(ขอสักหน่อย)
ความตั้งใจแรกที่จะอัพตอนใหม่ลงใน blog dekd แห่งนี้
คือผมตั้งใจว่าจะเขียนความหมายของเพลง high hopes วง kodaline
ที่พึ่งนั่งแปลอย่างละเอียดยิบ เมื่อตอนกลางวัน
เพราะถือว่าเป็น1ในเพลงที่ติดหูผมมาก
แต่ในขณะที่ได้เข้าไปฟัง radio online
ผมก็ได้ไปสะดุดเข้ากับเพลง "ไม่เคย - 25hours"
เพลงนี้เป็นเพลงที่เพราะมากครับ ตั้งแต่ฟังครั้งแรกเลย
ผมไม่รู้หรอกว่าเพลงมันชื่ออะไร
จนกระทั่ง ผมลองเสิจ เนื้อเพลงที่จำได้คร่าวๆ ลงใน google
ผมได้อารมณ์ที่หม่นๆ จากเพลงนี้
มันเป็นความรู้สึกที่ไม่ถึงกับเสียใจโดยตรง แต่ลึกๆมันเจ็บปวด
และเต็มไปด้วยความคิดถึงแหละครับ
ตามเนื้อเพลง
ฉันไม่เคยรู้ คนที่สำคัญ นั้นมีค่าแค่ไหน
ฉันไม่เคยรู้ วันที่สวยงาม นั้นมีค่าเท่าไร
ไม่เคยรู้เวลาที่เรามีกัน นั้น ดี เท่าไร
ไม่เคยรู้ว่าความคิดถึงมันทรมานแค่ ไหน
ไม่เคย ไม่เคย ไม่เคย เราจะคิดถึง คนที่สำคัญ
เมื่อต้องจากกันไป เราจะคิดถึง วันที่สวยงาม เมื่อเวลาผ่านไป
จะคิดถึงเวลาที่เรามีกัน เมื่อ เธอ ต้องไป
และตอนนี้รู้ไหม ว่าฉันคิดถึงเธอ มาก แค่ไหน
ไม่เคย ไม่เคย จะลืม
นั่นแหละครับ มันทำให้ผมรู้สึกคิดถึงขึ้นมาเลย..
คนในความคิดถึงของผม ที่อยู่ในระหว่างและหลัง ที่ผมฟังเพลงนี้
มีหลายคนเลยครับ
ไม่ว่าจะเป็น ครอบครัว ที่ไม่ได้อบอุ่นเหมือนเดิม
หรือจะเป็นเพื่อนสนิทวัยมัธยม ที่โกรธกันมานานกว่าห้าปี
ครูสอนตีกลองคนแรกและคนเดียวของผม ที่ได้ลาจากโลกใบนี้ไปเมื่อปีก่อน
ครูชีวะที่เราซี้กันมาก แต่แล้วเราก็ไม่ได้คุยกันอีกเพราะทัศนคติที่ต่างกัน
แม้กระทั้งเจ้าหมาตัวแรกและตัวเดียวของผม ที่วันนี้มันไม่ได้อยู่ด้วยแล้ว
และรวมถึงคนบางคนที่ผมไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยชื่อหรือสถานะเดิมที่เคยเป็นอยู่ขึ้นมา
ความคิดถึงเหล่านี้เป็นความรู้สึกที่ผมไม่เคยได้บอกหรือแสดงออกต่อใคร แม้กระทั่งเจ้าไดอารี่ ผมก็ยังไม่กล้าที่จะบันทึกความรู้สึกเหล่านี้ลงไป มันไม่ใช่เพราะผมไม่อยากบอกใครสักคนหรือระบายออกมาหรอกนะ แต่มันเป็นเพราะผมเองก็ไม่รู้ว่า จะมีวิธีไหนไหมที่ผมจะบอกเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ โดยให้ผมรู้สึกคิดถึงและเจ็บปวดลึกๆ อย่างน้อยที่สุด
ผมต้องขอโทษสำหรับ chapter ที่เต็มไปด้วยความเวิ้นเว้อด้วยครับ
อันที่จริง ผมก็ไม่รู้หรอกว่าผมไปเอาความน้ำเน่าแบบนี้มาจากไหน
ในการเขียนบรรยายความคิดถึงเป็นหน้าๆ ตรงนี้
(ให้เดา..
อาจจะเป็นเพราะในหัวผมตอนนี้ไม่มีงานอะไรให้คิดแล้ว
ประกอบกับที่ฟังเพลงนี้ในขณะที่ฝนกำลังตกตอนตีหนึ่งไปด้วยละมั้ง )
แล้วในขณะที่ผมกำลังพิมพ์อยู่นี้ ซ้ายมือของผมมีเครื่องบันทึกเครื่องทรงจำอยู่ข้างๆ
มันคือกรอบรูปสีน้ำเงินที่มีภาพถ่ายเก่าๆ เป็นภาพถ่ายรวมของครอบครัวผมโดยมีหมาตัวโปรดอยู่ในเฟรม
รูปนี้ ผมพึ่งลุกไปหามันมาในกล่องเก็บของ เมื่อตะกี้เอง (ขณะที่พิมพ์ได้ครึ่งๆกลางๆตอน)
ตอนที่ค้นหามันในกล่อง.. ลึกๆ แล้วผมก็หวังว่าขอให้ตัวเองหาไม่เจอหรือให้มันหายไปเลยก็ได้
เพราะผมคิดว่าถ้าเจอเข้า ผมเองก็อาจจะห้ามน้ำตาไว้ไม่ไหว ก็ได้
และเครื่องย้อนเวลาอีกชิ้น ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของผม
ก็คือ เจ้าไดอารี่
แต่ละวัน ผมมักเขียนบ่นเกี่ยวกับ ความน่ารำคาญที่เกิดขึ้นในตอนนั้น
ซึ่งจริงๆแล้วใครจะไปรู้หละว่า นั่นจะเป็นความห่วงใยจาก คนที่เรากำลังคิดถึงในตอนนี้
..................................................................................................
ผมไม่กล้าจะบ่นอะไรเยอะแล้วใน บล็อกตอนนี้
เพราะมันจะดูน่ารำคาญและเวิ้นเว้อซะมากกว่า
สรุปแล้วที่ผมตั้งใจเขียน chapterนี้ขึ้นมา เพราะมันเกิดจากความคิดถึงล้วนๆ
ซึ่งกับบางคนผมก็อยากจะขอบคุณแล้ว ขอบคุณอีก
และกับบางคน ผมก็อยากจะขอโทษแล้วขอโทษอีก
แต่เอาเถอะ จริงๆ ถ้าให้ผมย้อนเวลากลับไปได้สักช่วงแบบหนัง about time นะ
ผมก็ขอไม่ย้อนอดีตไปแก้ไขอะไรทั้งนั้นแล้วดีกว่า ให้มันเป็นแบบนี้แหละ
อาจจะดีที่สุดแล้ว ก็ได้(เนอะ)
..................................................................................................
"ทำไมเขาถึงเป็นคนในความคิดถึงของคุณ"
ความคิดเห็น