[ Fanfic Marvel l ??XOC ] Stay with US

ตอนที่ 7 : Chapter 6 - Relationship

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,822
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 144 ครั้ง
    7 พ.ย. 61






Chapter 6 - Relationship




     "รู้ตัวมั้ยว่าปลอมตัวไม่เก่งเลย" เทเรซ่าที่นั่งรอสตีฟอยู่ในห้องนั่งเล่นตอนเช้ากอดอกแล้วมองเขาที่เพิ่งเดินออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ นี่สตีฟคิดว่าการใส่เสื้อยืด กางเกงยีน กับหมวกใบนึงนั่นคือปลอมตัวแล้วเหรอ? ท่าทางราวกับผู้ใหญ่กำลังจะโวยใส่เด็กของเธอก็ดูไม่น่าเชื่อสำหรับเขาเช่นเดียวกัน ไม่น่าเชื่อว่าเป็นคนเดียวกับที่ร้องไห้จะเป็นจะตายเมื่อคืนนี่แหละ!


     "ก็พอรู้อยู่" อีกฝ่ายยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ


     "มานี่เลย" เธอชักสีหน้าใส่เขาด้วยความลืมตัวก่อนจะเดินปรี่เข้าไปหา คว้าแขนเขาแล้วลากกลับเข้าไปในห้องของเขาเอง(ผ่านคลินท์กับแซมที่ยืนทำปากเป็นรูปตัวโอ(?)) ห้องของกัปตันอเมริกาดูเรียบกว่าที่เธอคิด แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นที่เธอสนใจ เธอเดินเข้าไปที่ตู้เสื้อผ้าของเขาอย่างถือวิสาสะและไม่สนใจจะขออนุญาตเจ้าของห้อง "เชื่อเลย ทำงานอยู่กับพวกสายลับมาตั้งหลายปีแต่ปลอมตัวไม่เป็นด้วยซ้ำเนี่ยนะ?"


     "ก็ฉันเป็นทหาร ไม่ใช่สายลับ"


     คำตอบของเขาทำให้เทเรซ่ารู้สึกอยากจะดึงประตูตู้เสื้อผ้าให้หักแล้วหันกลับไปปามันใส่หน้าเขาอย่างบอกไม่ถูก


     "หือ.. ในนี้ก็มีอะไรที่ใช้ได้ตั้งหลายอย่างนี่นา" เธอเมินเขาโดยสิ้นเชิง เทเรซ่าหยิบแว่นตากรอบสีขาวออกพลิกๆดูกับแสงก่อนจะใส่ให้เขา "กระจกแว่นเป็นแบบพิเศษน่ะ แบบว่ามันจะสะท้อนกับกล้องวงจรปิดทำให้เห็นหน้าผ่านกล้องไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ แล้วก็นี่.." เธอหันไปหยิบเสื้อคลุมสีเทาออกมา ยื่นให้เขาสวม "มีฮู้ดก็ช่วยได้นิดหน่อย"


     "ขอบใจ" เขารับเสื้อคลุมไปจากมือเธอ เทเรซ่าคว้าหมวกที่อยู่บนศีรษะเขากลับมาวางเก็บไว้ในตู้ตามที่ควรจะเป็น "ทำแบบนี้บ่อยไหม"


     "ทำอะไร ปลอมตัวเหรอ?" เด็กสาวยืนกอดอกพิงกำแพงขณะมองเขาใส่แจ็กเก็ตที่เธอเลือกให้ "ก็นานๆที"


     "เข้ามาในห้องผู้ชายแบบนี้น่ะ"


     คำตอบของเขาทำให้เทเรซ่าเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะยิ้มบางๆที่มุมปากอย่างยียวน "ทำไมล่ะสตีฟ หึงเหรอ" ยิ่งเห็นอีกฝ่ายนิ่งไปเธอยิ่งอยากจะแกล้ง เด็กสาวค่อยๆสาวเท้าเข้าไปหากัปตันอเมริกาที่ยืนมองเธอด้วยสายตาแบบที่เธออ่านไม่ออก มือบางทาบลงบนแก้มของเขา อันที่จริง ถ้าในชีวิตเธอพอจะมีเวลาคิดเรื่องแบบนี้บ้างล่ะก็ กัปตันอเมริกาก็เป็นคนที่หล่อมากเชียวล่ะ "ที่นิ่งไปแบบนี้คือจริง..?"


