Bleeding Love [yaoi]

  • 99% Rating

  • 36 Vote(s)

  • 215,624 Views

  • 6,535 Comments

  • 2,631 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    559

    Overall
    215,624

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3 รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19366
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 166 ครั้ง
    9 ก.ย. 56

ตอนที่ 3

 

ลีออนรู้สึกว่าการรู้จักกับไวซ์จำเป็นต้องกลับไปนับหนึ่งใหม่ตั้งแต่ต้น ไม่ใช่แค่เพราะเขารู้จักชายคนนี้อย่างผิวเผินเท่านั้น แต่เพราะเขา แทบไม่รู้เลย ต่างหาก ไวซ์ วอลลีส เป็นนักร้องเดี่ยวของค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ เขาร้องเพลงมาเกือบๆ ห้าปีแล้วทุกอัลบั้มของเขาได้รับการยอมรับมาโดยตลอด เป็นเหมือนแม่เหล็กดึงดูดผู้คน ไม่ใช่แค่น้ำเสียงแต่เพราะ อื่ม... ก็อย่างที่เห็นเขาเป็นผู้ชายทรงเสน่ห์อย่างเต็มเปี่ยม นอกจากร้องเพลงเขาทำงานอีกหลายๆ อย่างไปด้วย เป็นนายแบบ ถ่ายโฆษณา เคยแสดงหนังอยู่บ้างแม้จะไม่ใช่บทนำ แต่กระแสตอบรับของหนังที่ไปได้ดีส่วนหนึ่งก็มาจากตัวเขาเอง นอกจากร้องเพลงเขายังมีความสามารถในการเล่นดนตรีอีกหลายอย่าง เพลงส่วนใหญ่ที่ร้องก็ล้วนมาจากฝีมือการแต่งเพลงของไวซ์ทั้งสิ้น

น่าอายจริงๆ ที่มีผู้ชายที่โด่งดังขนาดนี้อยู่ตรงหน้าแต่เขากลับไม่รู้จัก  ลีออนคิดขณะมองไวซ์จรดปากกาเซ็นลายเซ็นบนกระดาษโน้ตที่เขาส่งให้หลายแผ่น วันนี้ไวซ์ยังมาที่คลับเหมือนเดิม และลีออนไม่สามารถทนเสียงรบเร้าจากสาวๆ ในคลับได้ สุดท้ายก็ต้องขอร้องเรื่องงี่เง่าด้วยการขอลายเซ็นเขา  

“ต้องขอโทษนะครับที่รบกวนเรื่องแบบนี้” ชายหนุ่มรู้สึกอายอย่างบอกไม่ถูก เมื่อรับกระดาษโน้ตคืน มองดูลายเซ็นตวัดสวยงาม

“ไม่เป็น” เขาพูดพร้อมยกแก้วแบล็ครัสเชี่ยขึ้นจิบ แล้วก็สูบบุหรี่ตามอีกเฮือก

“คุณเนี่ยเห็นท่าทางดุๆ แต่ก็ใจดีเหมือนกันนะ คุณเซ็นให้ผมอีกใบได้ไหม”

“จะเอาไปทำไม” ไวซ์ถาม คิ้วเหนือแว่นดำขมวดเข้าหากัน

“ผมก็จะเอาไปขายต่อทางอีเบย์ไง” ลีออนยิ้มกว้างรับ

“ใครจะซื้อ?” คำถามชักฉงนมากขึ้น

“โธ่ คุณนะดังจะตาย แฟนๆ ของคุณอยู่ต่างประเทศก็แยะ ต้องขายได้สิ”

“งั้นฉันจะเซ็นให้หลายๆ ใบ ถ้าขายได้อย่าลืมมาแบ่งฉันด้วยล่ะ”

พูดจบพวกเขาก็หัวเราะออกมาอย่างเป็นเรื่องขบขัน

“ยังไงก็ต้องขอบคุณนะครับ ผมนึกว่าพวกดาราดังๆ จะถือตัวซะอีก”

“ก็บอกแล้วว่าฉันไม่ใช่ดารา อีกย่างนั่นถือว่าเป็นค่ามัดจำว่าเธอจะไปเดทกับฉัน” รอยยิ้มของลีออนค้างเติ่งทันที “ทำไม หรือว่าไม่อยากไป”

“เปล่าครับ แต่คุณไม่ต้องทำงานเหรอ”

