ชั่ววูบของความคิด

การที่เราไม่มีความรู้สึกรักใคร
ความทุกข์ในชีวิตก็จะหายไปครึ่งหนึ่ง!
แต่
ความสุขในชีวิตก็จะหายไปครึ่งหนึ่งเช่นกัน!
ทั้งที่แท้จริงแล้ว
มันน่าจะดี ถ้าเราไม่มีความรู้สึกรักใคร(ในเชิงพิศวาส)

เราคงปฏิเสธไม่ได้ว่า
ความรัก คือความสุข
แต่เราก็ต้องยอมรับด้วยว่า
ความรัก ก็คือความทุกข์ด้วยเช่นกัน

ความรักศักดิ์ศรี รักไม่มีพรหมแดน รักไม่มีศาสนา แม้นใครบุญญา ได้ครองกันมา พรหมลิขิตพาชื่นใจ (เพลง บุพเพสันนิวาส)

อะไรคือกรอบของความรัก?

ในเมื่อความรักสามารถก้าวออกจากรอบของเชื้อชาติได้
คนต่างที่ ต่างภาษายังรักกันได้
ในเมื่อความรักสามารถก้าวออกจากกรอบของศาสนา รูปร่างหน้าตา ฐานะ อายุ ชาติกำเนิด
ถ้าหากคิดว่า ความรักนั้นไม่มีกรอบ
เมื่อเป็นอย่างนั้น
ความรักก็สามารถก้าวออกจากกรอบของ เพศ ได้เช่นกัน

การที่คนคนหนึ่งจะมีความรู้สึกรักคนอีกคน โดยที่เป็นเพศเดียวกัน
มันก็คงไม่ใช่ความผิดปกติอะไร 
ผู้ชายที่รักผู้ชาย จะไม่เรียกว่าเกย์ได้ไหม
ถ้าเขาคนนั้นไม่ได้รักผู้ชายทั่วไป แต่รักคนที่เขารักเท่านั้น
ผู้หญิงที่รักผู้หญิง จะไม่เรียกว่าเลสเบี้ยนได้ไหม
ถ้าเขาคนนั้นไม่ได้รักผู้หญิงทั่วไป แต่รักคนที่เขารักเท่านั้น

การจะรักใครสักคน
เรารักที่ตัวตนของเขาไม่ใช่หรือ
รักที่เขาเป็นเขา 
เพศ ก็แค่เครื่องระบุสถานะความเป็นมนุษย์
ถ้าเราจะก้าวข้ามมันไปเหมือนกับ เชื้อชาติ ฐานะ อายุ
มันก็แค่นั้นเอง

คนจะรักกัน
ไม่มีอะไรสำคัญเท่าความรู้สึก
ลองจินตนาการว่า
มีคนๆหนึ่ง(ยังไม่ระบุเพศ) เรารักเขามาก เขาก็รักเรามาก
เรามีความสุขที่ได้อยู่กับเขา
ทุกอย่างสมบูรณ์
แต่ถ้าเขาเป็นเพศเดียวกับเราล่ะ
เราจะเลิกรักเขาเพราะเพียงแค่นี้หรือ

คนที่ไม่เข้าใจความรู้สึกแบบนั้น
อาจจะมองว่ามันวิปริตผิดเพศ
เพราะเขายังมีกรอบของความรักอยู่

ที่จริงความรักแล้ว เป็นอิสระ
การที่เราจะรักใครสักคนไม่ว่าเพศเดียวกันหรือต่างเพศกัน
ไม่จำเป็นว่าเราจะต้องปรารถนาสิ่งใดจากคนๆนั้น แม้กระทั่งความสุขในทางแบบนั้น....
บางทีที่รัก เพราะเรารู้สึกรัก แค่นั้นๆจริงๆ


ป.ล.ที่เขียนเรื่องนี้ เพราะเป็นวูบหนึ่งของความคิด ที่อยากแสดงออก
อย่างน้อยตอนนี้ ก็เข้าใจความรู้สึกของมนุษย์มากขึ้น
เปิดใจให้กว้างแล้วจะรู้ว่า โลกเรามันก็แค่นี้แหละ