมด้วยรองเท้าผ้าใบสีดำคู่โปรดของเขา และไม่ลืมที่จะใช้หวีปัดผมเพร่าของตัวเองให้เข้าที่
“ตาฉันบวมขนาดนี้เลยหรอเนี่ย”
เจ้าตัวพูดกับตัวเองในกระจก เมื่อเขาได้เห็นบริเวณรอบดวงตาของเขาบวมและช้ำไปด้วยรอยคราบน้ำตาของเมื่อวาน

ปิ๊ด ปิ๊ด !
!!
 
     เสียงแตรรถที่ดังออกมาข้างนอก ทำให้เขาต้องละความสนใจเพื่อเดินไปแง้มผ้าม่านจากหน้าต่างดูเสียงบุคคลเจ้าของรถที่ส่งเสียงน่ารำคาญ
“เคียวยะ ~ เสร็จหรือยัง~”
ชายหนุ่มในชุดเสื้อโค้ดและเสื้อผ้าเดิมของเมื่อวานตะโกนถามขึ้นมาขณะที่ตนก็โบกมือทั้งสองข้างไปด้วย
…เจ้าม้างี่เง่า…
แววตาเรียวสวยบ่นในใจ ก่อนจะย่องเดินลงบันไดเพื่อออกไปข้างนอกกับคนที่มารับเขา

แอร๊ด !
!!
 
     “เชิญขึ้นรถได้เลยครับเจ้าหญิง”
     ประโยคที่ใช้พูดและท่าทางผายมือไปทางรถสปอตสีแดงอันหรูหรา ทำให้ฮิบาริที่เพิ่งเปิดประตูออกมา ต้องทำสายตาค้อนใส่คนตรงหน้า
“นายเสียสติไปแล้วหรอเจ้าม้าชีโอ้- -”
“แหม วันนี้เป็นวันแรกที่ได้พาเคียวยะไปเที่ยวนี่”
“น่ารำคาญ”
 
     ร่างบางสะบัดใบหน้าเพื่อตัดบทและรีบเดินขึ้นไปนั่งข้างๆคนขับบนรถสีแดงสวยคันนี้ ดีโน่หันไปมองร่างเล็กที่ขึ้นไปนั่งบนรถด้วยสายตาอ่อนโยน เขาไม่คิดเลยว่าเขาจะได้พาร่างเล็กเจ้าปัญหานี่ไปเที่ยวจริงๆ
…ไม่ไหวเลยน้าเคียวยะเนี่ย…
“ว่าแต่นายขับรถได้จริงหรอ”
“ได้จริงสิเคียวยะ วันนี้ฉันแปะรูปโรมาริโอ้ไว้บนกระจกรถเลยนะ คงไม่….แว๊กกก”
“เจ้าม้างี่เง่า- -;;”
 
 
          ณ. สถานที่ท่องเที่ยว
          ใช้เวลาไม่นาน[มั้ง] การขับรถที่แสนน่าหวาดเสียวก็มาถึงยังสถานที่หมายที่สำคัญ นั่นก็คือ… ดิสนี่แลนด์ สรวงสวรรค์สำหรับเหล่าบรรดาเด็กๆเยาวชน แน่นอนว่าที่โตเกียว มีดิสนี่แลนด์ที่ค่อนข้างใหญ่โตไม่แพ้สวนสนุกชาติอื่นเช่นกัน
          เมื่อจอดรถเสร็จ ทั้งสองก็เดินคู่กันไปยังสถานที่จำหน่ายบัตรเข้าสถานที่ ซึ่งไม่ใกล้ไม่ไกลนัก
“อยู่ตรงไหนหว่า~”
“ตรงฝั่งโน้นไงเจ้าม้างี่เง่าตาถั่ว”
“อ๋อ ! ขอบใจนะเคียวยะ อ๊อก!”
   ร่างบางที่โดนมือใหญ่ๆของคนข้างๆลูบหัวได้กระทุ้งศอกไปบริเวณเอวทันที ทั้งสองค่อยๆเดินตามกันไปยันสถานที่จำหน่ายบัตร พวกเขาอาจจะเที่ยวเล่นได้สนุกกว่านี้ถ้าไม่
ผลัก !!
..
..
   ระหว่างที่เดินมีบุคคลอื่นเผลอไหล่มากระแทกกับตัวฮิบาริอย่างแรง ทำให้เจ้าตัวแทบจะเกือบชักทอนฟามาหวด
“ขอโทษครับ เอ เอ๋!! ฮิบารินี่นา”
เสียงที่คุ้นหูนี่ดังขึ้น มันก้องอยู่ในโสตประสาทของร่างบางทันที ก่อนจะค่อยๆเงยใบหน้าขึ้นมา ไม่ผิดจริงๆ… เป็นใบหน้าที่คุ้นเคยกับเขา…
…ใบหน้าของยามาโมโตะ ทาเคชิ…
…สัตว์กินพืชงี่เง่าติ๊งต๊องปัญญาอ่อน…
   …ที่ทำให้เขาเจ็บ…
 
