ปล่อยวาง

ไปปฏิบัติธรรมที่วัด 3วัน2คืน
ทำวัตร นั่งสมาธิ เดินจงกรม ฟังบรรยายธรรม
และถือศีล8
ซึ่งแม้ศีลแปดจะหลุดแหล่มิหลุดแหล่อยู่เต็มที
แต่ก็ได้อะไรดีๆมาเยอะแยะ

เริ่มจากการมีสติ
รู้จักควบคุมและกำจัดอารมณ์ที่ไม่ดีออกไป
ปล่อยวางเรื่องต่างๆ
อย่าเก็บมาเป็นอารมณ์
อย่ายึดมั่น ถือมั่น
กายไม่ใช่ของเรา สมบัติไม่ใช่ของเรา สิ่งต่างๆไม่ใช่ของเรา
เมื่อเกิดการสูญเสียจะได้ไม่เกิดทุกข์
คิดเสียว่าทุกๆสิ่งเป็นของธรรมดา
เกิด แก่ เจ็บ ตาย
ทุกข์โศก การพลัดพราก การสูญเสีย
ก็เป็นของธรรมดา

กายก็เป็นเพียงที่สถิตแห่งดวงจิตของเราเพียงเท่านั้น
ตายไปจิตก็จะหลุดจากกาย
ตายไปแล้วก็เอากายไปไม่ได้ เอาสมบัติไปไม่ได้ เอาสิ่งต่างๆไปไม่ได้

ฝึกจิตใจให้เป็นกลางและวางเฉย
ไม่ดีใจหรือเสียใจ
เพราะเราจะไม่ดีใจหรือเสียใจตลอดไป ทุกๆอย่างเป็นธรรมดา
เป็นสิ่งไม่เที่ยง
ไม่มีสิ่งใดเที่ยงนอกจากความไม่เที่ยง
ฝึกใจให้แข็งแรง ไม่อ่อนไหวไปกับอารมณ์ชั่ววูบ

ความรักเป็นสิ่งที่ดี
เพราะทำให้เรารู้จักนึกถึงคนอื่น และลดความเห็นแก่ตัว
แต่รักนั้นต้องบริสุทธิ์ ไม่หวังผล หวังเพียงให้ผู้อื่นมีความสุข
ไม่ใช่ความลุ่มหลง

การให้ที่ยากที่สุดนั่นคือ ให้อภัย
แต่การให้ที่ประเสริฐกว่านั้นคือการให้ ธรรมะ

ธรรมะ ไม่ใช่สิ่งที่คนสูงอายุเท่านั้นที่จะเรียนรู้ได้ แต่ควรปลูกฝังให้อยู่กับคนเราตั้งแต่เด็ก ปลูกศีลธรรมจริยธรรม เหมือนกันปลูกต้นไม้ ต้องรดน้ำพรวนดิน ดูแล
ให้เติบโตเป็นต้นไม้ใหญ่ที่แข็งแรงและหยัดยืนอยู่ได้อย่างมั่นคง หากไม่หมั่นดูแล
ต้นไม้นั้นก็จะเติบโตขึ้นอย่างไม่มั่นคง โดนลมพายุกระหน่ำก็หักโค่นได้ง่าย