ก็แค่อยากเขียน

ช่วงนี้อะไรๆมันเปลี่ยนไปเยอะจริงๆ
เหมือนทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันเป็นเพียงระยะเวลาสั้นๆ
แต่ทำไมถึงเกิดอะไรได้มากมายขนาดนี้
เรื่องอะไรก่อนดีล่ะ

อ้อ...
เฮ็อ...หมดวาสนากับจุฬาลงกรณ์ซะแล้วสิเรา
คงเป็นเพราะเราความสามารถไม่ถึงอ่ะ
แต่ยังไง เราก็ยังชื่นชมจุฬาลงกรณ์อยู่เสมอนะ
ความฝันว่าจะเป็นนิสิตอักษร จุฬา
ก็คงเป็นแค่ความฝันจริงๆนั่นแหละ
ไม่เศร้าแล้ว
แต่แอบสะเทือนใจ

พี่รหัสที่แสนดี พี่แฟง
"พี่เก็บชีทไว้ให้วาด้วยนะ"
เฮ้อ...ขอโทษนะคะพี่แฟงที่วาไม่สามารถเข้าไปเรียนจุฬาตามพี่แฟงได้
พี่รหัสคนนี้ เป็นพี่รหัสที่แสนดีเสมอ
ขอบคุณพี่แฟงที่คอยเป็นห่วงนะคะ

อืม...แล้วตอนนี้น่ะหรอ
ก็เตรียมเป็นนักศึกษาอักษรศาสตร์ ศิลปากรยังไงล่ะ
หอพักก็ยังไม่ได้จอง เหอๆ
จะเต็มหรือยังเนี่ย
"ถึงจะไปไม่ถึงดวงจันทร์ แต่ก็ยังอยู่ท่ามกลางดวงดาว"
อย่างน้ยก็ยังได้เรียนในสิ่งที่ต้องการ ใช่ไหม

อีกเรื่องหนึ่ง
เรื่องที่ฮันเกิงฟ้องร้องต้นสังกัด
ตอนนี้ก็เลยเงียบหายไปเลย
ไม่ได้หวังอะไรแล้วอ่ะตอนนี้ ไม่กล้าหวังเพราะกลัวเจ็บ
(ถึงจะบอกอย่างนั้นก็เหอะ มันก็ยังแอบหวังล่ะว้า...โกหกตัวเองชัดๆ)
ร้องไห้มารทอนไปแล้วอาทิตย์เต็มๆ
ว่าจะเลิกร้องแล้วก็ก็ยังมีอยู่ประปราย

เมื่อไรฮันเกิงกับฮีชอลจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันสักที
ยังมีหวังไหมนะ



เราจะสมหวังบ้างไหมนะ
สักเรื่องก็ยังดี