“เจ้าบ้าเบสบอล !!”
เสียงตะโกนมาแต่ไกลของเรือนผมสีขี้เถ้าที่วิ่งตรงมา ยิ่งทำให้ฮิบาริรู้สึกใจหาย
เพราะคนๆนั้นคือ โกคุเดระ ฮายาโตะ…
…อย่าบอกนะ ว่าทั้งสองคนมาเดทกัน…
 
“โย่ว ! โกคุเดระ”
   แววตาสีน้ำทะเลหันไปสะดุดกับบุคคลที่เขารู้จักดี รูปร่างเล็กสันทัดกับดวงตาคมกริบที่ส่อความน่ากลัวไว้ แน่นอน… เขารู้จักฮิบาริ เคียวยะเป็นอย่างดี
…คนที่เขาเคยอิจฉามาก่อน…
“ไปซื้อบัตรกันเถอะยามาโมโตะ ฉันอยากรีบๆเข้าไปเล่นแล้วสิ”


     ปากไม่พูดอย่างเดียว มือยังทำท่าควงแขนของคนร่างสูง พลางส่งสายตาเย้ยหยันให้คนที่กำลังอึ้งกับภาพตรงหน้า และเหมือนจะได้ผลเป็นอย่างดีที่เดียว เมื่อชายหนุ่มคนนั้นแทบจะทรุดไปกองกับพื้นทีเดียว
     ดีโน่ที่ยืนอยู่ข้างๆร่างเล็ก เมื่อเห็นว่าท่าทีของคนที่เขามาเที่ยวดูแปลกไป ร่างกายของคนข้างๆเขาดูนิ่งและเหมือนจะเริ่มมีท่าทีไม่ดี เขาจึงคิดที่จะเดินเข้าไปต่อว่าเจ้าตัวการซะหน่อย แต่ก็ถูกคนร่างบางใช้มือกันห้ามไว้ได้ซะก่อน
“เคียวยะ…”
“ไม่เป็นไร…”
ถึงร่างบางจะเอ่ยปากบอกว่าไม่เป็นไร แต่ในใจของเขาก็รู้สึกไม่สบายใจเหมือนเดิมอยู่ดี
“อะ…เอ่อ… ฉันว่าเราไปซื้อบัตรพร้อมกัน 4 คนเลยดีกว่านะ”
ยามาโมโตะที่ถูกควงแขนเอ่ยปากชักชวนอีกคู่ทันที ไม่รู้ทำไมเขาถึงต้องชักชวนด้วยในเมื่อเขาก็อยากจะมาเดทกับโกคุเดระอยู่แล้วแท้ๆ…
“ไหนแกบอกว่าจะมาเดทกับฉันไง”
“น่าๆ โกคุเดระ ไปกันเป็นกลุ่มมันซื้อบัตรราคาถูกกว่านะ สนุกกว่าด้วย”
 
   วิธีการเกลี้ยกล่อมของนัยน์ตาสีอัลมอนด์ไม่อาจทำให้คนข้างๆที่หวังจะมาเดทยอมได้ แต่เพราะเสน่ห์ในการยิ้มและการง้อทำให้อีกฝ่ายชอบจำใจตกลงตามนั้น
“ตกลงตามนั้นนะฮิบาริ^^”
สายตาและรอยยิ้มแทบจะทำให้คนที่ถูกถามร้องไห้ออกมา แต่คนที่ดูเหมือนจะเกิดอารมณ์ขึ้นมากกว่าคือคนที่ยืนกำหมัดเตรียมจะต่อยหน้ายามาโมโตะ
“ใครจะไปกับ…”
“หยุดเถอะม้าพยศ”
“แต่…เคียวยะ”
   การกระทำของเขาถูกห้ามอีกครั้ง ร่างบางค่อยๆเดินเข้าหาร่างสูงคนที่เขารักและรักมากที่สุด ก่อนจะค่อยๆเอ่ยปากตอบคำชักชวนนั้น
“ฉันจะไปกับนาย”
“จริงหรอ ดีใจที่สุดเลย”
     เจ้าของรอยยิ้มของทรงเสน่ห์เกือบจะเผลอกอดร่างบางที่หลบสายตาเขาอยู่แล้ว ถ้าไม่โดนคู่เดทของเขามารั้งไว้ซะก่อน
     การตัดสินใจครั้งนี้ ไม่ได้เป็นไปตามที่ฮิบาริต้องการ เพราะสำหรับเขา… เขาต้องการมาแค่เขาและยามาโมโตะ เขาไม่ได้ต้องการมาเที่ยวกับ โกคุเดระ คนที่คนร่างสูงกำลังตกหลุมรักอยู่ แต่เขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้…
   เมื่อเขาต้องการเพียงแค่ได้เห็นใบหน้าของคนที่เขาคิดถึงนี่นา
 