“บอกแล้วนี่ว่าฉันอยู่ในช่วงพักผ่อน แต่หลังจากพรุ่งนี้ก็คงไม่ว่างแล้ว ฉันต้องเริ่มเตรียมตัวสำหรับคอนเสิร์ตของอัลบั้มนี้ จากนี้ไปอีกสองเดือนคงแทบไม่มีเวลาเลย”

ลีออนอ้าปากแต่ไม่รู้จะพูดอะไรดีนอกจากพยักหน้ารับรู้ งั้นพรุ่งนี้ก็คงได้เจอเขาเป็นวันสุดท้ายสินะ ไม่แน่กว่าไวซ์จะกลับมาที่คลับอีก บางทีถึงลีออนอาจได้งานใหม่แล้วก็ได้ แล้วพวกเขาก็จะไม่มีโอกาสได้คุยกันแบบนี้อีก น่าแปลกที่ความคิดนั้นทำให้รู้สึกหดหู่ใจ ลีออนไม่ได้ชอบไวซ์ตรงที่เป็นคนมีชื่อเสียง แต่เขาชอบผู้ชายคนนี้ตรงที่พออยู่ด้วยกัน พวกเขาเหมือนมีเรื่องมากมายที่สามารถพูดคุยได้ ถึงไวซ์จะไม่คิดแบบเดียวกัน หากลีออนก็เห็นเขาเป็นเพื่อนคนหนึ่งไปแล้ว

“งั้นพรุ่งนี้เราจะทำอะไรกันบ้างล่ะครับ”

ริมฝีปากได้รูปขยับยิ้มเจ้าเล่ห์ เพราะคำถามนั้นแสดงว่าลีออนยอมรับคำชวน

“นั่นสินะ ทำอะไรกันดี”

 

รุ่งเช้าต่อมาลีออนออกจากบ้านมารอยังจุดนัดพบ คงไม่มีทางที่พวกเขาจะนั่งรถเมล์กับไวซ์ได้ ดังนั้นไวซ์จึงจะเอารถของเขาไปเอง ครู่หนึ่งรถสปอร์ตสีฟ้าเมทัลลิกเป็นเงามันปลาบก็แล่นมาถึง พอประตูด้านที่นั่งผู้โดยสารเปิดรับ ลีออนก้มลงชะโงกหน้าเข้าไปในตัวรถเพื่อสบกับใบหน้าของไวซ์ เขายังดูเท่บาดใจและมีท่าทางเป็นเจ้าข้าวเจ้าของทุกอย่างเหมือนเดิม

“มาเถอะสายมากแล้ว”

ชายหนุ่มกระชับเป้บนไหล่แล้วโน้มตัวเข้าไปในรถ เขายังไม่สามารถทำตัวให้ชินกับการนั่งรถหรูแบบนี้ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อจิตสำนึกคอยเตือนว่ากำลังอยู่กับใคร วันนี้ไวซ์สวมเสื้อยืดสีขาวทับด้วยแจ็คเก็ตหนังเท่ๆ เขาสวนสร้อยคอที่แขวนจี้ทรงลูกบาศก์ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงได้ชอบสังเกตการแต่งตัวของไวซ์นัก 

“เราจะไปไหนกันเหรอครับ”

“มีที่หนึ่งที่ฉันอยากไป แต่ยังหาโอกาสไปไม่ได้ ถ้าเธอไม่รังเกียจละก็...”

“ผมไม่รังเกียจหรอกน่า” ลีออนรีบสนับสนุน “ที่ไหนก็ได้ที่คุณอยากจะไป”

อาการชำเลืองสายตากลับมาช้าๆ ทำให้ลีออนชักเริ่มรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดหรือเปล่าที่ตอบรับเร็วเกินไป

 

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

“คุณไวซ์ครับ” ลีออนอึกอักถามด้วยความเกรงใจ

“หือ” น้ำเสียงของไวซ์ฟังอู้อี้เมื่อปากยังคาบบุหรี่อยู่ แล้วแว่นดำนั่นก็ทำให้ไม่รู้ว่าเขากำลังมองอะไรกันแน่

“คุณว่านี่คือที่ที่คุณอยากมาเหรอ”

“ทำไม”

“เอ่อ” ชายหนุ่มเกาหางคิ้วเพราะไม่รู้จะพูดอะไรดี “เปล่าครับ มันก็โอเคดี”

