[*สถานะ: พักอัพ] Kirakira no Shiawase no you ni

ตอนที่ 6 : ปฏิบัติการที่ 3 : การที่เป็นคนตลก มันก็ไม่ได้หมายความว่า ใครจะมาตัดสินเราก็ได้ว่าเป็นคนไร้สาระ เป็นคนตลกไปสาระไป มันแปลกตรงไหนกันวะห๊ะคะ!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 ม.ค. 61



ปฏิบัติการที่ 3 : การที่เป็นคนตลก มันก็ไม่ได้หมายความว่า ใครจะมาตัดสินเราก็ได้ว่าเป็นคนไร้สาระ เป็นคนตลกไปสาระไป มันแปลกตรงไหนกันวะห๊ะคะ!

















"ผู้ถือสาร หมายถึงอะไรคะ?"



ฟาร์ที่พึงตระหนักควานหาสาระสำคัญเจอสักที เอ่ยถามอย่างเป็นการเป็นงานต่อชายหนุ่มผู้สวมชุดขาวสะอาดไร้รอยยับย่นหรือรอยเปื้อนใดๆ เมื่อรวมกับเส้นผมสีทองประกายและออร่าสีขาวที่แผ่ออกมารอบตัวจางๆด้วยแล้ว ยิ่งทำให้ชายหนุ่มคนนี้ดูเปร่งแสงออกมาได้


เชื่อเลย ในที่ดำมืดแสนมืดขนาดไหน หรือแสงสว่างจะแยงยังไงก็ไม่ถึงอย่างไร ซาลาซซาองค์นี้ก็คงคอยส่องทางด้วยแสงสว่างจากตัวเขาให้ผู้คนไม่ต่างจากปกติเป็นแน่ 


ช่างเป็นคนที่มีนีออนในตัว--- แค่ก มีบุญญาธิการสูงส่งจริงๆ!



'ขออภัยจริงๆ ในตัวฉันมีระบบแมนนวลพาล่องทะเลไปไกลโพ้นหาฝั่งไม่เจอได้เป็นธรรมชาติ ดูเหมือนไม่มีปุ่มปิดเสียด้วย...'



นรกกินหัวเข้าไปเกินครึ่งแล้วมั้งนั่น.....



ชายหนุ่มผู้มีออร่าขาวใสกระจายประหนึ่งถูกสาดด้วยสปอร์ตไลท์รอบทิศทาง ไม่ได้รับรู้ถึงความคิดชั่วๆของหญิงสาวคู่สนทนาเลย เขากำลังครุ่นคิดคำตอบของคำถามของเธอเท่านั้น 


" 'ผู้ถือสาร' เป็นคำเรียกของบุคคลที่ได้รับสาร เช่นที่ท่านได้รับ สารนั้นมีชื่อว่า 'สารเซอโก หรือสารปักษ์ทมิฬ' มันจะถูกส่งไปถึงผู้ที่เหมาะสมที่จะได้รับเลือก....."



ถูกส่งไปให้คนที่เหมาะสม ได้รับเลือก? นี่มัน...


"แฮร์รี่..."  


นี่มันแฮร์รี่ พอตเตอร์ภาคแรกนี่ คล้ายๆเลยนะ ทำเป็นเล่นไป! 

แบบจดหมายจากโรงเรียนเวทย์มนตร์ถูกส่งไปให้เด็กชายผู้มีปานสายฟ้าตรงหน้าผาก เป็นจุดเริ่มต้นของการผจญภัยในโลกเวทย์มนตร์ที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน!

เขาจะได้เจอกับเรื่องราวต่างๆ รวมถึงจะได้เจอกับคนรักของเขา...


เขาจะได้เสียกลายเป็นผัวเมียกับเดรโกไงล่ะ--- แค่ก!


"แฮร์รี่? แฮร์รี่คือผู้ใดหรือ?" เขาผู้ศึกษาคัมภีร์เก่าแก่ทั้งหมดของหอสมุดในวิหาร และจำเนื้อหาในตำนานได้หมด ส่วนที่เกี่ยวกับผู้ถือสารไม่ปรากฎชื่อ 'แฮร์รี่' เลย หรือเขาจำตกหล่นตรงไหนไปงั้นหรือ....


