กุหลาบรัตติกาล (เฮอร์ไมโอนี่~~เดรโก)

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 18 การแสดงออก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 640
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    27 มี.ค. 59

แพนซี่ พาร์กินสัน เธอยืนส่งรอยยิ้มอันเยือกเย็นให้มัลฟอยที่ดูตกใจพอควรที่พบเธอ

 

“ไง เดรโก” แพนซี่ทักด้วยน้ำเสียงที่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ทุกอย่างไว้อย่างเต็มที่ มัลฟอยพยายามกลบเกลื่อนสีหน้าที่ดูตกอกตกใจของเขา ให้กลายเป็นเบื่อหน่ายแทน

 

“เธอมาทำไมที่นี่” เขาถามเสียงยานคาง “แล้วแครบกับกอยล์ ไม่ตามพวกมันมาด้วยล่ะ” แพนซี่เลิกคิ้ว ก่อนจะเหยียดยิ้มเยาะใส่มัลฟอย เธอเลื่อนเก้าอี้แล้วหย่อนตัวนั่งลงตรงข้ามเขา

 

“นั่นสิ ฉันน่าจะตามพวกงี่เง่ามาด้วย จะได้เห็นเต็มๆสองตา ว่าเธอมาเจอกับใคร” แพนซี่พูดทิ้งท้ายด้วยเสียงขู่ฟ่อราวกับงูที่โกรธจัดพร้อมจะพ่นพิษใส่เมื่อไหร่ก็ได้ “ฉันเห็นยัยเลือดสีโคลนเดินออกไปจากห้องสมุดเมื่อตะกี้ เธอมาเจอมันใช่มั้ย?” แพนซี่ถามโดยหวังคำตอบที่มัลฟอยจะบอกความจริง เธอกำลังจะต้อนเขาให้จนมุม เขาต้องยอมรับ





 

ความจริงแล้วแพนซี่แอบลุกตามหลังเขามาไม่นานหลังจากมัลฟอยลุกออกจากโต๊ะอาหาร แต่ก็ต้องพบกับปัญหาใหญ่นั่นก็คือแครบกับกอยล์ ทั้งสองคนลุกตามเธอขึ้นมาทันที แทนที่จะตามมัลฟอย อาจเป็นเพราะมัลฟอยหายไปโดยที่ทั้งสองคนไม่รู้ แล้วเมื่อขาดมัลฟอยไปทั้งคน แครบกับกอยล์ก็เลือกมาตามเธอแทน กว่าเธอจะหลอกให้แครบกับกอยล์ไปที่คุกใต้ดินได้ ก็ใช้เวลานานพอควรที่ทำให้เธอคลาดกับมัลฟอย เธอเริ่มคลำทาง และเสี่ยงดวงไปในที่ที่คิดว่ามัลฟอยจะไป แล้วในที่สุดก็มาจนถึงห้องสมุดที่เธอไม่คิดว่าคนอย่างมัลฟอยจะย่างกรายเข้าไป และเธอก็พบกับยัยเลือดสีโคลนที่เดินยิ้มระรื่นออกมาจากห้องสมุด แพนซี่อยากจะสาปหล่อนซะเดี๋ยวนั้น ถ้าไม่ติดว่าเธอไม่มีเวลามาเล่นตลก แต่อะไรก็ตามในท่าทีที่ดูมีความสุขของยัยเลือดสีโคลนนั้นทำให้แพนซี่หงุดหงิด จนเธอเริ่มคิดว่าภายในห้องสมุดนั้นมันมีอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า?