พูดจบลีออนก็กลับไปสนใจเบ็ดตกปลาต่อ พวกเขาอยู่ในสถานที่ที่เรียกว่าพรีวิวฟีช แต่ไม่ใช่สวนน้ำแบบที่พวกเขาจะมองปลาชนิดต่างๆ ผ่านทางเดินกระจกหรอกน่ะ ก็ใช่ที่ว่าตอนนี้พวกเขากำลังมองปลากันอยู่ แต่ผ่านไปเกือบจะชั่วโมงแล้วเขาก็ยังไม่เห็นปลาสักตัว ที่นี่เป็นบ่อตกปลาที่แบ่งเป็นบ่อขนาดใหญ่สี่บ่อต่อกัน พวกเขาต้องจ่ายเงินเป็นค่าผ่านประตู ข้อดีก็คือถ้าพวกเขาตกได้ปลาตัวไหนไปจากบ่อ ก็เอากลับบ้านได้เลย แต่จนถึงตอนนี้ลีออนยังไม่มีความหวังว่าจะมีปลาที่ไหนกินเบ็ดพวกเขาเลย

วันนี้ยังเป็นวันทำงานปกติ ผู้คนจึงค่อนข้างบางตา มีคนตกปลานั่งอยู่ตามขอบสระเท่าที่ตาเห็นประมาณสิบกว่าคนเท่านั้น อีกอย่างเดาว่าการตกปลาควรจะตกตอนเย็นๆ น่าจะดีกว่า

“คุณว่าเจ้าของที่นี่เขาโกหกเราไหม” ลีออนเปรยถาม

“โกหกอะไร”

“ก็แบบว่าจริงๆ แล้วในบ่อนี้ไม่มีปลาเลยสักตัวไง”

ไวซ์ยังคงตั้งอกตั้งใจรอคอย เขานั่งอยู่บนเก้าอี้พาสติกสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่ดูน่าสงสารเมื่อต้องรับคนตัวใหญ่แบบเขา ท่อนขายาวยื่นออกไปข้างหน้า รองเท้าหนังสีดำหัวตัดเงาวาว ในมือข้างหนึ่งถือคันเบ็ด อีกข้างคีบบุหรี่ ลีออนมองทุ่นสีส้มของเขาที่ยังลอยตุ๊บป่องๆ เหนือผิวน้ำ เอาเถอะในเมื่อไวซ์ก็ดูสนุกกับสิ่งที่ทำแล้วเขาจะบ่นไปทำไม

กระทั่งอีกชั่วโมงผ่านไปนั่นแหละ...

ลีออนครางออกมาเบาๆ เมื่อขยับขาที่เมื่อยขบ เบ็ดของเขายังว่างเปล่าโบ๋เบ๋ แดดก็เริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ แถมท้องของเขากำลังร้องครางเพราะความหิว

“ทำไมไม่มีปลากินเบ็ดซักตัว ดูท่าวันนี้เราจะไม่มีโชคเอาซะเลย” ชายหนุ่มบ่นไปยังคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ก่อนสังเกตว่าศีรษะของไวซ์ก้มต่ำกว่าปกติ “คุณไวซ์ คุณไวซ์!

ไหล่กว้างใต้เสื้อเจ็คเก็ตกระตุกนิดๆ ก่อนที่ศีรษะจะผงกขึ้น

“นี่คุณหลับเรอะ!” ลีออนโวยวาย “เหลือเชื่อเลย คุณหลับลงไปได้ยังไงเนี่ย”

“เปล่า” เขากระแอมเก้อๆ “ฉันกำลังเพ่งสมาธิไปที่การตกปลาต่างหาก รู้สึกแดดเริ่มจะร้อนแล้วสิ”

“มันร้อนตั้งนานแล้วครับ”

“อืม นั่นสิ”

อะไรของเขานะ ลีออนไม่รู้จะหัวเราะหรือส่ายหัวดี แล้วจู่ๆ เบ็ดของไวซ์ก็กระตุก

“เฮ้ ปลากินเบ็ดคุณแล้วนี่” เขาร้อง มองดูไวซ์หมุนรอกกลับกระทั้งเห็นปลาตัวเขื่อง ชายหนุ่มหยิบกระชอนที่วางอยู่ข้างๆ ช้อนขึ้น ท่าทางเขาชำนาญไม่เลวเมื่อใช้คีมปลดเบ็ดออกจากปากของปลาแล้วใส่มันลงในถัง

“อยากได้ปลาตัวใหญ่มันก็ต้องรอคอยอย่างอดทนนะหนูน้อย”

