(Yaoi:Atem x Yugi) The mission กาลเวลาคือเครื่องพิสูจน์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 11,356 Views

  • 186 Comments

  • 403 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    330

    Overall
    11,356

ตอนที่ 50 : พายุเริ่มก่อตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 488
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    13 มี.ค. 61

ไอซิสพร้อมนักพรตเข้ามาในห้องทรงอักษร ในห้องที่มีเพียงแต่องค์ฟาโรห์ที่นั่งทำงานอยู่เงียบๆ

“มีอะไรไอซิส”   อาเทมถามทั้งๆที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นมาจากกองเอกสาร

“ข้านำคำทำนายใหม่มาให้เพคะท่านฟาโรห์”   อาเทมเงยหน้าขึ้นจากเอกสารที่กำลังอ่าน

“ว่ามาสิ”   ในขณะที่อาเทมกำลังฟังคำทำนายจะไอซิส ไอเทมทั้งเจ็ดก็เกิดแสงขึ้นหลังคำทำนายคำสุดท้ายออกจากปากของนักพรตสาว

!!!

ภายใต้ความตกใจก็มีคำถามเกิดขึ้นมากมาย ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

“แสงแบบนี้ เหมือนกับคราก่อน”   ท่านอาตุนาดีนพูดขึ้นพร้อมการพยักหน้าของนักพรตที่เหลือ

“ไอซิส ใช้สร้อยคอพันปีดูยูกิที”

“เพคะท่านฟาโรห์”   มือเรียวสองข้างยกขึ้นระดับคอตรงที่ตาของสร้อยพันปี แสงสีทองนวลออ่อนส่องประกายขึ้นมา ใช้เวลาไม่นานก็ได้คำตอบ

“อยู่ที่ทางเดินระหว่างห้องบรรทมกับท้องพระโรงเพคะอยู่กับมาน่าด้วย หม่อมฉันเกรงว่าไม่มีอะไรที่น่าเป็นห่วง”   ไอซิสว่าตามที่ได้เห็นผ่านทางสร้อยคอพันปี

“นั่นสินะ ข้าก็หวังแบบนั้น”

...

วูบ

“อึ๋ย..”

“เจ้าเป็นอะไรยูกิ”   มาน่าถามด้วยความเป็นห่วงทันทีเมื่อเพื่อนของเธอยกมือขึ้นลูบแขนทั้งสองข้างคล้ายต้องการคลายความหนาว

“เปล่า แค่รู้สึกเหมือนโดนจ้องอยู่เอง”   ยูกิตอบไปตามความจริง

“ถ้าเช่นนั้นก็ดีแล้ว”   มาน่าพูดไปพลางยิ้มไป

“อื้อ...”

“งั้นเราไปเดินเที่ยวรอบวังกันเถอะ”

“เอ๊ะ ทำไมล่ะ?”

“ก็ถือโอกาสที่ไม่มีพวกหญิงสาวน่ารำคาญพวกนั้นอยู่ไง”

“เอ๊ะ??”   ยูกิยังคงยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่ที่เดิมจนหญิงสาวเริ่มตีหน้าบูดเล็กน้อย

“เอาเถอะน่า ไปเร็ว”   ว่าแล้วก็ออกแรงดึงแขนยูกิกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปตามทางทันที

“มาน่าอย่าวิ่งสิ”   เสียงของยูกิแทบจะส่งไปไม่ถึงเลยเพราะมาน่าเอาแต่หัวเราะเนื่องจากได้กลับมาแกล้งยูกิอีกครั้ง

...

ท้องฟ้าเหนือเมืองทางใต้เริ่มก่อตัวจากท้องฟ้าที่เคยสว่างสดใสและร้อนระอุไปด้วยความร้อนของสุริยะเทพราห์กลับดำมืดราวกับพายุที่กำลังก่อตัวขึ้นช้าๆ

บทสวดแปลกประหลาดค่อยๆดังขึ้น ดังขึ้น ยิ่งบทสวดเริ่มดังขึ้นมากเท่าไหร่เสียงกรีดร้องก็ดังมากขึ้นเท่านั้น เสียงร้องขอความช่วยเหลือไม่เคยเลยที่จะส่งออกไปยังข้างนอกได้

“ดี ดีมาก”

“...”

“อย่างนั้นแหละที่ข้าต้องการ”

“...”

“ในขณะที่พวกมันมีความสุขอยู่ในวังแล้วข้าที่ต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ท่ามกลางทะเลทรายเพียงลำพัง”

“....”

“จงสำนึกเสียเถิดว่าไม่มีสิ่งใดต้านทานความมืดได้!!

...

“ท่านฟาโรห์ทางใต้มีเมฆมืดลอยคละคลุ้งเต็มไปหมดข้าเกรงว่าเรื่องที่ข้าได้ทูลท่านไปคงจะเกิดขึ้นแล้วเพคะ”   ไอซิสกราบทูลตามความจริงตามที่เธอได้เห็นผ่านสร้อยคอพันปี

“งั้นหรือ เซโตะเตรียมกองทัพได้แล้วอย่าลืมอพยพประชาชน ที่เหลือปกป้องเมืองให้ดี”

“ขอรับ!/เพคะ!