จนกระทั่งเธอเดินเข้าไป และเห็นเขา มัลฟอย นั่งอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วย... ถ้าตาเธอไม่ฝาด มันไม่แค่ความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขแต่เพียงอย่างเดียว  มันอาจรวมไปถึงความรัก อะไรที่ทำให้มัลฟอยดูตกอยู่ในภวังค์ความรักแบบที่เธอไม่เคยเห็นว่าเขามีให้ใคร ใบหน้าของเขาดูจะหล่อเหลาขึ้นมาถนัดตา ใบหน้านี้แหละที่เธอปรารถนาให้เขาแสดงให้เธอเห็นเพียงคนเดียว แต่มันไม่เป็นไปตามปรารถนา มันคือสิ่งที่ทำให้แพนซี่รู้สึกขมขื่นและปะติดปะต่อเรื่องทั้งหมด มัลฟอยมาเจอกับคนที่ทำให้เขาหลงรัก และในห้องสมุดนั้นไม่มีใครนอกจาก เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ เลือดสีโคลนที่เพิ่งเดินสวนกับเธอไป

 

“ว่ายังไง” แพนซี่เรียกสติคืน เธอถามซ้ำแบบคาดคั้น “เธอจะตอบฉันมั้ยว่าเธอมาเจอกับใคร”

“มันเรื่องอะไรของเธอ” มัลฟอยถามกลับ

“เพราะฉันเห็นไง ฉันเห็นยัยเลือดโสโครกนั่นเดินออกไป” แพนซี่ทำหน้าราวกับจะร้องไห้ มัลฟอยหัวเราะใส่อย่างดูถูก

“เธอเห็นยัยเลือดสีโคลนแล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน” เขาบอกเยาะๆ แพนซี่มีสีหน้าไม่เชื่ออย่างรุนแรง

 

“เธออย่ามาโกหกฉัน เดรโก ฉันไม่ได้โง่!” แพนซี่ตวาดแว้ด จนมาดามพินซ์กระแอมออกมาเสียงดัง เชิงเตือนว่าให้เธอหุบปากซะ มัลฟอยตาลุกวาวด้วยความโกรธ

“อย่ามาว่าฉันแบบนั้นนะ!” เขาตอกกลับ แม้จะลดเสียงลงแต่น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธจัด “เธอไม่เกี่ยวข้องอะไรกับฉันเลยแพนซี่ แล้วการที่เธอจะโง่หรือไม่โง่ ฉันก็ไม่เดือดร้อนเหมือนกัน”

 

“เดรโก!” แพนซี่สะอื้น เธอตั้งต้นร้องไห้ “ฉันรู้ เธอรักนังนั่น”

“พูดเพ้อเจ้อ” มัลฟอยบอกอย่างเบื่อหน่าย เขาพยายามทำสีหน้าให้แสดงออกมาว่าเขากำลังมองว่าสิ่งที่แพนซี่พูด เป็นเรื่องตลกร้ายที่สุดที่เขาเคยได้ยิน

“เธอ...กำลัง...โก...หก” แพนซี่เริ่มฟูมฟายเบาๆ โดยปกติแล้วเธอจะต้องกรีดร้องด้วยเสียงแหลมอันโหยหวนและนั่นอาจจะทำให้มาดามพินซ์จับเธอโยนออกไป ซึ่งเธอไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะต่อสู้กับยายแก่ร้ายกาจคนนั้น เธอกำลังรู้สึกใจสลาย และเธอรู้ว่ามัลฟอยกำลังแสดงละครตบตาเธอ เธอปักใจเชื่ออย่างจริงจังว่าเขากับยัยเลือดสีโคลนกำลังมีใจให้กันอยู่แน่ๆ

 

“เธอเป็นบ้าหรือไงแพนซี่” มัลฟอยถามอย่างใจร้าย “นั่งร้องไห้อย่างกับคนบ้า ในเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง”

“แต่มันเป็นเรื่อง เพราะเธอรักยัยเลือดสีโคลน”

“เธอมีหลักฐานอะไรว่าฉันรักยัยนั่น” มัลฟอยยิ้มเยาะ แพนซี่ไม่มีทางจับได้ถ้าเขาปฏิเสธอย่างหัวชนฝา ต่อให้เอาอะไรมางัดปากเขาก็ไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด แพนซี่ไม่ได้เห็นอะไรทั้งนั้นนอกจากเฮอร์ไมโอนี่เดินออกไปเท่านั้น แพนซี่ไม่มีวัน ไม่มืทางได้รู้...