ฟาร์เห็นสีหน้าที่อ่อนโยนเริ่มเคร่งเพราะความไปเรื่อยของเธอ เธอเลยรีบแก้ไขสถานการณ์ "ข้าคิดถึง อ่า คนรู้จัก ใช่คนรู้จัก! เลยเผลอพึมพำชื่อไปน่ะค่ะ ต้องขออภัยด้วย" อภัยให้ความแถที่ไม่มีขีดจำกัดของฉันด้วยค่ะ


ขอโทษนายด้วยอีกคน แฮร์รี่ ต้องเอาชื่อนายมาวอแวด้วย แต่ฉันก็รู้จักนายจริงๆนะ! 


แค่นายไม่รู้จักฉันแค่นั้นเอง....


ยิ่งคุยยิ่งแถ ยิ่งคุยยิ่งบาป บาปหนาหนักมาก...



นาซิสโซ่ได้ยินดังนั้นเลยหายข้องใจ กล่าวขอโทษหญิงสาวคู่สนทนา ฟาร์ไม่ยอมรับคำขอโทษนั้น ส่งคำนั้นกลับไปให้เขา แน่นอนว่าที่เธอไม่ยอม มันเพราะรู้ดีแก่ใจไงล่ะ! ไอ้ความหนักอึ้งที่กดทับในอกนี้ อย่าขอโทษเธออีกเลยนะ


'ก้อนปาปมันจะจุกอกจุกปากฉันแทบแย่แล้วค่ะตอนนี้!'


ผลัดกันรับส่งไปมาอย่างนี้อยู่สักพัก สุดท้ายฟาร์ก็ทนความโต้ลูกไม่หยุดไม่ไหว หัวเราะก๊ากออกมา "ฮ่าๆๆ" หัวเราะใส่หน้าท่านผู้สูงส่งของเธอนี่เลย


สถานการณ์แบบนี้สำหรับเธอ มันเป็นปรากฏการณ์หายากในรอบหลายปีเลยรู้ไหม! 

คนรอบข้างล่ะ? คนนิสัยดีอย่างเธอ(?) แน่นอนว่าต้องมีคนคบสิคะ! แต่ดูเหล่าคนที่คบค้าสมาคม... คำขอทงขอโทษไม่มีหลุดออกมาจากคอหอยให้เสียท่าหรอก มีแต่โยนความผิดลงหัวอีกฝ่ายกันโครมๆให้ได้ 


ไม่มีมา 'ขอโทษนะขอรับ ขอโทษนะเธอนะ' มีแต่ 'นายแหละผิดเจ้าบ้า เธอน่ะสิเจ้าเซ่อ' แบบนี้เลย




......อยู่ก็รู้สึกสงสารตัวเองขึ้นมาเฉย






•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••





......แล้วทำไมมันมาลงเอยแบบนี้ได้.....



ควรจะถามท่านผู้สูงส่ง หรือถามตัวเธอเองดีล่ะ


อะไรคือ 

การที่เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่เข้าชุดกับโต๊ะที่คลุมด้วยผ้าที่ทำจากขนสัตว์อย่างดีสีขาวล้วน บนโต๊ะมีชุดน้ำชาที่ไม่ต้องถาม แค่ดมดูก็รู้ถึงความสูงส่งตามผู้ชงที่สูงส่งเหนือชั้นยิ่งกว่าชาหรือโต๊ะ หรือสวนที่มีหมู่แมกไม้นานาพันธุ์ ดอกไม้กี่พันธ์ก็ไม่รู้เป็นสีขาวบริสุทธิ์


ขอตั้งชื่อสวนนี้ 'ชามเขียวคว่ำเช้า ชามขางคว่ำค่ำ'

มองซ้ายก็ขาว มองขวาก็ขาว มองล่างยังขาวอะบอกเลย มีเจ้าตัวประหลาดนั่งหัวโด่ไม่เข้าธีมกับชาวบ้านเค้าอยู่ตัวตนเดียว มันคืออะไร?


เจ้าตัวบ้านั่น คือ เธอนี่ไง เธอเอง!


ให้ตายเถอะ นั่งเกร็งตะคริวจะกินทั้งตัวแล้ว! เกิดเธอเผลอขำขึ้นจมูกระหว่างจะกระเดือกน้ำชาลงคอล่ะ รึอยู่ดีไม่ว่าดีเกิดสำลักน้ำลายตัวเองขึ้นมาล่ะ ความขาวนี้จะไม่แปดเปื้อนด้วยน้ำมือเธอเรอะ!


