(Yaoi:Atem x Yugi) The mission กาลเวลาคือเครื่องพิสูจน์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 11,298 Views

  • 181 Comments

  • 401 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    272

    Overall
    11,298

ตอนที่ 4 : ครอบครัวสุขสันต์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1368
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    7 ต.ค. 59

เวลาผ่านไปเหมือนตัดแปะ สุดท้ายก็ถึงเวลาเลิกเรียน

กริ๊งงงงงงงงงงงงง

“หมดเวลาสอบแล้ว  เอาล่ะนักเรียนส่งกระดาษขึ้นมาจากด้านหลังนะ”   ครูประจำวิชาเริ่มไล่เก็บกระดาษจากนักเรียนขึ้นมาแล้วตอกสองสามที

“ใครที่คิดว่าสอบตกก็ไปอ่านหนังสือมา คาบหน้าสอบแก้นะ เลิกเรียนได้”

“นักเรียนยืน  /  เคารพ”

“ขอบคุณครับ”   และนักเรียนต่างก็เริ่มแยกย้ายกันกลับบ้าน

“เลิกเรียนแล้วไปไหนดีๆ”   นักเรียนชายคนหนึ่งพูดขึ้นท่ามกลางฝูงเพื่อน

“ไม่รู้สิ นายคิดว่าที่ไหนดีล่ะ”   และก็พากันออกห้องไปเป็นโขยง

“เอาล่ะ กลับบ้านกันเถอะยูกิ อาเทม”   โจวโนะอุจิพูดขึ้นมาแต่ก่อนที่จะได้พูดประโยคต่อไป

“เจ้าหมาขี้แพ้ ตามฉันมานี่”

“ทำไมฉันต้องตามนายไปด้วยล่ะ ไคบะ”

“คิดจะขัดคำสั่งหรอ?”   พร้อมสายตาที่ชวนหาเรื่อง

“ก—ก็เปล่า”

“งั้นก็ดี ตามมาให้ไวล่ะเจ้าโง่”   และเดินออกห้องไปท่ามกลางความงุงงงของอาเทม ตามด้วยโจวโนะอุจิที่รีบวิ่งตามไคบะไป และสุดท้ายคือคำถามของอาเทม

“สองคนนั้นเป็นอะไรกันรึเปล่า?”

“....”   ทั้งกลุ่มตกอยู่ในความเงียบ

“อย่าบอกนะว่า..สองคนนั้นกำลัง คบ กันอยู่?”

“...ก—ก็ไม่เชิงหรอก คือความสัมพันธ์ก็ยังงงๆอยู่น่ะ”   คราวนี้ยูกิเป็นคนตอบคำถามให้เพราะทุกคนไม่กล้าตอบและไม่กล้าฟันธงหรอก แต่ช่วงนี้โจวโนะอุจิก็ไปไหนมาไหนกับไคบะบ่อยๆเลยทำได้แค่สงสัยในฐานะเท่านั้นเอง

“งั้นพวกเราก็กลับบ้านกันเถอะ”   เจ้าของเสียงใสนามบาคุระที่มาจากไหนไม่รู้ก็เอ่ยชวนกลับบ้าน

“นั่นสินะ กลับบ้านกันเถอะ”   อาเทมเอ่ยชวนบ้าง  พวกยูกิเดินไปคุยไปรื่อยๆจนถึงบ้านของยูกิเอง

“ถ้าอย่างนั้นพวกฉันขอตัวไปซื้อของหน่อยนะ”   อันซุพูดขึ้นตามด้วยบาคุระที่พยักหน้า

“ถ้าอย่างนั้นแยกกันตรงนี้เลยละกัน”   ฮอนดะพูดบ้าง

“เจอกันพรุ่งนี้นะ ไปกันเถอะอันซุ”   บาคุระก็เดินจากไปพร้อมกับอันซุเพราะจะไปซื้อของ

“เจอกันพรุ่งนี้นะยูกิ อาเทม”

“เจอกันพรุ่งนี้ฮอนดะคุง”   เมื่อพูดจากลากันเสร็จเรียบร้อยแล้วยูกิและอาเทมก็เดินเข้าบ้าน

“กลับมาแล้วครับคุณปู่”   ทั้งสองคนพูดพร้อมกัน

“โอ้... ยินดีต้อนรับกลับนะทั้งสองคน”   คุณปูพูดด้วยรอยยิ้ม  ยูกิและอาเทมก็ยิ้มตอบกลับทั้งสองก็พากันเดินไปห้องนอน

เมื่อถึงห้องนอนยูกิก็วางกระเป๋าลงบนโต๊ะตามด้วยอาเทม ยูกิก็เดินไปยังเตียงนอนแล้วทิ้งตัวลงนอนทันที

