[8018]-Smiley Face Necklace ความรักที่ต้องแปรเปลี่ยน

ตอนที่ 39 : ::+::-Chapter : 33 -เดินหน้าต่อไป-::+::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 726
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    1 ม.ค. 55

Title: Smiley Face Necklace ความรักที่ต้องแปรเปลี่ยน
Author: Near_zAA
Chapter: 33 – เดินหน้าต่อไป
Pairing: Yamamoto x Hibari [8018]
Rating: R13 
Warning: Yaoi 
Genre(s):  Drama / 
............................................................................................
 
::Chapter 33 :: เดินหน้าต่อไป ::
 
 
 
 
                รถสปอตคันสีแดงที่ขับออกมาจากดิสนี่แลนด์เปี่ยมไปด้วยบรรยากาศวังเวง ภายในรถที่ถึงแม้จะเปิดเพลงก็ยังรู้สึกว่าเงียบงันอยู่ดี
          ชายที่กำลังขับรถอยู่ เหลือบตาไปมองคนที่นั่งมาด้วยเป็นระยะๆ สีหน้าของอีกคนดูไม่สู้ดีนัก แววตาก็ดูเหมือนกำลังพยายามกลั้นอะไรบางอย่างเอาไว้ไม่ให้แสดงความอ่อนแอออกมา นั่นทำให้คนที่เฝ้ามองต้องถอนหายใจเฮือกยาวทันที
“อยากร้องก็ปล่อยออกมาเถอะเคียวยะ”
“…”
“ขอให้มันเป็นครั้งสุดท้ายที่นายจะร้องไห้เพื่อยามาโมโตะแล้วกัน”
“ฮือ !!!”
 
     สิ้นสุดคำพูดของดีโน่เท่านั้น เสียงปล่อยโฮของนัยน์ตาสีนิลก็พุ่งออกมา น้ำใสๆที่คลอบริเวณเบ้าตาได้ถูกปลดปล่อยออกมาตามสัญชาตญาณของความรู้สึกเสียใจ เสียงสะอื้นที่กลั้นไว้นานได้ถูกเล็ดลอดออกมาเป็นระยะๆ
     เรือนผมสีทองถึงกับตลึงไปกับภาพที่เขาเห็น ภาพคนที่นั่งข้างๆเขาปล่อยโฮออกมาแบบไม่สามารถควบคุมได้จริงๆ แต่เขาก็เข้าใจเพราะมันคงจะห้ามไม่ได้
“โอ๋ๆๆ ปล่อยออกมาให้หมดเลยนะเคียวยะ”
“ฮึก ! เจ้าม้างี่เง่า ฮึก !”
 
     ฮิบาริทำตาดุใส่คนขับรถ แต่แววตาของเขาก็เต็มไปด้วยน้ำตาจนแทบจะมองไม่เห็นอะไรแล้ว ที่เขาเผลอร้องไห้ออกมาก็เพราะมีคนยุให้เขาร้องนี่แหละ
…เขาร้องไห้มากี่ครั้งแล้วนะ…
…ทำไมเขาต้องมาทำอะไรในสิ่งที่เขาเกลียดที่สุด…
…เขาเกลียดน้ำตาตัวเอง…
…เกลียดคำพูดที่ตัวเองพูดออกไป…
 
     ‘การที่เขาบอกเลิกจะยิ่งทำให้เขาเสียใจยิ่งกว่าเดิมหรือเปล่า’
     ‘หรือมันจะเป็นบททดสอบเพื่อให้เขาก้าวผ่านความทุกข์นี่ไปให้ได้’
     ‘หรือสุดท้ายเขาต้องพ่ายกับคำพูดของตัวเอง’
     ‘พูดไม่คิด….’
 
