[8018]-Smiley Face Necklace ความรักที่ต้องแปรเปลี่ยน

ตอนที่ 41 : ::+::-Chapter : 35 -รูปถ่ายและไดอารี่-::+::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 469
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    20 พ.ค. 55

Title: Smiley Face Necklace ความรักที่ต้องแปรเปลี่ยน
Author: Near_zAA
Chapter: 35 – รูปถ่ายและไดอารี่
Pairing: Yamamoto x Hibari [8018]
Rating: R13 
Warning: Yaoi 
Genre(s):  Drama / 
............................................................................................
 
::Chapter 35 :: รูปถ่ายและไดอารี่ ::
 
 
 
 
                “ผมมาหายามาโมโตะ ทาเคชิครับ”
          เรือนผมสีทองเอ่ยปากถึงชื่อลูกชายของตัวเองขึ้นมา ทำให้สึโยชิถึงกับบางอ้อ เข้าใจว่าคนที่อยู่ตรงหน้าต้องเป็นคนรู้จักกับทาเคชิลูกของตัวเอง
“อ่อ ! เดี๋ยวลุงไปเรียกเจ้าทาเคชิมันก่อนนะ รอนี่ก่อนนะ”
“รบกวนด้วยนะครับ”
    
     ชายแก่ค่อยๆเดินตรงขึ้นบันไดไปเพื่อเคาะประตูเรียกบุคคลเจ้าของห้องที่น่าจะกำลังนอนคิดอะไรเคร่งเครียดอยู่
ก๊อก ก๊อก ก๊อก !!
“ทาเคชิเอ้ย !!”
     ยามาโมโตะที่กำลังนอนคิดถึงเรื่องราวต่างๆเกี่ยวกับฮิบาริที่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูพร้อมกับเสียงเรียกของพ่อของเขา ถึงกับสะดุ้งโหย่งขึ้นมานั่งด้วยความตกใจทันที
“ค…ครับ ว่าไงฮะพ่อ!”
“มีคนมาขอพบแกน่ะ”
…มีคนมาขอพบ ?...
“ใครน่ะพ่อ ใช่ฮิบาริรึเปล่า”
“ไม่ใช่หนูเคียวยะหรอก พ่อก็ไม่ได้ถามชื่อ รู้สึกจะเป็นชาวต่างชาติผมสีทองๆตัวสูงๆน่ะ”
ผู้ชายชาวต่างชาติ ผมสีทอง ตัวสูงๆ อย่าบอกนะว่า
 
     ร่างสูงรีบเด้งตัวออกจากเตียงเดินตรงไปประตูและรีบลงไปข้างล่างพร้อมกับพ่อของเขา เขาภาวนาว่าคนที่มาหาเขาจะไม่ใช่คนที่เขาคิดเอาไว้ แต่ว่า…
“ค…คุณดีโน่”
เรือนผมสีทอง ใบหน้าแบบฝรั่งนี่ไม่ใช่ใครอื่นเลย คุณดีโน่ที่เพิ่งต่อยหน้าเขาให้เป็นแผลช้ำขนาดนี้
   เมื่อคนที่ยืนรออยู่ เห็นคนที่ตนอยากจะพบทำตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เขาก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายคงกำลังกลัวว่าเขาจะตามมาทำร้ายต่อ
“ว่างไปคุยกันข้างนอกไหม”
“อะ…เอ่อ…”
“ฉันไม่ได้มาทำร้ายนายหรอกน่า”
“แหะๆ โอเค”
ว่าแล้วยามาโมโตะก็ก้าวเท้าที่ค่อนข้างสั่นเกรงกลัวออกไปตามดีโน่
 