“เฮ้อออ... ทำข้อสอบไม่ได้เลย พรุ่งนี้ได้สอบแก้แน่ๆ”   ยูกิพูดอู้อี้เพราะหน้ายังนาบกับเตียงนอนนุ่มนิ่ม  อาเทมเห็นแบบนั้นก็เดินมานั่งข้างๆ

“งั้นก็อ่านหนังสือซะสิ”

“แล้วตัวฉันอีกคนหนึ่งทำได้มั๊ย?”   ยูกิเอียงหน้ามาถาม

“ก็พอได้ ตั้งแต่ตอนที่นั่งเรียนกับคู่หูสมัยก่อนนั่นแหละ”   อาเทมพูดติดตลก แต่อีกคนไม่ตลกด้วยหน้ามุ่ยไปเรียบร้อย อาเทมที่เห็นแบบนั้นก็เริ่มสงสัย

/ทำไมช่วงนี้คู่หูขี้งอนบ่อย?/

“เป็นอะไรอีกล่ะคู่หู”

“เปล่าสักหน่อย ฉันจะนอนก่อน ถึงเวลาข้าวเย็นก็ปลุกด้วยล่ะ”   พูดจบก็สะบัดหน้าและขยับตัวไปนอน หัวหนุนหมอนแล้ว

“ครับๆ”   อาเทมก็เริ่มทำหน้าเครียด มองตัวต่อพันปีที่ห้อยอยู่ที่คอของเขา

/ทำไมต้องกลับมา ตัวต่อต้องการบอกอะไรกันแน่/

อาเทมมองร่างเล็กที่นอนหลับอยู่ตรงข้างหลังของเขา ร่างเล็กที่หลับตาพริ้ม ปากเล็กๆสีอมชมพู อาเทมยื่นมือไปเกลี่ยผมแล้วทัดผมไว้ที่ใบหู เจ้าตัวที่รับรู้ถึงอะไรมากวนก็ครางออกมาและหันไปอีกด้าน อาเทมที่มองอยู่ก็อดยิ้มขึ้นมาไม่ได้  และสุดท้ายนี้อาเทมก็ทนกับความง่วงไม่ไหวอาจเป็นเพราะวันนี้เขาใช้พลังงานไปเยอะมากก็เป็นได้ อาเทมจึงตัดสินใจนอนลงข้างๆคู่หูพร้อมใช้แขนเกี่ยวร่างเล็กมาไว้ในอ้อมกอดก่อนที่จะหลับตามกันไป

 

เวลาก็ได้ผ่านล่วงเลยไปจวบจนเวลาทานข้าวเย็นแล้ว ผู้เป็นแม่อย่างมากินั้นก็ไม่เห็นลูกของตัวเองกับฟาโรห์ลงมาซักที เลยตัดสินใจขึ้นไปเรียก

เมื่อถึงหน้าห้องก็เปิดประตูเข้าไปอย่างเบาๆเพื่อดูว่าลูกกำลังทำอะไรอยู่ แต่สิ่งที่เห็นก็ทำให้ผู้เป็นแม่หัวเราะออกมาเบาๆ

อาเทมที่นอนกอดอยูกิและยูกิที่ขยับตัวเข้าหาอาเทมเพราะความอบอุ่น มากิเลยเดินเข้าไปใกล้ๆ หยิบผ้าห่มออกมาห่มให้ทั้งสอง ก่อนที่จะออกห้องไปพร้อมปิดประตูให้ และลงมายังห้องครัวด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม ผู้เป็นพ่อเห็นถึงถามขึ้นมาว่า

“ไปเจออะไรดีๆมาอย่างนั้นเรอะ?”

“โฮะๆ คุณพ่อนี่ละก็ เด็กๆแค่เหนื่อยจากการเรียนเองค่ะ”   และก็มีเสียงหัวเราะลั่นเต็มห้องครัว สองพ่อลูกก็คุยกันตามภาษาพ่อลูก เมื่อทานกันเสร็จแล้ว มากิก็ใช้พลาสติกห่ออาหารแล้วเก็บไว้ในตู้เย็นพร้อมโน๊ตที่แปะไว้ตรงฝาตู้ของตู้เย็น

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ตอนนี้น้อยๆพอเนอะ //โดนสหบาทา เอาเป็นว่าตอนนี้ไรต์ยุ่งอยู่เน้อออ

อาจจะมาช้าหรือล่าช้าไปนิสส์ ดังนั้นโปรดเม้นด่าไรต์ด้วย ขอบคุณค่ะ m(_ _)m

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #6 Yakumo3569 (@Yakumo3569) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 22:13
    พยายามมาอัพนะคะเรื่องนี้น่าสนใจมากคะ
    #6
    0
  2. #5 Nakin Wannasr (@plavarin2547) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 14:23
    ก็ไม่ว่าอะไร..ถ้าว่างก็มาอัพด้วย..^_^
    #5
    0