   ดีโน่ได้แต่มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกเป็นห่วง เขาไม่คิดเลยว่าลูกศิษย์ของเขาจะดื้อรั้นและพยายามขนาดนี้ ใจอ่อนและยอมไม่รู้กี่ครั้ง ร้องไห้ไม่รู้กี่ครั้ง แต่ก็ยอมเพื่อยามาโมโตะเสมอ
…เฮ้อ…
…เมื่อไหร่เคียวยะจะรู้จักคำว่าเจ็บแล้ว ‘จำ’ บ้างน้า…
 
         
การเที่ยวในดิสนี่แลนด์เปี่ยมไปด้วยอารมณ์หลากหลาย บ้างก็สนุกสนาน บ้างก็มีความสุข บ้างก็ทุกข์ระทมในหัวอก บ้างก็เห็นใจ ความรู้สึกต่างๆเกิดขึ้นกับบุคคลทั้ง 4 คนที่ร่วมไปเล่นเครื่องเล่นต่างๆตามในสถานที่นั้น
 
ตกเย็น
. ชิช้าสวรรค์ มีบุคคล 2 คนที่ได้ขึ้นไปนั่งบนชิงช้าสวรรค์ที่สูงเสียดฟ้า คือ ยามาโมโตะและโกคุเดระ ทั้งคู่เป็นคู่เดทที่เหมือนแฟนมาก แต่ยังไม่สามารถเป็นแฟนเต็มตัวได้ เพราะยามาโมโตะยังมี ‘ความสัมพันธ์’ กับฮิบาริเป็นแฟนอยู่ แต่ดูเหมือนมันก็เหมือนเป็นแค่สถานะชั่วคราวในเมื่อสิ่งที่เขากระทำกับฮิบาริ
…ไม่มีอะไรที่เรียกว่าแฟนเลยสักนิด…
 
ความสูงของชิงช้าสวรรค์ที่ค่อยๆเคลื่อนตัวขึ้นไปสามารถทำให้มองเห็นวิวพระอาทิตย์ตกดินยามเย็นได้อย่างสวยงาม ท้องฟ้าที่ส่องแสงสีแสดเป็นฤกษ์ยามดีสำหรับคู่รักหลายๆคน
“สวยจังเลยนะเนี่ยพระอาทิตย์ตกดิน”
ร่างบางที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเอ่ยปากขึ้นมา ขณะที่ใบหน้าก็จับจ้องไปกับทิวทัศน์ข้างนอกกระจก
“ฉันไม่สนพระอาทิตย์หรอกฉันสนโกคุเดระมากกว่า^^”
นั่นเป็นประโยคที่ทำให้คนฟังเขินแทบจะกระโดดลงไป
“เจ้าบ้า ! พูดอะไรของแก”
 
   คนที่เขินรีบเบือนหน้าหลบทันที แสงจากดวงอาทิตย์กับใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีสามารถกลมกลืนได้เป็นอย่างดี แต่ก็ทำให้ร่างสูงดูออกว่า เจ้าตัวบางกำลังเขินอายเขาอยู่
“ฉันรักโกคุเดระนะ แล้วโกคุเดระรักฉันรึเปล่า”
   คำถามที่ออกมาจากปากนั่น ยิ่งทำให้แววตาสีเขียวต้องหันมาเบิกตากว้างใส่พร้อมกับท่าทีตะกุกตะกักแสดงความเขินอาย
“บ้า ! ใครจะไปชอบคนอย่างแกวะ”
“เอ๋ ! นายไม่ได้รักฉันหรอ แล้วเมื่อวันที่ร้านอาหารฉันยัง…”
“แกหูฝาดไปแล้วเจ้าบ้า ฉันไม่ได้พูดซะหน่อยเฟ้ย!”
“หรอ…”
“เออ…!!”
“…”
“…”
 
   ดูเหมือนประโยคนั่นจะทำร้ายจิตใจคนที่ได้ยินมาก ร่างเล็กที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเห็นใบหน้าแสดงความผิดหวังของยามาโมโตะทันที จึงรีบหาคำพูดขึ้นมาแก้ใหม่
“ฉันก็แค่รู้สึกดีใจที่แกคอยเป็นห่วงฉัน คอยปลอบฉันเวลาที่ฉันท้อ คอยให้กำลังใจเวลาที่ฉันเหนื่อยล้า เวลาฉันเสียใจแกก็เป็นคนแรกที่เข้ามาหาและถามไถ่ฉัน ช่วยฉันแก้ปัญหาต่างๆเรื่องของท่านรุ่นที่ 10 มากมาย”
“…”
“เวลาที่แกยิ้มฉันมีความสุขมาก เวลาที่แกบอกว่า ‘รัก’ นั่นเป็นคำพูดที่ฉันอยากได้ยินมันทุกวันอยากได้ยินทุกครั้ง ไม่อยากให้ใครเข้าใกล้แก อยากเป็นคนสำคัญของแก….”
“…”
“อยากให้แก…”
 
