(ใน)มุม(หัวใจ)ของฉัน

ทุกครั้งที่ฉันมองเธอ
ฉันมองได้เพียงเสี้ยวนาที เพราะกลัวเหลือเกิน
กลัวเธอจะรู้บางสิ่งในใจ

สิ่งที่เธอบอก เธอบอกว่าเธอต้องการใครสักคน
นั่นคือสิ่งที่มาจากหัวใจ หรือแค่สมองที่สั่งการ
ถ้าเป็นอย่างหลัง ฉันคงแค่คิดมากไป
แต่ถ้าเป็นอย่างแรก.....
ฉันแค่อยากจะถามว่าทำไม

ฉันอยู่ตรงนี้ไง...
เธอเห็นฉันบ้างไหม
ตั้งแต่วันแรกที่ฉันมีความรู้สึกบางอย่างในใจ
ฉันก็ยังอยู่ตรงนี้ อยู่ที่เดิม
เธอเห็นฉันไหม...เห็นฉันบ้างหรือเปล่า
ฉันตอบตัวเองได้โดยไม่ต้องคิดด้วยซ้ำไป
เธอไม่(เคย)เห็นฉันเลย

ฉันอยู่ตรงนี้ไง...
อยู่ในมุมเล็กๆ ที่เธอมองไม่เห็น
มุมที่ฉันแอบซ่อนความรู้สึกไว้ภายใต้ความมืดมิด
ไม่ว่านานเท่าไร ฉันก็ยังอยู่ที่มุมเดิม

ฉันอยู่ตรงนี้ไง...
ฉันมีลมหายใจ ฉันสัมผัสได้
ฉันรู้สึกได้
เพียงแค่ลมหายใจแผ่วๆของฉัน
แม้มันจะไม่มากมายอะไร
แต่ก็ทำให้เธออบอุ่นได้ ถ้าเธอต้องการ

ฉันอยู่ตรงนี้ไง...
เธอเห็นฉันไหม เห็นฉันหรือเปล่า
เสียงของฉันยังคงร้องถามเธอเรื่อยไป
เสียงเบาๆของฉัน จะพร่ำถามเธอต่อไป
เผื่อวันไหนที่เธอตั้งใจฟังสักนิด
เธอจะได้ยิน
และตอบฉับกลับมาบ้างก็ยังดี

ถ้าเธอต้องการใครสักคน
ที่พร้อมจะทำเพื่อเธอ
แม้จะไม่ได้อะไรตอบแทนกลับมา
ฉันนี่ไง!
ฉันอยู่ตรงนี้ไง
เธอเห็นฉันบ้างไหม
สิ่งที่ฉันหวังก็เพียงแค่.....
รอยยิ้มและแววตาที่อ่อนโยนของเธอ

(ใน)มุม(หัวใจ)ของฉันยังคงเงียบเหงา
หนาว และมืดมิด
จนเธอไม่อาจเข้าไป
แต่อยากให้รู้เอาไว้
ว่ายังมีฉัน
ที่เฝ้ามองเธออยู่ในมุมเดิม
ฉันอยู่ตรงนี้ไง....