CODENAME: ZIKE เจาะรหัสดับแค้น [ E N D ]

  • 100% Rating

  • 5 Vote(s)

  • 78,398 Views

  • 1,483 Comments

  • 1,777 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    24

    Overall
    78,398

ตอนที่ 2 : แค้นที่1: หน้ากาก [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1094
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    22 ธ.ค. 60




แค้นที่1: หน้ากาก [1]



ณ.ประเทศรัลเทลลาร์ ประเทศแห่งใหม่แถบเอเชียที่ถูกค้นพบมาไม่ถึงร้อยปี เหล่านักธุรกิจทั่วโลกต่างเข้ามาลงทุน พร้อมกับประชากรหลากหลายเชื้อชาติที่พากันมาอาศัยอยู่ ทำให้เกิดปัญหาเรื่องของภาษาที่ตามมา พวกเขาจึงได้บัญญัติภาษารัลเทลขึ้น โดยทำให้ภาษานี้ถูกสร้างให้ง่ายต่อการเรียนรู้ ทว่าปัญหาอันใหญ่หลวงของประเทศนี้คือเรื่องการปกครอง
รัลเทลลาร์ถูกปกครองด้วยสององค์กรยักษ์ใหญ่ได้แก่ องค์กรพิทักษ์ธรรมSun Saver [SS] และองค์กรเพื่อสิทธิความรุนแรงDominate Destroyer Civilization [DDC] สององค์กรใหญ่หวังที่จะเป็นผู้ปกครองประเทศเพียงหนึ่งเดียว พวกเขาทำซึ่งทุกวิถีทางเพื่อทำลายอีกฝ่าย 
..ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม..