 
          เมื่อทั้งสองได้ออกมายืนข้างนอก บรรยากาศมืดสลัว มีเพียงเสียงไฟจากหน้าบ้านของยามาโมโตะเท่านั้นที่ยังพอทำให้เกิดความสว่างไสวได้
          คนที่เดินออกมาก่อนได้ใช้หลังพิงเข้ากับผนังบ้านของอีกคนพลางใช้มือซุกในกระเป๋าเสื้อโค้ดตัวโปรดของตน ส่วนคนทีเดินตามหลังมาก็มัวแต่ทำหน้าเจื่อนๆบ่งบอกถึงความเกร็ง
“เฮ้อ !...”
เสียงถอนหายใจยาวของเรือนผมสีทองดังออกมา เพื่อเป็นการเปิดประโยคสนทนาในค่ำวันนี้
“ก่อนอื่นฉันต้องขอโทษนายด้วยนะที่เมื่อวันก่อนฉันเผลอไปต่อยนาย”
“ไม่เป็นไรหรอก ฉันก็มีส่วนผิดเหมือนกัน…ผิดมากด้วย”
     สายตาที่แสดงถึงความรู้สึกผิดของยามาโมโตะ ทำให้ดีโน่ต้องถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆยิ้มรูปภาพใบหนึ่งในกระเป๋าเสื้อโค้ดของตัวเองมาโชว์ให้อีกฝ่ายดู
“ฉันไม่รู้นายจะจำได้ไหม แต่ฉันไปเจอรูปใบนี้ในห้องของเคียวยะมา”
 
   เรือนผมสีดำยื่นมือไปรับรูปจากอีกฝ่ายมาไว้ในมือ และตนก็ต้องตกใจเมื่อได้เห็นตัวเขาและฮิบาริในรูปทำท่าถ่ายรูปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขอยู่กลางชายหาดที่ไหนสักแห่งหนึ่ง
“รูปนี่มัน…”
“ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าพวกนายไปเที่ยวที่ไหนกันมา”
“…”
“แต่ดูจากในรูปแล้วนั่นคงเป็นความทรงจำที่น่าจดจำทีเดียว”
จี๊ด !!
“โอ้ย !”
“เป็นอะไรรึเปล่ายามาโมโตะ”
 
     จู่ๆร่างที่กำลังยืนมองรูปภาพนั่นก็ต้องลงไปนั่งยองๆกุมขมับตัวเองอีกครั้ง เมื่อเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังแล่นเข้ามาทำให้เขาปวดประสาทไปหมด
…ทำไมมันถึงปวดหัวแบบนี้…
…ทำไมเวลาที่เขาพยายามจะคิดอะไร มันถึงคิดไม่ออกนะ…
…ทำไมมันเจ็บปวดทรมานเหลือเกิน…
…การรื้อฟื้นความทรงจำเนี่ย…
“ยามาโมโตะ!”
“…”
“เฮ้! ยามาโมโตะ!”
“ห…หา”
“ไม่เป็นอะไรนะ สีหน้านายดูไม่ดีเลย”
“แหะๆ ไม่เป็นอะไรหรอก พอดีเผลอไปนึกถึงอะไรบางอย่างน่ะ”
 
          รอยยิ้มและเสียงหัวเราะแหย่ๆจากปากของนัยน์ตาดวงโตไม่อาจทำให้คนที่ยืนมองเหตุการณ์เมื่อสักครู่หายห่วงได้ เพราะตอนนี้สีหน้าของอีกฝ่ายดูเสียมาก
แต่เขาก็จะมามัวห่วงเรื่องแบบนี้ไม่ได้
เขามีหน้าที่ที่จะต้องทำให้เสร็จในคืนนี้ !
     ว่าแล้วตัวเองก็รีบควักสมุดเล่มหนาสีแดงอีกเล่มหนึ่งออกมาจากภายในเสื้อโค้ดของตน แล้วยื่นให้กับอีกคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า
“นี่เป็นสมุดอีกเล่มที่ฉันไปเจอมันในลิ้นชักห้องของเคียวยะ”
“ฮิบาริน่ะหรอ…”
“ฉันว่าบางทีมันอาจจะทำให้นายจำอะไรได้บ้าง”
“ฮิบาริ..”
“แต่อย่าเพิ่งเปิดอ่านตอนนี้นะ”
“…?”
“เอาไปเปิดอ่านข้างบนเถอะ… ฉันกลับละ”
“อะ…อ้าว”
 
