ปฐมนิเทศน์

วันนี้ไปปฐมนิเทศน์ที่โรงเรียนแห่งหนึ่งมา...

เริ่มจาก...โหด... ก่อนแล้วกันนะ
พอเริ่มงานเป็นธรรมดาที่ ผ.อ. ของ โรงเรียนจะกล่าวเปิดงาน

สถานที่เปิดงานก็คือหอประชุมของโรงเรียน ซึ่งร้อนมากๆ มีพัดลมอยู่สองสามตัว แต่ก็นะ ช่างมันเถอะ

พอจุดธูปปจุดเทียนเสร็จ ผ.อ. (ไม่ค่อย)สาวก็เริ่มกล่าวเปิดงาน ไอ้เราก็ฟังมั่งไม่ฟังมั่ง

แต่เท่าที่จับใจความได้ ก็รู้สึกจะประมาณว่า "ลูกๆเข้ามาในรั้วเขียวขาวแล้ว ลูกจะต้องเปลี่ยนตัวเองใหม่ ให้เป็น 'กุลสตรีศรีสมุทร' กะ 'สุภาพบุรุษศรีนนทรี'" (สมุทร = ทะเล นนทรีเป็นต้นไม้ประจำโรงเรียนน่ะ) เง้อ กุลสตรีเนี่ยนะ =[]=" (เป็นคำที่ห่างไกลกับตัวข้าพเจ้ามากเลย)

แล้วเธอก็พูดๆๆไป เราก็ฟังไปคุยไป แต่มาสะดุดเอาประโยคนี้แหละ "ที่เรียกลูกว่าลูกน่ะ ไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำแต่มันออกมาจากใจจริงๆ แต่ก่อนอาจารย์ของอาจารย์ก็เรียกอาจารย์ว่าลูก ตอนนั้นก็คิดๆอยู่เหมือนกันว่าจะเรียกทำไม ไม่ใช่ลูกเขาซะหน่อย แต่พอมาถึงวันนี้ อาจารย์เสียใจจริงๆที่เคยคิดอย่างนั้น ลูกๆอย่าเป็นอย่างอาจารย์นะ อึก... ฮึก..."

ประโยคน่ะไม่ได้สนใจหรอก แต่สนใจเสียงสะอื้นตอนท้ายต่างหาก ผ.อ.แกร้องไห้ครับพี่น้อง =[]=" นักเรียนใหม่ก็นั่งหน้าเหวอกันเลยสิ (แต่ได้ยินนักเรียนเก่าคุยกันว่า เออ ผ.อ.แกก็เคยพูดประมาณนี้บ่อยๆเนอะ) ต้อนรับกันด้วยน้ำตาเลยเรอะ =_=" แต่ ผ.อ. แกเขาควบคุมตัวเองได้ สะอื้นนิดหน่อยก็กลับมาเทศน์ต่อไปอีกพักใหญ่... (ช่างปรับอารมณ์ได้เร็วดีแท้)

แล้วจากนั้นก็มีรุ่นพี่ทั้งที่จบไปแล้ว รุ่นพี่ที่กำลังจะขึ้น ม.6 ประธานนักเรียนและคณะกรรมการนักเรียนรุ่นก่อนมาเล่าประสบการณ์ที่เรียน บ้างก็ว่า ม.4 เป็นวัยที่สนุกที่สุดแล้ว เล่นตลอดจนมา ม.5 ค่อยติวเข้ม บ้างก็ว่า ม.4 ยังหงิ๋มๆอยู่ พอ ม.5 ล่ะสุดเหวี่ยง จะเอาไงกันแน่เนี่ยพี่ ไปตกลงกันมาก่อนดีไหม - -a

แล้วพอบ่นจบก็แยกสี ได้อยู่สีชมพู =[]=" (เวรกรรม อยากอยู่สีน้ำเงิน เสื้อสวยกว่า ไม่อยากใส่สีชมพู -*-)