กรี๊งงงงงง
เสียงกริ่งเลิกเรียนที่ดังขึ้น พร้อมกับเสียงเฮลั่นจากห้องเรียนห้องหนึ่งบริเวณชั้นสามของอาคารเรียนโรงเรียนชื่อดัง ทว่าผู้ที่รีบวิ่งออกจากห้องกลับไม่ใช่เหล่านักเรียน แต่เป็นร่างของอาจารย์วัยกลางคนที่รีบเผ่นหนีออกมาจากห้อง เหงื่อใสผุดขึ้นมาบนใบหน้า พร้อมกับดวงตาสีดำที่ปรายตามองป้ายเหนือประตูห้องด้วยความหวาดผวา
ม.5F หนึ่งในห้องเรียนที่สร้างชื่อเสียให้กับโรงเรียนมากที่สุด  หากมองจากภายนอก พวกเขาก็ไม่ต่างจากห้องF ของโรงเรียนทั่วไป ห้องที่มักถูกขนานนามว่าเป็นห้องแย่และเลวร้ายที่สุด พวกเขามักจะก่อเรื่องให้กับโรงเรียนไม่เว้นวัน จนถึงขั้นสืบทอดวีรกรรมจากรุ่นสู่รุ่น 
ย่อมเป็นข้อสงสัย ทำไมเด็กที่เอาแต่ก่อเรื่องกลับไม่ถูกไล่ออกเสียที? นั้นก็เพราะผู้อำนวยการโรงเรียนและผู้บริหารระดับสูงนั้นรู้! รู้ว่าตัวF ของโรงเรียนปริ๊นซ์คาราเซสแห่งนี้แตกต่างจากโรงเรียนอื่น  ตัวFของพวกเขาไม่ได้ย่อมาจากFail ที่แปลว่าตก แต่ย่อมาจาก Fabulous ที่แปลว่า เหลือเชื่อ หรือ เรื่องที่ไม่น่าเป็นไปได้ต่างหาก
พวกเขาล้วนแต่เป็นเด็กอัจฉริยะเฉพาะด้าน ทว่ากลับไม่มีใครสนใจที่จะเรียนแม้แต่น้อย การกระทำของพวกเขาทำให้เหล่านักเรียนและอาจารย์ต่างพากันหลงเชื่อว่าพวกเขาก็ไม่ต่างจากห้องF โรงเรียนอื่นนัก 
พวกเด็กเหลือเดนที่เอาแต่ก่อเรื่องให้กับโรงเรียน!
ทว่าวันนี้พวกเขากลับพากันนั่งอยู่ในห้องอย่างพร้อมเพรียงและเป็นระเบียบต่างจากปกติ แม้ว่าคนเป็นอาจารย์นั้นจะหายไปแล้วก็ตาม ดวงตาทุกคู่จับจ้องไปยังหัวหน้าห้องของพวกเขาที่ยืนอยู่ด้านหน้าด้วยใบหน้าบึ้งตึง
“อย่างที่พวกเรารู้ๆ กัน อีกไม่กี่วันนี้เราจะต้องไปสู้กับโรงเรียนอิลโทสที่เขตR-234 ซึ่งจะขอย้ำอีกรอบว่าโรงเรียนนี้มันขึ้นชื่อเรื่องการโกงก่อนวันนัดหมายมาก ใครจะไปไหนทำอะไรก็ระวังตัวด้วยแล้วกันนะ” ฟรี เด็กหนุ่มเจ้าของผิวสีแทนและกล้ามเป็นมัดเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง พลันดวงตาสีดำของเขาจึงไปสะดุดเข้ากับร่างของเด็กหนุ่มด้านหลังห้องเจ้าของส่วนสูงประมาณ ร้อยเจ็ดสิบห้าเซ็นติเมตรที่กำลังเก็บกระเป๋าเตรียมกลับ โดยไม่สนใจเสียงของเขาแม้แต่น้อย