 

“เธอถามหาหลักฐานหรอ...” แพนซี่เช็ดน้ำตา สูดน้ำมูกฟุดฟิด “นั่นต่างหากที่ฉันต้องเป็นคนถาม...”

“เธอหมายความว่ายังไง?” มัลฟอยถามด้วยความฉงน แพนซี่เริ่มยิ้มที่มุมปาก

“หลักฐานไงล่ะที่ฉันต้องการ”

 






                “ผู้หญิงนี่เข้าใจย๊าก.......ยาก” รอนพึมพำกับแฮร์รี่ ในคาบเรียนวิชาคาถาหลังจากเห็นเฮอร์ไมโอนี่เดินเข้ามาในชั้นเรียนของศาสตราจารย์ฟลิตวิกด้วยสีหน้าสดใส ดูเหมือนเธอจะลืมความโกรธที่มีต่อแฮร์รี่ไปเสียแล้ว แต่นั่นไม่ได้ทำให้แฮร์รี่รู้สึกดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย เพราะเขารู้ว่าการที่เฮอร์ไมโอนี่ลืมทุกสิ่งอย่างไป และร่าเริงอย่างผิดปกติ ก็คือเธอไปพบกับมัลฟอยมานั่นเอง เธอเสกคาถารื่นเริงได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ จนศาสตราจารย์ฟลิตวิกปรบมือหัวเราะร่าและเพิ่มคะแนนให้กับบ้านกริฟฟินดอร์ตั้ง 15 คะแนน เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มเขินๆ

“ไม่แปลกใจเลยถ้าเขาจะขอเธอแต่งงาน เฮอร์ไมโอนี่” รอนบอกขณะที่พวกเขากำลังเดินออกจากชั้นเรียน “ฟลิตวิกดูปลื้มเธออย่างกับอะไรดี”

 

“เธอก็ว่าไป โรนัลด์”เฮอร์ไมโอนี่พูดกลั้วหัวเราะ ดูไม่หงุดหงิดกับการกวนประสาทของรอนเท่าไหร่ จนเขาแปลกใจ แฮร์รี่เองก็ดูเงียบผิดปกติ เขาเหลือบมองดูเฮอร์ไมโอนี่แต่ไม่พูดอะไรสักนิดเดียว รอนจึงเริ่มตั้งคำถาม

“เธอโดนคาถารื่นเริงเข้าไปหรือไง แบบคาถาตีกลับอะไรประมาณนี้”

“เธอหมายความว่าไง” เฮอร์ไมโอนี่ถามเสียงใส พวกเขาเดินผ่านทางระเบียงที่จะนำไปสู่ประตูทางออกของปราสาท เพื่อจะเดินไปเรียนวิชาสัตว์วิเศษกับแฮกริดเป็นชั้นเรียนถัดไป

“ก็เธอยิ้มตลอดเวลา อย่างกับ...” รอนเริ่มหูแดงเล็กน้อย “อย่างกับคนมีความรัก” เขามองเฮอร์ไมโอนี่ที่ยังคงยิ้ม แก้มของเธอแดงทั้งสองข้าง ก่อนจะหัวเราะคิกคัก

 

“ตลกน่ารอน วันนี้อากาศดีใช่มั้ยล่ะ” เฮอร์ไมโอนี่บอกขณะที่พวกเขาผ่านประตูปราสาทและเดินไปตามทางเดินสนามหญ้า “แค่ฉันยิ้มก็ผิดด้วยหรอ” รอนส่ายหน้า

“มันก็ไม่ผิดหรอก... แค่เห็นว่าแปลกๆน่ะ โอ๊ะ! ให้ตายเถอะ นั่นพวกสลิธีริน” รอนหันไปเห็นพวกสลิธีรินกำลังเดินหัวเราะร่วนอยู่ไม่ไกลจากพวกเขาเท่าไหร่ เฮอร์ไมโอนี่และแฮร์รี่มองตาม แน่นอนว่าเดรโก มัลฟอยเป็นคนเดินนำพวกงี่เง่าทั้งหมดมา ราวกับเขาเป็นราชาที่ถูกบังคับมาเดินอยู่ท่ามกลางขบวนพาเหรด ทุกคนกำลังรื่นเริง แต่มัลฟอยดูเฉยเมย เฉยมากเสียจนดูขัดหูขัดตา แม้แต่เฮอร์ไมโอนี่ก็คิดอย่างนั้น เขาดูแปลกไป




