DM+HG = Dramione l I'm your cat! เจ้านายครับ ช่วยรับรักผมที

ตอนที่ 1 : Prologue

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,059
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    11 พ.ค. 59

© themy butter

Prologue

            เนื่องจากเดือนนี้อยู่ในช่วงฤดูหนาว  ทำให้พื้นทางเดินของหมู่บ้านฮอกส์มี้ดปกคลุมไปด้วยสีขาวของหิมะ แต่ถึงกระนั้นอากาศที่เหน็บหนาวก็ไม่ทำให้ผู้คนน้อยลงแต่อย่างใด กลับเต็มไปด้วยเสียงเจื้อยแจ้วของเหล่านักเรียนในฮอกวอตส์ที่เดินขวั่กไขว่ซื้อของกันให้วุ่นวาย

 

เฮ้ พวกนายจะเดินให้มันเร็วกว่านี้หน่อยไม่ได้รึไงกัน ฉันหิวจะแย่อยู่แล้วนะ

 

เสียงของเด็กหนุ่มผมสีแดงซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของตระกูลวิสลีย์ดังขึ้นเพื่อเร่งเด็กหนุ่มที่กำลังพับเก็บผ้าคลุมล่องหนอย่างทุลักทุเลกับเด็กสาวที่กำลังง่วนอยู่กับการพลิกหนังสือเปิดอ่านตลอดทางให้รีบก้าวเท้าเดินตามเขาเร็วๆเสียที

 

ฉันก็เห็นว่านายหิวทุกเวลานั่นแหละรอน

คำพูดจิกกัดเล็กๆของเด็กสาวผมน้ำตาลฟูฟ่องข้างกายทำให้รอนหันไปถลึงตาใส่แต่ดูเหมือนคนที่โดนสายตานั้นกลับไม่ใส่ใจซักเท่าไหร่นัก แหงละ หนอนหนังสืออย่างเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ ถ้ามีหนังสืออยู่ในมือแล้วก็เหมือนกับว่าเธอได้เข้าไปอยู่ในโลกส่วนตัวของตัวเองแล้วล่ะ

 

เอาหน่า รีบพารอนไปร้านไม้กวาดสามอันก่อนที่หมอนี่จะหิวจนขาดใจตายเถอะ

เสียงดังขึ้นมาจากอีกข้างของรอน ซึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเด็กหนุ่มที่หน้าผากปรากฏรอยแผลเป็นรูปสายฟ้าที่ทำให้เขามีชื่อเสียงในฐานะเด็กชายผู้รอดชีวิต

 

ฉันก็ไม่ได้หิวขนาดนั้นซะหน่อยนะแฮร์รี่ รอนบ่นอุบอิบ

 

โครก คราก

 

แต่เสียงที่ดังขึ้นมาสนั่นจากท้องของเขากลับไม่ได้ไปทางเดียวกับคำพูดของเขาเลยแม้แต่น้อย ทำให้แฮร์รี่และเฮอร์ไมโอนี่หันมามองหน้ากันก่อนจะหัวเราะออกมา

ฮะๆ นายนี่มันตลกชะมัด จริงสิ ฉันได้ยินมาจากเด็กบ้านฮัฟเฟิลพัฟฟ์

ในห้องสมุดว่ามีร้านค้าเปิดใหม่ด้วย ลองแวะไปดูกันมั้ย

 

เอาสิ บางทีอาจจะมีขนมแปลกใหม่มาขายก็ได้

 

นายหยุดพูดเรื่องของกินซักครั้งก็ไม่มีใครว่าหรอกนะรอน

บทสนทนาจบลงที่เฮอร์ไมโอนี่ถอนหายใจ แต่เธอก็นึกขึ้นได้ว่าอย่างรอนนอกจากเรื่องของกินและควิดดิชเขาก็ไม่เคยสนใจอะไรทั้งนั้น

สามสหายแห่งบ้านกริฟฟินดอร์ได้แลกเปลี่ยนบทสนทนาเรื่อยเปื่อยซึ่งก็ไม่พ้นเรื่องการผจญภัยของพวกเขาในปีที่ผ่านมา ก่อนจะเดินตามกันเข้าไปในร้านไม้กวาดสามอันเพื่อสั่งอาหารและบัตเตอร์เบียร์ร้อนๆเพื่อช่วยเพิ่มความอบอุ่นของร่างกายและทำให้ท้องของรอนเลิกร้องโครกครากได้เสียที

 

 

อีกด้านหนึ่ง ณ ร้านใต้ต้นสน

 