     "ก็แค่เป็นห่วง" สตีฟบอกตามตรง "เธอเองก็เป็นผู้หญิง เข้าห้องผู้ชายแบบนี้มันไม่เหมาะ คนอื่นอาจจะมองเธอไม่ดีได้" เขาสบตาเด็กตรงหน้าที่มีแววตาท้าทายอย่างน่าหงุดหงิด "แล้วอีกอย่าง เธอเข้ามาแบบนี้ ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นที่คิดไม่ดี.."


     "อาจจะลวนลามฉัน?" เด็กสาวตรงหน้าเขากวนประสาทมากขึ้นทุกทีจนกัปตันได้แต่สายศีรษะแล้วคว้ามือเธอที่วางทาบอยู่บนใบหน้าเขามากุมไว้แทนด้วยสีหน้าหน่ายใจ "รู้หรอกน่า แต่ฉันรู้ว่าคุณไม่ทำแน่ๆอยู่แล้วไง ก็เลยเข้ามา แล้วอีกอย่าง.. ผลจากการถูกทำการทดลอง ฉันน่ะแรงมากกว่าชาวบ้านหลายเท่าตัวเลยนะ"


     "แล้วรู้ได้ไงว่าฉันจะไม่ทำ?"


     "อ้าว" ถึงจะร้องอ้าว แต่รอยยิ้มยียวนของเทเรซ่ากลับไม่เลือนหายไปจากใบหน้าเลยแม้แต่นิด "ทำไมล่ะสตีฟ คิดอกุศลกับฉันอยู่เหรอ?"


     "ก็ไม่ได้บอกว่าคิด แต่.."


     "โอเคๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้" เด็กสาวหัวเราะก่อนจะดึงมือออกมาจากการกอบกุมของเขา แต่อีกฝ่ายกลับจับมือเธอไว้แน่น รอยยิ้มกวนประสาทของเขาปรากฎขึ้นบ้างที่มุมปาก ชายหนุ่มเดินเข้าประชิดตัวเธอที่เริ่มก้าวถอยหลังจนไปชนกับผนังห้องก่อนจะโน้มหน้าลงมาใกล้ ปลายจมูกของเขาชนปลายจมูกของเธอเลยด้วยซ้ำ "สตีฟ..?"


     "กลัวเหรอ?" เขากระซิบถาม มองเธอด้วยแววตาที่เธออ่านไม่ออก


     "ไม่.." เธอตอบไปตามจริง "ไม่ใช่กลัวแน่ๆที่รู้สึกน่ะ"


     ไม่รู้ว่าเพราะคำพูดนั้น หรือเพราะอยู่ใกล้กันเกินไป หรือเพราะบรรยากาศ กัปตันโรเจอร์สรู้สึกว่าเขาอยากจูบเด็กผู้หญิงตรงหน้าอีกครั้งนึง จากที่ตั้งใจว่าจะแกล้งกลับบ้าง(?)เพื่อให้ตกใจ หรืออย่างน้อยก็ระวังตัวในการเข้าใกล้ผู้ชายมากกว่านี้กลับกลายเป็นว่าเขาห้ามตัวเองไม่อยู่ซะเอง ริมฝีปากของเขาประกบลงบนริมฝีปากของเธอ แขนแกร่งโอบรอบเอวบางก่อนจะดึงรั้งเข้าหาตัว สัมผัสของเขาอ่อนโยนในทีแรก ก่อนจะค่อยๆทวีความร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆจนเธอหายใจไม่ทัน


     มือบางออกแรงผลักอกเขาเบาๆ แต่ก็มากพอที่จะทำให้อีกฝ่ายหยุด สตีฟปล่อยริมฝีปากของเธอให้เป็นอิสระแม้ว่ายังคงโอบเอวเธอเอาไว้ เขากระซิบ "แรงแค่นี้น่ะ ทำอะไรใครเขาไม่ได้หรอก"


     "คนแก่บ้า แกล้งเด็ก" เทเรซ่าเบะปากใส่เขาเหมือนเด็กๆ และนั่นทำให้อีกฝ่ายหลุดหัวเราะออกมา "ยังจะมาหัวเราะอีกนะ นิสัยไม่ดี"


     "ก็เด็กขี้อ่อยแถวนี้ทำตัวท้าทายก่อนเอง" สตีฟยิ้ม ยิ้มอย่างไม่รู้สึกรู้สากับคำด่าที่ได้รับ


     "ไม่ได้อ่อยสักหน่อย" เด็กสาวทำหน้ามุ่ย เขาเลิกคิ้วขึ้น "แค่แหย่เล่นนิดๆหน่อยๆเอง.."


