วันของการจากลา...BIG D2B

พี่บิ๊ก….จากไปแล้วจริงๆหรือ
พี่บิ๊กไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้วจริงๆใช่ไหม

วันนี้….เราไปเรียนพิเศษ
ตอนกลางวันไปกิน KFC กับนก 2 คน
แม่โทรศัพท์มา…..
บอกว่า บิ๊ก….
บิ๊กตายแล้ว

ความรู้สึกตอนนั้น มันงง…
พอวางสายแล้วก็ยังงง ทั้งงง ทั้งอึ้ง
นี่มัน…เรื่องจริงหรือเปล่า
แม่ฟังผิดหรือเปล่า 
หรือหยุดหายใจ แล้วหมอก็จะปั๊มหัวใจให้
แล้วพี่บิ๊กก็จะยังหายใจอยู่ใช่ไหม
นั่นคือสิ่งแรกที่คิดตอนที่พอจะตั้งสติได้

อาการแรกที่เกิดคือน้ำตาไหล
ไหลกลางร้าน KFC มันนั่นแหละ 
มีคนมองเหมือนกัน แต่มันไม่ใช่เวลาจะอาย
มือไม้เย็นไปหมด จริงๆนะ
เพิ่งรู้สึก มือเย็นมากเหมือนมันชาๆ
โทร.บอกบิ๋ม บิ๋มอยู่ที่ซีเอ็ดก็เดินมาหา
น้ำตาก็ไหลอีกรอบ

เดินไปเรียนฟิสิกส์ด้วยอาการปกติ
แต่พอกอดแพร น้ำตาก็ไหลอีกรอบ
เวลากอด..มันเหมือนผ่อนคลายจริงๆนะ
รู้สึกน้ำตามันไหลพรากๆ มีเสียงลอดๆออกมาเหมือนกัน
เพื่อนก็มองกัน เห็นใจหน่อยเถอะนะ…
เราสะเทือนใจมากเลย

กลับบ้านมาอย่างงงๆ
มาดูข่าวตอนเย็น เห็นภาพที่พ่อของพี่บิ๊ก หอมแก้มพี่บิ๊ก
ทั้งซึ้ง ทั้งเศร้า…
แฟนคลับที่มารอรับศพ ร้องไห้ น้ำตาท่วม
ดูสัมภาษณ์พี่แดน พี่บีมก็เศร้า
ไม่รู้จะเสียใจกันขนาดไหน
คนที่เคยทำงาน กินนอน หัวเราะด้วยกัน
คนที่ผ่านมรสุมข่าวคราวมาด้วยกัน
ก็คงจะเสียใจมากกว่าคนที่ได้แต่เพียงดูอย่างเรา

"พับเป็นนกไปอวยพรให้เธอหาย
เจ็บแค่ไหนจะบรรเทาจนหายดี
ฝากเป็นนกกระดาษไป ให้ช่วยรักษา
เธอต้องดีขึ้นมา อยู่เคียงข้างกันอย่างเดิม"

พี่บิ๊กคงไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีกแล้ว
เหมือนแสงเทียนริบหรี่
ที่ทุกคนเฝ้าคอยให้สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง
แต่ตอนนี้ แสงเทียนได้ดับลงแล้ว…
พี่บิ๊กจะไม่ตื่นขึ้นไม่อีกแล้ว…

พี่บิ๊ก….จากไปแล้วจริงๆหรือ
พี่บิ๊กไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้วจริงๆใช่ไหม

คำถามเดิมที่ถามซ้ำๆ
ทุกอย่างมันเร็วเกินกว่าจะทำใจ..
นกกระดาษตัวเดิม คงจะพาพี่บิ๊กไปสู่สวรรค์นะคะ
พี่บิ๊กสู้จนถึงที่สุดแล้ว พี่บิ๊กเหนื่อย พี่บิ๊กเจ็บมามากแล้ว
ถ้าพี่บิ๊กจะพัก ก็พักให้สบายนะคะ
อย่าได้มีห่วงอะไรอีกต่อไป

D2B จะอยู่ในใจเราเสมอ
พี่บิ๊กจะอยู่ในความทรงจำของเราทุกคน…

….ตลอดไป….