     แววตาเริ่มแสดงความอ่อนโยนออกมาจากนัยน์ตาสีมรกต ใบหน้าของเขาแดงกร่ำไปด้วยความเขินอายที่ได้พูดความรู้สึกของตัวเอง
     เรือนร่างบางๆ ค่อยๆยืนขึ้นโน้มเข้ามาหาร่างโตที่กำลังนั่งอึ้งกับประโยคทุกอย่างที่ได้ยิน ริมฝีปากบางกลีบกุหลาบค่อยๆ พยายามโน้มเข้าหาเพื่อทำการประกบปากจูบกับคนที่นั่งมองไม่กระพริบตา
 
   ‘ฉันรักนายนะฮิบาริ’
   ‘น่ารักจังเลยฮิบาริ’
   ‘หวา ! ฮิบาริยิ้มด้วย’
   ‘ฉันสัญญาฉันจะรักนายตลอดไป’
 
     จู่ๆไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เกิดแรงกระทำของยามาโมโตะผละโกคุเดระที่กำลังจะโน้มเข้าจูบออก แววตาสีสดใสถึงกับตะลึงกับการกระทำของคนตรงหน้า แต่อีกฝ่ายที่เป็นคนผลักนั่นถึงกับใจเต้นรัวเมื่อจู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงและภาพความทรงจำลางๆเข้ามาในหัว
…เป็นภาพที่เขาพูดประโยคนั่นกับฮิบาริ…
…เป็นภาพที่เขากำลังยิ้มอย่างมีความสุข…
   ร่างโตกุมศีรษะแน่น ขณะที่ในใจก็กำลังคิดวิเคราะห์กับการกระทำที่ตนเองเผลอทำไปเมื่อสักครู่ ในเมื่อเขารักโกคุเดระมากขนาดนี้ ทำไมเขาถึงต้องผละการถูกจูบไปด้วย…
…ทำไมนะ ทำไมจู่ๆร่างกายมันก็ทำไปเอง…
…ทำไมกัน…
 
 
 
          ตัดไปทางอีกฝั่ง
          ชายในเสื้อโค้ดและเด็กหนุ่มใส่เสื้อยืดกำลังต่อแถวซื้อขนมสายไหมอยู่ เป็นร้านขนมที่มีเด็กๆต่อคิวกันมากมาย เพราะความหวานหอมอร่อยของสายไหมอันใหญ่โตนี่ดึงดูดเป็นอย่างดี แม้แต่ฮิบาริก็อยากที่จะลองทาน
          ดีโน่ที่ยืนต่อคิวอยู่ข้างๆ หันไปมองใบหน้าที่เศร้าหมองของคนตัวเล็กด้วยความเป็นห่วง ใบหน้าดูซีดเซียวบ่งบอกอาการไม่สู้ดีมาก
“ไม่เป็นไรนะเคียวยะ”
คำถามที่ออกมาจากปากคนข้างๆ ทำให้แววตาสีนิลต้องหันไปถลึงตาใส่แบบจิกกัด
“ฉันจะเป็นอะไรได้”
“ก็เรื่องยามาโมโตะกับโกคุเดระไง”
จี๊ด !

“แค่นั้นไม่ทำให้ฉันเจ็บหรอก”
เพราะเจ็บมากกว่านี้เขาก็เคยเป็นมากแล้ว…และคำถามนั้นก็ยิ่งทำให้หนุ่มชาวอิตาลีเป็นห่วงยิ่งกว่าเดิม
“ถ้านายไม่ไหวก็พอซะเถอะนะเคียวยะ”
“…”
“ฉันไม่อยากเห็นเคียวยะต้องทุกข์ทรมานเพราะยามาโมโตะแล้ว ทุกวันนี้นายก็ร้องไห้มามากพอแล้ว”
“…”
“อย่าเจ็บแล้ว ‘ทน’ ถ้าทนแล้วไม่มีทางจะได้เขากลับคืนมาเลย”
“ฉันจะลองอีกครั้ง…”
“เอ๋?”
“ฉันจะลอง…ทำให้เจ้าสัตว์กินพืชงี่เง่าจำฉันให้ได้อีกครั้ง”
     …เขาจะทำทุกอย่าง…
     …เพื่อให้เจ้าสัตว์งี่เง่าจำเขาได้…
 
 
 
          ย้อนกลับไปที่ชิงช้าสวรรค์
          ยามาโมโตะได้ก้าวเท้าออกมาเดินนำหน้าไม่รอโกคุเดระที่ยังไม่หายงงกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่บนชิงช้าสวรรค์ การที่คนตรงหน้าที่แสดงออกว่ารักเขาปฏิเสธการจูบถือเป็นเรื่องที่แปลกมาก และเขาก็โมโหสุดๆ
“เจ้าบ้าเบสบอล ! นี่แกกำลังจะหนีฉันใช่ไหม”
“…”
“อย่าเมินนะเฟ้ย เจ้าบ้า !”
 
