(Yaoi:Atem x Yugi) The mission กาลเวลาคือเครื่องพิสูจน์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 11,353 Views

  • 186 Comments

  • 403 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    327

    Overall
    11,353

ตอนที่ 5 : ฝันร้ายที่เป็นจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1261
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    9 ต.ค. 59

เวลา 20:23 น.

อาเทมได้ลืมตาตื่นขึ้นมา พร้อมกับความฝันที่เพิ่งได้ฝันจบไป ในฝันนั้นเขาได้ฝันว่าคู่หูโดนลักพาตัวไปในสถานที่ที่เขาไม่รู้จักอาเทมคิดว่าน่าจะไม่ใช่เมืองโดมิโนะ และพวกนั้นคิดจะแย่งชิงการ์ดเทพ ตัวคู่หูถูกมัดด้วยเชือกเส้นหนาๆมัดแน่นเกิดเป็นรอยช้ำสีม่วงจนเลือดก็ไหลออกมาจากข้อมือและข้อเท้า ปากถูกผ้ามัดไว้ไม่ให้ส่งเสียง ยูกิเองก็ไม่ได้ขัดขื่น กลุ่มชายพวกนั้นก็เริ่มถามเกี่ยวกับการ์ดเทพแต่ยูกิกลับไม่พูดเพียงแค่เม้มปากพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มเพราะถูกพวกนั้นซ้อมจนสภาพบอบช้ำ มีเลือดไหลบ้างเป็นบางจุด จนคนกลุ่มนั้นก็คิดอะไรสนุกๆออกนั่นก็คือการ ข่มขื่น ยังไงล่ะ ยูกิได้ดิ้นรนต่อสู้ จนพวกไคบะมาถึงด้วยเครื่องบินส่วนตัวของไคบะเองพร้อมกับพวกโจวโนะอุจิ แต่ก็สายเกินไป ยูกินอนไม่ได้สติอยู่กับพื้นโดยมีพวกคนชั่วกำลังพูดเพ้อว่า เกมแห่งความมืด ความมืด พูดไปพูดมาราวกับคนบ้า และโจวโนะอุจิที่วิ่งไปหายูกิคนแรกก็ได้ยินประโยคสุดท้ายก่อนจะสลบไป แต่อาเทมก็ตื่นก่อนที่จะได้ยินประโยคนั้น

/เป็นความฝันที่เป็นเรื่องจริงหรืออะไรกันแน่/

อาเทมใช้มือจับที่ตัวต่อพันปี แต่ความรู้สึกก็ยังไม่ชัดเจน คนข้างๆที่ยังนอนอยู่ก็เริ่มมีเหงื่อผุดขึ้นตามไรผม ตาที่ข่มไว้และคิ้วที่แทบจะชิดติดกัน ยูกิกำลังฝันร้าย ไม่ใช่ฝันร้ายที่ไหนก็ฝันร้ายเรื่องที่จะถูกข่มขื่นและแย่งชิงการ์ดเทพไป  อาเทมที่รู้แค่ว่าคู่หูฝันร้ายก็ยื่นมือไปหมายจะเช็ดเหงื่อ

“ข—ขอพรจาก ต—ตัวต่อพันปี ตัวฉันอีกคนหนึ่ง ช—ช่วย”   ยูกิที่ละเมอพูดออกมาทำให้อาเทมถึงกับชะงักมือ และรู้ได้เลยว่าที่เขาฝันอาจเป็นเรื่องจริงแต่ก็ยังไม่กล้าฟันธง อาเทมตัดสินใจปลุกคนที่กำลังนอนอยู่ให้ลุกไปอาบน้ำ

“คู่หู ตื่นได้แล้ว”   และเขย่าตัวเล็กน้อย

“อือออ ขออีกห้านาที”   ถึงสีหน้าจะกลับมาปกติเพราะถูกกวนแต่ก็ยังไม่ยอมตื่นง่ายๆ

“หึ ฉันไม่ได้ใจดีขนาดนั้นนะ”   อาเทมลุกออกจากเตียงไปยืนข้างๆ และ

พรึบบบ

อาเทมดึงผ้าห่มออกด้วยความเร็วจนทำให้ยูกิที่นอนอยู่สะดุ้งตื่นขึ้นมาแทบทันที พร้อมประโยคเด็ดทันทีที่รู้ว่าใครแกล้งเขา

“ตัวฉันอีกคนหนึ่ง!!”   ยูกิตะโกนในสภาพกึ่งโกรธกึ่งวัวเงีย

“ฮะๆ ไปอาบน้ำก่อนเดี๋ยวฉันลงไปดูที่ห้องครัวก่อน”   พุดเสร็จอาเทมก็เดินออกไป ยูกิที่พึ่งประมวลผลเสร็จก็รีบลุกไปอาบน้ำทันที อาเทมที่หลบอยู่หลังประตูนั้นเมื่อเห็นร่างเล็กวิ่งไปเข้าห้องน้ำแล้วก็เดินไปห้องคุณปู่ทันที