 
 
          ณ. บ้านฮิบาริ
          เมื่อไปถึงที่หมาย ร่างสูงค่อยๆเดินพาร่างบางที่ตอนนี้ยังคงไม่หยุดร้องไห้เข้าไปในบ้าน ตอนนี้ก็มืดค่ำมากแล้ว เขากลัวคนตัวเล็กจะเผลอทำร้ายตัวเองจึงอยู่เป็นเพื่อนด้วย ฮิบาริไม่สนว่าจะมีใครอยู่ใครไป ตนค่อยๆเดินขึ้นบันไดพยุงเรือนร่างที่แทบจะตั้งตัวไม่ไหวขึ้นไปห้องนอนทันที
“เฮ้ย ! เคียวยะ ไม่อาบน้ำก่อนหรอ”
“…”
“กินข้าวรึเปล่า เดี๋ยวฉันจะไปซื้อมาให้”
“…”
“เฮ้อ ~”
 
     เหมือนยิ่งถามยิ่งเหมือนพูดคนเดียว ดีโน่ถอนหายใจยาวอีกครั้ง เขารู้สึกเอือมกับสิ่งที่เขาประสบที่สุด แต่เขาก็ทำได้แค่ดูแลนี่นะ
     หนุ่มต่างชาติตรงเข้าไปในห้องครัวเพื่อรินน้ำใส่แก้วให้เรียบร้อยก่อนจะตัดสินใจเดินตามลูกศิษย์ขึ้นไปยังห้องนอน
 
          เมื่อถึงห้องนอน หนุ่มร่างบางรีบเดินตรงเข้าไป ทิ้งตัวลงบนเตียง โดยเอาหน้าซุกลงกับหมอนใบโตและร้องไห้ออกมาอีกครั้ง
          เสียงสะอื้นยังคงดังอยู่ทั่วห้อง น้ำตาที่ไหลอาบแก้มตอนนี้ได้หยดลงเปียกหมอนไปหมด ใบหน้าของเขาเริ่มแดงตามบริเวณจมูกและดวงตา แต่ก็ไม่อาจทำให้เขาต้องหยุดการกระทำนี้ได้
…มันเหมือนว่าทุกอย่างพังทลายไปแล้ว…
…ให้ตายเถอะ ! ฉันจะร้องไปถึงเมื่อไหร่เนี่ย…
   ร่างเล็กบ่นกับตัวเอง พลางกอดหมอนแน่น แต่สิ่งที่เรียกว่า ‘น้ำตา’ ก็ยังไม่ยอมหยุด เมื่อตนได้หวนคิดถึงเหตุการณ์ที่ตนเพิ่งทำร้ายตัวเองมา
 
…เคยได้ยินว่าคนที่ถูกบอกเลิกจะเจ็บที่สุด…
…แต่วันนี้คนที่เป็นคนบอกเลิก ‘เจ็บกว่า’…
 
แอร๊ด !!..
 
“เคียวยะ …”
   เสียงประตูและเสียงเรียกทักชื่อของตน ไม่อาจทำให้เขาต้องละการกระทำหันไปมองสิ่งอื่นใด เขาไม่อยากที่จะรับรู้อะไรแล้ว ถึงหูจะได้ยิน… แต่ร่างกายของเขาก็ไม่อยากตอบสนอง
   สภาพลูกศิษย์ที่ได้แต่นอนคว่ำหน้าซุกกับหมอนและเสียงสะอื้นที่ทำให้ร่างกายสั่นไหว มันทำให้เขาเจ็บปวดแทน เขาอยากจะแบกความทุกข์ของบุคคลที่เขาห่วงใย อยากจะช่วยระบายความทุกข์ อยากจะมอบความสุขให้
…แต่มันคงเป็นไปไม่ได้ ถ้าอีกฝ่ายไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกับเขา…
 
   ดีโน่เดินตรงเข้าไปวางแก้วน้ำไว้บนโต๊ะข้างๆที่นอน ก่อนจะค่อยๆหย่อนตัวลงนั่งบนเตียง ข้างๆร่างบางๆที่กำลัง
ก้มหน้าแบบไม่รู้อะไร แต่เตียงที่ยุบลงไปก็พอให้เขาสัมผัสได้ว่า คนที่ขับรถมาส่งเขาที่บ้านกำลังนั่งอยู่
“ร้องไห้เสร็จแล้วอย่าลืมดื่มน้ำด้วยนะเคียวยะ ฉันวางไว้บนโต๊ะให้แล้ว”
“…”

   ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงแต่เสียงสะอื้นที่ค่อยๆทุเลาลง อาจจะเป็นเพราะน้ำตาใกล้จะหมดแล้วบวกกับร่างกายที่เริ่มล้า จึงทำให้อาการดีขึ้น
“เคียวยะ…ฉันเป็นห่วงนายจริงๆนะ…”
น้ำเสียงที่แผ่วแสดงออกถึงความจริงใจ ทำให้แววตาสีนิลค่อยๆลืมตาขึ้นและเบือนหน้าขึ้นไปมองแววตา
ของอีกฝ่ายที่ดูเศร้าโศกมาก
 
“ฉันกลัวว่าถ้าไม่มีฉันอยู่นายจะอยู่ยังไง นายจะระบายให้ใครฟัง แล้วใครจะมาดูแลนาย แค่คิดฉันก็รู้สึกว้าวุ่นปั่นป่วนไปหมดแล้ว”
“…”
“ถ้าเกิด… เคียวยะเผลอคิดทำอะไรบ้าๆลงไป ฉันคงจะต้องโทษตัวเองไปตลอดชีวิตแน่…”
“…”
“ฉันหวังว่าเคียวยะจะเข้มแข็งและกลับมาเป็นเคียวยะคนเดิมได้อีกครั้ง”
“เจ้าม้าชีโอ้…”
 
     ร่างบางค่อยๆลุกตัวขึ้นมา เสียงสะอื้นได้หายไปแล้ว แต่คราบน้ำตายังคงอาบแก้มเขาอยู่ สิ่งที่เขาเห็นจากใบหน้าที่เศร้าหมองของคนตรงหน้าคือ
‘น้ำตา’…
 
“บ้าจริง… ฉันจะมาร้องไห้แข่งกับเคียวยะทำไมเนี่ย”
เรือนผมสีทองรีบใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาที่เผลอไหลออกมาทันที เขาหันมายิ้มเจื่อนๆให้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่คนที่เฝ้ามองอยู่ข้างหลังเห็นเต็มๆสองตา
…ว่าเขากำลังร้องไห้…
“นายเป็นอะไรเจ้าม้าชีโอ้ นายร้องไห้ทำไม”
 
   ร่างบางเขยิบเข้าไปเขย่าตัวคนตรงหน้าเมื่อเห็นว่าท่าทีของคนๆนั้นได้เปลี่ยนไป มือใหญ่ๆค่อยๆหันมาลูบหัวเจ้าของดวงตาที่กำลังทำหน้าเป็นห่วงอยู่
“ฉันจะกลับอิตาลีในอีก 2 วันน่ะ”
“…”
   คำตอบที่ได้มา ทำให้ดวงตาสีดำต้องเบิกกว้าง เขารู้สึกใจหายทันที เมื่อได้รู้ว่าคนที่คอยอยู่เคียงข้างและคอยเป็นห่วงเขาจะจากไปในไม่ช้าแล้ว
 
“ขอโทษที่อยู่ดูแลเคียวยะไม่ได้อีกแล้วนะ”
“…”
“ทั้งๆที่ฉันอยากจะปกป้องนายให้มากกว่านี้แท้ๆ”
“ฉันจะไปด้วย…”
“เอ๋ ?”
“ฉันจะไปอิตาลีกับนายด้วย”
 
     ร่างสูงหันตกใจกับคำพูดที่ออกมาจากใบหน้าที่จริงจังของอีกฝ่าย เขาไม่คาดคิดว่าร่างบางจะพูดประโยคอะไรแบบนี้
“แล้วยามาโมโตะล่ะเคียวยะ?”
“เรื่องนั่น…”
“นายตัดสินใจดีแล้วหรอ ? ถ้าไปอิตาลีกับฉันนายจะไม่ได้เจอหน้ายามาโมโตะเป็นปีๆเลยนะเคียวยะ”
 
     ร่างบางนิ่งไปสักครู่ เพื่อครุ่นคิดตัดสินใจอีกรอบ แน่นอนว่าเขาก็รู้สึกครึ่งๆกลางๆ อีกใจก็อยากจะหนีไปให้ไกลที่สุด อีกใจก็อยากที่จะทนเจ็บอีกครั้ง
แต่ว่า
 
