Tamed ( HUNHAN )

ตอนที่ 21 : Tamed - 20 ( 100% )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,466
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    5 ธ.ค. 59



ลู่ฮานกำลังนั่งอยู่บนรถซึ่งวิ่งบนถนนที่ทอดตัวยาวราวกับไม่มีที่สิ้นสุด

 

 

ดวงตากลมโตเหม่อมองวิวทิวทัศน์นอกตัวรถที่เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ตั้งแต่ตึกระฟ้า ยันทุ่งหญ้าเขียวขจี เรือกสวนไร่นาเต็มไปด้วยชาวบ้านช่วยกันทำงานอย่างแข็งขัน สัตว์เศรษฐกิจซึ่งถูกปล่อยให้หากินตามธรรมชาติ วิวทิวทัศน์ซึ่งงดงามแบบไม่ต้องปรุงแต่ง

 

 

ถึงแม้ภาพที่เห็นนั้นน่าพิสมัย แต่ความจริงกลับเหมือนตายทั้งเป็น ลู่ฮานมีลางสังหรณ์ลึกๆ ในใจว่าตัวเขากำลังจะได้พบกับจุดเริ่มต้นและจุดจบของเรื่องราวที่พัดพาเรามาเจอกัน

 

 

ออกจากบ้านมาตั้งแต่เช้าตรู่ ตอนนี้ตะวันอยู่ตรงหัวแล้วยังไม่ถึงที่หมาย ลู่ฮานไม่ได้คิดเพราะเบื่อหน่าย ทว่าเพราะเป็นห่วงคนข้างกายที่ขับรถ ถอนหายใจ รวมถึงขมวดคิ้วตลอดเวลา , แต่ด้วยความที่เราไม่ได้เป็นอะไรกัน จะแสดงสิ่งใดก็กลัวใจว่าอีกฝ่ายจะรำคาญหรือหาว่าจุ้นจ้านไม่เข้าเรื่อง

 

 

อยู่ร่วมกันมาหลายเดือนสารภาพตามตรงเลยว่าไม่เคยเห็นเซฮุนเคร่งเครียดถึงเพียงนี้ สายโทรศัพท์เมื่อคืนคงเป็นเรื่องไม่ดีแน่...

 

 

แค่ครู่เดียวที่สายตามิได้วางไว้บนท้องถนน รถยนต์ก็เริ่มแล่นเข้าสู่เส้นทางส่วนตัว ไม่ไกลเกินระยะสายตาปรากฏบ้านเดี่ยวขนาดกลางหลังหนึ่งตั้งตระหง่าน มีเพื่อนบ้านเป็นไม้ใบไม้ดอกน้อยใหญ่ ลู่ฮานตั้งคำถามกับตัวเองในทันใดนั้น ว่าเราทั้งสองมาทำอะไรกันที่นี่ ?

 

 

คำตอบได้รับการเฉลยในตอนที่เซฮุนจอดเทียบรถยนต์ไว้ข้างบ้าน แล้วมีสตรีวัยกลางคนเดินออกมารับด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ร่างเล็กกดปลดล็อคสายเข็มขัดพลางรวบกำมือไว้บนตัก ไม่กล้าแม้แต่จะโผล่หน้าเปิดประตูออกไปให้ใครเห็น เพราะกลัวใจจะเป็นเรื่องใหญ่ เลยนั่งมองคอนโซลหน้าประวิงเวลาตัดสินชะตา ทั้งๆ ที่รู้แก่ใจว่ามันไปได้ไม่กี่น้ำ

 

 

" สวัสดีครับป้า "

 

ลู่ฮานไม่ได้ตั้งใจสอดรู้สอดเห็น ทว่าเพราะเซฮุนเปิดประตูทิ้งเอาไว้ บทสนทนาระหว่างหมอกับคุณป้าจึงลอยมาเข้าหู

 

 

" แล้ว....? "

 

" ลู่ฮาน "

 

