อาณาเขตต้องห้ามของมิลล่า:3

ตอนที่ 30 : Death Screen SS.2 :1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 เม.ย. 57

ผู้ถูกแขวนคอคืนที่ 1:มิยาบาซะ เรียวจิ

“อืมๆเหยื่อรายแรกของผมคือเรียวจิโอเน่ซังเหรอเนี่ย- -”

ร่างของเด็กชายวัย 12 สวมหมวกแพนด้าเอ่ยพึมพำเบาๆพล่างมองไปที่ไอพอดแสดงผลของการโหวตครั้งแรกออกมา ไนท์หาวเบาๆอย่างเบื่อหน่ายบวกกับเพราะเมื่อคืนเขาแทบไม่ได้นอนเพราะโดนรุ่นพี่จากทางเบื้องบนสวดยับจนหูชา มือเล็กขยี้กลุ่มไหมสีอเมทิสต์บนหัวของตนจนยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงพล่างโยกหัวไปมาสักพักแล้วจึงวางไอพอดลงที่เตียงของตนแล้วเดินออกไปสะสางงานที่ต้องทำ

ก๊อก!ก๊อก!

ไนท์ยืนเคาะประตูอยู่ตรงหน้าห้องของมิยาบาซะ เรียวจิ แล้วก็ต้องถอนหายใจ.....เพราะว่าคะแนนโหวตที่เทมาให้เขาอย่างล้นทะลัก ไม่แปลกที่เขาจะล็อคประตู มือของไนท์ที่กำลังจะทำการสะเดาะกลอนกุญแจห้องหยุดชะงัก เสียงของเด็กชายเอ่ยขึ้นอย่างเย็นเรียบ

หนีไปแล้วสินะครับ...

……………………………………….

หลังจากที่ไนท์เดินตัดอาคารมาสักพักร่างของเด็กชายมาหยุดอยู่หน้าโกดังเก่าของเกาะ ไนท์ได้แต่จำใจพลักประตูเปิดเข้าไปอย่างไม่เต็มใจนัก...เพราะโกดังเก่านี้ฝุ่นเยอะยิ่งกว่าอะไรดี กลิ่นเหม็นอับก็ลอยไปทั่ว ไหนจะเป็นโกดังแห่งนี้ของวางระเกะระกะมีที่ให้ซ่อนตัวเยอะอีก

“มางานแรกก็สร้างปัญหาให้ผมเลยนะครับ…”

เจ้าตัวทำได้แค่บ่นอุบอิบเบาๆแต่ในเมื่อทางเบื้องบนให้งานเขามาแล้วทำไงได้!

ริมฝีปากของเด็กชายแยกยิ้มแสยะเลือดเย็นก่อนจะเดินตามหา

เน่ๆ....เรียวจิโอเน่ซัง..ไปซ่อนอยู่ไหนเหรอครับ...อย่าซ่อนเลยยังไงก็หนีไม่พ้นหรอก...”

แกร๊ก!

เสียงข้าวของขยับดังขึ้นจากด้านหลังไนท์หันขวับไปหาต้นเสียง ก่อนจะโยกตัวหลบคมมีดที่หมายจะมาแทงปลิดชิวตเขาอย่างสบายๆ ตาสีม่วงฉายแววเลือดเย็นก่อนจะหยิบของบางอย่างที่ซ่อนไหวในกระเป๋ากางเกงของเขา

ปัง!!

เสียงของกระสุนดังขึ้นตามมาด้วยแผลบนขาของเรียวจิ มีดในมือที่เรียวจิเอามาปกป้องตัวเอาสั่นเทาและล่วงลงพื้น ไนท์ยิ้มร่าก่อนจะวิ่งไปหาเหยื่อรายแรกของเขาอย่างสดใส แล้วจัดการนำมีดที่ตกลงสู่พื้นแทงเข้าท้องของผู้ที่หมายจะแทงตนเมื่อครู่ เลือดสีแดงไหลออกมาจากปากแผลตามมาด้วยเสียงกรีดร้อง

อ๊ากกก!!เจ็บ...หยุดนะ”

ฉึก!ฉึก!ฉึก!ซวก...

คมมีดโดนกระหน่ำแทงลงบนร่างของเรียวจิไม่หยุด ไนท์ในตอนนี้แทบไม่เหลือเค้าของเด็กน้อยไร้เดียงสาอยู่เลย เพราะร่างที่กำลังสังหารเรียวจิอยู่...มองยังไงก็คือเด็กวิปริต ปีศาจในคราบมนุษย์ชัดๆ

อ้าวๆไม่หายใจแล้วแฮะ..