          ไม่ทันจะได้คุยอะไรมาก คนที่เดินเข้ามาหาเขาก็หันหลังเดินตรงไปเปิดประตูรถสปอตคันสีแดงที่จอดไว้หน้าบ้านของเขา ขณะที่ยามาโมโตะกำลังจะเข้าบ้านไป ก็ถูกเรียกดักไว้เสียก่อน
“เดี๋ยวยามาโมโตะฉันลืมบอกไป”
“หา?”
“พรุ่งนี้ฉันจะพาเคียวยะกลับอิตาลี”
…กลับอิตาลี?...
“…”
“เครืองออกเวลา 10.00 น.”
“…”
“ฉันหวังว่าพอนายได้อ่านสมุดเล่มนั้นจะพอทำให้นึกอะไรออกบ้างนะ”
“…”
“ฉันช่วยนายได้เพียงเท่านี้แหละ นอกนั้น… ก็คงปล่อยมันไปตามโชคชะตา ว่าท้ายที่สุดนายและเคียวยะจะได้กลับมาคู่กันรึเปล่า”
“คุณดีโน่…”
“ฉันไปล่ะ”
          สายตาของร่างสูงได้มองรถสปอตสีแดงที่ค่อยๆเคลื่อนย้ายออกไปจนลับสายตา แววตาของเขาจ้องมองไปที่สมุดเล่มสีแดงและรูปถ่ายไว้ตลอด จนกระทั่งขึ้นไปบนห้องของตนเอง
 
 
          เมื่อไปถึงบนห้อง
          เขาได้ทิ้งตัวเองลงกับเตียงเขากำสร้อยที่ตนแขวนไว้กับคอแน่น ลมหายแผ่วๆของเขากำลังบ่งบอกถึงอาการตื่นเต้นกับสิ่งที่เขาได้รับมา
…สมุดเล่มสีแดง…
…ฮิบาริเขียนอะไรไว้นะ…
 
   ว่าแล้วตนก็เด้งตัวขึ้นมาเพื่อที่จะเปิดสมุดปริศนานั่น ที่คุณดีโน่ได้สั่งไว้ว่าให้เขาเปิดเมื่อเข้ามาในบ้าน แถมยังบอกไว้ด้วยว่า
‘อาจจะพอทำให้นึกอะไรออกบ้าง’
 
     เมื่อร่างสูงเปิดสมุดเล่มนั่น ก็พบกับลายมือของฮิบาริที่เขาจำได้ และเนื้อหาต่างๆมากมายที่ลงวันที่เอาไว้เรียบร้อย นั่นพอจะทำให้เขาเดาได้ว่า
…มันคือไดอารี่…
…ไดอารี่ที่ฮิบาริเขียน!...
 
   ไม่รู้อะไรดลใจขณะที่กำลังเปิดอยู่ ต้องมาหยุดอยู่กับหน้าหน้าหนึ่ง ดวงตาของเขาค่อยๆกวาดสายตาอ่านสิ่งที่คนตัวเล็กเขียนทุกบรรทัดอย่างตั้งใจ
 
‘วันที่ xx/xx/xxxx
          ฉันกับเจ้าสัตว์กินพืชตัวโตได้ตั๋วฟรีไปเที่ยวที่เกาะโบลาโบล่า ตอนแรกฉันก็ไม่ได้อยากไปหรอกเพราเห็นแก่ของฟรีหรอกนะ -_- เมื่อไปถึงเจ้าสัตว์งี่เง่านั่นก็ถอดเสื้อออกมาทันที แถมยังถอดต่อหน้าต่อตาฉันด้วย [ไม่รู้ว่าจะถอดทำไมนะ!] แววตาของเจ้านั้นส่งมาชักชวนให้ฉันถอดด้วยเพื่อจะไปเล่นน้ำ แต่ฉันไม่มีอารมณ์จะมาเล่นน้ำหรอกนะ ไม่ช้าเจ้านั่นก็เดินตรงเข้ามาเพื่อที่จะขืนใจฉัน สัมผัสที่เจ้าสัตว์กินพืชเอื้อมมือเข้ามาสวมกอดฉันที่ด้านหลัง ทำเอาหัวใจของฉันเต้นไม่เป็นจังหวะเลย ฉันรู้สึกร้อนๆบริเวณใบหน้า [ไม่สิ ! ฉันจะไปหลงคารมเจ้าบ้านี่ไม่ได้นะ!] แต่ไม่ทันเสียแล้ว ฉันไม่สามารถตั้งสติได้เลย โชคดีที่บริกรคนนั่นเข้ามาทัน ฉันเลยรอดพ้นจากบรรยากาศชวนให้เคลิ้มนี่
          ตกเย็น เจ้าบ้านั่นพยายามป้อนข้าวฉัน ตอนแรกฉันไม่อยากที่จะยอมมันหรอกนะ แต่เพราะโดนบังคับตั้งหากล่ะ [ฉันบอกให้ก็ได้ว่าเพราะสายตาออดอ้อนของนาย ! ชิ!] และแล้วฉันก็ถูกเจ้าสัตว์กินพืชตัวโตบังคับให้เล่นเกม ฉันไม่อยากเล่นหรอกนะ แต่ต้องยอม [ยอมทำไมไม่รู้] สุดท้ายฉันก็เป็นผู้ชนะ ฉันมีความสุขมากอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ทำไมฉันต้องยิ้มออกมาด้วยขณะเขียนไดอารี่นี่ไป เฮ้อ ~ วันนี้พอแต่เพียงเท่านี้ เพราะเจ้าบ้านั่นเรียกให้ฉันไปนอนแล้ว เดี๋ยวมันจะสงสัย โอยาซุมิ …’
 