มันไม่ใช่คำตอบแต่กลับเป็นคำสั่ง เหมือนเขารู้ว่าลู่ฮานกำลังแอบฟังเลยเรียกออกมาหา แล้วในฐานะจำเลย ก็เลยต้องทำตัวเชื่อฟังไปโดยปริยาย ร่างเล็กเริ่มต้นโดยการโผล่หน้าออกไปเจอผู้มีศักดิ์เป็นป้าของชายหนุ่ม

 

" ...สวัสดีครับ "

 

ตัวเกร็งลิ้นแข็งเพราะครั้งสุดท้ายที่ทำตัวว่านอนสอนง่ายกับผู้ใหญ่มันนานเสียจนจำไม่ได้แล้ว

 

" สวัสดีจ้ะ ได้เจอตัวสักทีนะ หนูลู่ฮาน "

 

 

 

 

 

ประโยคสุดท้ายระหว่างเขากับป้าของเซฮุนยังคงสร้างความสับสนในใจ

 

 

เหมือนอีกฝ่ายเฝ้ารอให้เขามาหา เหมือนมีเรื่องค้างคาไม่ได้รับการแก้ไข แต่นั่นแหละ เพราะลู่ฮานไม่รู้ว่าเพราะอะไร เขาจึงได้แต่นั่งนิ่งเงียบราวกับมิได้พกปากมาด้วยยามคนในครอบครัวเขาเริ่มคุยกัน

 

 

“ ขอโทษจริงๆ นะครับที่ผมไม่ได้มาหาเลยช่วงหลัง พอดีทั้งเรื่องงาน ไหนจะมีเรื่องลู่ฮานนี่อีก ”

 

 

ก็ว่าจะนั่งเงียบๆ ไหงลู่ฮานกลายเป็นประเด็นไปเสียได้ ?

 

“ เอาเถิดลูก ป้าเข้าใจ หลานป้าเป็นถึงคุณหมอในโรงพยาบาลใหญ่ จะให้ว่างขับรถมาไกลขนาดนี้เพื่อพบกันมันก็คงไม่ได้ ”

 

“ แล้วหมอที่ผมจ้างเอาไว้ มาตรวจสม่ำเสมอหรือเปล่าครับ ผลเป็นยังไง เป็นตามกราฟที่ประเมินอาการกันไว้ตั้งแต่แรกหรือเปล่า ”

 

 

คุณป้าไม่สบายหรอกหรือ ?

 

 

“ ไม่ผิดไปแม้แต่นิดเดียวจ้ะ อาการทรงๆ อยู่สักพักใหญ่ แล้วจู่ๆ ก็ดีขึ้นจนน่าตกใจ แต่มันไม่ใช่สัญญาณที่ดีใช่ไหมลูก... ”

 

 

“ ครับ ผมคงต้องตอบแบบนั้น , แล้วนี่ดีขึ้นมานานหรือยังล่ะครับ ? ”

 

“ ก็ตั้งแต่เมื่อวานที่ป้าโทรไปหาเรานั่นล่ะ ตอนนี้ก็กลับมาทานข้าว ทานน้ำได้ พูดจาโต้ตอบได้เหมือนสมัยยังสบายดี ”

 

 

“ ...ป้าเตรียมใจไว้แล้วใช่ไหมครับ ”

 

 

“ นานแล้วล่ะเซฮุน แต่ไม่ใช่ว่าไม่เสียใจ... ป้าแค่รู้ว่าในที่สุดวันนี้มันก็ต้องมาถึงจนได้ ”

 

 

“ คุณป้าไม่สบายหรือครับ ? ”

 

 

เพราะความคาใจสั่งให้ลู่ฮานกล้าปริปากถาม เพราะตัวเองเคยมีแม่นมซึ่งต้องเผชิญกับการป่วยเป็นโรคร้ายและต้องจากไปอย่างไม่มีวันหวนคืน เขามองเห็นทุกความเจ็บปวดของท่าน ได้ยินเสียงร้องไห้ดังลอดออกมาทุกครั้งที่ไปเยี่ยม แม้ยามเจอหน้าท่านจะแสร้งว่าตนเองมีกำลังใจเต็มเปี่ยม แต่ดวงตาคู่นั้นมันหลอกเขาไม่ได้