 

                มัลฟอยเห็นสายตาของเฮอร์ไมโอนี่มองมา แต่เขากลับเบือนหน้าหนี หลบตา จนเฮอร์ไมโอนี่รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ เธอหันกลับมาแล้วสาวเท้าเดินต่อไปพร้อมๆกับรอนและแฮร์รี่ แม้รอยยิ้มบนใบหน้าจะหายไป โดยที่รอนไม่สังเกตเห็น พวกสลิธีรินบางคนเริ่มสะกิดกันและชี้ให้มัลฟอยดูที่พวกเขา

“เดรโก นั่นมันพอตเตอร์กับวีเซิ่ล” แครบตะโกน

“ยัยเลือดสีโคลนด้วย”

“พวกนอกคอก” เด็กสลิธีรินกำลังตะโกนล้อเลียน แฮร์รี่ รอน และเฮอร์ไมโอนี่อย่างสนุกปาก

 

“พวกยอดยี้งี่เง่า” รอนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน แฮร์รี่รีบดึงเสื้อคลุมรอนไว้ก่อนที่รอนจะหันกลับไปต่อล้อต่อเถียงกับพวกสลิธีริน

“วิสลีย์ กระเป๋าจะขาดแล้วนะ เปลี่ยนหน่อยมั้ย” มิลลิเซนต์ ถามด้วยเสียงอันดัง พาพวกเพื่อนๆของเธอหัวร่องอหาย รอนหน้าแดงพอๆกับสีผมของเขา แฮร์รี่ต้องห้ามตัวเองพอๆกับรอน เพื่อไม่ให้หันไปสาปใส่คนพวกนั้น หรือบางทีเขาอาจจะทำ ถ้าคนพวกนั้นเป็นแค่เดรโก มัลฟอยคนเดียว

 

“ฉันจะซื้อให้นายใหม่ก็ได้นะวิสลีย์ แต่ต้องจูบก้นฉันก่อน” กอยล์รีบเสริม แต่กริฟฟินดอร์ทั้งสามคนยังไม่มีวี่แววที่จะตอบโต้ แพนซี่ใช้โอกาสที่ทุกคนกำลังรื่นเริงบันเทิงใจอยู่กับการล้อเลียนกริฟฟินดอร์ มาเดินข้างๆมัลฟอยที่ทำหน้าเบื่อหน่าย

“ทำไมเงียบไปล่ะเดรโก” แพนซี่ถามเสียงหวาน “ไม่สนุกหรือไง” มัลฟอยพยายามทำหน้าสงบราบเรียบที่สุด ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ

 

“ที่พวกเธอทำคิดว่ามันสนุกนักหรือไง” มัลฟอยย้อนถาม “ปัญญาอ่อนมากแพนซี่” แพนซี่เลิกคิ้ว

“แล้วอะไรที่เรียกว่าสนุก” มัลฟอยยิ้มเป็นคำตอบ เขาหยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาแล้วชี้ไปที่เฮอร์ไมโอนี่

               

“โอ๊ย!” “เฮอร์ไมโอนี่!!!” แฮร์รี่กับรอนร้องเสียงดัง เมื่อจู่ๆเฮอร์ไมโอนี่สะดุดล้มลงกับพื้นจนหน้าคะมำไปทั้งๆที่ไม่มีวี่แววว่าจะสะดุดอะไร พวกสลิธีรินพากันหัวเราะดังลั่น พวกเขาดูเหมือนตัวตลกที่มาแสดงโชว์ให้พวกสลิธีรินดู รอนกับแฮร์รี่ช่วยกันพยุงเฮอร์ไมโอนี่ให้ลุกขึ้น แล้วช่วยกันปัดเศษผงเศษหญ้าออกจากผมของเธอ ทั้งสามหันกลับไปมองที่มัลฟอยเป็นสายตาเดียวกัน