'มีชุดให้เปลี่ยนไหมคะ ยอมให้ฉันเข้าธีมกับคุณด้วยเถอะค่ะ อย่าทิ้งฉันไว้กลางทางแบบนี้!' อยากถามคนที่พาเธอมาสวนขาวแห่งนี้ให้รู้แล้วรู้รอด


มันฟิลเดียวกับใส่ชุดพละมาในวันที่ห้องเราไม่มีเรียน แล้วทุกคนจำกันได้ใส่กันถูก คือ ชาวบ้านเค้าใส่กันถูกหมดเลย เราจะรู้สึกยังไง มันโดดเดี่ยวมาก!



'ท่านคงเหนื่อยจากการเดินทางมาที่นี่ ตามข้ามาทางนี้เถิด' เขาให้เธอตาม เธอก็ตามมา


ไม่ใช่เพราะเขาหล่อเลยตามมาซะหน่อย ไม่ใช่เลย!


อืม บางที อาจจะมีส่วนอยู่บ้า--- แค่ก


ก็มันอร่อยนี่ ....ชาน่ะ ชา


"เป็นอย่างไรบ้าง พอใช้ได้หรือไม่ ข้าไม่เคยชงให้ผู้อื่นนอกจากท่านปู่ดื่มเลย" ผู้ไม่มั่นใจในฝีมือการชงชาของตัวเอง มีสีหน้ากังวลกึ่งเขินอาย ทำเอาฟาร์ที่เห็นท่าทางนั้นตาพร่า ตอบอย่างเลื่อนลอย

"อร่อย อร่อยมากค่ะ ท่าน-- ชา ท่านชาอร๊อยอร่อย" ท่านชา.... อะไรของแกคะฟาร์!


นี่ถ้าแถขนาดนี้ยังรอดนี่--- 


"อื้ม! ใบชาพันธุ์นี้น่ะข้าชอบมาก จริงอยู่ที่มันปลูกได้ยากมาก แต่รสชาติเลิศรสมากเช่นกัน... แต่ข้าไม่มั่นใจว่าสำหรับคนอื่นจะอร่อยไหม ดีจริงๆที่ท่านชอบท่านชา!" อุก! ดูสิ ดูรอยยิ้มเจิดจรัสพร้อมกริตเตอร์โปรยปรายนั่นสิ ดู!


ชั้นเลิศ ชั้นเลิศจริงๆ! ค่อกแค่ก



'ท่านชาฉันรอดด้วย!'  ......รอดมาก็ได้ด้วยเหรอ?


อืม กรึ๊บท่านชาซะหน่อย 

"...โอ้ ของดีมากค่ะ! หอมกรุ่นกลิ่นชาอ่อนๆ หอมกลิ่นดอกไม้ด้วย สีทองสวยแถมรสชาติก็ขมแบบนวลๆดีด้วย อย่างยอด!" อันนี้เรื่องชาจริงๆละ 

ขนาดเธอที่กินดะไม่เลือก(?) ในหัวมีแต่เรื่องกิน ไปไหนก็กระเสือกกระสนหาแต่ของกิน(?) ยังไม่เคยลิ้มรสชาที่มีรสแบบนี้มาก่อน! มันต้องมีส่วนผสมที่ไม่มีที่ไหนเหมือนแน่! "กลิ่นดอกไม้ที่อยู่ในชา... ดอกซันช่าใช่ไหมคะ" 


เขาทำหน้าแปลกใจ เพราะไม่คิดว่าจะมีใครแค่ดื่มครั้งแรกก็รู้ส่วนผสมได้ แถมดอกซันช่ายัง... "ใช่แล้วล่ะ ดอกไม้ชนิดนี้ขึ้นไกลกับลำธารในป่าลึกแห่งมิสท์ และยังเป็นดอกไม้ที่...." 


...ท่านย่าที่คอยเลี้ยงดูเขาเมื่อตอนเยาว์วัยชอบ...



".....เป็นดอกไม้ที่มีสีขาวบริสุทธิ์ ดูบอบบางแต่กลับสามารถบานท่ามกลางแสงแดดลมฝนโดยไม่โอนอ่อนตาม ยืนหยัดไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เป็นตัวยาบำรุงการไหลเวียนของเลือดด้วย เป็นดอกไม้ที่ทรงคุณค่าในตัวเต็มเปี่ยม เป็นดอกไม้ที่ดีมากค่ะ...." 