   ไม่ว่าเปล่า คนที่กำลังอารมณ์ฉุนเฉียวรีบวิ่งตามไปใช้มือดึงแขนให้คนที่หันหลังให้เปลี่ยนมาหันหน้าแข่งกับตน ปรากฏเป็นใบหน้าที่ไร้ซึ่งรอยยิ้มไม่เหมือนก่อนหน้านั้น
“นี่แกเป็นอะไร ไหนบอกว่ารักฉันไง ทำไมไม่จูบล่ะ!”
คนตัวเล็กตวาดเสียงดังเมื่อเริ่มรู้สึกข้างในหัวใจเจ็บแปลบๆเหมือนถูกคนตรงหน้าตบหน้า
“ขอโทษนะโกคุเดระ แต่ฉัน…”
“แต่อะไร!”
“แต่ฉันทำไม่ได้หรอก ถ้าฉันจูบนายก็ถือว่าเป็นการหักหลังฮิบาริ”
 
   คำตอบที่ออกมาไม่ใช่น้ำที่ดับไฟ แต่เหมือนน้ำมันที่กำลังรดลงบนไฟในร่างกายของโกคุเดระให้ยิ่งโมโหนักเข้าไปอีก ยิ่งได้ยินชื่อ ‘ฮิบาริ’ ยิ่งเพิ่มลิมิตเข้าไปใหญ่
“อย่าบอกนะว่าแกยังรักมันอยู่”
“ฉันไม่รู้ โกคุเดระ…”
“แล้วไหนแกบอกว่ารักฉันไง ! รักมากไม่ใช่หรอ แล้วจะไปสนหมอนั่นทำไม!”
“โกคุเดระฟังก่อนนะ….คือ….”
“แกหลอกฉันสินะ”
“ไม่ใช่นะโกคุเดระ ฉันแค่คิดว่าบางทีฉันอาจจะไม่ถึงกับรักนาย… อาจจะแค่ชอบ…”
“แกก็เลยไม่อยากจูบกับฉัน”
“อืม…”
 
     ร่างกายเริ่มกำหมัดแน่น เขากัดฟันตัวเองด้วยความโทสะเมื่อได้ยินประโยคบ้าๆที่เขาไม่คิดว่าจะได้ยินออกมาจากปากของคนที่เขารักและกำลังถูกหลอกให้รัก ! เขาคงกำลังฝันไป ใช่ อาจจะกำลังฝันไป ไม่มีทางที่คนอย่างยามาโมโตะ ทาเคชิจะพูดจากลับกลอกแบบนี้
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ! แกอำฉันเล่นใช่ไหมเจ้าบ้า”
หัวเราะไปพลางตบเข้าที่ตันแขนของคนตรงหน้าด้วยความขัน แต่คนที่โดนตบกลับไม่รู้สึกตลกด้วย
“โกคุเดระฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ ฉันแค่ชอบนายจริงๆ…”
“ฉันไม่เชื่อหรอก…”
“โกคุเดระ…”
“เจ้าบ้าเบสบอล…”
“…”
“แต่ฉันรักแกจริงๆนะ…”
 
     ไม่ทันที่จะได้ตั้งตัว หลังจากประโยคล่าสุดได้ถูกเอ่ยจบลง โกคุเดระก็พุ่งตัวจับแขนเสื้อของยามาโมโตะไว้แน่นทั้งสองข้าง และเขย่งปลายเท้าทั้งสองโผล่เข้าจูบไปที่ริมฝีปากของคนตรงหน้าเข้าอย่างจัง ทำให้นัยน์ตาโตของร่างสูงต้องเบิกกว้าง เพราะเขาไม่คาดคิดว่า
…เพื่อนของเขาจะกล้าทำอะไรแบบนี้…
 
          นั่นเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้ยามาโมโตะตกใจมาก จนถึงกับผลักร่างบางที่กำลังจูบเขาให้ออกห่าง และใช้หลังมือเช็ดที่ริมฝีปากของตนเอง แต่ว่า
“นี่นาย…”
          มันก็ไม่ทันเสียแล้ว….
 