 

 

“ ขอโทษครับ...ผม...ไม่น่าจะพูดแทรก ”

 

 

ครั้นพอรู้ตัวว่าการกระทำของตนไม่เหมาะสม ลู่ฮานจึงก้มหน้าเพื่อขอโทษ ทว่าประโยคถัดมาของคุณป้ากลับทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้นเพื่อสบตาท่าน

 

 

“ ป้าไม่ได้ป่วยนะลูก... ลู่ฮาน หนูไม่รู้หรือว่าทำไมวันนี้หนูถึงต้องมาอยู่ที่นี่ ? ”

 

 

ส่ายหน้าแทบคำตอบ ก็เซฮุนไม่ได้บอกอะไรเขาเลยนี่นา...

 

 

“ เซฮุน ? ”

 

 

“ ผมไม่ได้บอกเขาหรอกครับ มันไม่ได้สลักสำคัญอะไร ”

 

 

“ แต่ป้า... ”

 

 

“ ให้เขาเห็นเองเถิดครับ เผื่อสมองจะรื้อฟื้นความทรงจำได้ จะได้รู้สักทีไงครับว่าสันดานตัวเองเมื่อก่อนมันสร้างความเจ็บปวดให้คนไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรขนาดไหน ”

 

 

เขากลับไปเป็นคนเดิมอีกแล้ว...

 

 

ลู่ฮานรู้ว่าประโยคดังกล่าวนั้นตั้งใจเสียดสีตนเองแน่ ใบหน้าสวยหวานจึงจืดเจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ความสงสัยใคร่รู้ถูกระงับแล้วยังสั่งให้ร่างเล็กปิดปากเงียบ เขาใจร้าย พูดจาไม่แคร์ใครเหมือนในตอนที่เราเพิ่งเริ่มอยู่ด้วยกัน คนเดิมที่เขาหวาดกลัวและภาวนาขอกับพระเจ้าว่าอย่าได้พบเจอกันอีก

 

 

" พูดดีๆ กับน้องหน่อยเซฮุน "

 

 

" ผมจะพูดดีกับคนที่ผมเห็นสมควรครับ "

 

 

เซฮุนเหมือนท้องทะเลที่แม้ไม่มีคลื่นก็มิอาจปรามาสได้ เพราะมันอาจมีภัยร้ายซึ่งไร้สัญญาณเตือนมาเยือนโดยไม่รู้ตัว ร่างเล็กก้มหน้าจนคางชิดอก ใช้ฟันขบกัดริมฝีปากจนเลือดแทบออก บรรยากาศรอบกายอึดอัดจนรู้สึกว่าตัวเองหายใจไม่ค่อยทั่วท้อง แถมกล้ามเนื้อใต้อกยังช้ำชอกเพราะอีกฝ่ายเปลี่ยนแปลงไปราวกับเมื่อคืนเราไม่ได้ทำดีต่อกัน

 

 

เขาขมวดคิ้วจนมันแทบรวมกันเป็นปม แล้วผละออกจากวงสนทนาไปเฉยๆ มีเสียงบ่นไล่หลังจากคุณป้าว่าเสียมารยาท ทว่าเซฮุนก็มิได้นำพา ร่างสูงยังก้าวขาพาตัวเองมุ่งหน้าไปยังประตูไม้สีขาวซึ่งปิดสนิทตั้งแต่มาถึงที่นี่ แล้วหายเข้าไปโดยทิ้งหินก้อนใหญ่ถ่วงหัวใจของลู่ฮานให้ดำดิ่งสู่ความมืดมิด , ไม่บอกอะไรแล้วจะหวังให้เขารู้สิ่งใด เมื่อครู่ยังปกติแล้วจู่ๆ มาทำตัวร้ายใส่ใครจะตั้งรับทัน ร่างเล็กสับสน อีกทั้งยังอับจนหนทาง ไม่รู้ว่าตนเองควรจัดการกับสถานการณ์เหล่านี้อย่างไร