     "แค่แหย่เล่นนิดๆหน่อยๆเหมือนกัน"


     "กัปตันโรเจอร์ส--" เสียงของบาร์ตันขาดห้วงไปเมื่อเปิดประตูเข้ามาเจอภาพบาดตาบาดใจ(?) ภาพที่เห็นคือกัปตันอเมริกาของทุกคนกำลังโอบเอวเด็กสาวห้องติดกัน(?)ไว้อย่างแนบชิด คลินท์พูดอะไรไม่ออก จะกลับออกไปขาก็ไม่ขยับ ครั้นจะพูดอะไรสักอย่างก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี ลิ้นพันกันไปหมด


     "ควรเคาะประตูก่อนเข้าห้องคนอื่นนะ" ชายร่างหนาหันไปบอกเพื่อนอย่างไม่สะทกสะท้าน เป็นเทเรซ่าเสียอีกที่แกะมือเขาออกจากเอวเธอแทบไม่ทัน


     "แค่จะมาบอกว่า" ผู้ที่เปิดประตูเข้ามาโดยไม่เคาะก่อนกระแอม "จะพาแวนด้ากับแนทไปกินเค้กร้านแถวๆนี้ แค่นั้นแหละ"


     "โอเค" สตีฟพยักหน้ารับ เทเรซ่าเดินหนีเข้าไปในห้องน้ำ


     "เธอยังไม่สิบแปดเลยนะ!" นั่นคือสิ่งที่คลินท์พูดโดยไม่ออกเสียง


     "มันไม่มีอะไร" สตีฟที่เดินออกไปจากห้องพร้อมทั้งปิดประตูกระซิบกับเพื่อน


     "โกหกไม่เก่งเลยกัปตัน" อีกฝ่ายกอดอก เลิกคิ้วขึ้น


     "อะไร?"


     แกรก..


     เสียงเปิดประตูออกมาทำให้ทั้งสองคนหยุดคุยกัน "ไฮ เทเรซ่า" คลินท์ทัก ก่อนจะรีบเดินหนีไปที่ห้องนั่งเล่นทันที


     "จะไปซื้อของได้รึยัง?" นั่นเป็นคำถามแรกที่หลุดออกมาจากปากเธอ เด็กสาวแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นในห้องนั้น เพราะเธอเข้าใจดีหลังจากที่ตั้งสติได้ มันก็แค่อารมณ์ชั่ววูบ


     "ไปสิ" เขาพยักหน้ารับแล้วเดินนำออกไปจากบ้าน บางครั้งสตีฟก็ไม่เข้าใจเทเรซ่านักหรอก เขารู้สึกว่าเธอในตอนที่ร้องไห้ฟูมฟายเมื่อคืนนี้ยังดูเข้าใจง่ายกว่าตอนนี้อีก อารมณ์ของเธอเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาได้ภายในเสี้ยววินาที เมื่อกี้เธอยิ้ม เหมือนอย่างที่เด็กๆทั่วไปพึงกระทำ แต่ตอนนี้เธอกลับดูนิ่งเฉยราวกับว่าเรื่องเมื่อครู่นี้ไม่ได้เกิดขึ้นจริง


     ทั้งสองเดินไปตามทาง ห้างอยู่ไม่ไกลจากที่ที่พวกเธออยู่นัก นานๆครั้ง เขาจะลอบมองเธอ


     บางครั้งสตีฟก็รู้สึกว่า กำแพงของเธอช่างสูงเหลือเกิน


     "เอางี้ไหมสตีฟ เพื่อให้เร็วขึ้น นายไปซื้อของๆนาย แล้วมาเจอฉันที่โซนเสื้อผ้าแถวๆนั้น" เทเรซ่าชี้ไปในจุดที่เธอหมายถึง และแม้ว่าเขาจะเป็นห่วงและไม่อยากให้เธออยู่คนเดียว แต่นั่นก็ดูจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า "ไม่มีใครลอบฆ่าฉันระหว่างที่นายไม่อยู่หรอก"