ไวซ์พูดพลางลดแว่นลงแล้วขยิบตา ทำให้ลีออนรู้สึกเหมือนโดนท้าทาย ดังนั้นเขาจึงกลับไปตั้งอกตั้งใจรอคอยปลาของเขาบ้าง ยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะทุ่มๆ จากคนข้างๆ เขาก็นึกอยากให้ในบ่อนี้มีฉลามซักตัว แล้วถ้าเขาเอามันขึ้นจากบ่อไม่ได้ ก็ขอให้มันลากคนข้างๆ ลงไปแทนแล้วกัน

ผ่านไปไม่ถึงสิบห้านาทีปลาอีกตัวก็กินเบ็ดของไวซ์ ขนาดตัวไม่ใหญ่เหมือนตัวแรกแต่ก็ยังถือว่าเขาทำแต้มนำไปแล้วสอง แล้วก่อนที่ลีออนจะไล่ตามทัน ปลาตัวที่สามก็งาบเบ็ดเขาอีก เท่านั้นลีออนก็แทบจะคว้างเบ็ดทิ้ง

บ้าชะมัด! ไอ้ปลาพวกนี้จะต้องเป็นตัวเมียแหงๆ!

 

ลีออนเดินออกมาจากพรีวิวฟีช ความรู้สึกราวกับมีเมฆดำก่อตัวอยู่บนหัวออกมาด้วย ก่อนจะออกมาจากบ่อไวซ์ตกปลาเพิ่มได้อีกสองตัว แต่เขาเอาปลากลับไปด้วยแค่ตัวเดียวคือตัวที่ตกได้ตัวแรก พนักงานในบ่อใส่ปลาลงในกล่องโฟมแล้วตามมาส่งให้ถึงรถ แน่นอนไม่ต้องบอกก็รู้ว่าพนักงานนั้นต้องเป็นผู้หญิงแน่นอน เจ้าหล่อนพล่ามถึงความประทับใจในตัวไวซ์ ก่อนจะลงเอยด้วยการขอจับมือเขาแล้วก็ร้องกรี๊ดๆ

“หิวหรือยัง” ไวซ์ถามเมื่อเข้ามานั่งในรถ

“ตอนนี้ผมกินปลาของคุณสดๆ เลยก็ยังได้” ลีออนตอบด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะอารมณ์เขาก็ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้น แต่พอมือใหญ่ยื่นเข้ามาโคลงศีรษะเขาเบาๆ ลีออนก็รู้สึกราวกับเป็นกองไฟร้อนๆ ที่เพิ่งมีคนเอาน้ำสาดจนมอดดับ เขาหันไปมองไวซ์ที่ยังมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า

“คนหนุ่มๆ โกรธมากจะแก่เร็วนะ ฉันรู้จักร้านอาหารอร่อยๆ แถวนี้ ฉันเลี้ยงเอง”

ลีออนถอนใจยอมแพ้เมื่อเอนแผ่นหลังกับเบาะ

“ถ้าคุณไม่เลี้ยง ผมจะโกรธคุณจริงๆ เพราะเรื่องนี้แหละ”

ไวซ์พาทั้งคู่มายังร้านอาหารแห่งหนึ่งที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย เป็นร้านเล็กๆ ที่ดูไม่เหมาะกับรสนิยมของไวซ์นักเมื่อเทียบกับความหรูหราที่รายล้อมรอบตัวเขา แต่ไวซ์ไม่ได้ใส่ใจเลยเมื่อสั่งอาหารและถามลีออนว่าอยากกินอะไร พวกเขาสั่งอาหารแบบจานเดียวกับเครื่องดื่ม มีของว่างที่พนักงานเอามาเสริมให้ฟรี... อย่างน้อยการมากับไวซ์มันก็มีเรื่องดีเหมือนกัน จากนั้นพวกเขาก็เริ่มคุยกันด้วยเรื่องต่างๆ

“คุณบอกว่าต้องเตรียมตัวสำหรับคอนเสิร์ตเหรอ” ลีออนถามขณะที่ใช้มีดตัดเนื้อไก่ราดซอสหอมกรุ่นในปาก “ต้องเตรียมตัวกันนานเลยหรือครับ”

“ปกติคอนเสิร์ตใหญ่ต้องเตรียมตัวกันหลายเดือน แต่พอดีเราได้ทีมงานจากบริษัทจากต่างประเทศมาช่วยทุกอย่างก็เลยเร็วขึ้น การเตรียมสถานที่กับพวกเทคนิกต่างๆ แทบไม่มีปัญหาอะไร ที่เหลือก็แค่ฉันกับวงดนตรีต้องฝึกซ้อม”

