Penohew : World of Fantasia

ตอนที่ 1 : ปฐมบทแห่งสงครามอันยิ่งใหญ่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 156
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 ส.ค. 54

บทนำ

 

สงคราม…มันคือสิ่งที่เลวร้าย

สงคราม…มันคือการแย่งชิง

สงคราม…มันคือการเริ่มต้นใหม่

 

หมู่บ้านครูเทน

 

เสียงปืนดังไม่ขาดสาย เสียงระเบิดที่ดังสนั่นไปทั่วหมู่บ้าน เสียงผู้คนกริดร้องด้วยความหวาดกลัว

 

ภายใต้พระจันทร์เต็มดวงที่ส่องประกายท่ามกลางเหตุการณ์ที่วุ่นวาย บ้านหลายหลังถูกเผาวอด เหลือเพียงเถาถุลี หมู่บ้่านที่สวยงามกลายเป็นทะเลเพลิง บนฟากฟ้าเต็มไปด้วยยานรบขนาดใหญ่หลายลำ ลอยอยู่

 

“บุกเข้าไป! อย่าถอย! ใครถอยจะถือว่าเป็นทหารหนีสงคราม และได้รับโทษสูงสุด” เสียงของนายพลร้องป่าวประกาศแข่งกับเสียงปืนและเสียงระเบิด

 

“ท่านนายพลแบรนดอนครับ ผมจับตัวเชลยได้สองคน” ทหารนายหนึ่งเดินเข้ามา พร้อมกับหญิงสาวที่อุ้มเด็กน้อยเพศหญิงอายุราว 8 ปีไว้ที่อ้อมอก ร่างกายของทั้งสองสั่นคลอนไปด้วยความหวาดกลัว

 

“เชลย งั้นเรอะ อย่าลืมสิว่าเราไม่ต้องการเชลย” แบรนดอนเอ่ย พร้อมกับชักดาบออกมาจากฝักข้างเอว ก่อนจะเอาดาบไปพาดคอของหญิงสาว

 

“เราต้องการแต่ศพเท่านั้น”

 

“ได้โปรดเถอะ…เอาชีวิตของฉันไปได้ แต่อย่าทำอะไรลูกของฉันเลย” หญิงสาวร้องขอ กอดลูกสาวของตนแน่น

 

“คงเป็นไปไม่ได้ จักรพรรดิไคเซอร์์ไม่ต้องการผู้รอดชีวิต” แบรนดอนบอก

 

“งั้นแกก็ต้องผ่านศพของฉันไปก่อน!” สิ้นเสียงหญิงสาวก็กลายร่างเป็นปีศาจ เขางอกออกมาจากหัวสองข้าง เขายาวแหลมคม ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดง เขี้ยวยาวขึ้นจนเห็นได้อย่างชัดเจน เกล็ดหนาปกคลุมที่แขนทั้งสองข้าง ปีกงอกออกมาจากกลางหลังเหมือนปีกค้างคาว

 

หญิงสาวปีศาจพุ่งตรงหมายจะโจมตีแบรนดอน แต่ดาบของนายพลเร็วกว่านัก เขาสะบัดดาบครั้งเดียว ดาบก็ตัดเส้นเลือดใหญ่ที่คอ ร่างหญิงสาวล้มลงนอนนิ่ง เลือดไหลนองจากบาดแผลเต็มพื้นดิน

 

“แม่…แม่จ๋า” เด็กน้อยผู้ไร้เดียงสา ร้องเรียกมารดาของตน ผลักร่างที่นอนนิ่งโดยที่ไม่รู้เรื่องเลยว่าแม่ของตัวเองได้ตายไปเสียแล้ว

 

แบรนดอนเดินไปหาเด็กหญิง พร้อมกับชูดาบขึ้นเหนือหัว เด็กน้อยมองไปที่แบรนดอน น้ำตาไหลพรากจากดวงตาน้อยๆทั้งสอง

 

“ขอโทษทีนะ เจ้าหนู”

 

ฉับ!!

 

 

ณ คฤหาสน์ห่างไกลตัวเมือง

 

“นายท่านครับ ทหารใกล้เข้ามาแล้วนะครับ” พ่อบ้านหนุ่มตะโกนบอกนายของตนที่กำลังเก็บของลงกระเป๋าอยู่

 

“โอเค เสร็จแล้วไปกันเถอะ ซิมอน” ลิโอเนล ไทรอน เจ้าบ้านบอก พร้อมกับปิดกระเป๋าเดินทางและออกจากบ้านทางประตูหลัง โดยที่มีภรรยาและลูกชายยืนรออยูแล้ว่

 

“ที่รัก เราจะหนีทันหรือ” ลิซ่า ภรรยาของลิโอเนล เอ่ยถาม ด้วยความกังวล

 