ร้านค้าเปิดใหม่ที่บอกเล่ากันปากต่อปากในฮอกวอตส์ ซึ่งเป็นบ้านหลังเล็กๆอยู่ใต้ต้นตามชื่อร้าน ภายในตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้เรียบๆแต่กลับเรียกลูกค้าได้เป็นอย่างดีเพราะสินค้าข้างในล้วนหลากหลายและแปลกใหม่

 

ว้าว นี่มันขนมนี่นา ขนมเยอะแยะเลย

 

นี่อะไรน่ะ ลูกอมพองตัว? กินแล้วตัวจะพองเหมือนบอลลูนมั้ยนะ

 

เสียงของเด็กชายสองคนในชุดเครื่องแบบของบ้านสลิธีรินกำลังพูดคุยพิจารณาสินค้าอยู่ในร้านอย่างมีความสุขแต่กลับสร้างความรำคาญให้กับเด็กหนุ่มอีกคนที่เดินอยู่ข้างหน้าพวกเขา

 

"อย่างแกไม่ต้องกินมันตัวก็อ้วนพองยิ่งกว่าบอลลูนอยู่แล้ว

 

 เขาพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์  เด็กหนุ่มเจ้าอารมณ์แห่งบ้านสลีธิรินคนนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก เดรโก มัลฟอย ผู้มีผมบลอนด์เรียบตาสีฟ้าซีดและลมหายใจฟึดฟัดที่ดังอยู่ตลอดเวลาเพราะความหงุดหงิด

 

ให้ตายสิ ไอ้โง่สองตัวข้างหลังนี่น่ารำคาญชะมัด

 

เขาคิดในใจก่อนจะเดินเลี่ยงไปทางหลังร้านเงียบๆในขณะที่ไอ้โง่สองตัวที่ว่ากำลังทะเลาะกันอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อแย่งลูกอมทำให้แขนลีบซึ่งเหลืออยู่เพียงเม็ดเดียวในร้าน

 

หลังร้านใต้ต้นสนไม่มีนักเรียนคนไหนย่างกรายเข้ามาเนื่องจากว่ามันเป็นร้านเพิ่งเปิดใหม่และนักเรียนส่วนมากคิดว่ามันยังไม่เปิดให้บริการ นอกจากเดรโกที่เดินดุ่มๆเข้ามาอย่างไม่คิดอะไร

 

ภายในเต็มไปด้วยเศษไม้และสต็อคขนมที่กำลังจะย้ายไปห้องเก็บของข้างๆ เสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดอ๊าดและคราบฝุ่นทำให้เขาคิดจะเดินกลับออกไปข้างนอกแต่ดวงตาสีฟ้าซีดนั้นกลับเหลือบไปเห็นบางสิ่งที่น่าสนใจเข้าเสียก่อน

 

แสงวิบๆวับๆนั่นมันอะไรน่ะ?

 

เขาควานหาต้นตอของแสงภายใต้เศษไม้แล้วก็พบกับปลอกคอที่ตรงกลางเส้นนั้นห้อยกระดิ่งเงินระยิบระยับซึ่งเป็นสิ่งที่ดึงความสนใจของเขานั่นเอง  เดรโกหยิบมันขึ้นมาพิจารณาดูก่อนจะลองนำมันมาทาบใส่คอตัวเองอย่างนึกสนุก ก่อนจะสวมมันแล้วเดินไปส่องกระจกที่ฝุ่นจับเป็นชั้น

 

 

ดูดีชะมัด อันที่จริงอะไรที่อยู่บนตัวฉันมันก็ดูดีทั้งหมดแหละหน่า

...

แต่ทำไมมองไปมองมามันเหมือนปลอกคอมากกว่าสร้อยคอเลยวะ? ให้ตายสิ ถ้าฉันใส่ไอ้นี่ออกไปทุกคนคงได้มองฉันเหมือนหมาจูห้อยกระดิ่งดังกรุ๊งกริ๊งตลอดทางแน่ๆ

 

เขาคิดได้อย่างนั้นจึงรีบกุลีกุจอถอดมันออกทันทีแต่ทว่าทำอย่างไรก็เอาออกไม่ได้เสียที

 

ช่างเถอะ ไว้ค่อยหาอะไรตัดมันออกทีหลังก็ได้ เอาผ้าพันคอคลุมทับมันไว้ละกัน

 

 

กุกกัก กุกกัก

 

เสียงปริศนาดังขึ้นมาข้างหลังเขา คงจะเป็นเจ้าของร้านและไม่เป็นการดีแน่หากเขาพบว่ามีนักเรียนฮอกวอตส์เดินเข้ามาข้างหลังร้านโดยไม่ได้รับอนุญาตแถมยังมีสิ่งของของเขาติดตัวอีกต่างหาก เดรโกจึงรีบเดินสาวเท้ายาวๆออกจากหลังร้านก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปต่อที่ประตูร้านเพราะอะไรๆในร้านก็ไม่รื่นเริงใจสำหรับเขาเสียแล้ว