“แล้วทำอะไรบ้างครับ”

“ก็หลายอย่าง” เขาพูดแล้วจิบเครื่องดื่ม “ทั้งร้องเพลง เต้น เล่นดนตรี การแสดง ฉันไม่อยากให้คอนเสิร์ตเป็นเวทีที่จำกัดไว้แต่ร้องเพลงอย่างเดียว ฉันอยากให้มันเป็นเวทีสำหรับการแสดงความสามารถ จริงๆ”

“ยอดเลย ผมอยากเห็นจัง” เขาพูดอย่างเห็นดีเห็นงาม โดยไม่ทันสนใจแววตาของไวซ์ที่มองมา

“งั้นก็ไปดูสิ”

“หือ?” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นเบิกตาโต “ผมเหรอครับ”

ไวซ์พยักหน้า “ไปดูฉันร้องเพลงไง ฉันจะส่งตั๋วพิเศษมาให้”

ลีออนตาลุกวาว แต่พอฉุกคิดบางอย่างได้เขาก็ถามออกไปอย่างไม่แน่ใจ “ว่าแต่งานจะจัดขึ้นเมื่อไหร่ครับ”

“วันที่หนึ่งของอีกสองเดือนข้างหน้า”

ลีออนทำไหล่หดทันที “ผมคงไปไม่ได้แน่ๆ เพราะผมต้องทำงานอาทิตย์ละหกวัน แถมไม่รู้ว่าถึงวันนั้นจริงๆ ผมจะมีวันหยุดหรือเปล่า”

ชายหนุ่มกล่าวอุบอิบรู้สึกเสียใจนิดๆ ที่ปฏิเสธความเอื้อเฟื้อของไวซ์

“ต้องทำงานหนักขนาดนั้นเชียวเหรอ” ไวซ์ชวนคุยไปอีกเรื่อง

“งานที่ผมทำไม่หนักเท่าคุณหรอก แต่ก็ต้องใช้ความรับผิดชอบมากเหมือนกัน”

“เธออยู่คนเดียว?” เขาถามอีก

“ครับ”

ไวซ์พยักหน้าเนิบจากนั้นเขาก็ไม่ถามอะไรอีก

หลังออกจากร้านอาหารพวกเขาก็เดินเล่นไปตามท้องถนนด้วยกัน พูดคุยด้วยเรื่องอะไรบ้างก็จำไม่ได้แล้ว ถึงแม้คนที่ผ่านไปผ่านมาจะหยุดชะเง้อมองตามไวซ์คนคอแทบเคล็ด หรือแอบถ่ายรูปเขาบ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับมีใครวิ่งเข้ามากรีดเสียงร้องแล้วขอลายเซ็นเขา ท่าทางเฉยๆ เยือกเย็นของไวซ์นี่กระมังที่ทำให้คนรอบข้างยำเกรงโดยไม่จำเป็นต้องออกปาก

ถึงตรงนี้ลีออนเริ่มเห็นอะไรที่ลึกลงไปในตัวผู้ชายที่ชื่อว่าไวซ์ วอลลีสมากขึ้น ถึงสิ่งที่เขาเป็นทำให้เขาดูพิเศษในสายตาคนอื่นๆ แต่ตัวเขาก็ยังชอบที่จะได้ทำอะไรพื้นๆ แบบที่คนทั่วไปทำกัน

“เดี๋ยวก่อน”

ลีออนสะดุ้งเมื่อไวซ์ตะปบไหล่เขา พอหันกลับไปจึงเห็นชายหนุ่มมองไปยังร้านขายกีต้าร์ที่พวกเขากำลังเดินผ่าน

“มีอะไรหรือครับ” ลีออนถามเมื่อไวซ์เดินเข้าไปหยุดมองกีต้าร์คลาสสิคตัวหนึ่งที่ตั้งโชว์อยู่หน้าร้าน

“กีต้าร์ของโดมินิค โกลด์ รุ่นเดี่ยวกับที่มอลเรส เกียร์ใช้ ฉันฟังเพลงของเขาสมัยเด็กๆ แล้วก็อยากได้กีต้าร์รุ่นนี้มากแต่ตอนนั้นยังไม่มีเงินซื้อ” พูดแล้วเขาก็หันกลับมายิ้มกว้างราวกับเด็กชายที่ได้เจอของถูกใจ “แต่ถึงตอนนี้มีเงินแล้วก็หาซื้อไม่ได้อยู่ดี ขอฉันเข้าไปหน่อยได้ไหม”

