(Yaoi:Atem x Yugi) The mission กาลเวลาคือเครื่องพิสูจน์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 11,359 Views

  • 186 Comments

  • 403 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    333

    Overall
    11,359

ตอนที่ 58 : บ้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 314
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    28 ก.ค. 61

...

...

ยามเช้าในคราไม่มีสงครามช่างสงบเหมือนในนิทานเสียจริง ณ ห้องบรรทมของกษัตริย์ แสงจากสุริยะเทพราห์กำลังสาดส่องแสงสีทองไปทั่วแผ่นดินไอยคุปต์ กลิ่นอายจากผืนทราย ความร้อนจากแสงสุริยัน ทุกอย่างเหล่านี้ผสมผสานกันอย่างลงตัวพอดิบพอดีไม่มีขาดไม่มีเกิน

ยูกิขยับกายเล็กน้อยเพื่อเปลี่ยนท่านอนก่อนจะลืมตาตื่นขึ้น เขาชักจะรู้สึกว่าตัวเองชินกับการใช้ชีวิตแบบนี้ไปเสียแล้วสิ ยูกิถอนหายใจออกมาอย่างยาวเหยียด สายตาเหลือบมองคนที่ยังนอนอยู่บนเตียงเดียวกัน ดวงตาปิดสนิทลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกว่าอีกคนหลับลึกแค่ไหน

“เหนื่อยหน่อยนะ”   ยูกิพูดขึ้นเบาๆ และลูบผมอาเทมอย่างอ่อนโยนก่อนที่จะลุกออกจากเตียงไปอย่างเงียบๆเพื่อไม่ให้รบกวนอีกฝ่ายที่กำลังนอนอยู่

ยูกิเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างช้าๆไม่เร่งรีบที่จะไปไหน ชาวบ้านหรือแม้แต่ทหารก็พากันตื่นสายเสียเกือบหมด คงเป็นเพราะพิษจากสงคราม ถึงแม้ในความโชคร้ายจะมีความโชคดีอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้มากมายอะไร อย่างเช่น จำนวนคนบาดเจ็บหรือ พระราชวังที่แทบไม่มีความเสียหายจากการต่อสู้

/จะว่าโชคดีหรือปกป้องดีล่ะเนี่ย/

ยูกิคิดเองเออเองอยู่ในใจ ก่อนจะพาตัวเองไปยังสถานที่เดิมๆที่เขามักชอบจะไปอยู่บ่อยๆ อาจเป็นเพราะเป็นเพียงสถานที่เดียวที่รู้สึกปลอดภัยกัน สองขาก้าวตรงมายังสวยหลังวังถึงจะพังไปนิดหน่อยจากการต่อสู้ นิดหน่อยจริงๆนะครึ่งสวนเอง หมายถึงพังอย่างละนิดอย่างละหน่อยครึ่งสวน แต่ก็ยังคงความงดงามได้อย่างหาที่ติไม่ได้ ไม่เสียแรงที่เดินเอื่อยเฉือยมาเสียจริง

“ถึงจะพังไปหน่อย แต่ก็พอนั่งพักผ่อนหย่อนใจได้ละนะ”   ยูกิเดินเข้ามายังพื้นที่สีเขียวขจีอย่างช้าๆ แสงแดดอ่อนๆที่สาดส่องเข้ามายังสถานที่แห่งนี้ ช่างดูเหมือนหลุดมาจาในเทพนิยายเสียจริง กลิ่นอายที่เคยสัมผัสความร่มเย็นทำให้จิตใจสงบ

ยูกิใช้เวลากับตัวเองอยู่นานพอสมควร และก็นานพอที่จะทำให้ฟาโรห์ของเขาตื่นขึ้นมาและหยุดอยู่ที่ข้างหลังของเขาได้

“อยู่ที่นี่อีกแล้วนะคู่หู นายชอบมันขนาดนั้นเลยหรือไง?   อาเทมส่งเสียงเรียกถาม

“อ่ะ อืม มันคงเป็นที่เดียวที่ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ญี่ปุ่นละมั้ง”   ยูกิตอบกลับไป

“อา นั่นสินะ”

ทั้งสองใช้เวลาอยู่ด้วยกันแทบตลอดจนคนใช้และนายทหารยันผู้บริหารต้องมีคำนี้ติดอยู่ในใจ

“ที่ไหนมีท่านยูกิที่นั่นมักมีองค์ฟาโรห์”

ก็ใช่ว่าทั้งสองจะแปลกใจหากได้ยินมันเข้า อาจจะหัวเราะออกมาเสียด้วยซ้ำ การนั่งนิ่งปล่อยให้เวลามันค่อยๆผ่านไปก็มาเลวนัก กษัตริย์แอบมองคนข้างๆที่นั่งหลับตาเหมือนจะหลับไปแล้วถ้าไม่สังเกตุที่คิ้วให้ดีๆ เพราะอาจกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่จนคิ้วแทบผูกกันเป็นโบว์อยู่แล้วเชียว

“กำลังคิดอะไรอยู่?