 

“อ้าว เป็นอะไรไป เกรนเจอร์ สะดุดอะไรหรอ” มัลฟอยถามอย่างใจร้าย ขณะที่ชูไม้กายสิทธิ์ในมืออย่างล้อเลียน แสดงอย่างชัดเจนว่าเขาเป็นคนเสกคาถาใส่เธอ เฮอร์ไมโอนี่น้ำตาคลอ มัลฟอยทำแบบนี้กับเธอทำไม ทำได้ยังไง เกิดอะไรขึ้นกันแน่

 

“แก...” แฮร์รี่ตะโกน พร้อมกับคว้าไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาพร้อมๆกับรอน ที่จ้องมัลฟอยราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“ไอ้ขี้ขลาด ตาขาว หมาลอบกัด” รอนตะโกนด่า “สู้กันตัวต่อตัวดีกว่าถ้าแกแน่จริง”

“ฉันไม่ลดตัวลงไปสู้กับนายหรอก วิสลีย์” มัลฟอยพูดเสียงยานคาง “รอให้นายซื้อเสื้อคลุมใหม่ก่อนดีกว่า ตัวเก่านี้ฉันกลัวจะทำมันขาดไปมากกว่านี้”

 

“พวกเราต่างหากที่ไม่ลดตัวลงไปสู้กับนาย มัลฟอย” แฮร์รี่บอกอย่างเผ็ดร้อน “เว้นแต่ว่านายจะไปขอร้องให้พ่อของนายมาสู้แทนให้” เขาประคองเฮอร์ไมโอนี่ที่ดวงตาเริ่มรื้นน้ำตา เธอคงเจ็บมาก เจ็บทั้งตัว และก็คงเจ็บทั้งใจด้วย แฮร์รี่เองก็เจ็บ เขาอยากจะตะโกนใส่หน้ามัลฟอยด้วยซ้ำ ว่านี่น่ะหรือ คือคนรักของเฮอร์ไมโอนี่ นี่คือการแสดงออกของคนที่รักกันงั้นหรือ



 

“พอตเตอร์!” มัลฟอยร้องอย่างโกรธจัด แฮร์รี่ยักไหล่ และค่อยๆ พาเฮอร์ไมโอนี่ที่ขาเจ็บเดินกลับเข้าไปที่ปราสาท รอนหยิบกระเป๋าของเฮอร์ไมโอนี่ที่ทำตกไว้ ก่อนไปเขาหันมาชูนิ้วเป็นเครื่องหมายหยาบคายให้กับพวกสลิธีริน ทำให้พวกนั้นยิ่งโห่ห่ากันเข้าไปใหญ่ แม้ภายนอกมัลฟอยจะทำหน้าไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ภายในใจเขากำลังโกรธตัวเอง เขามองเฮอร์ไมโอนี่ที่แฮร์รี่ประคองไป ด้วยความรู้สึกเจ็บจนบรรยายออกมาไม่ได้ เขาทำเธอเจ็บ และเธอกำลังร้องไห้ แต่ที่เขาทำไปเพื่อความรักของเขาและเธอ แพนซี่ พาร์กินสันจะกัดไม่ปล่อยแน่ ถ้าเขาไม่ทำแบบนี้

 

เมื่อทั้งสามคนลับหายเข้าไปในปราสาท มัลฟอยทำเป็นยิ้มอย่างภูมิใจ และหันมาเลิกคิ้วให้กับแพนซี่ ที่มีท่าทีอึ้งๆ

“เป็นอะไรไป แพนซี่ ไม่สนุกหรอ” แพนซี่นิ่งไปกับคำถามของมัลฟอยชั่วครู่ ก่อนจะส่ายหน้าแล้วเริ่มหัวเราะเบาๆ

“สนุก...” แพนซี่ตอบ “โอเค ฉันเชื่อเธอแล้ว เดรโก ว่าเธอไม่ได้พิศวาทยัยเลือดสีโคลนจริงๆ” เธอพยายามเอื้อมมือมาเกาะแขนมัลฟอย แต่เขาปัดมันออกอย่างไม่ใยดี