…คำพูดของคน ไม่สามารถกลับไปแก้ไขได้อีก…
…เมื่อพูดไปแล้ว สิ่งนั้นจะยังคงตราตรึงและหลอกหลอนเราไปอีกแสนนาน…
...มีแต่จะต้องยอมรับ…
…ถึงมันจะมาจากความไม่ได้ตั้งใจหรืออารมณ์ชั่ววูบก็ตาม…
 
“ฉันจะไป…”
“เคียวยะ…แต่ว่า…”
“ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันได้บอกเลิกยามาโมโตะไปแล้ว ฉันก็ต้องเดินหน้าต่อไป คือการตัดใจและลืมให้ได้…”
“คิดใหม่อีกก็ได้นะ ฉันให้เวลานาย…”
“เพราะฉะนั้น ให้ฉันไปอิตาลีกับนายด้วยน้าม้าพยศ !”
“นี่จะไม่คิดให้ดีก่อนหรอ เดี๋ยวจะมาเสียใจทีหลังนะ”
“ขอร้องล่ะ !...”
 
     นัยน์สีมืดถึงกับแสดงความตั้งใจจริงออกมา เป็นเหตุให้คนที่ถูกขอร้องไม่อาจปฏิเสธได้ ก็เล่นส่งสายตาแบบนั่นมา ถ้าไม่ให้ไปเขาก็แย่น่ะสิ
“โอเคๆ เอางั้นก็ได้”
“ขอบใจนะ…”
 
     คำกล่าวขอบคุณจากอีกฝ่าย ทำให้ดีโน่ถึงกับแปลกใจ เขาไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดที่แสนสุภาพอ่อนหวานมาจากฮิบาริ เคียวยะ เพราะนานครั้ง นานมากที่คนๆนี้จะเอ่ยคำพวกนี้ออกมา
“จะดีกว่านี้ถ้านายหอมแก้มฉันนะเคียวยะ”
“…”
“อ๊ะ! เปลี่ยนใหม่นายอาจจะเขิน งั้นฉันจะเป็นคนหอม…”
หมับ !!
..
..
 
     จู่ๆก็มีศีรษะเล็กๆของร่างบาง เกยขึ้นมาพิงหมับบนไหล่ของชายร่างสูงทันที ดวงตาหลับพริ้มเหมือนจะไม่รู้ตัวว่าตนเผลอพิงไหล่คนข้างๆอยู่
     ดีโน่ที่กำลังนั่งตกใจ ค่อยๆหันไปมองเรือนผมสีดำที่ตอนนี้กำลังพิงเขาอยู่ ก่อนจะค่อยๆพยุงตัวให้โน้มลงไปนอนบนเตียง ปิดท้ายด้วยการดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวของบุคคลที่เผลอหลับอย่างไม่รู้สึกตัว
“ร้องไห้จนผล็อยหลับไปเลยหรอเนี่ย”

     เรือนผมสีสวยเอ่ยขึ้นกับตัวเองด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะค่อยๆ ใช้หลังนิ้วชี้ของตัวเองเช็ดคราบน้ำตาตามบริเวณหางตาและแก้มของคนที่หลับเป็นเจ้าหญิงนิทราอยู่
 
          ขณะที่กำลังจะเดินออกไปจากห้อง ดวงตาสีน้ำตาลได้ไปสะดุดกับสิ่งของบางอย่างที่โผล่ออกมาจากลิ้นชักโต๊ะทำงานของเจ้าของห้อง เหมือนยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ เขาค่อยๆเดินตรงเข้าไปเปิดลิ้นชักออกมา ปรากฏเป็น
“นี่มัน… รูปถ่ายนี่นา”
ร่างสูงหยิบรูปถ่ายออกมาจ้องมองเป็นเวลานาน มันคือรูปถ่ายที่ทั้งฮิบาริและยามาโมโตะไปเที่ยวเกาะโบลาโบล่าด้วยกัน
     เขากะจะวางรูปใบนั้นไว้ที่เดิมแล้ว ถ้าเขาไม่เห็นสมุดหนาๆเล่มสีแดงเรียบๆ ที่วางอยู่ในลิ้นชักเสียก่อน
 