“นั่นสินะ ก็กำลังคิดเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดอยูน่ะเพราะผมเป็นพวกที่ไม่ค่อยชอบพูดออกไป...”   ประโยคท้ายๆที่พูดเบาๆเหมือนกำลังพูดอยู่กับตัวเอง แต่นั่นไม่ได้เป็นปัญหาของอาเทมเลย

“อา จะว่าไปมันเกิดขึ้นรอบๆตัวนายหมดเลยนี่นะ”   อาเทมเงยมองท้องฟ้าที่ครามของดินแดนบ้านเกิดตน

“ผมเองก็ไม่อยากจะคิดว่า ตนเองโชคร้ายขนาดนั้นหรอกนะ”

“หืม?

“แต่อาจเป็นเพราะโชคดีเกินไปต่างหากล่ะ!   ยูกิหันมายิ้มกว้างให้

/อา.. ให้ตายสิ คนๆหนึ่งสามารถทำให้เราตกหลุมรักเขาได้สักกี่รอบเชียว/

มือหนาคว้าท้ายทอยคนตรงหน้าเขามาแนบริมฝีปากลงไปอย่างเบาและนุ่มนวล กดย้ำๆให้เหมือนความรู้สึกเดิมๆที่เขาให้ทุกวัน

“อื้ออ... พอได้แล้ว”   ยูกิใช้มือทั้งสองข้างดันหน้าอาเทมให้ถอยห่างออกไป

/หน้าร้อนไปหมดแล้ว!/

“หึ”   ไม่เสียแรงเปล่าอาเทมรวมมือทั้งสองพร้อมประทับจูบลงไป

แปร๊ดดดด

หน้ายูกิขึ้นสีแดงถึงแดงที่สุด เขาสาบานได้เลยว่าไม่มีเรื่องไหนที่ทำให้ใจเต้นได้มากกว่านี้แล้ว แถมอีกฝ่ายยังเป็นผู้ชายเหมือนกันอีก

“อ้ะ”   อาเทมออกแรงดึงเพียงเล็กน้อยยูกิก็เซเข้ามาหาได้อย่างง่ายดาย พร้อมกระซิบข้างหูว่า

“ได้โปรดอยู่ที่นี่กับฉันเถอะ”   ด้วยเสียงแหบพร่าและกอดแน่น

“เอ๊ะ? แต่ว่า...”   สองแขนกลับรัดแน่นขึ้นไปอีก

“...”   อาเทมไม่ตอบอะไรเหมือนจะปล่อยให้อีกคนได้พูดความในใจออกมา

“ผมต้องกลับไป ไม่อย่างนั้นทุกคนจะเป็นห่วงเอาน่ะสิ”   ยูกิพูดด้วยน้ำเสียงอู้อี้เพราะถูกมืออาเทมกดหัวลงไปซบที่ไหล่ ถึงจะไม่ต้องถึงมือของอาเทมยูกิก็คิดจะทำแบบนั้นอยู่แล้ว สองมือเล็กที่กำลังสั่นก็ได้กำแน่นบนผ้าคลุมของกษัตริย์

“เพราะอย่างนั้น ฉันเลยพยายามหาทางที่เราทั้งคู่จะได้ไปมาระหว่างอดีตและอนาคต”

“...”

“ถึงจะยากไปนิด แต่รอหน่อยเถอะนะ”

“อื้มม”

...