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“คุณปู่ครับผมเอง”   คุณปู่ที่กำลังจะเตรียมตัวนอนนั้นก็จำเป็นต้องเดินไปเปิดประตูให้องค์ฟาโรห์เข้ามาในห้องก่อน

“มีอะไรหรือเปล่าอาเทม”   คุณปู่ถามขึ้นทันทีที่เห็นหน้าอาเทม

“ครับ คือ...คุณปู่ คู่หูเคยถูกลักพาตัวไปไหนหรือเปล่าครับ?”   น้ำเสียงที่เครียดปนสงสัยได้เอ่ยออกมาจากอาเทมที่กำลังยืนหน้าเครียดต่อหน้าคุณปู่

“เฮ้อออ เรื่องแบบนี้ฉันก็ไม่อยากจะเล่าหรอกนะ ถึงตัวยูกิจะจำไม่ได้แต่เจ้าตัวก็ยังฝันแบบนั้นอยู่ ยูกิก็เคยถามปู่เหมือนกัน แต่ปู่ก็บอกแค่มันเป็นฝันร้าย เจ้าตัวก็ไม่ได้ถามอะไรต่อเรื่องราวจริงๆเป็นยังไงนั้นปู่เองก็ไม่รู้ ลองไปถามพวกโจวโนะอุจิคุงสิ”

“แปลว่า คู่หูเคยถูกลักพาตัวไปจริงๆสินะครับ”   น้ำเสียงที่ดูเจ็บปวด

“อืม ปู่เองก็ยังเป็นห่วงอยู่เพราะยูกิน่ะฝันเรื่องนั้นตลอดแต่ หลังๆมานี้พอตื่นขึ้นมาก็จำฝันนั่นไม่ได้แล้ว”   อาเทมยืนฟังจนจบก็ขอตัวออกไปพร้อมปิดประตูให้เรียบร้อย คุณปู่เองก็ถอนหายใจอีกรอบแล้วเดินไปปิดไฟก่อนที่จะเดินไปนอนบนเตียง คุณปู่เองก็ไม่ได้ถามว่าอาเทมรู้เรื่องนั้นได้ยังไงเลยคิดไปเองว่าตัวต่อพันปีอาจบอกอะไรให้ก็ได้

อาเทมเดินลงมาที่ห้องครัวและเดินไปยังตู้เย็นแล้วเห็นโน้ตที่แปะไว้ อาเทมอ่านสิ่งที่มากิเขียนทิ้งไว้ให้ก่อนจะดึงโน้ตออกแล้วทิ้งลงขยะ อาเทมทำการเปิดตู้เย็นหยิบอาหารที่มากิห่อพลาสติกออกมา แกะพลาสติกออก แล้วนำไปอุ่นโดยไมโครเวฟ และจัดโต๊ะรอใครบางคนที่กำลังจะลงมา

เมื่อยูกิเดินลงมาก็ได้กลิ่นหอมๆของข้าวเย็นที่เหมือนพึ่งทำเสร็จ ยูกิเดินเข้ามายังห้องครัวก็เห็นอาเทมกำลังจัดโต๊ะเสร็จ

“ช้านะคู่หู”   อาเทมแขวะพอเป็นพิธีก่อนที่จะนั่งลงบนเก้าอี้

“ก็ปกตินี่นา ไม่เห็นนานตรงไหนเลย”   ยูกิทำการนั่งฝั่งตรงข้าม

“กินแล้วนะครับ/กินแล้วนะครับ”   ทั้งสองพูดพร้อมกันก่อนที่จะลงมือทานอาหารตรงหน้า

“ว่าแต่ ตัวฉันอีกคนหนึ่งใช้ไมโครเวฟเป็นด้วยหรอ?”

“คู่หู ฉันอยู่กับนายมานานเท่าไหร่แล้ว”

“ก็ แหม่.... มันน่าแปลกออกนี่”   พร้อมสายตาจับผิด

“ไม่เห็นแปลก”   อาเทมตอบหน้าตายและยกซุปมิโซะขึ้นมาจิบ  ทั้งสองคุยเรื่อยเปื่อยจนทานข้าวเย็นเสร็จ ยูกิอาสาเป็นคนล้างเพราะอาเทมอุ่นกับข้าวให้แล้ว แต่อาเทมก็บอกว่าจะทำให้ เกี่ยงกันไปเกี่ยงกันมา สุดท้ายก็จบด้วยยูกิเป็นคนล้าง ส่วนอาเทมเช็ดน้ำแล้ววางไว้ที่ชั้นวาง

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ไรต์กลับมาจากขุมนรกแล้วค่าาาาาา

น้ำตาแทบไหล นึกพล็อตเรื่องมะออก TTwTT

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #8 jillhonda (@jillhonda) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 21:27
    มารอไรท์ทุกวันเลยนะ ดีใจมากเลยที่เห็นอัพ สู้ๆนะคะ
    #8
    0
  2. #7 กล้วยจอมพล (@Vimonrat8686) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 20:57
    จะ รอ อ่าน นะ
    #7
    0