ซ่อนใจไว้ใต้ดาว

ตอนที่ 9 : บทที่ ๔.๒ ซ่อนตัวตน(๒)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    23 ธ.ค. 60

บทที่ ๔.๒

ซ่อนตัวตน(๒)

 

        ห้องประชุมในช่วงเย็น ทุกคนต่างวุ่นวายกับเอกสารและผลสรุปที่ได้มาจนกระทั่งเจตต์เริ่มเอ่ยขึ้นก่อน

        สิ่งที่ผมได้ในวันนี้คือผู้ตายไม่ค่อยสุงสิงกับใครในคอนโดฯ พยานให้การตรงกันเรื่องความหยิ่งของเธอ แต่มีคนเห็นผู้ชายมาที่ห้องในวันก่อนเกิดเหตุ 

        แต่จากที่ปี่กับหมวดมนัสไปสอบปากคำ เธอออกจะมีเพื่อนในวงการเยอะนะคะ แต่แปลกอยู่อย่างตรงที่คำตอบของแต่ละคนเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวค่อนข้างจะขัดแย้งกันอยู่ บ้างก็ว่าเธอเป็นคนรักสัตว์ บ้างก็ว่าเธอแพ้ขนสัตว์ แต่ที่เหมือนกันก็คือเธอชอบใช้ของดีมีแบรนด์

        เจตต์พยักหน้ารับ เป็นไปได้ว่าเธอเป็นคนหยิ่งและเลือกที่จะคบหาคนเฉพาะในสังคมที่ตัวเองพอใจ พลาดก็ตรงเลือกห้องพักที่ไม่ได้เซฟตัวเองด้วยนี่แหละ อย่างน้อยมีกล้องวงจรปิดก็ยังดี เธอคงไม่ได้คิดล่วงหน้าว่าตัวเองจะโดนฆาตกรรม คิดแต่ว่ากลัวภาพเปิดเผย ผลมันก็เลยเป็นอย่างนี้

        แต่ถ้าคิดทบทวนนะคะ สารวัตร ตั้งแต่แรกผู้จัดการส่วนตัวเธอบอกว่า คุณวริชญาชอบที่จะให้สื่อออกข่าวเธอกับนายเปรมปรีดิ์ ดังนั้นไม่แปลกหรือคะที่พักห้องพักหรูแต่ไม่มีกล้องวงจรปิด เธออาจจะไม่ได้หนีนักข่าวอย่างเดียว แต่ต้องการปิดบังข่าวคราวใครบางคนที่เธอไม่อยากให้รู้มากกว่าข้อสังเกตนี้ทำให้สารวัตรหนุ่มหันมามองหมวดสาวอีกครั้ง

        แล้วหมวดปี่คิดว่าไง

        ต้องสอบปากคำอีกสามคนค่ะ คุณเปรมปรีดิ์ คุณนาถรดาและคุณนงนรี

        เจตต์พยักหน้ารับ มองคนที่เพิ่งออกความเห็นและเก็บของบนโต๊ะเงียบๆ บางทีเขาอาจจะประเมินผู้หญิงคนนี้เร็วไป

        สารวัตรครับ เย็นนี้ว่างหรือเปล่า เห็นด็อกเตอร์บอกว่าน้องสาวเปิดร้านอาหาร เลยว่าจะชวนทุกคนไปอุดหนุนสักหน่อย 

        ไปสิ ดีกว่านั่งกินข้าวคนเดียว

        งั้นขับรถตามมาเลยนะครับ หมวดปี่ไปกับผมไหมมนัสขยิบตาเหมือนส่งสัญญาณให้รับปากจนคนถูกชวนรู้สึกแปลกใจขึ้นมาจึงพยักหน้ารับโดยดี จนเมื่อไปถึงรถ เขาจึงหันมาอธิบายเหตุผลที่ทำให้เธอเกือบจะหัวเราะออกมา

        ผมไม่อยากให้ไปนั่งเบียดกองขยะในรถสารวัตรน่ะครับ ไถ่โทษที่ครั้งก่อนผมทำไม่ดีไว้เยอะ

 แถมวันนี้หมวดก็นั่งรอผมอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าตั้งนานอีก