 

 

" อย่าถือสาเซฮุนเลยนะหนูลู่ฮาน จริงๆ หลานป้าใจดีนะ แต่วันนี้สงสัยไปทานรังแตนมา  "

 

 

เพราะดวงตากลมโตคู่นั้นซ่อนความกระอักกระอ่วนกังวลเอาไว้ไม่มิด คุณป้าคงพยายามคิดหาทางช่วยให้เหตุการณ์มันดีขึ้น ทว่าผลที่นางหวังจะได้รับมันกลับสวนทางกับความเป็นจริงเหลือเกิน ลู่ฮานทำเพียงแค่ส่งยิ้มแห้งๆ ให้ แล้วกดคางลงเหมือนเช่นเคย ช่วงไหล่แคบยิ่งดูแคบเข้าไปใหญ่เมื่อเจ้าของร่างไม่สดใส กล้ามเนื้อหัวใจบีบรัดจนอึดอัดทั้งทรวง

 

 

ลู่ฮานไม่แน่ใจนักว่าความห่วงใยเล็กๆ ที่เคยได้รับจากเซฮุนคือส่วนหนึ่งของความใจดีที่คุณป้าบอกหรือไม่ แต่เขาก็รู้สึกดีใจที่เคยสัมผัสมัน บางทีสิ่งที่ได้เห็นอาจเป็นเลขหนึ่งในหลักหน่วยของจำนวนสิบล้าน หรือเลขสามในหลักพันของจำนวนหนึ่งแสน ซึ่งสิ่งที่เขาต้องการจะบอกคือชายคนนี้ไม่ได้มีเพียงสองด้าน แต่รูปแบบของอารมณ์นั้นเปรียบได้ดั่งเซตอนันต์ของลำดับเลข ร่างเล็กไม่รู้ว่าวันรุ่งขึ้นจะเจออีกฝ่ายในรูปแบบไหน จะยิ้ม หัวเราะ หรือหน้าบึ้งไปทั้งวัน จะโวยวาย เกรี้ยวกราด รวมทั้งเสียงดังใส่ เดี๋ยวเซฮุนก็ดี เดี๋ยวเซฮุนก็ร้าย แต่ไม่อาจด่วนสรุปได้ว่าเนื้อแท้ร่างสูงเป็นอย่างไรแน่

 

 

กับคนอื่นเซฮุนอาจเป็นเทพบุตรที่ฟ้าประทานลงมาโปรด แต่สำหรับลู่ฮานคือซาตานซึ่งมามอบทัณฑโทษและพร้อมพรากทุกสิ่งอย่างไป รวมถึงหัวใจใต้อกนี้ด้วย...

 

 

นึกแล้วก็น่าขัน มันคงไม่ใช่อะไรนอกจากความสมเพชที่เขามีให้เด็กใจแตก พ่อแม่ไม่รักแถมมิตรแท้ยังไม่มีเหลือ ใช่สินะ โลกใบนี้มันมีที่ไหน... คนเกลียดกันแล้วมอบความใจดีมีเมตตาให้

 

 

ที่ลู่ฮานพบพานตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา มันก็เป็นเพียงภาพลวงตาที่อีกฝ่ายสร้างขึ้นมาเพื่อหวังจะฆ่าเขาให้ตายทั้งเป็น !