     ไม่รอช้า มีหรือที่จะไม่เปิดออกมาดู ดีโน่รีบหยิบขึ้นมาเปิดผ่านๆทันที ถึงเขาจะไม่ได้ตั้งใจอ่าน แต่บางสิ่งบางอย่างที่ปรากฏในสมุดเล่มนั้นที่เขาเปิดผ่านๆก็ทำให้เขาถึงกับอึ้ง
“เคียวยะ…”
“นี่นาย… ทำถึงขนาดนี้เชียวหรอ…”
 
 
 









=============================================

Talk !!

สวัสดีค่าแล้วก็ Happy new years รีดเดอร์ทุกท่าน !
วันนี้ได้ฤกษ์งามยามดีเลยมาอัพให้หายคิดถึงกันเล่น เดี๋ยวฟิคจะร้าง 5555

อ๊ะ ! ในตอนที่ 33 นั่น ! จะเป็นจุดเปลี่ยนหรือไม่
เมื่อฮิจังที่กำลังรู้สึกเสียใจกับคำพูดที่ได้พูดออกไปนั้น อยากที่จะกลับอิตาลี
'พร้อมกับดีโน่' ความตั้งใจและแน่วแน่จึงทำให้ดีโน่ต้องยอมตกลง

แต่ !!
อะไรคือสิ่งที่ดีโน่ตกใจ
อะไรคือสิ่งที่ฮิบาริซ่อนเอาไว้ภายใต้สมุดไดอารี่เล่มนั้น

แล้วนี่จะทำให้สมการเปลี่ยนรึไหม ?
ยามาโมโตะจะต้องจากลากับฮิบาริจริงๆงั้นหรือ ?
มาติดตามลุ้นกันได้ในตอนที่ 34 เร็วๆนี้ !!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

1,427 ความคิดเห็น

  1. #1384 M M (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 23:13
    เห้ย ดีโน่อ่านด้วยคนดิ//ชะโงกมอง
    #1384
    0
  2. วันที่ 4 พฤศจิกายน 2555 / 13:59
    มันคืออะร้าย!!!!!!!!!!!!!!!
    #1329
    0
  3. วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2555 / 23:13
    อ๊ากกกก เศร้าาาา

    รีบอีพนะคะไรเตอร์ ดีโน่ไปเห็นอะไรเข้าอ่ะ อยากรู้!!!
    #1218
    0
  4. #1217 [CHaAiM810] (@chaaimm) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2555 / 15:12
    ตกลงเฮียโน่เห็นอะไรอ่ะขออ่านด้วยยยย~
    #1217
    0
  5. #1199 ฺBlezzai (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2555 / 22:44
    อ๊า!! อัพแล้วๆๆๆ //ดีใจน้ำตาไหลพราก
    #1199
    0
  6. #1198 PlayBoy (@rarola-14) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 24 มกราคม 2555 / 21:07
     อยากอ่านไดอารี่เล่มนั้นจังงงงงงง
    #1198
    0
  7. #1158 Hima-chan (@rockandling) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 20 มกราคม 2555 / 12:23
    นะ ในที่สุด...//น้ำตาไหลพราก
    ในที่สุดฟิคนี้ก็อัพ!!! T^T!!
    แต่จบได้คาใจมากอ่ะ T^T สมุดเล่มนั้นมันมีอารายยยย~
    ยามะรีบกลับมาง้อฮิสิฟะ เดี๋ยวจับฆ่าหมกส้วมซะเลย - -*
    #1158
    0
  8. วันที่ 8 มกราคม 2555 / 13:42
     ไรเตอร์หายไปนาน(มาก) แต่พอมาลงต่อสนุกมาก แล้วเศร้ามากด้วย ฮือๆๆๆ นี่มัน d18 หรือ 8018 กันแน่ค้าาาาาาาาาาาาาา
    แต่แอบสะใจที่ฮิจะหนียามะไปอิตาลี<<<,ชั่ว           ดีโน่เจอสมุดอะไรอ่ะ?อยากอ่านๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    ไรเตอร์อัพต่อเร็วๆน้าาาาาาาาาาา
    #1157
    0
  9. #1156 Millsu!! (@ss50188) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 21:01
     เฮ้ย!~ นี่มัน 8018 ไม่ใช่เหรอแล้วทำไมมันจะเป็น D18 ง่าาา
    ><  มาอัพต่อเร็วๆน้าาา 
    #1156
    0
  10. #1155 8018 Ti Amo (@teamohibari) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 15:46
    โอ้ววววว TOT
    พี่ไอซ์อัพแล้ว
    น้ำตาแทบไหล
    ทำไมดีโน่กับท่านฮิถึงน่าสงสารเพียงนี้
    ยามะ แกรีบจำได้ซักที T^T ท่านฮฺจะไปอิตาลีแล้วนะ!