 
          ดวงตาคมสวยแบบลูกแมวที่เพิ่งซื้อสายไหมเสร็จเกิดเดินมาพอดีเป๊ะกับจังหวะที่ได้เห็นการจูบระหว่างคนสองคนเมื่อสักครู่ ทำเอาสายไหมที่ตนซื้อมา 2 ไม้ กะจะให้คนที่เขาห่วงใยมากที่สุดหลุดมือไปกองกับพื้น หัวใจเริ่มเต้นถี่ด้วยความรู้สึกตกใจ ขาของเขาสั่นระริกอย่างบอกไม่ถูก
…เขาไม่คิดว่าจะได้มาเห็นเหตุการณ์อันน่าบัดสีแบบนี้…
 
          หนุ่มเรือนผมสีทองชาวอิตาลี ที่ยืนเก็บอารมณ์ไว้นานตั้งแต่เช้า ถึงกับไม่รอช้า รีบวิ่งพรวดเข้าตรงไปหาตัวการที่ทำให้ ‘ลูกศิษย์ของเขาแทบช็อค’ ทันที เขาได้ใช้กำปั้นใหญ่ๆ ชกเข้าไปที่ใบหน้าของยามาโมโตะ 2-3 ทีชนิดที่ว่าต้องลงไปนอนกับพื้น จนฮิบาริต้องรีบเข้าไปห้ามไว้
“พอแล้วม้าพยศ พอแล้ว !”
   เสียงห้ามของคนที่กอดเอวห้ามเขาไว้ ทำให้เขาต้องสงบสติและเย็นอาการต่างๆนานาที่เริ่มปะทุไม่หยุดไว้ได้
   ส่วนอีกคน ก็ถูกคนที่รุกเข้าไปจูบนั่งลงประคองร่างที่กำลังเจ็บระบมไปทั่วบริเวณแก้มซ้ายและขวาทันที พลางส่งสายตาอาฆาตมายังฝ่ายที่เริ่มทำร้ายก่อน
 
“เคียวยะ ! หมอนั่นมันจูบกับคนอื่นนะ”
“นายไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น”
“แต่…”
 
     ร่างบางที่ยืนมองเหตุการณ์ค่อยๆเดินเข้าไปหาร่างที่ถูกประคองด้วยชายหนุ่มที่เขาหมั่นไส้ที่สุด เขาถอดสร้อยที่เขาแขวนมาตลอดเวลาออกมาและปาใส่ไปที่ตัวของยามาโมโตะ
…คนที่เขาเหลืออดเต็มทนแล้ว…
“เราเลิกกัน”
“…”
“ต่อไปนี้นายจะทำอะไรก็ตามใจนายไม่ต้องเกรงใจฉันอีกต่อไปแล้ว”
“ฮิบาริ”
“ขอให้โชคดี”
“ฮิบาริ… เดี๋ยว ! ฮิบาริ!!”
 
          เสียงที่ตะโกนออกไปไม่อาจหยุดการจากไปของคนตรงหน้าได้ แผ่นหลังของเรือนผมสีดำค่อยๆไกลออกไปพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่หันมาส่งสายตาไม่เป็นมิตรให้เขา
จี๊ด !!...
   อาการเจ็บแปลบที่หัวใจของเขาได้กำเนิดขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้มันปวดรวดร้าวไปยังสมองด้วย
…ทำไมนะ…
…ทำไมพอเขาได้ยินคำบอกลาจากฮิบาริเขาถึงรู้สึกไม่มีแรงแบบนี้…
…ทำไมร่างกายของเขาอ่อนล้าขยับไม่ได้…
…ทำไมหัวใจต้องเจ็บปวดเหมือนมีมีดมาทิ่มแทงด้วย…
…ทำไม…
 
ฮึก
     ทำไมน้ำตาต้องไหล…
     ทำไมมันทุกข์ทรมานแบบนี้…
 
“เฮ้ย! เจ้าบ้าเบสบอลไม่เป็นไรนะ นี่แกร้องไห้เชียวหรอ”
“…”
“หรือว่าแก…”
 
     สิ่งที่เห็นบางอย่างมันก็พอที่จะทำให้ใครบางคนเจ็บปวด
     สิ่งที่เห็นบางอย่างมันก็พอที่จะทำให้ใครบางคนเข้าใจ
 
     ‘ว่าอีกฝ่าย…อาจจะไม่ได้รักเขาจริงๆ…’










=============================================

Talk !!

Ohayo ~ อรุณสวัสดิ์เช้าวันใหม่จ้า
วันนี้ไอซ์ก็มาอัพตามคำขอของรีดเดอร์ทุกคน [ขยันเม้นซะขนาดนี้><]

เอาล่ะ ! มาเข้าเรื่องกันเลย
ในตอนนี้น่าจะเป็นตอนท่ทำให้หัวใจของพี่น้องล้นไปเต้นข้างนอก
หรือบางคนอาจจะรู้สึกสะใจและสมน้ำหน้ายามะคุงก็เป็นได้
ทำไมน่ะหรอ ?
ก็เพราะว่า ฮิจังได้บอกเลิกกับยามะคุงไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วววว !