     เมื่ออ่านบันทึกประจำของหน้านี้จบ ยามาโมโตะถึงกับแปลกใจที่ร่างบางจดจำเรื่องราวต่างๆได้แถมยังบันทึกใส่ไดอารี่อีก
…เกาโบลาโบล่างั้นหรอ…
…หรือว่า ! ในรูปนี้…
 
          ยามาโมโตะรีบหยิบรูปถ่ายใบนั้นที่ตนไปเที่ยวกับฮิบาริขึ้นมาดูใหม่ รูปที่เขาโอบไหล่ข้างซ้ายของคนข้างๆ รอยยิ้มกว้างของตัวเขา พร้อมกับมือที่ชูสองนิ้ว ส่วนอีกคนที่เมินหน้าไปทางอื่นพลางชูสองนิ้วเช่นกัน
…เขาว่าเขารู้สึกคุ้นๆนะ…
‘ฮ่าๆ ไม่ใช่ผู้หญิงหรอกครับแฟนผมเป็นผู้ชายตั้งหาก ^^’
‘ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ! เจ้าสัตว์กินพืช !’
 
‘ฮิบาริยื่นมือมาหน่อยสิ’
‘ทำไมฉันต้องทำตามคำสั่งนาย’
‘เอาเถอะน่า !’
‘เจ้าสัตว์กินพืชตัวโต !’
‘ฮ่าๆๆ อย่าโกรธกันเลยนะ ฉันแค่อยากให้นายเก็บไว้เท่านั้นเอง ^^’
 
จี๊ด !...
 
“โอ้ย !!”
ร่างสูงกุมศีรษะของตัวเองอีกรอบ เมื่อภาพเหตุการณ์ในอดีตแล่นเข้ามาในหัวของเขาอีกครั้ง เขาพอจำได้ลางๆเท่านั้น ว่าเขาเคยพูดประโยคต่างๆนั้นกับฮิบาริ แต่ทำไม
…เขาถึงยังไม่รู้สึกตัวสักทีว่าเขารักฮิบาริ…
…เขาแค่จำได้ว่าเขาเคยพูดประโยคต่างๆนั่นกับฮิบาริ…
…แต่ความรู้สึกของเขามันยังไม่แน่ชัดเท่าที่ควร…
…ทั้งๆที่เขารู้สึกเสียใจ รู้ทรมานหัวใจ…
…แต่ทำไมเขาถึงไม่กล้ารู้สึกว่าเขา ‘รัก’ ฮิบารินะ…
…ทำไมเขาถึงไม่กล้าคิดแบบนั้น…
 
…หรือเป็นเพราะเขากำลังพยายามปฏิเสธ…
…หรือเพราะเขายังพยายามไม่พอ…
 
 
พยายามที่จะระลึกให้ได้อีกครั้ง
ว่าเขา ‘รัก’ ฮิบาริมากเพียงใด …







=============================================

Talk !!