    Happy New Years นะคะพี่ไอซ์ ^O^
    อัพฟิคไวๆนะ >_<
    #1155
    0
  11. #1154 Hiba Yama (@giphana) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 19:14
    อย่าเปลี่ยนสมการนะผมขอละ((แต่กว่าไรเตอจะมาอัพนี่นานเนอะ-*-))  รีบมาแต่งต่อนะไม่งั้นผมไม่ติดตาม -*-

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 2 มกราคม 2555 / 19:20
    #1154
    0
  12. #1153 vongola-8018 (@vomgola80) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 14:48
     ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    มันต้อง 8018 สิ!!!!
    ไม่เอา D18 สวดๆๆ//โดนโบก
    เเล้วท่านฮิจะไปอิตาลีกับดีโน่ไมอ่ะ
    อยู่กับยามะคุงนี่เเหละ
    #1153
    0
  13. #1152 [o]...Three..zZ (@lovepe-ng) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 12:37
    No ! <br />
    อย่าเปลี่ยนสมการนะไรเตอร์ ขอร้อง กิกิ , tt'
    #1152
    0
  14. #1151 Prangseob - (@garbang) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 04:25
    เห .. สมุดไดอารี่เล่มนั้นมันมีอะไรกันนะ ?!
    อยากรู้แล้วอ่า รีบมาอัพต่อเร็วๆนะไรเตอร์ >O<~
    #1151
    0
  15. #1150 Miniazhi (@miniazhi) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 00:54
    ในที่สุดไรท์เตอร์ก็มาอัพ จุดพลุฉลองๆ ^^

    อยากรู้จังว่าดีโน่เห็นอะไร

    มาอัพต่อเร็วๆนะคะ ^^
    #1150
    0
  16. #1149 Fun_Hyoyeon (@funny16) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 มกราคม 2555 / 23:30
    คิดถึงจังเลยๆๆๆๆๆ

    ตอนนี้ชักเข้าข้างดีโน่แล้วสิฉัน
    #1149
    0
  17. #1148 cherryblossom (@waranya21) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 มกราคม 2555 / 20:41
     อัพต่อน้าค้าาาา  สนุกมากๆเลยค่ะต้อนรับปีใหม่พอดีเลยเน้อ

    ปล.แอบลุ้นหนัก
    #1148
    0
  18. #1147 fan_noname-kolonello (@ravi-pear) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 มกราคม 2555 / 20:05
     ว่าเเต่ไรเตอร์หายไปนานเลยอ่ะ -0- เเต่ฟิคหนุกมากน่าสนใจซะเเล้วสิ*0* อัพเร็วๆน้า ลุ้นๆๆ
    #1147
    0
  19. #1146 ~BlacKy FamE~ (@frtghy007) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 มกราคม 2555 / 19:36
     โอ๊ว บอกทีนี่มันฟิคคู่ไหน 

    8018 รึว่า D18 ชักจะงงไปกับพี่ไอซ์แล้วนะเนี่ย =_=;;
    แต่หวัดดีปีใหม่ฟิคนี้ละกันเนอะ 
    แล้วรีบๆอัพเนอะ อารมณ์ค้าง T^T
    #1146
    0