         ปริญญาเผยอปากตั้งใจจะบอกว่าไม่เป็นไรไม่ได้คิดอะไร แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าปล่อยให้อีกฝ่ายไถ่โทษแบบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน อย่งน้อยก็ได้นั่งรถสะอาดอวลกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศชวนให้สบายใจ ดีกว่ารถนายสารวัตรเถื่อนนั่นตั้งเยอะ

        เมื่อมาถึงร้านอาหาร อร่อยนะ ร้านชื่อแปลกที่มีบรรยากาศร่มรื่นแถมไม่ไกลจากสำนักงานมากนัก ชายไทก็จัดแจงเดินนำเพื่อนร่วมทีมเข้าไปนั่งยังมุมที่ดีที่สุด

        ร้านสวยมากเลยค่ะด็อกเตอร์ปริญญาเอ่ยชมทันทีที่นั่งลง ส่งผลให้ชายไทยิ้มกว้าง

        ขอบคุณครับ เดี๋ยวผมบอกน้องให้ นี่เขาก็ทำของเขาคนเดียว ตั้งแต่ออกแบบตกแต่งร้านไปถึงเรื่องค้าขาย

        เก่งนะครับน้องสาวด็อกเตอร์ แล้วชื่ออะไรครับ พี่ชายชื่อชายไท...น้องสาวน่าจะชื่อหญิงงามหรือไม่ก็หญิงไทหรือเปล่ามนัสแซวขำๆ ก่อนที่เสียงกระแทกถาดลงกับโต๊ะจะทำเอาทุกคนสะดุ้ง เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน

คนทำคือหญิงสาวร่างอวบ ผมยาวดำขลับถูกรวบเป็นมวยปักด้วยปิ่นไม้เผยใบหน้าขาวอมชมพู แก้มยุ้ยนั้นแดงระเรื่อซึ่งไม่แน่ใจว่าเป็นไปตามธรรมชาติหรือเพราะอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่น ดวงตากลมโตวาววับจ้องคนตั้งคำถามเขม็ง

        ชื่อพธูทิพย์แล้วมีอะไรไหม

        ระหว่างที่มนัสยังอึ้งอยู่ ชายไทก็รีบแก้สถานการณ์

        เอ่อ...น้องสาวผมเองครับ พู่ นี่หัวหน้าพี่ สารวัตรเจตต์แล้วก็เพื่อนร่วมงาน หมวดปริญญา หมวดมนัส

        สวัสดีค่ะพธูทิพย์ยกมือขึ้นไหว้ทุกๆ คนจนเมื่อเวียนไปถึงมนัสก็ยกขึ้นไหว้ฉับแล้วลดมือลงอย่างเร็วจนมองแทบไม่ทัน “ตามสบายนะคะทุกคน น้อง มารับออเดอร์ซิ” หญิงสาวพยักหน้าเรียกพนักงานในร้านก่อนจะเดินเชิดไปทักทายลูกค้าโต๊ะอื่น ทำเอาด็อกเตอร์หนุ่มต้องยิ้มแหย

        เอ่อ ผมว่าสั่งอาหารกันเลยดีกว่า อาหารขึ้นชื่อที่นี่ก็เป็นพวกต้มยำแห้ง ปอเปี๊ยะสด ไก่ทอดขมิ้น รับรองว่าอร่อยทุกอย่างครับ

        ดูรูปร่างเจ้าของร้าน ก็น่าจะเป็นอย่างนั้นละครับมนัสยังปากดีไม่เลิกจนเจตต์ต้องแทรกขึ้น

        อย่าหาเรื่องใส่ตัวให้มากนักเลยหมวดมนัส ด็อกเตอร์สั่งได้เลยครับ แต่ห้ามมีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เด็ดขาด ไม่อยากแบกใครกลับประโยคนั้นเล่นเอาทั้งวงหัวเราะครืนยกเว้นคนก่อเรื่องเมื่อคราวก่อนที่ตวัดสายตาใส่เพื่อน

        ก็มันเหตุสุดวิสัย จะฝังใจอะไรนักหนาวะ

        ไม่ได้ฝังใจ แต่เข็ดโว้ยเจตต์ตอกกลับทันควัน แววตาคมกริบคาดโทษจนมนัสต้องหัวเราะแหะๆ เปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นหน้าตาเฉย