 

 

 

ใครจะไปเหมือนนายล่ะรอน กินมูมมามอย่างกับว่าพรุ่งนี้จะไม่เหลืออะไรให้นายกินแล้วอย่างงั้นแหละ

 

นั่นมันเสียงของยัยเกรนเจอร์นี่นา แล้วก็สองสหายพอตเตอร์กับวีเซิลด้วย

แวะไปทักทายซะหน่อยดีกว่า

 

ไงเกรนเจอร์ ไม่เจอกันนานยังตัวเหม็นเหมือนเดิมเลยนะ ..เหม็นกลิ่นสาบโคลนน่ะ

เขากระตุกยิ้มร้ายแบบที่ชอบทำเป็นประจำแถมคัดเลือกบทสนทนาที่คิดว่าฟังดูเจ็บแสบได้มากที่สุด แล้วก็ดูเหมือนจะได้ผลเสียด้วยสิเพราะคนที่เขาเรียกชื่อนั้นมีสีหน้าขุ่นเคืองอย่างไม่ปิดบัง

 

อย่ามาพูดถึงเฮอร์ไมโอนีอย่างนั้นนะ!” รอนรีบกระโดดตัวมาขวางหน้าเดรโกทันที

 

ฉันว่าฉันไม่ได้พูดถึงนายนะวีเซิล อ้อลืมไป

นายก็มีกลิ่นสาบโคลนเหมือนกันเพราะชอบคลุกคลีอยู่กับมักเกิ้ลชั้นต่ำเหมือนกันนี่

 

หน็อย แก!”

 

พอเถอะรอน อย่าไปสนใจเลย เขาไม่มีค่าพอให้ทะเลาะด้วยหรอก

เฮอร์ไมโอนีกล่าวก่อนจะเดินแบกหนังสือออกไปอย่างหัวเสีย ในขณะที่แฮร์รี่พยายามอย่างมากที่จะรั้งรอนไม่ให้พุ่งเข้าใส่เดรโกก่อนทั้งสองจะเดินตามเฮอร์ไมโอนีไปอีกทาง

 

เพราะไอ้ซีดนั่นแท้ๆทำให้ฉันหมดสนุกกับร้านขายของใหม่รอนบ่นอุบอิบตลอดทาง

 

นั่นน่ะสิ กลับฮอกวอตส์กันเถอะแฮร์รี่ถอนหายใจ

 

ฮอกวอตส์ยามค่ำคืน

ณ หอพักสลิธีริน

กรุ๊งกริ๊งๆ

 

นายเอาอะไรมาห้อยคอน่ะ กระดิ่งเหรอ? น่ารักเชียวอย่างกะวัวที่ฟาร์มของพวกมักเกิ้ล

ซาบินีเอ่ยทักทันทีที่เห็นเดรโกโผล่ออกมาพร้อมกับเสียงกระดิ่งตรงปลอกคอ ซึ่งสิ้นคำทักทายของเขาก็เรียกเสียงหัวเราะจากแครบกับกอยล์ได้ดีทีเดียว

 

แต่ไม่มีใครชอบการถูกหัวเราะเยาะนักหรอก โดยเฉพาะเดรโกมัลฟอย

 

เพียงแค่เขาตวัดสายตาคมกริบไปที่โซฟาของห้องนั่งเล่นที่เบลสนอนสบายใจเฉิบอยู่ เสียงหัวเราะก็เงียบลงทันทีอย่างมิได้นัดหมาย เดรโกเดินกระแทกเท้าเสียงดังผ่านพวกเขาเข้าห้องนอนด้วยความหงุดหงิดพลางพยายามฉุดกระชากปลอกคอออกจากคอจนเกิดเป็นรอยแดงปื้นจากการเสียดสีที่ลำคอซีดขาวของเขา แต่กลับไม่มีทีท่าว่าปลอกคอจะขาดเลยแม้แต่นิดเดียว

โว้ย หงุดหงิด ขาดซักทีสิวะ!

 

ด้วยความหงุดหงิดเขาจึงกระโดดถีบเข้าที่ขาเตียงอย่างแรงก่อนจะร้องโอดโอยขึ้นมาและรีบอั้นเสียงของตนไว้เมื่อคิดได้ว่าสิ่งที่ทำลงไปมันโง่เง่ามาก

กรรไกรก็แล้ว คาถาจากหนังสือก็แล้ว ให้ตายเถอะ..