     "ระวังตัวด้วยล่ะ" เขาบอก ก่อนจะเดินแยกไปตามทาง


     แววตาของเทเรซ่าหม่นลงทันทีที่สตีฟเดินจากไป เธอพิงหลังลงกับกำแพงก่อนจะทอดถอนใจอีกครั้งนึง เธออยากให้สตีฟอยู่ บอกตามตรงว่าการเจอแม่เมื่อวานทำให้เธอเสียขวัญไม่ใช่น้อย แต่ใจนึงเธอก็กลัว เทเรซ่ากลัวว่าตัวเองจะยึดติดกับเขามากเกินไป เธอไม่อยากผูกพันกับสตีฟมากไปกว่านี้ ใช่ เธอไว้ใจเขา เธอเชื่อใจเขามาก และคิดว่าตัดสินใจไม่ผิด


     แต่ก็เจ็บปวดทุกครั้งที่คิดแบบนั้น เพราะทุกครั้งเวลาเธอเชื่อใจใครสักคนที่คิดว่าเชื่อได้ มันไม่เคยจบสวยเลยสักครั้ง


     เด็กสาวยกมือขึ้นแตะริมฝีปากของตัวเองเบาๆ สัมผัสอบอุ่นตอนนั้นยังอยู่ แต่ในขณะที่เธอรู้สึกดีกับสัมผัสนั้น เธอก็เจ็บปวดด้วยเช่นกัน


     "เทรซี่" เสียงเรียกเบาๆของคนที่ไม่รู้ว่ามาหยุดตรงหน้าเธอตอนไหนทำให้เธอสะดุ้งเฮือก


     "ปีเตอร์..?"


     เธอเรียกเขา แต่ในขณะเดียวกันก็ถอยหลังหนี มองไปรอบๆตัวราวกับหาใครสักคนอยู่


     และนั่นทำให้เขารู้ ว่าการตัดสินใจที่ผิดพลาดแม้เพียงครั้งเดียวของเขาส่งผลต่อเธอมากขนาดไหน


     เทเรซ่ายอมรับได้โดยง่ายว่าเธอไม่กล้าเชื่อใจปีเตอร์ แม้แต่สตาร์คที่เป็นพ่อแท้ๆของเธอยังตัดสินใจเลือกผลประโยชน์มากกว่าเธอ แล้วเขาเป็นใครถึงจะมาเลือกเธอ


     "เทเรซ่า ฟังนะ.. ฉันขอโทษ" ปีเตอร์ยกมือทั้งสองข้างขึ้น ค่อยๆเดินเข้าไปหาเธอช้าๆ "ฉันไม่รู้ จริงๆนะ ไม่รู้เลยว่าเขาจะทำแบบนั้น"


     "ฉันรู้.."


     "ให้อภัยฉันได้มั้ย"


     "พีท.. ฉันไม่เคยโกรธนาย" แววตาอ้อนวอนของเขาทำให้เธอตอบไปแบบนั้น "แต่.. ฉันเชื่อใจนายมาก" คำพูดของเธอทำให้เขาเจ็บปวด "และนายก็เหมือนสตาร์ค นายเหมือนเขา นายสัญญาว่านายจะอยู่ข้างๆฉัน นายจะไม่ทอดทิ้งหรือหักหลังฉัน แต่นายก็ทำ"


     "เทรซี่.."


     "ฉันเหนื่อยที่จะต้องนั่งร้องไห้คร่ำครวญแล้วพีท" เทเรซ่ากดสีหน้าให้เรียบเฉยมากที่สุดเท่าที่เธอทำได้ "หลังจากนี้.. เราควรจะเดินคนละเส้นทางกัน"


     "แต่.."