ไนท์มองร่างของเรียวจิที่แน่นิ่งสลับกับเนื้อตัวของตนเองที่โดนย้อมไปด้วยสิแดงฉานก่อนจะหัวเราะออกมา

คิกๆตายแล้วล่ะ..ตายแล้วล่ะ สนุกจัง..สนุกจังเลย..ว่าแต่จะกำจัดศพยังไงน้าคิกๆฮะๆ อ๊ะ!รู้แล้ว...

……………………………………….

เพราะโกดังเก่าอยู่ไม่ห่างจากโขดหินสูงของเกาะมานักทำให้ต่อให้เป็นเด็กอย่างไนท์ก็พอจะลากมาได้ ไนท์มองคลื่นทะเลแรงที่ซัดโขดหินแล้วสวมรอยยิ้มบนใบหน้าก่อนจะปล่อยร่างเรียวจิลงไป

เอามื้อดึกมาให้ครับ....กลิ่นเลือดแรงขนาดนี้อีกสักพักคงจะ..เอ๋?มากันแล้วแฮะ

ไนท์จ้องมองร่างของเรียวจิที่ค่อยๆโดนฉลามฉีกร่างเป็นชิ้นๆเพื่อเป็นอาหารก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆ

สำเร็จไปหนึ่งงาน..คุณฉลามหวังว่าจะชอบอาหารที่ผมเอามาให้นะครับ...

 

 

 

 

ผู้ถูกกินคืนที่ 1:คิโรคิคาวะ โช

ในยามค่ำคืนแรกของเกม มีผู้เล่นคนหนึ่งนอนไม่หลับ เรือนผมทรงทวินเทลสีดำพริ้วไปตามลมโชถอนหายใจเบาๆและนั่งลงตรงที่นั่งหน้าป้อมปราการ

“อะไรกัน?เธอนอนไม่หลับเหรอ?”

ร่างของบุคคลคนๆหนึ่งเดินเข้ามานั่งข้างๆโช เธอยิ้มตอบให้บุคคลคนๆนั้นและเอ่ยขึ้น

ค่ะ...ฉันนอนไม่หลับ...ไม่อยากสงสัยใครในเกมนี้เลย..

โชยิ้มแห้งๆแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ

“หืม…..งั้นเหรอ?.....อย่าคิดมากเลยน่ะ!ทุกอย่างมันจะเรียบร้อยแน่ๆนะ?

ขอบคุณค่ะ....จะว่าไปคุณไม่นอนเหร...อ๊อก!!

เสียงของโชขาดหาย เพราะตอนนี้เธอโดนบุคคลที่เข้ามาคุยอย่างเป็นมิตรกำลังใช้เชือดหนารัดคออยู่ ร่างเล็กกระตุกเกร็งเพราะร่างกายขาดอากาศหายใจ พยายามด้นรนหาทางรอดจนสลัดตัวหลุดมาได้

ไม่น่าเชื่อว่าคุณจะเป็นหมาป่า...

เด็กสาวเอ่ยก่อนจะพยายามคลานหาทางหนี แต่ก็โดนหมาป่ากระชากผมเอาไว้ซะก่อน ร่างสูงของหมาป่าขึ้นคล่อมร่างของโชและบีบคอของเด็กสาว คอบางของเริ่มเป็นรอยม่วงจากแรงบีบ ใบหน้าซีดพยายามดิ้นรนเนื่องจากขาดอากาศหายใจ  เด็กสาวอ้าปากกว้าง ดวงตาเหลือกขึ้นมองเพดานและทุกอย่างก็จบลงเมื่อร่างของคิโรคิซาวะ โชแน่นิ่งไร้ลมหายใจ

“…เอาล่ะ...ที่เหลือก็จัดการศพสินะ..

ร่างของหมาป่าหิวกระหายแสยะยิ้มในความมืดก่อนจะอุ้มร่างของโชเพื่อไปจัดแจงศพ โดยให้ศพของโชอยู่ในสภาพโดนตรึงกางแขนอยู่กลางพนังหน้าป้อมปราการ ที่บริเวณอกถูกลิ่มขนาดใหญ่ตอกเอาไว้

ร่างของไนท์แอบมองเหตุการณ์ทุกอย่างตั้งแต่ตนจนจบและปรบมือให้ผู้เป็นหมาป่าเบาๆ

แปะ!แปะ!แปะ!

“เป็นการจัดศพที่เป็นศิลปะดีนะครับ…คุณหมาป่าขี้โกหก....

   

8 ความคิดเห็น