“ไซค์!” ฟรีตะโกนเรียกชื่ออีกฝ่ายลั่น ทำให้เจ้าของชื่อต้องหันหน้ามามอง คิ้วสีน้ำตาลเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย จมูกโด่งคมสันลับกับใบหน้าเรียวของชาวยุโรป ดวงตาสีฟ้าเป็นประกายหันมามองฟรีด้วยความไม่พอใจที่อีกฝ่ายเรียกขัดเขา
“อะไรของนาย อยู่แค่นี้ต้องตะโกนด้วยเหรอ?” เสียงทุ้มนุ่มถามด้วยความไม่เข้าใจ พร้อมกับนิ้วเรียวที่แสร้งแคะหูของตัวเองเพื่อยียวนอีกฝ่าย
“ไม่ต้องเลยไซค์! นายชักจะบ้างานมากไปแล้วนะ! เลิกเรียนก็หนีกลับตลอด เสาร์อาทิตย์ก็บอกว่าไม่ว่าง!” ฟรีตวาดลั่นด้วยความไม่พอใจ ไซค์จึงต้องพ่นลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย
“เข้าใจการใช้ฝีมือตัวเองให้เป็นประโยชน์ไหมล่ะ พวกนายเองก็เหมือนกันถึงเราจะอยู่ห้องF จะมามัวแต่ไร้สาระตลอดก็ไม่ได้ ระวังจะโดนย้ายไปอยู่ห้องD ด้วยไม่รู้ด้วยนะ” คำพูดที่ฟังดูแปลกหูสำหรับทุกโรงเรียนถูกเอ่ยออกมาจากปากของไซค์ ทว่าประโยคที่เขาพูดออกมากลับเป็นความจริง หาใช่การสับสน
“เหอะ! ยาก! นายก็รู้ว่าห้องF ของพวกเราต่างจากโรงเรียนอื่น! ถึงแทบทั้งโรงเรียนเราจะยังเข้าใจว่าพวกเราห่วยแตกก็เถอะ ยังไงซะพวกเราก็รู้ตัวเองอยู่แล้ว ว่าพวกเราแต่ล่ะคนมันอัจฉริยะขนาดไหน ฮ่าๆๆๆ” ฟรีหัวเราะด้วยความภาคภูมิใจ ทว่าไซค์กลับฉวยโอกาสหลบหนีออกจากห้องระหว่างที่เขาพูดอยู่
“ไอ้เจ้าไซค์มันหายไปตอนไหน!” ฟรีคำรามลั่นทันทีที่รู้สึกตัว
“ก็ระหว่างที่นายมัวแต่เพ้อเจ้อนั้นแหละฟรี” วัตร เด็กหนุ่มเจ้าของผมและนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเอ่ยอย่างเบื่อหน่าย ใบหน้าหล่อเหลาของชาวเอเชียนอนแนบติดโต๊ะจนแทบไม่เหลือเสน่ห์
“อ๊ากกก! ไอ้หมอนั่นมันเอาอีกแล้ว วัตร! ประชุมเสร็จนายสรุปเรื่องนี้ไปให้ไซค์ด้วย อย่าลืมล่ะ” คำสั่งของฟรีทำเอาวัตรลุกพรวด ดวงตาของเขาเบิกโพลงด้วยความตะลึง
“เฮ้ย! เรื่องไรล่ะ พวกนายก็อัดเสียงไปบอกมันเองสิวะ!” วัตรโวยลั่นอย่างขัดใจทำให้ฟรีต้องยักไหล่
“ก็รู้อยู่ว่าไซค์มันไม่มีทางมานั่งฟัง! นายนั้นแหละวัตรไปบอกไซค์ด้วย ยังไงพวกนายก็เป็นถึงคู่หูกันนี่ ” ฟรีเอ่ยพร้อมกับแสยะยิ้ม ทำให้วัตรต้องบุ้ยปากอย่างไม่ชอบใจ