ยูกิเปลี่ยนชุดกลับเป็นชุดนักเรียนของโรงเรียนโดมิโนอย่างเคย ร่างเล็กยืนอยู่ตรงหน้าโฮรัคห์ตี้

“พร้อมแล้วใช่หรือไม่”

“ครับ ผมพร้อมแล้ว ขอบคุณที่มาส่งนะครับทุกคน”   ยูกิพยายามฝืนยิ้มให้และทำให้เนียนที่สุดแต่ดูเหมือนตบตาบางคนไม่ได้เท่านั้นเอง

“มิเป็นไรเลยขอรับท่านยูกิ”   จอมเวทย์เอ่ยขึ้นคนแรกพร้อมรอยยิ้มที่แสนจะเป็นมิตร

“เหอะ”   ตามด้วยเซโตะ

“ขอให้ปลอดภัย เหล่าทวยเทพจะคุ้มครองท่านเอง”   และไอซิส

“ท่านฟาโรห์ ไม่คิดจะอวยพรหน่อยหรือขอรับ”   ชิม่อนได้ทีก็แขวะผู้เป็นนายของตัวเอง

“ไม่ล่ะ ข้าว่าพวกเจ้าให้เยอะแล้ว”   อาเทมตอบกลับมาอย่างทุกที

“เพื่อไม่ให้เสียเวลาไปมากกว่านี้ ข้าจักพาท่านผู้นี้เดินทางกลับได้เสียที”   โฮรัคห์ตี้เอ่ยขัดเล็กน้อยก่อนที่ยูกิที่ถูกรายล้อมไปด้วยแสงสีทองอร่าม

ลาก่อนดินแดนไอย์คุปต์ ลาก่อนตัวผมอีกคนหนึ่ง

________________________

“เอ๊ะ??  อาเทมเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างออกมาแต่น่าเสียดายที่เขากลับไม่ได้ยินอะไรเลย แสงสีขาวถูกสาดเข้าตาจนต้องยกแขนขึ้นมาบัง

เมื่อรู้สึกตัวอีกที ก็ยืนอยู่หน้าบ้านตัวเองเสียแล้ว พร้อมๆกับความทรงจำบางอย่างที่ดูชัดเจนขึ้นมา

...

...



To be continue...

---------------------------------------------------------------------

hello guyyyyyy ไรต์กลับมาแล้วค่าาาาา ขอโทษที่ห่างหายไปนานม๊ากกกกกนะคะ เฮ้อ พูดละชีวิตโครตรันทดเลยค่ะ

เข้าเรื่องดีกว่า ได้โปรดแวะมาอ่านกันสักนิสสส

คือเรื่องนี้ก็ใกล้จบแล้ว จริงๆที่ไรต์วางไว้คือตอนนี้มันควรจะจบไปนานแล้ว แต่ว่าก็ตามนั้นแหละไรต์เองก็รักเรื่องนี้เหมือนกันเลยไม่อยากให้มันจบลง ไรต์เลยหาเรื่องต่อให้มันยาวขึ้นมาอีกนิดหนึ่งค่าาาาาา เย้ๆๆ แต่ก็ไม่ได้ยาวมากหรอกค่ะTT

ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ ไรต์กำลังคิดว่า"จะเอานิยายเรื่องนี้ไปพิมพ์เป็นหนังสือแล้วเก็บเข้าตู้อยู่ดีไหม" น่ะค่ะ เพราะบางทีไรต์ก็ขี้เกียจเปิดอ่านในโทรศัพท์ 555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #149 thanakron867 (@thanakron867) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 17:15

    แงๆ ในที่สุดไรเตอร์ก็มา~นึกว่าทิ้งเรื่องนี้เสียแล้ว เพราะหนูรอแล้วรออีกรอแล้วรออีก รอจนรากงอก ผมหงอกเต็มหัวเป็นยายเฒ่า(หรือว่าเป็นอยู่แล้วก็ไม่ทราบ) ยังไงก็มาต่อเร็วๆนะคะจะเป็นกำลังใจให้คะสู้ๆนะคะ

    #149
    1
    • #149-1 wizCitysecretGerden (@keypandora) (จากตอนที่ 58)
      31 กรกฎาคม 2561 / 00:15
      แงงงงง ไรท์ขอโทษค่าาาา ไรท์ไม่ทิ้งเรื่องนี้นะคะ แค่ทำใจไม่ได้เฉยๆ
      #149-1
  2. #148 มิยะรินนะ (@Miyo_chan) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 10:25

    ก็ดีนะเก็บเข้าตู้ ว่างก็มานั่งอ่าน555

    #148
    0
  3. #147 pearzzh (@pearzzh) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 06:56
    เลารอเรื่องนี้นะ !!!! มาบ่อยๆนะค้าา
    #147
    0