“ได้สิครับ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ” 

ภายในร้านมีกีต้าร์คลาสสิกละลานตา เจ้าของร้านที่เป็นชายชาวต่างชาติตัวใหญ่หัวเหม่งเข้ามาทักทายไวซ์ แต่พอรู้ว่าเขาเป็นใครพนักงานกับลูกค้าอื่นๆ ก็พากันมายืนมุงดูด้วย พวกเขาพูดคุยกันด้วยภาษาที่ลีออนไม่มีวันเข้าใจ แต่เดาว่าไวซ์อยากซื้อกีต้าร์ที่ว่านั้นเมื่อเขาชี้นิ้วไปที่หน้าร้าน แต่กีต้าร์ตัวนั้นก็ดูจะสำคัญมากจนขายไม่ได้ ไวซ์มีสีหน้าเสียดายแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเป็นแบบนี้เสมอเวลาที่ได้คำตอบชัดเจน เขาก็จะไม่คาดคั้นหรือโน้มน้าวอะไรต่อ กระนั้นเจ้าของร้านก็ยังมีน้ำใจเดินไปหยิบกีต้าร์ที่ตั้งโชว์หน้าร้านกลับมาแล้วส่งให้ไวซ์ลองเล่นดู

ไวซ์รับกีต้าร์สีนวลไว้ในมือแล้วขยับนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง ท่าทางการลูบไล้และแววตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังมุ่งมั่น เมื่อนิ้วเรียวยาวขยับบรรเลงเพลงกับเครื่องดนตรีชิ้นนั้น ทุกคนในร้านก็ถูกตรึงสายตาไว้ด้วยท่าทางอ่อนโยนกับเสียงเพลงพลิ้วกังวานใส นิ้วเรียวขยับคล่องแคล่วสร้างท่วงทำนองที่ทำให้คนฟังเคลิบเคลิ้ม

เขาดีดไปได้ประมาณห้านาทีจึงหยุด ลูบมือกับคอกีต้าร์อย่างแสนเสียดายก่อนส่งคืนให้เจ้าของพร้อมรอยยิ้ม ทั้งคู่พูดกันอีกสองสามประโยคก่อนจะจับมือกัน จากนั้นไวซ์กับลีออนจึงกลับออกมาจากร้าน

“น่าเสียดายนะครับ” ลีออนพูดเมื่อยังมองเห็นเจ้าของร้านโบกมือตามหลังพวกเขา “ผมว่าถ้าเราขอร้องเขาก็น่าจะยอมขายให้นะ คุณจะให้ผมลองช่วยพูดให้ไหม ผมเก่งเรื่องเจรจานะจะบอกให้”

“ไม่เป็นไร” ไวซ์ปฏิเสธยิ้มๆ “ถึงฉันคิดว่าอยากได้อะไรก็ต้องเอามาให้ได้ แต่ก็ไม่เห็นแก่ตัวขนาดแย่งของรักของใครได้ลงคอหรอก... หือ มองฉันแบบนั้นทำไม” เขามุ่นคิ้วเมื่อเห็นชายหนุ่มจ้องมองตาเป๋ง

“เห็นท่าทางดุๆ แต่จริงๆ แล้วคุณใจดีมากเลยนะ”

ถึงแว่นดำจะปกปิดดวงตาของเขาไว้ แต่ลีออนแน่ใจว่าไวซ์กำลังเบิกตากว้างขึ้น จากนั้นก็เสมองไปทางอื่น

“บางทีฉันอาจเป็นคนใจร้ายก็ได้...” ไวซ์พึมพำ

“เฮ้ นั่น!” ลีออนชี้ไปยังบูธขายซอร์ฟครีมข้างหน้า “เจ้านี้อร่อยนะครับ ผมไม่ได้กินมานานแล้ว ผมเลี้ยงคุณเอง”

พูดจบชายหนุ่มก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังบูธ ปล่อยให้ไวซ์มองตามตาปริบบ้าง พอได้ยินเสียงตะโกนพร้อมกวักมือเรียก สุดท้ายเขาก็ได้แต่ส่ายหน้าแล้วเดินตามไปสมทบ