ทางด้านไซค์ ที่ตอนนี้กำลังขี่มอเตอร์ไซค์สีดำแดงคู่ใจไปตามเส้นทางอย่างคล่องแคล่ว ก่อนเขาจะเลี้ยวเข้ามายังอาคารหรูแห่งหนึ่ง แล้วจึงจอดมอเตอร์ไซค์ของตนไว้ที่จอดรถ
“อ้าว คุณวิริยะ วันนี้มาเร็วจังนะครับ” เสียงเรียกของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยวัยสามสิบกลางๆ ดังขึ้น ระหว่างที่ไซค์กำลังถอดหมวกกันน็อกทำให้เขาต้องหันไปยิ้มทักทาย
“ครับ! พอดีวันนี้รถโล่งกว่าปกติผมก็เลยมาถึงเร็วน่ะครับ กะว่าจะมารอฟ้าเสียหน่อย” เขาฉีกยิ้ม ทว่าอีกฝ่ายกลับหลุดหัวเราะอย่างขบขัน
“งั้นก็ต้องขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ ฮ่าๆๆ เพราะถึงแม้วันนี้คุณวิริยะจะมาเร็วกว่าปกติแล้ว ก็ยังช้ากว่าคุณน้ำฟ้าอยู่ดี” เขาเอ่ย ทำให้ไซค์เบิกตา กว้างด้วยความตกตะลึง
“ฮะ! จริงเหรอครับ โห! ผมก็อุตส่าห์คิดว่าจะแกล้งมาเซอร์ไพรส์ฟ้าก่อนแท้ๆ เลย” ไซค์บุ้ยปากเล็กน้อย
“ฮ่าๆ คงต้องไว้โอกาสหน้าแล้วล่ะครับ” เขาเอ่ย ก่อนจะโบกมือลา เช่นเดียวกับไซค์
เมื่อเด็กหนุ่มเดินเข้ามาในตัวอาคาร เหล่าพนักงานต่างทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม ไซค์จึงยิ้มตอบกลับให้พวกเขาอย่างไม่ถือตัว ก่อนเขาจะพบว่าตัวเองมาก่อนถึงเวลางานเกือบครึ่งชั่วโมง เด็กหนุ่มจึงตัดสินใจที่จะนั่งพักอยู่บริเวณร้านกาแฟใต้อาคาร พลันดวงตาของเขากลับมืดสนิท พร้อมกับเสียงหวานที่ดังขึ้นข้างหู
“ทายสิใครเอ่ย?” เสียงหวานถามอย่างรื่นเริง ทำให้ไซค์หลุดยิ้มออกมาอย่างขบขัน
“ยังกล้าเล่นอีกนะครับมุกนี้ ฮ่าๆๆ” ไซค์หัวเราะร่า พร้อมกับจับที่ข้อมือทั้งสองข้างของอีกฝ่าย
“เอาน่า เล่นกับฟ้าหน่อยสิ พี่ก็..” เสียงหวานออดอ้อน ไซค์จึงค่อยๆ ดึงมือของเธอออก แล้วจึงเงยหน้ามองใบหน้าสวย
“ทายว่าคนไม่สวยไงครับ” ไซค์แหย่ ทำเอาเธอต้องเผยสีหน้าบึ้งตึง ดวงตาสีดำขลับมองอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ
“งั้นก็ทายผิดแล้วล่ะพี่ไซค์! ฟ้าน่ะออกจะสวยขนาดนี้ คิๆ” น้ำฟ้า เด็กสาวชาวเอเชียวัยสิบหกปีเอ่ยด้วยท่าทางมั่นใจ พร้อมกับเดินมานั่งฝั่งตรงข้าม ผมสีดำของเธอถูกม้วนเป็นลอนสวย ชุดที่เธอใส่อยู่เป็นเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว กระโปรงลาย สก็อตสีฟ้ายาวเลยเข่า ที่คอมีเนคไทด์สีฟ้าลายเดียวกับกระโปรงประดับอยู่
“โห! นี่เรียกสวยแล้วเหรอ” ไซค์แกล้งอุทานด้วยท่าทางเกินจริง ทำให้น้ำฟ้าต้องหันมาถลึงตาใส่เขา
“สวยสิพี่ไซค์! หรือพี่ไซค์กล้าพูดว่าแฟนตัวเองไม่สวย?!” น้ำฟ้าถามเสียงเขียว ทำให้ไซค์ต้องยกมือยอมแพ้
“สวยก็ได้ครับ” ไซค์หัวเราะ พลางหยิบแก้วกาแฟขึ้นจิบ
“ฮิๆ ดีมากค่ะ!” น้ำฟ้าหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจในคำตอบที่ตนได้รับ