“ทันสิ รีบไปกันเถอะ” ลิโอเนลตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ เพื่อคลายความกังวลของภรรยา และเดินนำหน้าทุกคนไปยังภูเขาหลังบ้าน  ระหว่างทางเดินนั้น ลิซ่าได้มองกลับไปยังหมู่บ้านของตน ซึ่งบัดนี้ไม่เหลือเค้าโครงเดิมเลย ยานรบบินอยู่เหนือเมืองหลายลำพร้อมกับยิงโจมตีบ้านเรือนและทหารของหมู่บ้าน เมื่อลิซ่าเห็นเช่นนี้แล้วก็ไมอาจจะกลั้นน้ำตาของตัวเองไว้ได้

 

“นายหญิงครับ เดินต่อเถอะครับ” ซิมอนกล่าวกับนายหญิง ซึ่งตัวเค้าเองก็มีความรู้สึกเดียวกัน เมื่อลิซ่าได้ยินจึงได้อดกลั้น ปาดน้ำตาและเดินต่อไป

 

เมื่อพวกเขาเดินลงมาจากภูเขาแล้ว เบื้องหน้าของทั้งสี่ก็คือแม่น้ำอันกว้างใหญ่ ที่ท่าเรือมีเรือเล็กจอดเทียบท่าอยู่ลำหนึ่ง

 

ลิโอเนลพาครอบครัวและพ่อบ้านเดินหมายจะขึ้นเรือแต่…

 

ปัง!

 

เสียงปืนดังขึ้น กระสุนพุ่งทะลุขาของลิซ่า ทำให้เธอล้มลงและร้องด้วยความเจ็บปวด

 

“ลิซ่า/นายหญิง/แม่!!”  ลิโอเนล ซิมอนและลูกชาย ร้องขึ้นมาพร้อมกัน และรีบตรงเข้าไปหาลิซ่าเพื่อดูอาการ ลิโอเนลหันหลังกลับไปดูที่ด้านหลังและต้องคำรามด้วยความโกรธ

 

“แก!! แบรนดอน!”

 

เมื่อซิมอนหันหลังกลับไปดูตามลิโอเนล ก็พบกับว่าด้านหลังของพวกเขาคือ นายพลแบรนดอนที่ถือปืนพกอยู่ในมือขวา และชายในผ้าคลุมอีกสองคนยืนอยู่ด้านซ้ายและขวาของแบรนดอน

 

“คิดจะหนีไปไหน ลิโอเนล” แบรนดอนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นเฉียบ และเดินตรงเข้ามาพร้อมกับชายอีกสองคน “สงครามครั้งนี้ พวกเราไม่ปล่อยให้ใครรอดไปได้หรอกนะ”

 

“ซิมอน ฝากภรรยาและลูกชายของฉันด้วย” ลิโอเนลหันไปบอกพ่อบ้าน ก่อนจะแปลงร่างเป็นปีศาจ เขาแหลมยาวงอกออกมาจากหัว ปีกสีดำทมิฬงอกออกมาที่หลัง

 

“พ่อครับ…” ลูกชายของลิโอเนลร้องเรียกบิดาของตนเอง และจะเดินเข้าไปหา แต่ซิมอนคว้าตัวอุ้มด้วยมือขวา และใช้มือซ้ายประคองตัวลิซ่า แล้วจึงเดินไปยังเรือที่จอดรออยู่

 

“พ่อคร้าบบบ!!!” เสียงร้องของลูกชายดังลั่น พร้อมตะเกียกตะกายดิ้นจากแขนของซิมอน

 

“ขอให้โชคดี ลูกรัก” ลิโอเนลเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบา

 

แบรนดอนเห็นว่าพวกลิซ่ากำลังหนีจึงหันไปหาชายที่อยู่ด้านขวามือ

 

“เอเดรียน” เขาแต่พูดชื่อเท่านั้น ชายด้านขวาก็รู้หน้าที่ทันที เขาพุ่งตัวหมายโจมตีพวกซิมอนที่จะหนีขึ้นเรือ แต่ลิโอเนลก็บังเสียก่อน และง้างหมัดชกเต็มแรง แต่ชายผ้าคลุมก็ชักดาบจากฝักกันไว้ได้ทัน แรงชกนั้นทำให้ผ้าคลุมเปิดออก เผยถึงหน้าตาเด็กหนุ่มที่อายุไม่น่าเกิน 15 ปี

 

“เด็กงั้นรึ” ลิโอเนลเอ่ยอย่างไม่รู้ตัว

 

“เด็กคนนั้นชื่อ เอเดรียน คนที่จะมาแทนที่แกไงละ” แบรนดอนบอก

 

 “ไม่เคยรู้เลยว่า SHK จะตกต่ำจนถึงกับรับเด็กเข้ามาด้วย”

 

“ถ้าแกคิดว่าฝีมือของมันเด็กเหมือนอายุละก็คิดผิดซะแล้วละ”

 

เอเดรียนหมุนเตะโจมตีกลับ โดนเข้าเต็มหน้าของลิโอเนล ทำให้ลิโอเนลเซ แต่ก็ยังตั้งตัวได้ทันหลบดาบของเอเดรียนที่มาทางขวา ลิโอเนลปล่อยหมัดกลับบ้างซึ่งเอเดรียนก็เบี่ยงตัวหลบได้ ทั้งสองคนต่อสู้กันอย่างสูสี แต่ทว่าด้วยฝีมือและประสบการณ์ของลิโอเนล ทำให้เขาได้เปรียบด้านเทคนิค