“ส่วนข้าจะออกไปทัพหน้าเอง”

“ท่านฟาโรห์ท่านมิจำเป็นที่จะต้องออกไปทัพหน้าเลยขอรับ”   ท่านชิม่อนเดินเข้าประชิดแล้วเอ่ยห้ามเบาๆ

“ข้าเกรงว่ามันจะเหมือนกับคราที่แล้วมา”   อาเทมตอบด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยนปนความเป็นห่วง

ปัง!

เสียงเปิดประตูห้องทรงงานของฟาโรห์ได้เปิดออกด้วยความแรงระดับหนึ่ง ตามด้วยสองร่างที่ปรากฏ

“มาน่า!

“ยูกิ!

“ท่านอาจารย์ข้าขอไปออกรบกับท่านด้วยนะคะ”   มาน่าเดินตรงดิ่งเข้าหาผู้เป็นอาจารย์ของเธอทันที

“นี่คือการรบมาน่า ไม่ใช่สถานที่ที่เด็กอย่างเจ้าจะเข้าไปได้”

“แต่ข้าอยากจะปกป้องท่านอาจารย์นี่น่า”

“ถ้าเช่นนั้นเจ้าจงทำตามคำสั่งของข้า ฟังนะมาน่าเจ้าจงปกป้องท่านยูกิให้ดีๆ”   มาฮาโด้ใช้มือทั้งสองข้างบีบไหล่อย่างอ่อนโยนและสายตาอันแน่วแน่

“เรื่องนั้น..”   เธอเบี่ยงหลบสายตา

“เจ้าทำได้หรือไม่”

“แน่นอนข้าทำได้อยู่แล้ว”

“ข้าจะปกป้องเจ้าเองยูกิ”   ครานี้มาน่าหันมาพูดกับยูกิที่ยืนอยู่ข้างๆ

“อืม ขอบใจนะมาน่า”   ยูกิค่อยๆคลี่ยิ้มให้

“ยูกิ”   เสียงทุ้มลึกที่แสนจะคุ้นเคยได้ดังขึ้นมา

“อาเทม ไม่สิ ฟาโรห์”

“เรียกเหมือนเดิมเถอะ ยูกิฟังนะในเวลานี้เจ้าอย่าไว้ใจใครนอกจากพวกเราที่อยู่ในห้องแห่งนี้”   น้ำเสียงที่ดูจริงจังมากกว่าที่เคย น้ำเสียงของผู้ที่เป็นกษัตริย์ ถึงจะไม่อ่อนโยนแต่ก็แฝงไปด้วยความห่วงใยจากก้นบึงของหัวใจ

“ได้สิ ไว้ใจได้เลย”

“ข้าไว้ใจเจ้าอยู่แล้วยูกิ ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน”   น้ำเสียงทุ้มต่ำติดแหบเล็กน้อยกระซิบให้ได้ยินเพียงแค่สองคน

“อะแฮ่ม... กระหม่อมก็ไม่อยากจะกวนหรอกนะพะย่ะค่ะ เพียงแต่เมฆดำข้างนอกดูขยายออกอย่างรวดเร็วแล้วขอรับ”   ชิม่อนตัวแทนของเหล่านักพรตที่ยังคงยืนหัวโด่อยู่ในห้องได้เป็นตัวแทนแห่งความกล้าที่พูดขัดอารมณ์ขององค์ฟาโรห์ อาเทมที่ดูเหมือนจะไม่ทุกข์ไม่ร้อนเพียงแค่ขยับกริยาบทเล็กน้อยก็สามารถสั่งการต่อไปได้

“ตามที่ข้าสั่งไว้ครั้งแรก แยกย้ายได้”

“ขอรับ/เพคะ”   นักพรตและชิม่อนได้แยกย้ายออกจากห้องไปเหลือเพียงมาน่า ยูกิและอาเทมเท่านั้น

“ยูกิ แล้วข้าจะกลับมา”

“ขอให้โชคดี เทพีไอซิสจะอยู่ข้างนายเสมอ”   ยูกิยิ้มให้อาเทมครั้งสุดท้ายก่อนร่างของฟาโรห์จะออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบและคนอีกสองคน

“เราเองก็ไปกันเถอะยูกิ”

“ไม่ไหนหรอมาน่า?”

“สถานที่หลบที่ปลอดภัยที่สุด”




To be continue...

--------------------------------------------------------------------

100% แล้วค่าาาาา เย้!!! ตอนแต่งในเวิร์ดก็เหมือนจะยาวนะคะพอเอาลงเด็กดีแล้วเหมือนจะหายๆไปเลย 5555555555

[1 comment = 1 กำลังใจนะคะ] <3 สามารถกดให้กำลังใจได้นะคะมันทำให้ไรท์มีแรงแต่งต่อให้จบ นี่ก็ใกล้จบแล้วค่ะ >< ขอบคุณที่อยู่มาจนใกล้จบเรื่องนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #122 Uni (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 13:54
    โอยยยย ปกป้องขนาดนี้ขอแต่งงานเลยดีมั้ยคะ?
    #122
    0
  2. วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 11:45
    แงงง ลุ้นๆๆๆๆ ลุ้นว่าจะมีอะไรเกิดกับยูกิมั้ย55555555 ลุ้นด้วยว่าอะไรจะเกิดขึ้น!! รอนะคะ;-;! ไรท์สู้ๆน้าา
    #121
    0
  3. #120 pasation (@pasation) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 17:13
    >>>>>>
    #120
    0