หลังจากซื้อซอร์ฟครีมคนละอันพวกเขาจึงมานั่งพักภายในสวนสาธารณะใกล้ๆ นั่งอยู่บนม้านั่งสาธารณะใต้ร่มไม้เย็นๆ กับซอร์ฟครีมหวานๆ ทำให้ลีออนทอดถอนใจด้วยความสุข

“ผมเองก็ไม่ได้ออกมาเดินเที่ยวแบบนี้นานแล้วเหมือนกัน ตั้งแต่ทำงานที่คลับผมต้องเข้าทำงานหกโมงเย็นเลิกงานเที่ยงคืนกว่าจะถึงห้องพักก็ตีหนึ่ง แล้วก็ไปตื่นบ่ายโมง ชีวิตหมุนเป็นวงกลมอยู่แบบนี้” 

“เธอไม่มีพี่น้องที่ไหนหรือ?” ไวซ์ถาม

“ไม่ครับ ผมเป็นลูกคนเดียว”

“แล้วพ่อแม่ล่ะ” คำถามต่อมาทำให้คนถูกถามชะงักกึก แต่ก็มากพอจะทำให้ไวซ์รู้ว่าเขาถามในเรื่องไม่ควร “ขอโทษทีฉันไม่ควรถาม...”

“ไม่เป็นครับ” ลีออนหันมายิ้มแม้จะฝืนอยู่บ้าง “ผมไม่รู้ว่าพ่อเป็นใคร ส่วนแม่ผมเสียไปนานแล้ว ตอนนี้ก็ชักเริ่มชินกับการอยู่ตัวคนเดียวแล้ว”

พูดจบลีออนก็แสร้งก้มลงเลียซอร์ฟครีม หวังให้ความเย็นช่วยลดความรู้สึกหนักอึ้งในอก ก่อนจะเหลือบไปยังไวซ์และพบว่าเขายังไม่ได้แตะต้องเจ้าขนมแสนอร่อยนั่นเลย

“ถ้าไม่รีบกินจะละลายนะครับ หรือว่าคุณไม่ชอบ”

“เปล่า” เขาตอบ “ว่าแต่ทำไมซอร์ฟครีมของเธอถึงมีสีแดงด้วย”

“อ๋อ นี่ผสมราสเบอรี่ด้วยครับ แต่อาจหวานเกินไปสำหรับคุณ จะลองชิมดูไหมล่ะครับ” พูดแล้วลีออนก็ยื่นถ้วยของตัวเองให้ ไวซ์ถอดแว่นตาออกก่อนจะโน้มตัวเข้ามาหา เส้นผมดำเรียบของเขาเป็นเงามันและลีออนได้กลิ่นโอลเดอร์โรออนของผู้ชายหอมกรุ่นอยู่ใต้จมูก ก่อนที่จะตั้งตัวทันลีออนพบว่าใบหน้าของไวซ์อยู่ห่างแค่คืบ ริมฝีปากได้รูปของเขาเผยอเล็กน้อย แล้วลิ้นสีชมพูเข้มก็แลบออกมาปัดปาดบนริมฝีปากเขาอย่างรวดเร็ว

อาการช็อคที่ตามมาทำให้ลีออนนั่งตัวแข็งทื่อ แทบไม่รู้สึกตัวว่าปล่อยถ้วยซอร์ฟครีมในมือร่วงลงกับพื้นตั้งแต่เมื่อไหร่ สายตาของเขาถูกตรึงไว้กับดวงตาสีเทาอ่อนจางของไวซ์ ยามที่ชายหนุ่มถอยกลับไป ใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดริมฝีปากล่าง แลบลิ้นเลียปลายนิ้วขณะที่ตลอดเวลานั้น ดวงตาคมกล้าตรึงลีออนไว้กับที่