 

“งั้นก็ดี... ไปเรียนกันได้แล้วพวกแก ไม่รู้ไอ้ยักษ์นั่นมันจะเอาตัวบ้าๆบอๆอะไรมาให้เรียนอีก” มัลฟอยทำท่าบิดขี้เกียจ “แครบ ถือกระเป๋าสิ ฉันเมื่อย” แครบรีบคว้ากระเป๋าไปจากมือมัลฟอยทันที และพวกสลิธีรินก็เคลื่อนขบวนไปยังป่าแถบกระท่อมของแฮกริด

 

                “ข้อเท้าพลิก มันแค่บวมน่ะ นิดๆหน่อยๆ พันเฝือกอ่อนเสร็จแล้วก็ไปได้” มาดามพรอมฟีร์บอกกับแฮร์รี่ และรอน

“เอ่อ แต่ผมว่าหัวเธอต้องกระทบอะไรมาแน่ๆครับ อาจจะเป็นก้อนหิน หรือไม่ก็...เอ่อ อะไรอย่างอื่น” รอนบอกอย่างไม่แน่ใจ เฮอร์ไมโอนี่เอาแต่ร้องไห้ เธอไม่พูดอะไรกับแฮร์รี่และรอนเลยตลอดทางที่พามาที่ห้องพยาบาล ดวงตาเธอแดงก่ำ จนรอนสงสัยว่า เธออาจจะหน้ากระแทกจนสมองกระทบกระเทือนทำให้ร้องไห้ไม่หยุด

 

“เธออาจจะต้องการพักผ่อน” แฮร์รี่เสนอความเห็น “คือเธออาจเครียดที่...เรียนหนักไปด้วย พอสะดุดล้มความเครียดก็เลย...ถูกระบายออกมา” เป็นเหตุผลที่ดูไม่มีความเข้ากันมากที่สุด แม้แต่รอนเองก็สั่นศีรษะอย่างไม่เห็นด้วย แต่แน่นอนว่าเฮอร์ไมโอนี่ต้องการพักผ่อน เธอไร้เรี่ยวแรงจะทำอะไรต่อ มาดามพรอมฟีร์ก็รู้ในข้อนั้น แต่เหตุผลที่แฮร์รี่ให้มาดูท่าว่าจะไม่ได้เกี่ยวอะไรกับอาการที่เฮอร์ไมโอนี่เป็นอยู่

 

“เอาเป็นว่า ฉันจะให้ยาคลายเครียด แล้วนอนพักสักสองสามชั่วโมงค่อยกลับไปเรียนต่อแล้วกัน” มาดามพรอมฟีร์บอก เธอเดินไปเปิดลิ้นชักยาเพื่อหยิบยาคลายเครียด “แต่หวังว่านี่คงไม่ใช่ลูกไม้ตื้นๆของพวกเธอที่หาเรื่องโดดเรียนเพราะทำการบ้านไม่เสร็จหรอกนะ”

“คุณตกข่าวหรือเปล่าเนี่ย เฮอร์ไมโอนี่เป็นนักเรียนคนสุดท้ายในฮอกวอร์ตที่จะหาเรื่องโดดเรียน” รอนบอกอย่างฉุนๆ “ถ้าเป็นผมกับแฮร์รี่คุฯค่อยสงสัย”

“รอน!” “โอ๊ย!” แฮร์รี่เตะหน้าแข้งรอนเตือนให้หยุดพูด มาดามพรอมฟีร์ขมวดคิ้วใส่ทั้งสองคน ก่อนที่เธอจะบรรจงป้อนยาให้เฮอร์ไมโอนี่ เธอค่อยๆปีนขึ้นเตียงอย่างทุลักทุเล ก่อนที่จะดึงผ้าห่มคลุมร่างของเธอ และหันหลังให้แฮร์รี่กับรอน แฮร์รี่ถอนหายใจ

 