ฟาร์รับรู้ความผิดปกติของซาลาซซาแห่งวิหารนัวร์


เธอมีความสามารถติดตัวอยู่ ความสามารถนั้นติดตัวเธอมาตั้งแต่เกิด

เธอรับรู้ได้ถึงความผิดปกติของผู้คนได้ ในบางครั้งเธอยังมานั่งจิตตกกับความรู้สึกของคนที่เธอรับรู้ บางครั้งยังมานั่งหัวเราะเอิ้กอ้ากอยู่คนเดียว กว่าจะหายก็สักพักเลย ดูเป็นความสามารถที่ร้ายกว่าดี 

แต่สำหรับเธอมันดีมาก เธออยากสัมผัสความในใจของพวกเขาได้ เธออยากคอยบรรเทาความารู้สึกด้านลบให้คนที่เธอรัก อยากคอยช่วยเหลือพวกเขาให้ได้ทันการณ์


เธอจะไม่ให้มีอะไรเกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง เกินพอแล้ว 



เกินรับได้แล้วจริงๆ....



ชายหนุ่มผู้ถูกหญิงสาวตรงหน้าจับสังเกตได้ ตกใจจนมือที่ถือแก้วชาอ่อนแรงลงกับคำกล่าวถึงดอกซันช่า คำกล่าวถึงท่านย่าของเขา.... 

ใช่ ดอกไม้นี้เป็นดอกไม้ประจำตัวของท่านย่า ท่านย่าผู้มีชีวิตเรียบง่าย ชอบปลูกดอกไม้ นั่งถักไหมพรมบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า มักยิ้มให้กำลังใจเขาและท่านปู่ที่กลับมากจากการฝึกตน...

เธอคนนี้กล่าวคำที่ท่านย่าเคยพูดกับเขาตอนเด็กๆ นาซิสโซมองเห็นเธอขยับปากว่า "ว่าไปนั่น ข้านี่ อย่างไรก็ไม่เข้ากับคำคมอะไรแบบนี้เลย ฮะๆ" เขาอ่านปากเธอได้แบบนั้นเลยหายจากอาการเหม่อลอย 


"เอ๊ะ"


ฟาร์ยิ้มให้กับท่าทางที่เหมือนมนุษย์ปุถุชนคนธรรมดาของท่านผู้ส่งส่ง หน้าตาแบบนี้ดีกว่าเมื่อกี้เป็นไหนๆ 


คนหล่อไม่เข้ากับหน้าเศร้าหรอกค่ะเชื่อสิ!


สาวเจ้าไม่รู้ว่ารอยยิ้มตัวเองเป็นแบบไหน แต่ผู้ได้รับกลับรู้ 'ท่านผู้สูงส่ง' นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนกระแอมเบาๆ "....อะแฮ่ม ขอข้าอธิบายต่อจากเมื่อครู่ เรื่องที่คุยกัน ได้รึไม่" รูปประโยคดูแปลกประหลาดสำหรับเขา แต่คนโดนถามกลับไม่เห็นแปลกอะไร เธอหัวเราะกึกกักก่อนจะตอบตกลง


'ทำไมข้าถึงเสียมารยาทต่อท่านผู้ถือสารซ้ำแล้วซ้ำเล่ากัน' นี่เป็นความคิดโทษตัวเองของชายหนุ่มชุดขาว


'ทำไมฉันถึงพาชาวบ้านนอกเรื่องได้ตลอดเวลาอย่างนี้นะ เทพจริงๆให้ตาย' และนี่เป็นความคิดชมเชยความเทพของตัวเองของหญิงสาวชุดเขียวแก่เกือบดำ




ต่างคนต่างคิดกันไป ในที่สุดก็จะได้เข้าเรื่องกันเสียที.....






•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••






"ในตำนานบันทึกไว้ว่า ผู้รับสารม้วนที่ท่านได้ครอบครองอยู่ คือ ผู้ที่เหมาะสมจะได้รับสารนี้ มันคือสารเซอโกหรือในอีกชื่อคือ สารปักษ์ทมิฬ สารนี้จะส่งถึงใครก็ตามแต่ความประสงค์ของสาร ไม่มีบันทึกว่า การส่งนั้นเกิดขึ้นได้อย่างไีร หรือผู้ส่งเป็นใคร....."


ส่งให้ใครก็ได้เหรอ ทำไมถึงเธอล่ะ?