     เธอรอให้เขาพูด แต่เขานิ่งไป ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ


     "ฉันรู้ว่านายพยายามเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ฉัน นายอยากให้ฉันกับสตาร์คเข้าใจกัน ฉันจะได้ไม่ต้องออกไปลำบากข้างนอก แต่นาย.. นายไม่รู้อะไรเลยปีเตอร์" เธอถอนหายใจยาวก่อนจะพิงหลังลงกับผนัง "นายไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสตาร์คทำอะไรกับฉันไว้บ้าง ฉันไม่ใช่คนบ้า ฉันจะไม่เกลียดเขาหากเขาดีกับฉัน และนาย.. นายเหมือนกับส่งตัวฉันให้เขา เพื่อให้เขาทำร้ายฉันซ้ำๆอีกครั้งนึง"


     "ฉันแค่อยากจะช่วย.."


     "ไม่มีอะไรที่นายพอจะช่วยฉันได้หรอก"


     ผู้หญิงใจร้าย..


     ใช่ เธอรู้ว่าเธอกำลังทำตัวเป็นผู้หญิงใจมารที่พูดจาทำร้ายจิตใจคนที่หวังดีต่อเธอ


     แต่เธอไม่อยากเปิดใจให้เขาทำร้ายเธอซ้ำๆ เธอเหนื่อยมาพอแล้ว


     "ฉันรู้ว่าเธอไม่ต้องการให้ฉันช่วย และบางที ฉันอาจอ่อนแอและโง่เง่าเกินกว่าจะช่วยเธอได้" ปีเตอร์เหยียดยิ้มสมเพชตัวเอง "ก็แค่สไปเดอร์แมนตัวเล็กๆ ฮีโร่ที่เด็กที่สุด แทบไม่มีคนรู้จักด้วยซ้ำ ประสบการณ์สู้กับวายร้ายจากต่างโลกก็ไม่เคยมี แถมยังมีจุดอ่อนอยู่เต็มไปหมด"


     "จะดูถูกตัวเองไปเพื่ออะไร"


     "แต่ฉันคิดว่า.. ฉันจะปกป้องเธอได้แน่" เขาพูดต่อโดยไม่สนใจว่าเธอจะพูดอะไร "ต่อให้คนทั้งโลกจะตามล่าเธอหรือประณามว่าเธอผิด ฉันก็จะช่วยเธอ"


     "ฉันไม่เชื่อ"


     "ไม่จำเป็นต้องเชื่อ แต่ฉันจะทำให้ดู"


     "ทำไมต้องพยายามมากขนาดนั้น เพื่อฉัน"


     คำถามของเธอทำให้เขานิ่งไปครู่นึง ก่อนจะตอบ


     "ฉันไม่รู้หรอกว่าความรู้สึกนี้คืออะไร แต่ฉันจะไม่ยอมให้ใครแตะต้องเธอ"


     เธอเงียบไปพักนึง ปีเตอร์สาวเท้าเข้ามาใกล้ แต่เทเรซ่าถอยหนี


     และนั่นถือเป็นคำตอบที่ชัดเจนพอแล้ว


     "ฉันไม่เชื่อใจนาย ปีเตอร์" เธอสบตาเขา เหยียดยิ้มออกมา "อันที่จริง ฉันคาดหวัง -- วันนั้น ตอนเดินออกมาจากฐานของพวกนาย บอกตามตรงว่าฉันหวังให้นายสักคน ไม่นาย ก็พ่อ สักคนนึง ตามมาหยุดฉันไว้ เพราะฉันกำลังจะไปฆ่าตัวตาย" ปีเตอร์เบิกตากว้างขึ้นกับสิ่งที่ได้ยิน "แต่ฉันนี่โง่จริงๆเลยนะ ไม่ได้บอกพวกนายตรงๆ แล้วพวกนายจะไปรู้ได้ยังไง"


     "เกิดอะไรขึ้น..?"


     "ไม่เกิดอะไรขึ้นทั้งนั้นแหละพีท" เทเรซ่าหลับตาลง พยายามที่จะทำสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุด "เพราะสตีฟ โรเจอร์สเข้ามาช่วยฉันไว้ได้ทัน และสิ่งที่ตกลงไปจากสะพานคือความหวังโง่ๆกึ่งหนึ่งของฉัน"





     "นายจะบอกว่า นายคิดว่าสองคนนั้นคบกันเหรอ คลินท์" นาตาชาเลิกคิ้วขึ้นขณะนั่งจิบกาแฟดำอยู่ในร้านเค้กน่ารักๆร้านนึง คลินท์พยักหน้า ในขณะที่แวนด้าก้มหน้าก้มตากินอย่างไม่ใส่ใจ ลุงกับป้า(?)จะพูดอะไรก็ช่าง หนู(?)จะกินเค้ก! "ไม่รู้สิ ฉันว่าน่าจะยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอก แบบว่า.. ฉันคิดว่าสองคนนั้นน่าจะสนใจกันอยู่ แต่คงยังไม่ได้รู้สึกอะไรกันแบบนั้นอ่ะ"


     "งั้นเหรอ..?"


