พระวิหาร

 เมื่อเวสปาเชียนได้เป็นจักรพรรดิแล้ว ก็ยังคงคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในกรุงเยรูซาเล็ม พระองค์จึงทรงมอบหมายให้ราชโอรสคือ ไทตัส (Titus) เข้าไปปราบกบฎในยูเดีย เมื่อแม่ทัพไทตัสได้เข้าโจมตีกรุงเยรูซาเล็มและขับไล่พวกยิวให้เข้าไปอยู่ในพระวิหาร จากนั้นก็วางเพลิงที่ประตูพระวิหาร ไฟจึงลุกไหม้ลามไปยังส่วนต่าง ๆ ทั่วเมืองและกองทหารก็เข้าไปในพระวิหารและสังหารชาวยิวจำนวนมาก 

 

           แลนซ์ เลมเบอร์ท (Lance Lambert) ได้กล่าวว่า    “กองทหารยกทัพตีพระวิหารและฆ่าชาวยิวจำนวน 600,000 คน  เมืองทั้งเมืองถูกเผาจนแทบไม่เหลือ   มีกองทหารโรมันเพียงกองเดียวที่ยังอยู่ในพระราชวังหักพังของเฮโรด นี่คืออวสานของชาวยิวและประเทศชาติ  ตั้งแต่ปี ค.ศ. 70 เป็นต้นมา พวกที่เหลืออีก 300,000 คน ก็กระจัดกระจายไปทั่วโลก”[2] 

 

          แม้ว่า พระวิหารและกรุงเยรูซาเล็มได้ถูกทำลายลงไปแล้ว แต่พวกฟาริสีเองก็ไม่ได้ละทิ้งพระเจ้าหรือความเชื่อของตนเอง แต่ได้ก่อตั้งชุมชนทางศาสนาขึ้นที่ แจมเนีย (Jamnia) เพื่อรักษาขนบประเพณีของชาวยิวกับพระคัมภีร์อันศักดิ์สิทธิ์ของตนไม่ให้สูญหายไป ซึ่งกลุ่มนี้ก็ได้ทำการรวบรวมพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิมให้เป็นสารบบขึ้น รวมถึงการหนุนใจชาวยิวทุกคน ให้ยึดมั่นในธรรมบัญญัติและติดตามพระเจ้าต่อไปโดยไม่ท้อถอย

 

          การสิ้นสุดของยูเดียนั้น ได้กล่าวถึงความจริงหนึ่งคือ แม้ว่าชนชาติอิสราเอลจะเป็นชนชาติที่พระเจ้าทรงเลือกสรร แต่เมื่อพวกเขาไม่ได้ทำตามน้ำพระทัยของพระเจ้า ก็ต้องเผชิญกับเรื่องราวต่าง ๆ ที่เจ็บปวดมากมาย แต่ในเวลาเดียวกันพระเจ้าก็ทรงใช้เหตุการณ์ที่เจ็บปวดเหล่านั้น เพื่อกระตุ้นให้พวกเขากลับมาหาพระองค์อีกครั้งหนึ่ง การสูญเสียของเขาทำให้พวกเขาได้รับสิ่งที่ยิ่งใหญ่คือ การยืนหยัดในความเชื่อรวมถึงได้มีการรวบรวมเพื่อทำสารบบของพันธสัญญาเดิม

 

          ความจริงนี้ก็เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตของผู้ที่เชื่อทุกคน พระเจ้าทรงใช้เหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในชีวิตเรา เพื่อกระตุ้นเตือนเราทั้งหลายตลอดเวลาว่า เราดำเนินชีวิตไปกับพระเจ้าอย่างไร เราต้องเรียนรู้ที่จะไวต่อสิ่งที่พระเจ้าทรงสอนเรา และอย่าท้อถอยแม้ว่า สิ่งที่เกิดในชีวิตนั้นจะเจ็บปวด แต่เบื้องหลังสิ่งเหล่านั้น ในที่สุดพระเจ้าก็ทรงให้เกิดความยินดีอย่างยิ่ง