ที่จริงเธอไปขวางทางบินเจ้าสารนี่รึเปล่า สารเลยมาตกลงหัวเธอเสียไม่ได้ เธอจะไม่อะไรเลยนะ ถ้าอย่างน้อยก็รู้คนส่ง แต่นี่อะไร....


เซอโกอะไร มันเรียกจดหมายลูกโซ่ต่างหากค่ะ!



"เซอโกจะส่งไปให้ 'คนที่เหมาะสมและได้รับเลือก' ก็จริง แต่ถ้าบุคคลนั้นไม่ประสงค์จะเป็นคนที่เหมาะสมจะได้รับสิทธินั้น มันจะสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยทันที"

ไม่มีใครสนใจ ก็เผาตัวเองประชดชีวิตได้เองอีกต่างหาก เจ๋ง


"แต่หากคนที่เซอโกส่งให้มีความประสงค์ตรงกับมัน เซอโกจะชี้ทางให้ผู้ได้รับเลือกมาที่วิหารศักดิ์สิทธิ์ นัวร์ เพื่อแสดงเจตจำนงค์รับการยอมรับจากเซอโก บุคคลนั้นจะเป็นผู้เข้ารับการแข่งขันอันทรงเกียรติ...."


การแข่งขันอันทรงเกียรติ?


อย่าบอกนะ....



"....การแข่งขันโซโลเมส...."



ป๊าด ให้มันได้อย่างที่คิดทุกครั้งงี้สิ!


ตอนเจ้าม้วนกระดาษนี่อยู่ๆก็โผล่มาตรงหน้าอย่างกับวาป  พอไม่ยื่นมือไปรับ นางก็ลอยมาตบแก้มเบาๆอย่างกับอาเสี่ยหยอกเด็กในฮาเร็มงั้นอ่ะ ตอนนั้นก็ว่าทะแม่งแล้ว ไม่คิดอะไรมาไกลขนาดความเป็นจริงที่เป็นอยู่นี่เลย


บอกให้มา เธอก็มา ก่อนจะไปฉะกับผู้หญิงที่ 'เป็นคนอยู่ดีๆไม่ชอบ ใจรักจะเป็นชะนี' ไปได้


ไม่ได้ไปแก้แค้น ไปฉะเฉยๆไงคะ ฉะน่ะฉะ!


ไม่อยากบอกท่านซาลาซซาเลย วิหารของท่าน เธอบังเอิญผ่านก่อนไปถึงสนามรบพอดิบพอดี เลยแวะตามคำบอกของม้วนๆเฉยๆ ไม่ได้จะมาแสดงเจตจำนงค์แห่งวิญญาณอะไรแบบนี้เลย!

แต่จากคำบอกเล่าของท่านซาลาซซาผู้สูงส่งที่เชื่อถือได้มากกว่าตัวเธอเองแล้ว 


มันไม่วาปหนี แสดงว่า...



เราอยากลงแข่งโซโลเมส....



.....นั่นสินะ มีเหตุผลที่ต้องลงจริงๆนั่นแหละ



มีความรู้อกรู้ใจอีกนะ แหม่ เจ้าม้วนๆนี่ร้ายกาจจริง!



"ค่ะ" คนรอฟังคำตอบอย่างใจเย็นไม่เร่งรีบ เพราะเขาเข้าใจ ถ้าใครได้รับสารเซอโกแสนวิเศษยิ่ง ต้องไม่อยากเชื่อหูเชื่อสายตาแน่นอน ต้องปรับความเข้าใจสักพักเป็นแน่ เขาคิดเช่นนี้มาตลอดตั้งแต่อ่านตำนานนี้ แล้วนี่... 


".....แค่นี้หรือ"


หญิงสาวทำหน้างงๆเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิง 'ใช่ค่ะ แค่นี้ มีอะไรต้องมากกว่านี้เหรอคะ' ให้คนที่ทำท่าจะลมจับแทน ฟาร์เห็นงั้นก็ตกใจ ถามเขาด้วยความเป็นห่วง 



"หน้ามืดเหรอคะ! ท่านไปพักผ่อนก่อนไหม? เดี๋ยวข้ารอจนกว่าท่านจะดีขึ้นก่อน รอตรงไหนก็ได้ค่ะ ข้าไว้ใจได้"





"....."





 'วันนี้ช่างเป็นวันที่เกินธรรมดาสำหรับเขาเสียเหลือเกิน.....'



















2 ความคิดเห็น