เหตุผลน่ะหรอคะ ?
ก็มะแหม... ใครจะไปทนคบต่อไปล่ะคะ
ในเมื่อแฟนของตัวเองดั้นไปจู จุ๊ฟ! กับคนอื่นต่อหน้าต่อหน้า
อั๊ยย๊ะ ! แร๊งงงงงงงที่สวดดดดดดด

ความรักขอทั้งสองคนจะลงเอยด้วยการจากลาแบบนี้หรือไม่ ?
หรือทั้งสองจะเปิดใจให้ต่างฝ่ายต่างรับฟังกันใหม่?
เรามาลุ้นกันต่อไปเถอะค่ะ !

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

1,427 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 14:56
    ถึงจะแอบหมันไส้ก๊กก็เหอะ แต่..ต่างคนก็ต่างเจ็บอ่ะนะ สุดท้ายคนอกหัหก็มารักกันเองซะ D59
    #1423
    0
  2. #1410 MinnieTidtirjung (@suphitcha-mungja) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 เมษายน 2557 / 00:00
    เริ่ดม๊ากๆคร้า ขอปรบมือให้เลย
    #1410
    0
  3. #1406 windy (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2556 / 21:46
    อธิบายเป็นคำพูดไม่ถูก...

    อ๊ากกกกกกก
    #1406
    0
  4. #1383 M M (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 23:10
    โว้ย อยากจับยามาโมโตะไปโคกกับกำแพงซัก100รอบให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยจริงๆ
    #1383
    0
  5. #1348 KyorakuUkitake~ (@-kyorakuukitake-) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 เมษายน 2556 / 20:19
    ดีโน่ เปลี่ยนจากต่อยยามะ 2-3 ที เป็น ต่อยโกคุ สัก 4-5 ทีได้ม๊ายยย!!! 
     สงสารท่านฮิ ทั้งที่รักยามะมากขนาดนี้แท้ๆ
    #1348
    0
  6. #1262 นางฟ้ามหัศจรรย์ (@mywa) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2555 / 13:07
    5555555555555555555555555555~
    สะใจโว๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย~
    อยากให้ตอนสุดท้าย ดีโน่ คู่กับ เคียวยะ
    และให้เจ้ายามะตายทั้งเป็น
    5555555555555555555555555555~
    #1262
    0
  7. #1216 [CHaAiM810] (@chaaimm) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2555 / 15:01

    เฮ้ยโกคุ แกทำอะไรลงไป ม่ายยยยยยยยยยT^T

    #1216
    0
  8. #1197 PlayBoy (@rarola-14) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 24 มกราคม 2555 / 21:05
     แงงงงงงงงงงงงงงง

    น้ำตาจะไหลลลลลลลลลลลล
    #1197
    0
  9. #1143 Miniazhi (@miniazhi) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2554 / 19:47

    ดีโน่น่าจะเอากำปั้นงามๆสัมผัสหน้าโกคุ สัก 2-3 ทีนะคะ

    แบบว่าเหลือทนแล้ว หลังๆมานี่ชักจะแร๊ดดดด(?)จริงๆ

    แอบสะใจเบาๆที่ฮิจังเลิกกับยามะ หึหึ

    แล้วเดี๋ยวก็จะรู้ว่าใครน่ะ "ตัวจริง" ฮึ!!

    ฝากไรท์เตอร์ไปบอกยามะด้วยนะ ถ้ายังไม่ไปง้อฮิจังล่ะก็

    รีดเดอร์คนนี้จะซื้อหญ้าไปฝากมัน!!

    (อินกับฟิคอีกแล้ว แสดงว่าไรท์เตอร์แต่งเก่งนะเนี่ย อิอิ)

    มาต่อเร็วๆนะคะ (:

    #1143
    0
  10. #1105 Jade (@wadoji) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2554 / 08:01
    แง้ๆๆๆๆ ร้องไห้เลยอ้ะะะ ร้องจริงๆนะ T______T ทำไมมันเศร้าเง้ๆๆๆ อยากให้แฮปปี้เอนดิ้งกันทุกคนอ้ะะะะ
    #1105
    0
  11. #1103 fan_noname (@ravi-pear) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2554 / 15:02
    อ้ากลุ้นๆๆๆๆอัพเรวๆๆๆๆๆหน่อยน้า
    #1103
    0
  12. วันที่ 19 ตุลาคม 2554 / 12:10

    อัพเร็วนะ ลุ้นๆๆๆๆๆๆ

    #1068
    0
  13. #1065 Deathrock43 (@deathrock43) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2554 / 02:27
    ท่านไอซ์ข้าน้อยขอยืมตัวฮิบะไปร้องเพลงอกข้างซ้ายให้ฟังก่อนนะ อืมๆๆๆอยากให้ท่านแต่งคู่ 10069จ๊างงงงงงงงงง
    เอาเย้ยยามะ555555+
    สายน้ำไม่เคยหยุดไหล  เช่นกาลเวลาไม่เคยรอใคร เย้ยยยยยยยยยย ยามะ