กราบสวัสดีรีดเดอร์ที่น่ารักค่า ไอซ์กลับมาอัพแล้ว (_ _lll)  #หลบตีน
ขอโทษที่หายไปนานนะคะ ช่วงนี้ไม่ค่อยว่างแต่งต่อเลย
ยิ่งใกล้จบยิ่งขิ้เกียจ  #โดนเตะ

วันนี้เป็นฤกษ์งามยามดีเพราะไรเตอร์มอบตัวเสร็จพอดีเลยได้โอกาสมาอัพ =w=
สำหรับตอนนี้ ~ ยามะของเราเริ่มที่จะค่อยๆจดจำฮิจังได้แล้ววววว
เพราะสมุดไดอารี่นั่น..ทำให้ยามะคุงซาบซึ้งมาก

แต่เครดิตความดีความชอบนี้ก็ต้องยกให้กับดีโน่นะคะ
เป็นพระรองที่ดีมากกกกกกก TwT  ((หลงรักจัง))((แต่งเองชอบเอง))

สำหรับเรื่องราวต่อไปจะเป็นยังไงนั้น
ยามะคุงจะจำเรื่องของฮิจังได้หรือไม่ ต้องติดตามกันต่อไปนะคะ ~~

อ๋อ !
เม้นวันละนิดชีวิตคงไม่ตาย -///-
Thx. ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

1,427 ความคิดเห็น

  1. #1396 monster (@vomgola80) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 18 เมษายน 2556 / 16:56
    ขอบคุณดีโน่มากๆ ทีนี้ก็เหลือเเต่ ยามาโมโตะ ละเน้อ สู้ๆ
    #1396
    0
  2. #1386 M M (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 23:21
    โอ้ ฮิบาริรักยามาโมโตะขนาดนี้ นายต้องรีบจำเรื่องทั้งหมดให้ได้น่ะยามาโมโตะ
    #1386
    0
  3. วันที่ 4 พฤศจิกายน 2555 / 14:21
    นึกให้ออกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ >O<
    #1331
    0
  4. #1286 ~BlacKy FamE~ (@frtghy007) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2555 / 12:21
     ดีโน่.. นายช่างเป็นคนดี มากๆรุยย >,<
    ยามะรีบๆนึกได้แล้วลูก ฮิจังจะไปแล้วนะ
    #1286
    0
  5. #1281 โอริกามิไนซ์♥ (@hibari8018) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2555 / 19:13

    ถ้าเราเป็นดีโน่นะไม่ทำแบบนี้หรอกหึๆ

    จะเอากลับอิตาลี่แบบไม่พูดไม่จาอะไรเลย (หัวเระาชั่วร้าย) /// ดาบเฉาะหัว

    อ่านแล้วน้ำตาจะไหลนึกถึงสิ่งเล็กๆที่เรียกว่ารักเลยอ่ะTT

    #1281
    0
  6. #1278 [CHaAiM810] (@chaaimm) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2555 / 17:59
    ดีโน่~เป็นคนดีจริงๆเลย ซาบซึ้ง~
    นึกให้ออกเร็วๆนะยามะท่านฮิจะไปแล้ว
    #1278
    0
  7. #1275 8018 Ti Amo (@teamohibari) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2555 / 19:30
    ยะ แกรับๆคิดให้ออกเลย T^T
    ท่านฮฺจะไปอิตาลีกับโน่แล้ว TOT
    #1275
    0
  8. #1273 Last color (@waranya21) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2555 / 17:38
    ดีโน่พ่อพระจังเลยวุ้ย-
    #1273
    0
  9. #1271 Fun_Hyoyeon (@funny16) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2555 / 17:17
    ดีโน่เป็นคนดีที่สุดเลย
    #1271
    0
  10. #1266 NePTunE PluS (@froggyjune) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2555 / 21:54
    อั้ยย่ะ!! ดีโน่คนดี~~~ พ่อคนดีพ่อแสนดี ดีเลิศประเสริฐศรี~~~ //เพ้อ

    จำได้เร็วๆสิยามะ ถ้าไม่ทันระวังจะไม่ได้เจอกันนะ TT อิตาลีเชียวนา~~

    รอคุณพี่อัพๆๆ :D
    #1266
    0