“แล้วนี่ท่านประธานไปรับฟ้ามาเหรอ ถึงได้มาเร็วขนาดนี้?” ไซค์ถาม แต่เธอกลับส่ายหน้า
“เปล่าค่ะ คุณพ่อก็ให้บอดี้การ์ดไปรับฟ้าตามปกตินั้นแหละ” เธอเอ่ยพร้อมกับถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายกับความขี้กังวลของพ่อตน
“ก็ดีแล้วล่ะครับ ยังไงซะฟ้าก็เป็นถึงลูกสาวเพียงคนเดียวของ Sun Saver ขืนพวก DDC มันเพ่งเล็งขึ้นมาจะเกิดเรื่องยุ่งเอาได้” ไซค์เอ่ยด้วยน้ำเสียงห่วงใย
“ก็นั่นน่ะสิพี่ไซค์! พวกDDC นะมันโหดเหี้ยมมากเลยนะพี่! เมื่อคืนฟ้าได้ยินคุณพ่อโทรคุยกับเลขาว่ามีสปายของเราโดนจับได้ พวกมันก็เลยจับไปขังทรมานเพื่อรีดเค้นข้อมูลจนตายเลยค่ะ” น้ำฟ้าเอ่ยด้วยใบหน้าถอดสี
“ยิ่งฟังก็ยิ่งน่ากลัวนะ” ไซค์ตอบกลับ เขาลูบแขนตัวเองด้วยความหวาดผวาในสิ่งที่ได้ยิน
“ใช่ไหมล่ะพี่ไซค์! ทางเดียวที่จะจัดการDDC ได้ก็มีแต่เราต้องสู้! ฟ้าจะไม่มีวันยอมให้ประเทศรัลเทลลาร์แห่งนี้ตกไปอยู่ในมือพวกมันเด็ดขาด!” เธอประกาศกร้าวพร้อมกับฮึดสู้ ไซค์หัวเราะออกมากับท่าทางที่เกินตัวของคนตรงหน้า
“ถ้าอย่างนั้นฟ้าก็น่าจะไปเรียนรู้กับท่านประธานได้แล้วนะ จะได้เก่งๆ ไง” เขาฉีกยิ้ม ก่อนจะลุกขึ้นเพื่อนำแก้วกาแฟไปเก็บ
“โธ่พี่ไซค์! ฟ้าเพิ่งสิบหกเองนะ จะให้ไปแบกรับองค์กรคนเดียวไหวได้ไง พี่ก็ต้องช่วยฟ้าด้วยสิ” เธอส่งเสียงโอดครวญ พร้อมกับลุกขึ้นเดินไปกับแฟนหนุ่ม
“ไม่เห็นเป็นอะไรเลยนี่ ตอนพี่อายุสิบหกก็เข้ามาทำงานเป็นคนดูแลระบบให้ที่นี่แล้ว” เขาวางแก้วกาแฟลงบนชั้นแล้วหันมามองหญิงสาว
“เหอะๆ อย่างพี่น่ะกรณียกเว้น! คนบ้าอะไรหน้าก็หล่อ เก่งก็เก่ง แถมยังมีแฟนสวย” คำพูดที่เหมือนจะชมเชย แต่กลับวกเข้าหาตัวเอง ทำให้ไซค์หันขวับมามองเธอทันที
“พี่ว่าข้อสุดท้ายมันไม่น่าใช่นะ” ไซค์ขัด ทำให้สาวเจ้าต้องใช้มือบิดเข้าที่ต้นแขนอีกฝ่ายทันที
“โอ๊ย! ขอโทษๆ พี่ขอโทษ!” ไซค์ร้องลั่น ทำให้น้ำฟ้ายอมปล่อยมือ
“แล้วนี่พี่ไซค์จะเข้าแผนกเลยหรือเปล่าคะ หรือว่าจะไปหาคุณพ่อ?” น้ำฟ้าเปลี่ยนเรื่อง ไซค์จึงต้องก้มดูนาฬิกาอีกครั้ง
“คิดว่าคงต้องเข้าแผนกเลยแหละครับ นี่ก็ใกล้ได้เวลาทำงานแล้ว ไม่รู้ว่าคุณ เลอัสเขาจะเคลียร์งานไปได้ถึงไหนแล้ว” เขาถอนหายใจอย่างปลงตก ดวงตาสีฟ้ากลอกไปมาด้วยความเบื่อหน่าย
“เอาน่าพี่ ยังไงงานมันก็ต้องช่วยๆ กันทำนะ” น้ำฟ้าเอ่ยปลอบ พร้อมกับจับมืออีกฝ่ายแน่น ไซค์จึงยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน ก่อนจะใช้มืออีกข้างลูบศีรษะเธอ
“ครับผม ยังไงพี่ก็ต้องช่วยคุณเลอัสทำงานอยู่แล้ว” ไซค์ยิ้ม พลันเสียงทุ้มจากด้านหลังจะทำให้ทั้งสองต้องสะดุ้งเฮือก
“ถึงว่า ทำไมยังไม่เห็นไซค์เข้าไปที่แผนก ที่แท้ก็มาอยู่กับฟ้านี่เอง” เสียงทุ้มของชายวัยกลางคนดังขึ้น ทำให้ทั้งสองต้องสะดุ้ง ก่อนจะหันไปอย่างรวดเร็ว แล้วจึงเอ่ยทักทายผู้มาใหม่