แล้วก็ให้แยกย้ายไปเข้าตามฐาน มีทั้งหมดอยู่สี่ฐาน ฐานแรกที่เจอเป็นฐานอบรมมารยาท =[]="

อาจารย์แกโหดสุดยอด เริ่มจากท่านั่งพับเพียบ ต้องนั่งเป็นเสต็บๆตามที่แกสอนเดะๆ จะลุกก็ต้องมีเสต็บ - -" แกฝึกให้นั่งให้ลุกอยู่นั่นแหละ แล้วก็การกราบ ตามมาด้วยการไหว้พระสงฆ์กะไหว้อาจารย์

หน้าโรงเรียนมีสิ่งที่ต้องไหว้สามอย่าง คือ หนึ่ง ศาลเจ้าหน้าประตู สอง อาจารย์ที่เป็นเวร(เป็นกรรม) สาม ศาลเจ้าพ่อข้างในโรงเรียน ต้องไหว้สวยๆ มืดพนมเอียงสี่สิบห้าองศา ต้องย่อต่ำๆ เอิ๊ก! อยากจะบ้า -*- (แต่ตอนขากลับก็เห็นจะมีใครทำสักคน มีแต่ยกมือไหว้อย่างขอไปที)

พอเข้าฐานหนึ่งจบก็พักกินข้าว แล้วก็ไปฐานสอง ไปนั่งฟังเรื่องกฏระเบียบของโรงเรียน ดีหน่อยที่มีแอร์ แต่ก็ยังต้องนั่งพับเพียบขนขาฉา ตอนออกมาเดินไปปูเลย -*-

แล้วก็ไปเข้าฐานสาม เจอเทศน์อีกแล้วครับพี่น้อง =[]=" เรื่องแอดมินชั่น แต่ไม่ได้สนใจฟัง เหอะๆ

ต่อไปก็... ฮา...

ฐานสุดท้ายนี่ฮาสุดๆขอบอก เป็นเกมครับพี่น้อง มีเล่นเป็นทีมอยู่สามเกม เกมนกกระจิ๊บ หรือนกอะไรเนี่ยล่ะ จำไม่ได้แล้ว ให้ใช้ปากคาบหลอด แล้วส่งหนังยางต่อกันโดยใช้หลอดส่ง

อีกเกมหนึ่งคือ ให้จับคู่กันในทีมพาลูกโป่งอ้อมไปหลังจุดที่กำหนดไว้แล้วเดินกลับมาส่งต่อให้เพื่อนในทีมที่รออยู่ โดยห้ามใช้มือ

เกมที่สาม ให้เปาแป้งในจานเพื่อหาหนังยางที่ฝังไว้ แล้วใช้ปากคาบไปใส่ไว้ในจานอีกใบที่อยู่อีกฝั่ง... ใครไม่เลอะแป้งแสดงว่าไม่ได้เล่น เหอะๆ

แต่อันที่ฮาก็เกมสุดท้ายนี่แหละ เกมยอดฮิต เกมเหยียบลูกโป่ง ให้แต่ล่ะทีมส่งตัวแทนไปหนึ่งคน ตัวแทนทีมข้าน้อยมันสุดยอดมากๆ มีตีลังกาหลบคู่ต่อสู้ด้วยคร้าบ =[]=" (ที่จริงมันไม่ได้ตีลังกาหรอก มันหกล้มคะเม้นจนตีลังกาเลย แต่ลูกโป่งไม่แตกแฮะ เหอะๆ) ถ้ามีกล้องจะรีบถ่ายเก็บไว้  สุดท้าย ทีมข้าน้อยก็ชนะคู่กับอีกทีมหนึ่ง เพราะ ไอ้สองคนนี่มันอึดมาก เหยียบไม่ได้สักที เลยตัดสินเสมอ เหอะๆ

เรื่องน่าสนใจก็มีเท่านี้แล นอกนั้น ค่อนข้างน่าเบื่อ แต่ก็นะ... ช่างมันเถอะ