     "เทเรซ่าไม่ใช่เด็กแบบที่จะยอมเปิดใจง่ายๆ สตีฟเองก็ไม่ใช่คนที่จะถลำลึกเร็วขนาดนั้น" หญิงสาวบอก ตักเค้กช็อกโกแลตเข้าปาก "อันที่จริง.. ไม่คิดว่านายจะเป็นคนสอดรู้เรื่องชาวบ้านขนาดนี้ ทำไม? หรือว่ายังฝังใจกับที่โดนลอร่าแซวว่าใสซื่อตอนนั้น"


     "ที่ไม่รู้เรื่องเธอกับบรู๊ซน่ะเหรอ?" คลินท์ยกยิ้มกวนประสาท นาตาชานิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะยิ้มเศร้าๆ


     "เขาหายไปสองปีแล้วนี่นะ.."


     "ใช่ เดี๋ยวก็ได้ฤกษ์โผล่ออกมาเซย์ไฮแล้วล่ะ" ชายหนุ่มพยักหน้ารับพลางยกกาแฟดำขึ้นจิบ "จะว่าไปแล้ว.. เพื่อนผู้สูงศักดิ์ของเราก็หายไปเลยเหมือนกัน"


     "ธอร์น่ะนะ..?" เธอเห็นด้วยแทบจะในทันที "จะว่าไปก็หายไปแทบจะพร้อมๆกับบรู๊ซเลย"


     "อิ่มแล้วเหรอ?" คลินท์หันไปถามแวนด้าที่นิ่งไป


     เธอส่ายหน้า แต่ก็ไม่ได้ก้มหน้าก้มตากินต่อ


     "มีอะไรเหรอ?" นาตาชาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย


     "เดี๋ยวมานะ" แวนด้าลุกขึ้น มองทั้งสองคนด้วยสายตาราวกับจะบอกว่า ไม่ต้องตาม เธอเดินออกไปจากร้าน เดินไปตามทางที่รู้สึกว่าต้องไป เธอก็แค่.. รู้สึกถึงพลังบางอย่างแถวๆนี้ พลังที่คล้ายกันกับเธอ พลังที่เหมือนกับของเขา แต่แล้วเธอก็ไปหยุดกลางผู้คนพลางหัวเราะเยาะให้กับความคิดบ้าๆพวกนั้น


     วิชั่นจะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง


     เขาตัวสีแดงเด่นขนาดนั้น คนต้องแตกตื่นไปแล้วถ้าเขามา


     "บ้าชะมัด" แวนด้าปาดน้ำตาที่เริ่มรื้นขึ้นมาอีกครั้ง


     เธอร้องไห้เป็นเด็กๆเสมอเลย


     "บอกผมได้ไหมว่าใครกันที่ทำให้คุณร้องไห้" ผู้ชายคนนึงเดินเข้ามาหาเธอ เธอมั่นใจว่าไม่รู้จักเขาแน่ๆ ผู้ชายร่างสูงผมบลอนด์ และถึงแม้ว่าจะไม่รู้จัก เธอกลับรู้สึกผูกพันกับเขาอย่างน่าประหลาด "ผู้หญิงที่น่ารักแบบคุณไม่ควรที่จะต้องร้องไห้แบบนี้เลย แวนด้า"


     แม้จะไม่มั่นใจนักในทีแรก แต่เสียงของเขาในตอนที่เรียกชื่อเธอกลับทำให้เธอมั่นใจ


     "วิส..?"