“สวัสดีครับคุณบอม/ ค่ะลุงบอม” ไซค์เอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มเช่นเดียวกับน้ำฟ้า ก่อนชายคนนั้นปรายตามองเด็กหนุ่มพร้อมกับเอ่ยแซว
“หวานกันเสมอต้นเสมอปลายเชียวนะ นี่วีลจับเจ้าไปฝึกงานหรือยังล่ะ?” บอมเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ทว่าคำพูดของเขากลับเรียกใบหน้าฉงนของเด็กทั้งสอง
“คุณพ่อจะให้พี่ไซค์ไปฝึกงานอะไรล่ะคะ ในเมื่อพี่ไซค์ก็ทำงานที่แผนกคอมพิวเตอร์อยู่แล้ว” เสียงใสถามด้วยความไม่เข้าใจ ไม่ต่างจากไซค์ที่ขมวดคิ้วแน่น
“อ้าว! ก็งานประธานองค์กรคนต่อไปยังไงล่ะ” ชายวัยกลางคนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม คำพูดและความหมายทางอ้อมของเขา ทำให้เด็กทั้งสองได้แต่ตื่นตะลึง พลันใบหน้าจึงขึ้นสีแดงระเรื่อ
“เรื่องนั้นไม่มีทางเป็นไปได้หรอกครับ! ผมกับฟ้าเพิ่งดูใจกันได้ปีกว่าเอง แถมผมเองก็อยากให้ฟ้าดูแลอนาคตของ SS ด้วย” ไซค์แย้งด้วยน้ำเสียงร้อนรน ในขณะที่ใบหน้าเด็กสาวยังคงแดงระเรื่อ ปฏิกิริยาของคนทั้งคู่เรียกรอยยิ้มได้เป็นอย่างดี
“แต่เราเองก็ผ่านด่านวีลมาได้ง่ายๆ ไม่ใช่หรือไง? ลุงว่านะ ยังไงทั้งเราทั้งฟ้าก็เตรียมฝึกงานไว้ทั้งคู่แหละ” คำถามและคำพูดที่ย้อนมาทำเอาทั้งสองถึงกับชะงัก
“แต่นั่นก็ไม่ได้หมายถึงขั้นนั้นนี่คะ!” ฟ้าเอ่ย ใบหน้าของเธอที่แดงกว่าเดิม
“อ้าว! แต่มันก็เป็นไปได้นี่ หรือฟ้าไม่อยากให้ไซค์มารับช่วงต่อองค์กรกันล่ะ?” บอมเอ่ยด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์กว่าเดิม แต่คำถามนั้นทำให้ไซค์ต้องหันมามองหน้าคน
รักตน สายตาเขายิ่งทำให้ใบหน้านวลต้องขึ้นสีกว่าเดิม
“คุณลุง! มาถามฟ้าแบบนี้ต่อหน้าพี่ไซค์ได้ยังไง” เธอแผดเสียงออกมาด้วยความเขินอาย ..ถามแบบนี้มันจะสื่อว่าเธออยากแต่งงานกับพี่เขาไหมชัดๆ เลย!.. ไซค์ที่เห็นดังนั้นจึงต้องยิ้มออกมาราวกับรู้ใจร่างบาง ก่อนเขาจะเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มจางๆ ประดับอยู่
“คุณบอมอย่ารังแกฟ้าสิครับ ฮ่าๆ ถึงแม้ผมจะเข้าใจก็เถอะว่ามันสนุกยังไงก็เถอะ” ไซค์เอ่ยออกมาด้วยความขบขัน ทำเอาร่างบางข้างกายเขาต้องหันขวับมามองด้วยแววตาวาวโรจน์
“หรือว่าเราไม่อยากรู้คำตอบล่ะไซค์?” บอมที่ได้ยินดังนั้นจึงหันมาไล่ต้อนฝ่ายชายบ้าง แต่ไซค์กลับฉีกยิ้ม
“เรื่องนั้นมันเป็นเรื่องของอนาคตแหละครับ ตอนนี้ผมกับฟ้าเองก็เพิ่งอยู่มัธยมปลาย คงตอบอะไรไม่ได้หรอก” ไซค์ตอบตามจริง
“แต่ฟ้าเองก็อยากรู้เหมือนกันนะ ว่าพี่จริงจังกับฟ้าแค่ไหน” คำพูดของเธอ ทำเอาชายต่างวัยต้องชะงัก บอมจึงหันมามองไซค์ด้วยความสนใจ
“...จะให้พี่ตอบจริงๆ เหรอ?” ไซค์ถามราวกับไม่อยากเชื่อว่าจะได้ยินคำถามนี้ออกมาจากปากเธอ น้ำฟ้าพยักหน้ายืนยันด้วยใบหน้ามุ่งมั่น ไซค์จึงต้องยกนาฬิกาข้อมือตนขึ้นมาดูอีกครั้ง
