เที่ยวกันวันเกือบสุดท้าย(?)

วันนั้นเป็นวันที่ข้าพเจ้ากรีดร้องโหยหวนและรับม่ได้อย่างที่สุด เพราะอะไรน่ะหรือ...หึหึหึ ตกสสเเตนดาสน่ะสิ! ตกครั้งแรกตั้งแต่เกิดมา ช่างน่าเจ็บใจนักที่ตกวิชาแบบนี้ แถมยังตกเกือบทั้งชั้น! เหมือนกับการมีตติ้งหลังจบให้มารวมกันก็คงไม่ผิด ด้วยเหตุนี้ทริปเที่ยวจึงต้องนำไปไว้หลังสอบ และต้องแบบชุดมาเปลี่ยนกันคนละถุง อย่างกับหนีตามกันไปเลย...

สอบเสร็จก็เปลี่ยนเสื้อตามระเบียบ เเปลงโฉมเสร็จ เราก็ต้องมานับจำนวนคนกันก่อน คนที่จะไปมี ข้าพเจ้า ไอ้คิล(เจ้าเก่า) อาฮิรุ น้องกบ อีค่ะ อาเมะ(รุ่ง) ประธานาธิบดี คิคุ ถั่วเเระ หนูอิง และไอ้เอ็ม ทั้งหมดสิบเอ็ดคนพอดีเด่ะ แยกเเท็กซี่สองคันไปเเอกพลานาต แต่เนื่องจากแทกซี่คันแรกขึ้นทางด่วน แลยไปถึงก่อนคันเรา จึงนัดเจอที่เเม็ค เมื่อไปถึง พวกนั้นก็โซ้ยซะจนต้องโซ้ยตาม เสร้จแล้วค่อยไปเล่นไอซ์ตามที่นัดหมาย คนน้อยจนโอเว่อร์ชนิดไม่น่าเชื่อ พื้นเเข็งอีกต่างหาก เล่นด้วยความเมามันเพราะไม่มีใครยอมให้ลากสักคน เศร้าจริงๆ เฉียกคนนู้นคนนี้ทีจนพอใจแล้วด้วยความเมามัน ไม่ล้มสักรอบ แต่เกือบตายหลายรอบอยู่
อิงกับอาเมะขอตัวไปเข้าห้องน้ำ แต่จู่ๆก็วิ่งออกมาหน้าตื่นตูม เรานึกว่าเป็นอะไร ที่ไหนได้ เดินออกมาหยิบมือถือ "ไฟห้องน้ำสวยเว่ออ่ะ!" แล้วพวกเธอก็หายไปกับห้องน้ำครึ่งชั่วโมง...เจริญ

ไอ้เเระเล่นท่าเหมือนจะเป็นแต่ก็เหมือนไม่เป็น ง่ายๆ คือ เล่นไป แต่ท่าเหมือนคนเล่นไม่เป็นชัดๆ ท่าเดียวกับมั่นคงไม่มีผิด ดูแล้วกลัวมันจะคว่ำชะมัด สนุกสนานเฮฮา หน้าหวิดจะทิ่ม แต่ที่สำคัญคือ ไอ้เอ็มท่าล้มจะเท่ไปไหนฟร้า! แกกินคริสตัลทุกวันก่อนนอนใช่มั้ยสารภาพมาซะดีๆ!

ระหว่างนั้น เสี่ยกล้วยก็เพิ่งมาถึง และนั่งตรงขอบเยาะเย้ยคนอื่น
เล่นเสร็จแล้วจึงไปร้องเกะต่อ มีเสี่ยกล้วย เเระ และเอ็มแยกไป ที่เหลือต้อนเข้าห้อง ส่วนอิงกับอาอาเมะก็หลงใหลกับเเสงไฟในห้องน้ำเช่นเดิมจนหายไปอีกครึ่งชั่วโมง...เอากับมันเถอะ มาเพื่อถ่ายรู้ในห้องน้ำเนี่ยนะ จะฮาดีมั้ยเนี่ย ร้องๆ กันไปไอ้เราก็ง่วงสุดๆ หิวจนแทบไม่มีแรง ผ่านไปสักพักจึงนั่งกันครบ ห้องแออัดทันดลเมื่อเจอสิบสองคนรุมอัดเข้าไป