เมื่อเครื่องดื่มมาถึง ปริญญาช่วยพนักงานจัดเสิร์ฟให้ทุกคนอย่างทะมัดทะแมง ก่อนจะขอตัวเข้าห้องน้ำซึ่งอยู่ด้านในสุดของร้าน ปล่อยพวกผู้ชายคุยกันไป

        ขอโทษนะครับ ผมได้ยินมาว่าสารวัตรไม่ชอบผู้หญิง จริงหรือครับจู่ๆ ชายไทก็ถามขึ้น แต่คนตอบกลับเป็นมนัสเสียอย่างนั้น

        ไม่ใช่แค่ไม่ชอบนะด็อกเตอร์ แต่ยังเกลียดเข้าไส้ด้วย เห็นผู้หญิงเมื่อไรเป็นเบือนหน้าหนีตลอด แต่กับหมวดปี่ แปลกที่ไม่ยักเป็นอะไร

        “ปากมาก” เจตต์ยกเมนูอาหารข้างตัวขึ้นหมายจะตีกบาลคนพูดสักที แต่พลาดไปโดนแก้วตรงหน้าชายไทล้มคว่ำ ส่งผลให้น้ำอัดลมกระเซ็นเปื้อนกางเกงคนโชคร้ายเป็นดวงใหญ่

        ขอโทษนะครับด็อกเตอร์

        ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องซีเรียส ผมขอตัวไปล้างที่ห้องน้ำก่อนนะครับว่าแล้วก็รีบก้าวพรวดๆ ออกไป เจตต์หันไปขึงตาใส่มนัสที่เบ้ปากยักไหล่ ไม่สนใจความผิดของตัวเองสักนิด

 

ด็อกเตอร์หนุ่มชะงักเท้าเมื่อพบว่าตรงทางเดินหน้าห้องน้ำซึ่งถูกแมกไม้บดบังจนเป็นมุมลับตาคนนั้น ปริญญากำลังโดนชายขี้เมาสองคนลวนลาม แม้จะอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงยีนส์ธรรมดา แต่ดวงหน้าอ่อนหวานนั่นคงไม่มีใครมองข้ามไปง่ายๆ

        น่า ไปนั่งกับพวกพี่หน่อย สวยๆ อย่างน้องสาวคงทำให้เราดื่มคล่องคอขึ้นเยอะเลย

        ปล่อยมือเถอะค่ะ ฉันขอร้องหญิงสาวบอกเสียงเรียบ

        ขอร้องหรือจ๊ะ งั้นเอาไว้ร้องกันสองคนดีกว่านะพูดจบก็ยกมือขึ้นลูบแก้มบาง ชายไทกัดกราม กำลังจะเข้าไปช่วยแต่กลับต้องชะงักอีกครั้ง เมื่อปริญญาคว้าข้อมืออีกฝ่ายบิดไขว้ไปข้างหลังก่อนจะถีบข้อพับขาให้ผงะลงไปคุกเข่ากับพื้น

        ที่ขอร้องก็เพราะไม่อยากให้เจ็บตัว อย่าคิดว่าผู้หญิงต้องยอมนั่งนิ่งเป็นตุ๊กตารอให้พวกแกลูบคลำทุกคนเธอบอกเสียงกร้าวแล้วหันไปถีบยอดอกอีกคนที่เหลือจนผงะหงายหลังลงไปนอนกางแขนกางขา กับคนเมา ไม่ต้องใช้แรงมากก็ล้มได้

สีหน้าสะใจของหมวดสาวทำเอาคนมองได้แต่ตะลึงงัน พอได้สติก็รีบก้าวเข้าไปหา

“หมวดปี่ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

ปริญญาสะดุ้งเฮือกรีบปล่อยคอเสื้อคู่กรณีทันที สีหน้ากระวนกระวายทำให้เข้าใจได้ไม่ยากว่านี่คือสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังพยายามปิดบังอยู่ ชายไทมองหญิงสาวอย่างพินิจแวบหนึ่งแล้วหันไปบอกสองนักเลงสุรา