    เส้นทางพิสูจน์ม้า            กาลเวลาพิสูจน์คน  อิอิอิ ท่านจำไว้เลือกใครต้องเลือกให้ดีเลือกอเลาดิ!!!!(<<<<เกี่ยว?) 
    #1065
    0
  14. #1064 123456789 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2554 / 00:45
    กรี๊ดดดด..น้ำตาฉ๊านนนน
    #1064
    0
  15. #1063 ... (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2554 / 19:41
    สงสารฮิจับใจอ่ะ แต่ สะใจมาก!
    #1063
    0
  16. #1062 Pen pink (@16003) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2554 / 18:35
    สงสารฮิอะ
    แงงง
    น้ำตาจะไหลT^T
    #1062
    0
  17. #1061 Koneko Lenni'e (@jitpinunsawada) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2554 / 10:42
    กรี๊ดดด เมื่อไรจะเข้าใจก็สักที TT''
    สงสารฮิบาริจับใจแล้วน่ะ // แต่ก็สงสารก๊กด้วยอ่า
    แง้ ๆ เอามุคุโรออกปายยยย
    #1061
    0
  18. #1060 Honda kiku-kun (@penlovehibari) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2554 / 10:13
    โน่ต่อนยามะให้ความจำกลับมาก็ได้ไม่ว่า=_=
    #1060
    0
  19. #1058 Fun_Hyoyeon (@funny16) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2554 / 10:32
    สงสารยามาโมโตะ

    แต่ท่านฮิก็น่าสงสาร TOT

    โกคุทำไมทำแบบนี้
    #1058
    0
  20. #1057 KURUMA*0* (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2554 / 22:00
    ก๊กเเรง={}=!! เอาเลยฮิ เอาคืนเนียน >
    #1057
    0
  21. #1056 Mp.k (@kalo_lufael) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2554 / 21:50
    โกคุเปลี่ยนปายยยย = [ ] = แอบแรงเบาๆ 555

    อารมณ์ตอนนี้แบบ..สมน้ำหน้ายาม้าาาาาาาาาาาาาาา!! แม้ลึกๆ จะสงสารก็เหอะ
    ตอนที่ท่านฮิบอกเลิกแล้วปาสร้อยใส่นี่แบบ... เลิกกันซะที!!! >[]<
    แต่เดี๋ยวท่านฮิก็ต้องไปนั่งเศร้าเสียใจอีกTT ฮือออ เฮียโน่ดูแลฮิจังดีๆ นะ งอแงๆ!
    ยามะจะทำไงต่อไป? นั่นรู้ตัวแล้วใช่มะ= = รู้ตัวแล้วก็จำได้เร็วๆ นะเฮ้ยยย แต่กลัวว่ามะจำได้แล้วมันจะยิ่งเสียใจกว่าเดิมอ่ะTwT
    รอต่อฮับ
    #1056
    0
  22. #1055 D'Dreammy sang (@m-y-m) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2554 / 21:29
     หนุกมากมาย ^O^
    #1055
    0
  23. #1054 Hiba Yama (@giphana) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2554 / 19:28
    หนอยแก  โกคุ  ไม่รุจักเจียมตัวเอาซะเลย       ไม่ยอมนะดีโน่มันต้อง8018เท่านั้นนะไม่ไห้ฮิบาริกับแกแน่นอน
    #1054
    0
  24. #1053 8018 Ti Amo (@teamohibari) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2554 / 19:13
    โกคุเดระ แก๊!! (ไม่)แอบแรงเลยนะ
    ท่านฮิก็เจ็บ
    ยามะก็ร้องไห้
    โน่ก็สงสารท่านฮิ
    โฮๆ เราสงสารทุกคนเลย(ยกเว้นโกคุ)

    ใกล้จบแล้วใช่มั้ยคะ
    #1053
    0
  25. #1052 ♥_ยูริไดร์_♥ (@monoko-love-) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2554 / 18:35
    โกคุ แอบแรงเล็กๆ //โดนไดนาโมฝืดปาหัวแปก
    ยามะ เมื่อไรจะจำได้ อีกนิดเดียว(ใหญ่ๆ)ก็จะจำได้แล้ว
    ท่านฮิ ผู้น่าสงสาร เดี๋ยวยามะก็จำได้แล้ว ใจเย็น //เอามือไปจับแขน มือไหม้ลุกเป็นไฟ
    ดีโน่ วันนี้ฉันรักแกที่สุดในโลก

    อ่านไปสักพักไม่รู้ว่าจะอารมณ์ไหนกันเลยที่เดียว - -

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 12 ตุลาคม 2554 / 18:39
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 12 ตุลาคม 2554 / 18:41
    #1052
    0