 

เขาล้มตัวลงนอนบนเตียงเอามือก่ายหน้าผากอย่างคิดไม่ตกด้วยความว้าวุ่นใจกับปลอกคอเจ้าปัญหา

แว่วเสียงหนึ่งพร่ำเพรียกร้องเรียกหา  

สร้อยโสภาประกาศิตถึงเจ้าของ

จะตามติดด้วยชีวิตตามครรลอง

ตีตราจองในร่างนี้ชั่วนิรันดร์

 

ใครมาร้องเพลงท่องคาถาอะไรตอนนี้.. คงเป็นซาบินีเล่นอะไรแผลงๆอีกละมั้ง

เดรโกคิดอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะหลับด้วยความง่วงงุนเต็มทีหลังจากวันนี้ได้ออกเดินผจญภัยเข้านอกออกในหมู่บ้านฮอกมี้ดส์จนเมื่อยขบตามตัวไปหมด

 

โดยที่เขาไม่ได้รู้สึกตัวถึงการเปลี่ยนแปลงของร่างกายตัวเองเลยแม้แต่น้อย...


??????????????/??png (400-4.png - 400x63)

แวะมาลงบทนำให้ก่อน ส่วนทีเหลือจะช้าหรือเร็วก็แล้วแต่ความขยันของเค้า 55555

ตรงกลอนท้ายบทรู้สึกตงิดๆแปลกๆเนอะ แต่คือตามฟีลคนแต่งไง

เราอยากใส่มันตรงนี้แล้วมันต้องเป็นกลอน! 

โมโหมากพยายามจะใส่ธีมในตอนเครื่องค้างค่ะ พยายามจะอัพสามรอบ 

สุดท้ายเลยไม่ใส่ละกันโมโห

ติชมได้นะคะ เม้นเป็นกำลังใจให้เค้าด้วยนะเออ รักส์ <3 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

171 ความคิดเห็น

  1. #152 kuychai (@kuychai) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 10:44
    ติดตามไ
    #152
    0
  2. #136 l!i:.นู๋ นิ้ ง.:i!l (@ninko) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 12:31
    เดรนี่น้าาา มืออยู่ไม่สุขเลยย งานเข้าแน่ๆท55
    #136
    0
  3. #132 kyloreylove (@kyloreylove) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 01:24
    เราคิดว่ากลอนบทนี้เพราะดีนะคะ^?^
    #132
    0
  4. #68 V A M P I E (@blue_sweet) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 15:05
    เดรก....พูดอย่างนั้นเอานวมมาต่อยเฮอร์เลยดีกว่า =___=
    บอกคนอื่นว่าสกปรก โดนซาบินี่น่าว่าเหมือนวัวเป็นไงล่ะ 555555
    โอ๋เอ๋นะ ความจริงเราชอบคู่นี้มาก
    แต่เดรกชอบทำตัวน่าหมั่นไส้ =...,=
    #68
    0
  5. #27 มาคุรุ (@izaki-jung) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 01:20
    55. หมั่นไส้เดรโกสุดชีวิต "อะไรอยู่บนตัวฉันก็ดูดีไปหมด" แหม่...หลงตัวเองซะไม่มี ชิชิ
    แล้วไปใส่กระดิ่งกุ๊งกิ๊ง ถอดไม่ออกเลยทีนี้ เป็นไงล่ะ ร่างกายเปลี่ยนซะด้วย จะเป็นอย่างไรต่อไปนี่
    #27
    0
  6. วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 15:25
    เดรโก เดอะคิตตี้55555
    #14
    0
  7. #6 N'A-ngun ^^ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 14:23
    มาอัพต่อทีเถอะน้ะๆๆ
    #6
    0
  8. #5 parmin (@parmin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 12:44
    เดรโกน้อยห้อยกระดิ่งคงมุ้งมิ้งน่าเอ็นดู
    #5
    1
  9. #4 AP. ♔ PuFF (@pareploypunapung) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 12:03
    โอ๊ะ หน่องแก้วอัพบทนำแล้ว
    http://mizreport.com/wp-content/uploads/2015/03/

    เดรโกห้อยกระดิ่งตุ้งติ้งน่ารักจริงเชียว
    หงิดมากมั้ยใส่ธีมไม่ได้ ._.
    เอาไว้เครื่องลื่นไหลไถลปรู้ดค่อยใส่นะเคอะ

    จะรอว์ข่ะ
    รักส์
    http://www.niusnews.com/upload/imgs/default/15AprP/brown/


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 10 พฤษภาคม 2559 / 13:59
    #4
    1
    • #4-1 ไอแอมอะกลาส▲ (@kaewnapas) (จากตอนที่ 1)
      11 พฤษภาคม 2559 / 13:28
      เราใส่ธีมได้แล้วว รู้สึกดีใจจุงกะเบย 55555
      เดรโกนางน่ารัก <3 มีความมุ้งมิ้งตะคุ้งตะคิ้งสุดข่ะ อิ้อิ้
      #4-1