“เอ๊ะ! ได้เวลางานแล้วนี่ครับ คุณบอมรีบกลับแผนกไปน่าจะดีกว่านะครับ ผมเองก็จะไปทำงานแล้ว” ไซค์เปลี่ยนเรื่อง แล้วเอ่ยไล่ชายวัยกลางคนกลับไปทำงาน การกระทำของไซค์ทำให้น้ำฟ้าต้องเบ้ปากอย่างไม่ชอบใจ
“เออๆ งั้นลุงไปก่อนก็ได้ ใช่สิก็ลุงมันแก่แล้วนี่ ลูกเมียก็หนีไปอีก จะมาวุ่นวายกับเรื่องวัยรุ่นก็ไม่ได้” บอมบ่นอุบ ก่อนจะเดินจากไปแต่โดยดี ไซค์จึงหันมามองร่างบางที่ยืนอยู่ด้วยใบหน้าบึ้งตึง
“อยากรู้คำตอบของพี่เหรอครับ?” ไซค์ถามด้วยรอยยิ้มเอ็นดู  แต่เธอกลับเบือนหน้าหนี เขาจึงต้องหันซ้ายหันขวาเพื่อดูว่ามีผู้คนอยู่บริเวณนี้เยอะไหม เมื่อเห็นว่า ตอนนี้ไม่มีใครสนใจพวกเขา ไซค์จึงเอื้อมมือไปลูบศีรษะร่างบาง ก่อนจะใช้มือข้างนั้นดันศีรษะของเธอให้หันมาทางเขา ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงกระซิบข้างหู
“แล้วฟ้าคิดว่าพี่จริงจังขนาดไหนล่ะครับ” เสียงทุ้มอุ่นเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสุขุมและนุ่มลึก ทำให้ใบหน้าของเธอขึ้นสีขึ้นมาอีกครั้ง 
จุ๊บ
ริมฝีปากอุ่นของเขาประทับเข้าที่แก้มเนียนอย่างรวดเร็ว จนเธอต้องสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ ไซค์จึงรีบดีดตัวหนี
“งั้นพี่ไปทำงานก่อนนะครับ ฮ่าๆ” ไซค์หัวเราะร่า พร้อมกับรีบกระโดดถอยหลังเพื่อโบกมือลา โดยไม่สนใจใบหน้าอีกฝ่ายที่ร้อนขึ้นด้วยความเขินอาย
“เดี๋ยวสิพี่ไซค์ กรี๊ดดด ไอ้พี่บ้า!” ฟ้าร้องลั่น ใบหน้าขาวแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ก่อนเธอจะเอาแต่ยิ้มอยู่กับตัวเอง มือบางลูบไปยังสัมผัสอุ่นที่ยังติดค้าง พร้อมกับจ้องมองแผ่นหลังของชายอันเป็นที่รัก



___________________________________________________________________




สั่งซื้อรูปเล่มได้ที่เพจ พิราบนักฝัน เพนกวินนักฝัน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #1477 ⓒЯAẕY DO_G (@sayerena_68) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 23:06
    ไซต์ นับถือเมิงจริงๆ เนียนมาก
    #1477
    0
  2. #1462 Jasmine_Praewa (@Jasmine_Praewa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 07:44
    ตรงบรรทัดสุดท้ายซ้ำกันสองครั้งอะค่ะ
    #1462
    0
  3. #1266 noo_parekapoom (@noo-pare) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 18:12
    ลึกลับสุดๆ สนุกค่า
    #1266
    0
  4. #3 ... ~ l3 e _ C [ Y ] ~ ... (@londing) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2553 / 22:42

    - + -
    น่าสนุก [ 0-0 ]
    จะรอนะ

    #3
    0
  5. #2 ลมทะเลทราย (@nuzay5) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2553 / 23:38
    โหด มากกกอะ
    #2
    0