“เอาเป็นว่าเรียบร้อยแล้ว พวกเธอไปเรียนได้”มาดามพรอมฟีร์บอก ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องทำงานของเธอ แฮร์รี่กับรอน ยืนมองอาการของเฮอร์ไมโอนี่ห่างๆ

 

“ฉันว่าเธอต้องโดนอะไรกระแทก” รอนยังคงยืนยัน แฮร์รี่รู้ว่าอะไรที่กระแทกใจเธอจนทำให้เธอเสียใจไม่เป็นอันทำอะไรขนาดนี้ แฮร์รี่เริ่มเห็นใจเฮอร์ไมโอนี่ และอยากจะฉีกมัลฟอยออกเป็นชิ้นๆ แต่เขาทำได้เพียง...

“ไว้เจอกันนะเฮอร์ไมโอนี่ เราจะบอกแฮกริดให้” แฮร์รี่บอกเบาๆ

“ฉันจะเล่าให้ฟังนะว่าวันนี้แฮกริดเอาตัวอะไรมาให้เรียน” รอนเสริม “แล้วเจอกัน” ทั้งสองโบกมือให้ แต่เฮอร์ไมโอนี่ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ไหล่ของเธอยังสั่นสะท้านเพราะยังคงร้องไห้อยู่ แฮร์รี่กับรอนมองหน้ากันก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงว่า ปล่อยให้เธออยู่คนเดียว ทั้งคู่จึงพากันเดินออกไปจากห้องพยาบาล

 

               

 

 ..............................................................................................................................................................................................



ตอนที่ 18 มาแล้ววววว มัลฟอยดูใจร้ายไปมั้ย อย่างงี้เราจะให้อภัยมัลฟอยมั้ยคะถ้าเป็นแฟนเรา ฮึ้ยยยย

สนุกไม่สนุกยังไง บอกกันได้นะคะ อัพให้ตามสัญญาน๊าาา

ช่วงนี้งานเยอะมาก อาจจะอรรถรสไม่ครบถ้วน ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะค๊าาาา



สายธารแห่งราตรี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

322 ความคิดเห็น

  1. #193 ❝ q u i n g (@cherryscherry) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 11:57
    มัลฟอยร้ายกาจ55555555555
    #193
    1
  2. #192 l!i:.นู๋ นิ้ ง.:i!l (@ninko) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 18:10
    สงสารหนูเฮอร์จุง
    #192
    1
  3. #189 simui (@simui) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 00:20
    สนุกมากค่ะมาอัพบ่อยๆนะคะไรท์เตอร์????
    #189
    1
    • #189-1 สายธารแห่งราตรี (@draco-nam) (จากตอนที่ 18)
      28 มีนาคม 2559 / 00:26
      น่าจะโดยปกติแล้ว 2 อาทิตย์ครั้งอ่ะค่ะ อาจจะช้าบ้าง 555+ แบบค่อนข้างจะปั่นงานเยอะจ้า รอเค้าหน่อยนะตัว
      #189-1
  4. #188 nomyenkhaimook (@nomyenkhaimook) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 23:31
    ดีใจที่ไรท์กลับมาค่ะ ><
    จิ้มติดตามอีกรอบ
    #188
    1
  5. #187 —★EmoMelody™ϟHP (@emo_melody) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 21:07
    มัลฟอยใจร้าย T^T
    เป็นแฟนเราเราก็โกรธ ฮือออออ
    ลุ้นมากค่ะ แต่เดรโกก็ไม่มีทางเลือกอื่นรึไงน้าา
    #187
    1
    • #187-1 สายธารแห่งราตรี (@draco-nam) (จากตอนที่ 18)
      27 มีนาคม 2559 / 23:23
      นั่นสิคะ เดรโกดูเป็นคนคิดน้อยไปอีกแล้ว
      พูดจาก็ไม่ดี แถมใจร้ายอีก เดี๋ยวๆๆ เดี๋ยวจัดการให้
      ตอนจบ เดรโกตาย 55555555555+ (ล้อเล่นๆ หลบรองเท้าแพพ)
      #187-1