     "เก่งที่คุณจำผมได้แม้ในร่างนี้" วิชั่นในร่างคนปกติส่งยิ้มให้ แวนด้าร้องไห้หนักกว่าเดิม "คุณเป็นอะไรรึเปล่า"


     คำตอบของเธอคือการโผเข้ากอดเขา


     "นึกว่าจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว" ร่างเล็กในอ้อมกอดเขาสั่นเทา เธอซุกหน้าลงกับอกเขา "คิดถึง"


     "คิดถึงเหมือนกัน" แม้วิชั่นจะไม่เข้าใจการกระทำของมนุษย์มากนัก แต่เขาก็กอดตอบเธอ เขารู้สึกมากกว่าคิดถึงแวนด้า ไม่แน่ใจว่ารู้สึกยังไงอยู่ เขาไม่เข้าใจนักหรอก น้ำตาที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนสำหรับเขาอยู่ๆก็รื้นขึ้นมาที่ขอบตา ทัศนวิสัยของวิชั่นพร่าเบลอ เขากำลังร้องไห้..? "เกิดอะไรขึ้น?"


     "ไม่รู้สิ มีฝนไหลจากตานายล่ะมั้ง" แวนด้าเงยหน้าขึ้นมองเขา เธอยิ้ม ยิ้มแบบที่เขาเฝ้าคิดถึงมานานหลายเดือน เธอยกมือขึ้น เช็ดน้ำตาให้เขา "อย่างน้อยก็ได้เจอกันแล้ว.. ดีใจจัง"


     "นี่! นายตรงนั้นน่ะ ทำอะไรลูกสาวฉันมิทราบ!" คลินท์ที่เพิ่งเดินมาตามเพราะผิดสังเกตที่แวนด้าหายไปนานโวยขึ้นมา โชคดีมากที่แถวนี้คนไม่เยอะ ไม่งั้นได้มีคนแห่มาจับเธอกับคลินท์ในไม่กี่นาทีแน่ๆ


     "คลินท์" แวนด้าหันไปดุ


     "อะไร?" เขาทำหน้าหงิกใส่เธอ "หมอนี่ใคร"


     "คุณจำผมไม่ได้เหรอ คลินท์" วิชั่นถาม และอีกครั้ง เสียงของเขาทำให้คนที่โวยวายเหมือนลูกสาวโดนฉุด(?)จำได้


     "วิชั่น?" คุณพ่อจำเป็นขมวดคิ้วอย่างไม่อยากจะเชื่อ "เกิดอะไรขึ้น?"


     "เอาเป็นว่าเรื่องมันยาวน่ะ" วิชั่นบอกปัดก่อนจะเอ่ย "แต่เหตุผลหลักๆเลยที่พาผมมานี่ แม้จะไม่เข้าใจนักว่าทำไมก็ตาม -- ผมมาที่นี่ เพราะว่าผมอยากมาหาแวนด้า"



แวะคุยกับไรท์




ขอพื้นที่ให้ไรท์หวีดแวนด้ากับวิชั่นหน่อยค่ะ ไม่ไหวแล้ว กว่าวิชั่นจะได้ฤกษ์ออกมา ฮือ TT

เนื่องจากตัวอย่างของอเวนเจอร์สภาค Infinity War

ที่ปล่อยออกมามีฉากที่วิชั่นมีหน้าตารูปลักษณ์แบบคนปกติค่ะ

(ตามรูปด่้านล่างนี้เลยค่ะ)


ไรท์จึงไปเสาะหามาว่าผู้ชายเป็นใครและอยากจะนำมาใช้ให้เป็นประโยชน์ค่ะ *.*

ซึ่งก็คือ วิชั่นในเวอร์ชั่นนี้นั่นเองงงงงง ถ้าคิดภาพไม่ออกดูรูปนี้ค่ะ


ลักษณะหน้าตาแบบนี้เลยนะคะสำหรับวิชั่น


คือตอนนี้ไรท์พยายามปรับให้เนื้อเรื่องเครียดน้อยลง จะได้เขียนง่ายๆหน่อย

แต่ไม่แน่ใจว่าจะทำได้แค่ไหนนะคะ แต่จะทำให้ดีที่สุด

บางตอนที่เครียดจนคนเขียนเครียดตามตัวละครไปเลยทีเดียว TT'