 

ตูม! ลิโอเนลต่อยโดนเต็มท้องของเอเดรียน งัดตัวของเด็กหนุ่มตัวลอย แต่เขาก็ยังมีสติพอที่จะกระโดดถอยหลังไปตั้งหลักได้ แบรนดอนเห็นดังนั้น จึงหันไปหาชายในผ้าคลุมอีกคน

 

“คาเมรอน แกก็ไปช่วยหน่อยละกัน”

 

สิ้นคำ ชายในผ้าคลุมด้านซ้ายก็พุ่งตัวเข้าไปร่วมวงต่อสู้ด้วยอีกคน ทำให้สถานการณ์เปลี่ยนผันทันที เพราะสองรุมหนึ่ง

 

“ส่วนทางนั้น ฉันจัดการเอง” แบรนดอนยิ้มแสยะ และวิ่งชักดาบไปยังเรือที่กำลังจะออกจากท่า ซิมอนที่กำลังจะเดินเครื่องเรือเห็นดังนั้น ก็ตาเบิกโพรงด้วยความตกใจ และรีบเดินเครื่องเรือ

 

ลิซ่าที่เห็นแบรนดอนพุ่งตรงมาทางนี้ พยายามจะลุกขึ้นแต่ก็ต้องล้มลงเพราะบาดเจ็บที่ขา เธอฝืนอีกครั้ง แต่คราวนี้ซิมอนกดตัวของเธอลง

 

“นายหญิง ผมจะถ่วงเวลาให้เอง”

 

“ไม่ ไม่ได้ เจ้าจะต้องอยู่กับเรา” ลิซ่าบอก ฉุดแขนของพ่อบ้านเอาไว้ แต่ซิมอนสะบัดแขนออก และกระโดดขึ้นท่า ระหว่างที่เรือกำลังออกจากท่า

 

“ผมขอขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกคุณดูแลผมเสมอมา และขอให้โชคดีนะครับ” ซิมอนบอกลานายหญิงของตัวเองด้วยรอยยิ้มเป็นครั้งสุดท้าย

 

“ซิมอนนนน” ลูกชายของลิซ่าร้องหา แต่ได้แต่เกาะขอบเรือ เพราะเรือได้ออกห่างจากท่าไปไกล

 

“คุณชาย โปรดรักษาตัวด้วยนะครับ” ซิมอนบอก น้ำตาไหลออกอาบแก้มด้วยความรักที่เสมือนลูกแท้ๆของตน ก่อนจะแปลงร่างเป็นปีศาจเหมือนลิโอเนลและพุ่งตรงไปหาแบรนดอน

 

ลิซ่ามองชายฝั่งด้วยความเศร้า สามีของเธอต่อสู้กับชายอีกสองคนอย่างยากลำบาก ซิมอนต่อสู้กับนายพลอย่างเอาเป็นเอาตาย

 

แล้วสิ่งที่เธอทำได้ในตอนนี้ละ….

 

หญิงสาวฝืนกัดฟันยืนตัวขึ้นด้วยความเจ็บปวด และเดินไปยังห้องคนขับ บังคับเรือให้ออกสู่แม่น้ำ ลูกชายของเธอเดินร่ำไห้มากอดเธอด้วยความเสียใจ เธอลูบหัวปลอบใจ

 

“เราจะต้องมีชีวิตอยู่ เพื่อทั้งสองคนนั้น เข้าใจไหมลูก”

 

และแล้ว เรือก็ออกทะเล พร้อมๆกับพระอาทิตย์ขึ้นยามเช้า แสงแดดส่องแสงไปทั่วเมืองครูเทนที่สงครามได้สิ้นสุดพอดี

 

 

 

 

 

หลังจากนั้นเอง เรื่องราวใหม่ก็ได้เริ่มต้น เมื่อเวลาผ่านไปหลังจากนี้ 10 ปี 

80 ความคิดเห็น

  1. #38 ขุ้นนกสีหมึก (@mywhe) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กันยายน 2554 / 22:18
    น่าสนใจดีครับ
    ผมชอบตรงนี้นะครับ"ลิซ่า/นายหญิง/แม่" เทคนิคนี้ดีมากเลยครับของยืมไปใช้นะครับ ว่างๆเดี่ยวเข้ามาอ่านต่อกำลังปั่นนิยายอยู่นะครับ
    #38
    0
  2. #37 AmaichibiiZa (@amaichibii) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กันยายน 2554 / 19:58
     ว๊าววว เรื่องราวน่าทึ่งมากเลยค่ะ ขออ่านต่อเลยละกันนะ
    #37
    0
  3. #36 Titanic Arow (@lianglong) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กันยายน 2554 / 21:57
    จะติดตามต่อไปครับ 
    #36
    0
  4. #35 VampirZIce (@takujang) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2554 / 01:27
    น่าติดตามครับผม
    #35
    0