“หวานจริงๆ ด้วย” ชายหนุ่มกล่าว

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 166 ครั้ง

163 ความคิดเห็น

  1. #6532 Kanoksili (@Kanoksili) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:56
    อยากลองบ้างว่าจะหวานจริงหรือป่าว อิอิ
    #6532
    0
  2. วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 09:34
    จ้ะพ่อคุณ...
    #6525
    0
  3. #6516 Plankton J (@jthida) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 23:50
    เสียฟอร์มบ้างก็ได้พ่อ อิอิ
    #6516
    0
  4. #6500 PiyaaRr (@PiyaaRr) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 11:02
    ชอบนิยายเรื่องนี้อะ พล็อตดี บทดี ดำเนินเรื่องดี ภาษาดี ไม่มีคำผิด ยังกับดูหนังเลยค่ะ ชอบมากๆ ทำไมเรามาเจอเรื่องนี้ช้าขนาดนี้
    #6500
    0
  5. #6483 yoonly (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 19:11
    คิดถึงเรื่องนี้จริงๆ เรารู้จักนิยายวายก็เริ่มจากเรื่องนี้ล่ะ พึ่งรู้ว่าในโลกนี้มันนิยายที่เรียกว่า yaoi เข้ามาอ่านครั้งแรกแล้ววางไม่ลงเลย มันตราตรึงใจมากๆ เคยคิดว่าถ้าเอาไปทำหนังหรือละครจะเป็นยังไงนะ มันคลาสสิคในใจเรามากๆ
    #6483
    0
  6. #6450 p'chom (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 09:29
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด ไอติมหวานหรืออะไรหวานคะะะะะะ /)//////(\
    #6450
    0
  7. #6439 lucky_girl (@aom_1985) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 14:37
    รุกแบบเนียนๆน่ะคุฯไวส์
    #6439
    0
  8. #6432 euriko (@euro_wxyz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 23:16
    อร้ายยยย ?///?
    #6432
    0
  9. #6417 bonjour0301 (@bonjour0301) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 23:49
    กัดลิ้นตายแป๊บบบบ เฮียแกรุกหนักมาก ฟินสิรอไร >//<
    #6417
    0
  10. #6404 TuWs (@TuWs) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 23:19
    น่ารักกกกก><
    #6404
    0
  11. #6390 Reneloy86 (@Reneloy86) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 19:01
    แก้มจิแตกกกก
    #6390
    0
  12. #6317 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 22:13
    โอยยยย ความน่ารักกระแทกตาาาา ><
    #6317
    0
  13. #6285 MerloDY (@sweettyoil) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มกราคม 2557 / 00:20
    น่ารักจัง
    #6285
    0
  14. #6267 `Sa•Diz…™ [SD] (@kwanporntat) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กันยายน 2556 / 15:07
    เฮียแร๊งส์! แต่น่ารัก
    จัดว่าเด็ด!!!!!!
    #6267
    0
  15. #6260 Pe'am (@0838141778) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กันยายน 2556 / 02:38
    ความรู้สึก ลึก ๆ ของเรานะ  บางครั้งลีออนก็แรงไปนะ !!! 55555555555 
    #6260
    0
  16. #6213 dre_am_182769 (@1827695980) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2556 / 10:56
    ไม่น้าาาา><
    #6213
    0
  17. #6207 uriuri (@uriuri) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2556 / 00:58


    กริ๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    กลับมาอ่านไม่รู้ครั้งที่เท่าไหร่ ฮ่าๆๆๆๆ
    #6207
    0
  18. #6187 Marshmallow KinG (@bookachook) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 19:35
    น่ารัก.. น่ารักไปแล้ว แอร๊ย~
    #6187
    0
  19. #6142 mephii (@mephii) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 22:00
    อั๊ยย้ะ ไรทำหนูฟินเบยยย >////<
    #6142
    0
  20. #6122 LyRiCaLStePz (@ampnaja) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 14:57
    ทำไมไม่จูบไปเลยอ่ะ อั้ยย่ะ !!

    พระเอกจริงๆแล้วเป็นผู้ชายอบอุ่นใช่มั้ยล่ะ รู้สึกว่าเวลาอยู่กับลีออนแล้วไวซ์ดูอบอุ่นอ่อนโยนมากๆเลยอ่ะ
    #6122
    0
  21. #6079 loocbomb (@loocbomb) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 18:45
    โหยยยยยยยยยย >.,<
    #6079
    0
  22. #6049 uglyduckk2 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มีนาคม 2556 / 01:37
    อ๊ากกกกกก ต่อมวายแตกซ่านนนนนนนนนนนนน >
    #6049
    0
  23. #6007 Pearendless (@pear-narin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มกราคม 2556 / 20:01
    กรี๊ดดดด ด >////<
    #6007
    0
  24. #5992 willowmirror (@willowmirror) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2555 / 13:31
    ชิมแบบนี้เอาใจไปเล้ยยยยย ><
    #5992
    0
  25. #5941 yjyrkr (@yjyrkr) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2555 / 15:55
    อั้ยยะคงจะหวานเป็นสองเท่า
    #5941
    0