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะคะ ขอบคุณมากๆ

ส่วนเรื่องโลกิที่ทุกคนรอคอย คงต้องรอไปอีกสักพักนะคะ

พอออกมาโลกิจะเด่นไม่แพ้ใครแน่นอน ตอนนี้ขอพื้นที่ให้กัปตันก่อน

อีกสักพักโลกิกับปีเตอร์จะเด่นกว่านี้ค่ะ :3





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 144 ครั้ง

308 ความคิดเห็น

  1. #254 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 00:05

    จะเอาเชียร์ใครดีล่ะ

    #254
    0
  2. #135 SunnY Eii (@resinrin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 21:09

    ปีเตอร์เหมาะเปงเพื่อนอะ กดเข้ามาเพราะโลกิ ยังไงก็จะอยู่ทีมนี้ ถึงจะเขินกัปตันบ้างก็เถอะะ

    #135
    0
  3. #102 Foxylady1995 (@Foxylady1995) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 16:47
    ปีเตอร์น่ารักนะ แต่ให้ความรู้สึกแบบเพื่อนมากกว่า กัปตันมาวินสุด รู้สึกถึงออร่าความเปนพระเอก ถึงขนาดนี้ต่อให้มีนุ้งโลกิเข้ามาก้อยังรู้สึกว่ากัปตันเหมาะที่จะเปนพระเอกยุดี55
    #102
    0
  4. #88 P.ss (@piabismyname) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 15:08
    ปีเตอร์ เดอะเบสออฟเฟรนโซน
    #88
    0
  5. #37 J.Cecille (@firmamento) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 01:06
    คูมพ่อคลินท์ใจเย็นๆ นะคะ ฮือ ทีมสไปดี้อย่างเลาต้องฮึบไว้แล้ว เทเรซ่าา TT
    #37
    1
  6. #27 .second. (@forever_cara) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 15:20
    เรื่องนี้ดีงามมากๆๆๆ รอมาอัพนะคะ ชอบจริงๆ555555
    ส่วนตัวตอนนี้รู้สึกทีมกัปตันมากๆ แต่ตอนกดเริ่มเรื่องมานี้โลกิสุดใจ
    รอตอนน้องออกมาแต่ตอนนี้ขอเทใจให้โรเจอร์แงงงงงงง
    พ่อกัปตันอเมริกาคนดีของน้อง อบอุ่นมากค่า จูบกันไม่อายฟ้าอายดิน
    คือจริงๆกัปตันนางต้องเจนเทิลแมนปะ ออยู่กับเทเรซ่าไม่เหลือลุคเลยนะพ่อคุณณณณ
    แง้งงงงงงงงงง เขินตัวแตกกกก
    รออ่านตอนต่แไปนะคะ
    #27
    1
    • #27-1 Liars (@lady101) (จากตอนที่ 7)
      14 มีนาคม 2561 / 14:49
      ขอบคุณที่ติดตามนะค้า ดีใจที่มีคนชอบ ฮือ แต่เรื่องใครเป็นพระเอกไรท์ก็มีแพลนไว้บ้างแล้วแหละค่ะ แต่รอลุ้นเนาะะ
      #27-1
  7. #26 baifurn27 (@baifurn27) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 19:57
    สงสารปีเตอร์นะ เเต่เข้าใจเทเรซ่าโดนคนที่ไว้ใจมากทำเเบบนี้ใส่ ให้กลับมาเชื่อใจเหมือนเดิมก็คงยาก
    #26
    1
    • #26-1 Liars (@lady101) (จากตอนที่ 7)
      14 มีนาคม 2561 / 14:48
      ช่ายค่ะ ต้องเข้าใจน้องเทเรซ่านะคะ นางโดนทำร้ายจนบอบบางไปหมดแล้ว TT
      #26-1
  8. #25 หญิงปริศนา (@-rity-) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 19:41
    ไม่เบานะปู่//อยากจะแหมมมมม ไปให้ถึงดาวอังคาร
    #25
    1
    • #25-1 Liars (@lady101) (จากตอนที่ 7)
      14 มีนาคม 2561 / 14:48
      แหมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม//ไรท์ช่วยแหมค่ะ 555555
      #25-1
  9. #24 Aiko cg (@0897122652) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 19:12
    โถ่ พีททททททททท
    #24
    1
    • #24-1 Liars (@lady101) (จากตอนที่ 7)
      14 มีนาคม 2561 / 14:47
      โถ่ด้วยคน น้องช่างน่าสงสาร TT
      #24-1