หลังจากนั้นก็ไปกินชาบูชิ ฮาเสี่ยกล้วยยืนเอ๋อ เพราะตอนร้องเกะเสี่ยกล้วยกับเอ็มแยกออกไปกินเพราะหิวจนทนไม่ไหว เเระวิ่งออกไปบอกท่าไหนไม่รู้ถึงออกไปสองคน พอคนไปกินชบูชิก็ทำหน้าเอ๋อว่า ไหงทิ้งกันแบบนี้ ที่ไหนได้ แระวิ่งไปบอกเอ็มว่า "เอ็ย เกะจะเสร็จแล้ว ไม่กินด้วยกันอ่ะ" เอ็มก็วิ่งไปบอกกล้วยต่ออีกทีว่า "เฮ้ย เกะจะเสร็จแล้ว"

เจริญ! ใครจะไปรู้เรื่อง สรุปคือเอ็มผิดเต็มๆ และกล้วยก็กินชาบูชิหลังเเม็คตามระเบียบ กระเพาะครากจริงนะกล้วย แยกเป็นสามโต๊ะ โต๊ะเรามีคิล เรา อิงและอาเมะ โต๊ะกลางก็ประธานธิบดี ทิพ กบ อีค่ะ สุดท้ายก็พวกผู้ชายรุมทึ้งซากอาหาร บ้าไปแล้วนั่น

โต๊ะราน่ากลัวสุดๆ อาเมะโซ้ยแต่กุ้งจนหางกุ้งกองเป็นสุสานขนาดใหญ่ ย้ำมาใหญ่มาก กินเหมือนไม่เคยกินกุ้งมาก่อน กินจนเรากินกุ้งไม่ลงเพราะเห็นหางกุ้งแล้วน้ำตาจะไหล อิงก็โซ้ยแต่เต้าหู้ เอามาบี้ๆ ในชามใส่น้ำจิ้มแล้วกิน พระเจ้าเถอะ! อย่างกับอาหาร ตุ๊ด! เลยนะ กินเข้าไปได้ไหง แถมกินแบบเดิมไม่หยุด เห็นแล้วแทบอ้วกตายอยู่ตรงนั้น ทำเอาทั้งเราทั้งคิลแทบไม่เจริญอาหารเลย ( แต่ก็โซ้ยไอติมต่อ )

หลังจากนั้นก็ออกไปคิดเงิน พวกผู้ชายเพิ่งตักไอติมมาเดินมาที่โต๊ะ ปรากฏว่าคนอื่นไปเเคชเชียร์แล้ว เลยรีบโซ้ยกันเเก้มป่องวิ่งออกมา ฮาสุดๆ เสี่ยกล้วยว่างจัดตอนรอ ยืนที่หน้าเเคชเชียร์หน้าร้าอนที่ตั้งโชว์หรืออะไรสักอย่าง ท่าทางเรียบร้อยมาก เหมือนเด็กคงแก่เรียน หันมาที่ข้าพเจ้า แล้วถามด้วยเสียงสุภาพว่า "จะแดกไรครับ" โหย...แทบคว่ำ

หลังจากนั้นอาเมะกับอิงก็ไปล้างมือในห้องน้ำ ยืนรอหน้าบันไดเลื่อน จู่ๆ กล้วยก็เดินขึ้นบันไดเลื่อนไปซะเฉยๆ ทุกคนบืนรออยู่ข้างล่าง เงยหน้ามองหน้ามึนๆ ของกล้วยที่ขึ้นไปเรื่อยๆ อย่างงงๆ
"มันขึ้นไปทำไมน่ะ"
"กลับบ้านแล้วมั้งนั่น"
"แล้วไม่กลับด้วยกันเรอะ"
"ไม่รุ้เด่ะ แล้วมันขึ้นทำไม(ว่ะ)"
"มันคงกลับก่อนล่ะมั้ง"

ถกเถียงสารพัดเหตุผชด้วยความงง รุ้ตัวอีกทีกล้วยก็โผล่มาอยู่ข้างๆ
"เฮ้ย! ขึ้นแล้วลงมาอีกทำไมเนี่ย"
กล้วยอธิบายเหตุผลสั้นๆ ว่า จะผูกเชือกรองเท้า แต่ติดพุง เลยก้มไม่ได้ เลยต้องขึ้นบันไดเลื่อนไปผูก แล้วก็เดินลงมา...ให้ตายเถอะ เหตุผลทุเรศชะมัดเลย!

