แม่ทัพปอมเปย์

ประมาณกลางศตวรรษที่ 1 ก.ค.ศ. อำนาจของโรมได้แผ่ขยายออกไปทั่ว จนถึงซีเรียและปาเลสไตน์ โดยอำนาจของจักรวรรดิกรีก ภายใต้ราชวงศ์โทเลมี และเซลูซิส ได้เสื่อมถอยลง รวมถึงราชวงศ์ฮัสโมเนียน ที่เกิดปัญหาการขัดแย้งกัน แย่งชิงอำนาจกันภายในภายในของราชวงศ์ ซึ่งเป็นการชักศึกเข้าบ้าน

 

        ในปี 65 ก.ค.ศ. แม่ทัพปอมเปย์ได้มีชัยชนะเหนือดินแดนเดิมของจักรวรรดิกรีก มีชัยเหนือซีเรียและปาเลสไตน์

 

ในปี 63 ก.ค.ศ. ในขณะที่พวกผู้นำยิวเกิดการต่อสู้กันเอง แม่ทัพปอมเปย์ จึงฉวยโอกาสยกทัพเข้ายึดกรุงเยรูซาเล็ม ทำให้ชาวยิวหมดเอกราชทางการเมืองอีกครั้งหนึ่ง และปอมเปย์ได้ตั้งให้เฮอร์คานุชที่ 2 ให้เป็นมหาปุโรหิต และปกครองตามนโยบายของโรม รวมถึงได้แต่งตั้งให้อันทิปาเตอร์และคนในตระกูลของเขา เป็นเจ้าเมืองปกครองดูแลแคว้นยูเดีย ดังนั้นตั้งแต่บัดนี้ชาวยิวก็ตกอยู่ภายใต้อำนาจการปกครองของอาณาจักรโรมมาตลอด และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในพันธสัญญาใหม่ เป็นช่วงเวลาที่ชาวยิวอยู่ภายใต้การปกครองของโรม 

 

        ในปี 48 ก.ค.ศ. เกิดสงครามกลางเมืองของโรม เพื่อแย่งชิงอำนาจทางการเมืองเช่นเดียวกับจักรวรรดิอื่น ๆ ทำให้อาณาจักรโรมันเริ่มเกิดการแตกแยก เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้แม่ทัพปอมเปย์พ่ายแพ้แก่จูเลียส ซีซาร์ ที่เธสะโลนิกา และในที่สุดก็ถูกลอบสังหาร หลังจากปอมเปย์สิ้นชีวิตแล้ว จูเลียส ซีซาร์ ก็เข้ายึดอำนาจในการปกครองจักรวรรดิโรมัน 

 

        ในปี 44 ก.ค.ศ. จูเลียส ซีซาร์ ก็ถูกลอบสังหารโดยสมาชิกวุฒิสภา ทำให้เกิดสงครามกลางเมืองอีกครั้งหนึ่ง โดยมีการแตกแยกออกเป็น 2 ฝ่าย โดยฝ่ายหนึ่งเป็นการนำของ บรูตัส (Brutus) และคาสซิอัส (Cassius) ส่วนอีกฝ่ายหนึ่งอยู่ภายใต้การนำของ มาร์ค แอนโทนี (Mark Antony) และอ็อคทาเวียน (Octavian)