ก็ว่าจะเลิกเขียน

เห็นนิยายคนอื่นเค้าออกมาจัง ยิ่งเห็นยิ่งท้อใจ เฮ้อ!~ ไอ้เรารึก็พยาย้าม พยายามดิ้นรน ให้ตายสิมันก็ยังไม่ได้สักที จนไม่รู้จะทำยังไงละ T_T แต่งเรื่องแรกมาก็ตั้งแต่อายุ 15 ปี จวบจนป่านนี้ยังไม่พ้นชวดฉลู (ขาล เถาะ มะโรง มะเส็ง) เลยให้ตายสิ

อยากจะกรี๊ดดดดดๆๆๆๆๆ ให้มันรู้แล้วรู้รอดไป มาจนป่านนี้ก็ร่วม 7-8 ปีละ ยังไม่มีทีท่าว่าจะได้มีผลงานเป็นของตัวเองเลยตู T_T คิดแล้ว Sadddddddddd

แล้วอย่างนี้มันจะมีกระจิตกระใจไปแต่งอะไรต่ออีกล่ะฟะเนี่ย?? เรื่องแรกที่ทุ่มเทสุดชีวิตยังคิดไม่ออกเลยว่าอนาคตจะเป็นยังไง?

ใครๆ ก็ชอบพูดกันว่า ทำไมต้องรอให้โอกาสมาหา ทำไมเราถึงไม่วิ่งไปหาโอกาสมันบ้าง โอ๊ยยย แม่ล่ะอยากจะบอกว่าเคยยิ่งกว่าวิ่งอีก มาป่านนี้ก็หมดแรงจนแทบจะคลานแล้วเนี้ยยย

ไม่รู้เวรกรรมอะไรสิน่า มันเหมือนดวงจะซ๊วยซวยอะไร ขะ-ไหน-หนาด ส่งสนพ. นั้นที โดนดอง 1 ปีผ่านไป ให้เอากลับมาแก้ ส่งกลับคืน 1 ปีผ่านไป ก็ยังไม่วายจะดองของตูอีก T_T ...ไม่เป็นไร ถอนเรื่องออกมา ส่งที่อื่น ...แ ม ร่ ง ....ก็ยังโดนดอง 1 ปีผ่านไปบอกจะตีพิมพ์แล้ว ดำเนินการอยู่ ก็ไม่ว่าอะไร อีก 1 ปีผ่านไป มันก็ยังมีแต่เล่มตัวอย่าง *_* จะต้องให้ตูรออีกกี่ปีฟะ?!!~ รอจนหายอยากแล้วเนี่ย

แล้ววัฏจักรมันก็วนเวียนอยู่อย่างนี้ อย่างนี้จริงๆ นะ จะส่งให้ที่อื่นก็ไม่ได้ด้วย เพราะมันบอกว่ากำลังดำเนินการอยู่ พอจะถอนเรื่องออก มันก็บอกว่า ใจเย็นๆ ตอนนี้ยุ่ง อยู่ในช่วงดำเนินการ กำลังจะพิมพ์ล็อตหน้า อยู่อย่างเนี้ย เคาะกะลาให้หมา (อย่างตู) ดีใจอยู่อย่างเนี้ยอยู่ได้วุ้ย!~ ใจคนรอมันท้อนะเฟ้ยยยย

เพราะอย่างนี้แหละ ก็เลยว่าจะเลิกเขียนละ ยิ่งเห็นตอนนี้นักเขียนเด็กๆ รุ่นใหม่เพียบ แบบชนิดที่ว่าเรื่องเดียวผ่านตลอด แล้วยิ่งท้อ ทำไมวาสนาคนเรามันถึงได้ไม่เท่ากันจริงๆ ฟะ งานเขียนฉันมันดีไม่พอหรืออย่างไร??? ลำพังตัวเองก็คิดว่าน่าจะสู้คนอื่นๆ ได้นะ เอาแบบไม่ได้เข้าข้างตัวเองเลย คิดว่า ผลงานฉันมันก็ไม่ได้ทุเรศถึงขนาดต้องส่ายหน้านิ แล้วไหงเป็นอย่างนี้หว่า T_T

ตอนนี้หันมาเขียนแนวนิยายรัก ก็กะว่าคงจะเป็นเรื่องสุดท้ายแล้วสำหรับตอนนี้ ที่พยายามทุ่มเทจะทำให้มันเสร็จสมบูรณ์ แล้วคงทิ้งช่วงยาวสักพัก เหนื่อยยย (ใจ) เหลือ) เกินจริงๆ ระหว่างนี้ก็คงเขียนๆ เขี่ยๆ ไปบ้างเรื่อยๆ ตามแต่หัวสมองจะพาไป และคิดได้ เพราะความอยากมันก็ยังมีอยู่ที่อยากจะเขียน ก็คงสนอง Need ของตัวเองไปพลางๆ ไว้เรื่องเก่าได้เรื่องได้ราวแล้วค่อยว่ากัน

ครั้งนึงเคยประชดชีวิตการเขียนด้วยการเปลี่ยนชื่อเรื่องเป็น "นิยายเรื่องนี้มีอาถรรพณ์" ไปพักนึงเลย ก็มันจริงนี่หว่า เซ็ง! เครียด! หยุด!~ พอละ พอกันที

สุดท้าย ขอบคุณ หากจะมีผู้ใดที่เข้ามาเยี่ยมเยือน Diary นี้ และทนอ่านจนจบ...ขอบคุณจริงๆ ค่ะ T_T

ก็ว่าจะเลิกเขียน

ความคิดเห็น