พอกล้วยมาเลยเริ่มรุ้ตัว สองสาวหายไปนานมาก อย่าบอกนะว่าแสงห้องน้ำสวยอีกน่ะ! มาอีกทีก็รุ้ว่า อิงนั้น...ตุ๊ด! นั่นเอง

และเราก็กลับกันด้วยเอ็มอาร์ที เข้าบุกยึดพื้นที่อย่างรวดเร็วด้วยจำนวนทหารสิบสองคน แล้วก็เมากุ้ง...หัวเราะเป็นบ้าเป็นหลัง ไม่รุ้จะหัวเราะอะไรกันหนักกันหนา สงสัยอิ่มมากจนคลั่งไปแล้วก็คงว่าได้ ตอนแรกมีคนยืนอยู่ข้างๆ ก็เดินหายไปเลย เล่นเอาลงไปทรุดด้วยความฮา

"สงสัยจะเมาขี้" คิลสันนิษฐาน
ข้าพเจ้าเลยเล่นมุก "เฮ้ย จำลูกเสือเนตรนารีได้ป่ะ เมาคลีๆ"
คิลฮาก๊าก เราก็ฮาตาม สักพักคิลก็เงยหน้ามาต่อมุกด้วยความเท่สุดๆ ว่า "เมาขี้ดีกว่าเมาตดใช่ป่ะ..."
และมันก็ขำ แต่เราน่ะอึ้ง...ฟังยังไงฟ่ะ! อีกอย่างนั่นน่ะกำขี้ดีกว่ากำตดไม่ใช่เรอะ ไอ้บ้า!!

เมากุ้งไปตามระเบียบ อีค่ะก็ลงสุขุมวิทไปก่อน ที่เหลือขึ้นบีทีเอส บ้าๆ บอๆ กันต่อไป ตอนขึ้นยันไดเลื่อน เราก็ตะโกน "ไม่รอทิพกับกบเรอะ" พวกผู้ชายที่กำลังจะขึ้นก็ชะงัก ชักเท้ากลับ แต่เเระไม่ทันแล้ว ขึ้นไปสู่ดาวดึงเรียบร้อย ทุกคนก็โบกมือลามันอย่างฮาก๊ากอีกตามระเบียบ น่าสงสารจริงๆ ยังดีที่เเระไม่เดินลงมาเกมือนกล้วย ไม่อย่างนั้นมีเฮแน่

พอขึ้นไปรถไฟก็มาพอดี คนเยอะมาก เเระรีบดึงข้าพเจ้าออกมาแล้ว ดันอิงเข้าไป "เฮ้ย คนเยอะอ่ะ เอาขบวนต่อไปเหอะ" ดันๆๆ ไออิงโดนรถหนีบไปรอบ ดีที่มันถึก เลยไม่เป็นไร พุ่งกระโจนออกมาแล้วเล่นงานไปเเระจนร้องจ๊าก และเราก็รอรถขบวนต่อไป...ทว่า
"เหมือนคนจะหายนะ" ข้าพเจ้าทักขึ้น มองไปรอบๆ คนน้อยพิกลแฮะ เเละเหมื่อสำรวจอีกที
"กรรมแล้วไง ทิพ กบ ประธานาบดีหายไปแล้ว"
"หรือว่า..."
ทุกคนมองไปที่รถไฟที่เพิ่งผ่านไป ชั่วป้าบ! สามคนนั้นขึ้นรถคันนั้นไปเรียบร้อยแล้ว เป็นการคลาดกันที่...ฮาเกินบรรยายจริงๆ และพวกเราก็เทากุ้งกระทั่งรถไฟขบวนถัดไปมา...และแยะย้ายกันในที่สุดด้วยความเมากุ้งไม่เลิก

สงสัยกุ้งที่ชาบูชิต้องใส่กัญชาแน่ๆ ถึงได้คึกขนาดนี้!

เที่ยวกันวันเกือบสุดท้าย(?)

ความคิดเห็น