พวกคุณเมามากแล้ว ถ้าไม่อยากให้เรื่องถึงโรงพักก็รีบกลับบ้านไปดีกว่าครับ

คนถูกขู่ทั้งจากแววตาและน้ำเสียงรีบรับคำจากนั้นจึงลนลานกลับไปวางเงินที่โต๊ะ ด็อกเตอร์หนุ่มมองตามจนทั้งคู่เดินโซเซออกจากร้านแล้วจึงหันมาหาปริญญาอีกครั้ง แววตานิ่งขรึมต่างจากชายไทคนเดิม

        เมื่อกี้คุณปี่ทำให้ผมทึ่งและแปลกใจมากๆ

        ปี่ก็ทำตามที่ฝึกมานั่นละค่ะ ตกใจเหมือนกันที่ตัวเองทำได้ นึกว่าจะแย่เสียแล้ว ก็เล่นมาพร้อมกันสองคนแบบนั้นปริญญาแสร้งทำเสียงเครือพร้อมกับหยอดแววหวาดหวั่นในดวงตา หากในใจนึกกังวลว่าคนตรงหน้าจะมาไม้ไหน

         ผมตกใจมากกว่าอีกที่เห็นหมวดเก่งขนาดนี้ชายไทบอกขำๆ แต่แววตาตรงกันข้าม “แต่ที่ทึ่งยิ่งกว่าคือการปกปิดตัวเองของหมวด ดูเหมือนคุณจะซ่อนตัวตนจริงๆ ไว้ในบุคลิกอ่น่ารัก แต่ผมจะไม่ถามหรอกนะว่าทำไม”

ปริญญาถอนใจยาว  “ดูจากตรงไหนหรือคะถึงคิดว่าปี่เป็นอย่างนั้น” ยังไงเธอก็ไม่ยอมจำนนง่ายๆ หรอก

“ส่วนมาก ผู้หญิงที่ทำงานแบบนี้ไม่ค่อยมีใครเป็นสาวหวานกันหรอกคุณ แล้วก็มีไม่น้อยเลยละที่แสดงออกว่ามองโลกในแง่ดี ใสซื่อบริสุทธิ์ แต่จริงๆ แล้วเป็นคนหวาดระแวงและกลัวอะไรบางอย่างอยู่เสมอ

        การวิเคราะห์อย่างตรงไปตรงมาของด็อกเตอร์หนุ่มทำเอาคนฟังถึงกับหน้าเสียไปเลย หมวดสาวยกมือขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้

        ตกลงค่ะ ปี่ยอมละ ไว้พร้อมเมื่อไหร่จะบอกเหตุผลด็อกเตอร์ก็แล้วกันนะคะ แต่ยังไงปี่ก็ยังเหมือนเดิมนะ เรียกใช้ได้เสมอหรือด็อกเตอร์กลัวปี่แล้ว

        ไม่หรอกครับ ผมเข้าใจ ทางเดินคนเราไม่จำเป็นต้องเหมือนกัน ทุกคนมีเหตุผลส่วนตัวและไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงมันเพื่อใคร แต่พูดก็พูดเถอะ ก่อนหน้านี้ ผมมองว่าสารวัตรเป็นคนแปลกที่สุดในหน่วยเราและน่าจะมีปมอะไรในใจสักอย่าง แต่ตอนนี้คุณปี่แซงสารวัตรไปแล้วนะ

ปริญญายิ้มกว้าง โชคดีที่คนมาเจออีกด้านของเธอเป็นด็อกเตอร์ชายไท ไม่อย่างนั้นคงต้องอธิบายกันยาวและไม่จบลงง่ายๆ แบบนี้แน่

        ทั้งสองไม่เห็นเจตต์ที่ยืนเงียบในเงามืดก่อนจะหันหลังกลับไปทางเดิม เขาตามมาเพราะรู้สึกผิด ไม่นึกว่าจะมาเจอช็อตเด็ด

ปริญญามีบางอย่างซ่อนเร้นเอาไว้อย่างที่คิด แต่อะไรละที่ทำให้ผู้หญิงเข้มแข็งคนหนึ่งต้องแกล้งทำเป็นคนอ่อนแออย่างนี้

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น