 

 

 

 

ลู่ฮานออกมานั่งรับลมนอกบ้านได้สักพักแล้ว หลังจากคุณป้าขอตัวไปซื้อของใช้ในเมืองบ้านทั้งหลังก็เงียบสงัดราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆ อาศัยอยู่ เซฮุนก็หายเข้าห้องปริศนาไปอุดอู้เป็นชั่วโมงแล้ว ร่างเล็กกวาดสายตาไปรอบบริเวณ เห็นผืนหญ้าสีเขียวสุดลูกตาแล้วก็รู้สึกสบายใจ เหมือนถูกธรรมชาติโอบกอดไว้ในวันที่ต้องเผชิญมรสุมปัญหา เขาอยากทำให้เรื่องจบๆ ไปเสียที อยู่ตรงนี้ต่อไปมีแต่ทุกข์ใจ วิ่งตามคนที่ไม่คิดหันกลับมามองว่าใครข้างหลังพยายามแทบตายที่จะไล่ให้ทันมันเหนื่อยเปล่า

 

 

รู้ตัวอีกทีน้ำตาก็หยดลงบนฝ่ามือ ตลอดชีวิตเขาไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองอ่อนไหวเท่าตอนนี้เลย มันเหมือนหลายสิ่งหลายอย่างดาหน้าเข้ามาถาโถมใส่ แม้จะตั้งกำแพงต้านทานเท่าใดก็พังทลายไม่เป็นท่า ครั้นเพียรสร้างขึ้นมาใหม่ในคราใด ค้อนแห่งความไม่เข้าใจก็มักทุบทำลายมันทิ้ง

 

 

กอดตัวเองมันช่างเหน็บหนาว ไม่เหมือนตอนที่สองแขนของเขาโอบกอดร่างของเราไว้ เสียงทุ้มที่กระซิบกระซาบชิดใกล้ใบหูยังดังสะท้อนก้องในใจของลู่ฮานอยู่ ที่บอกว่าธรรมชาติช่วยเยียวยาอาจไม่ใช่เสียแล้ว ในเมื่อเศษแก้วนับพันที่เซฮุนฝังเอาไว้กำลังเริ่มบั่นทอนเขาจากภายใน มือคู่น้อยสั่นระริกยามกดจิกผิวเนื้อเพื่อสั่งให้ตัวเองหยุดร้องไห้ ฟันก็กัดริมฝีปากล่างเพื่อกลั้นไม่ให้เสียงใดหลุดออกไปเข้าหูใครเข้า

 

 

ความรู้สึกดีๆ และความรู้สึกแย่ๆ หักลบกลบกันจนมันไม่เหลืออะไร ลู่ฮานเงยหน้ามองฟ้าหวังให้น้ำตามันย้อนคืนไปทั้งๆ ที่รู้ดีอยู่แก่ใจว่าในความเป็นจริงมันไม่อาจช่วยได้เลยสักนิด คนมีชนักติดหลังอย่างเขาเซฮุนจะเข้าใจไหมว่ามันลำบาก ทุกคำพิพากษาที่ได้รับมาไม่มีข้อใดเลยที่ร่างเล็กรู้ว่ามันมีมูลเหตุมาจากสิ่งไหน เขาใช้ชีวิตอยู่ไปวันๆ โดยถูกตอกย้ำว่าไร้ค่าและน่าสมเพชเกินกว่าจะฆ่าให้ตาย ด้วยบทลงโทษเดียวที่เหมาะสมในความคิดของอีกฝ่ายคือการทรมาน เลี้ยงไว้ ป้อนความห่วงใยจอมปลอมให้ เชือดเปิดปากแผลจนเลือดค่อยๆ ไหล แล้วทิ้งแผลเป็นตีตราไว้ว่าเขาเป็นคนเลวเพียงใดสำหรับเซฮุน

 

 

ตั้งใจจะไปหาที่นั่งสงบๆ คิดอะไรเงียบๆ แต่บนบ้านก็กลัวว่าเซฮุนจะเข้ามาเห็นแล้วพาลอารมณ์เสีย ร่างเล็กจึงระเห็จตัวเองออกไปเดินสำรวจรอบๆ หวังว่าจะมีร่มเงาของต้นไม้สักต้นช่วยได้ เมื่อพบเป้าหมายก็เร่งสับเท้าเดินเข้าใกล้ไม่รอช้า ทว่ายังไม่ทันได้หย่อนสะโพกลงนั่งกับพื้นหญ้า ภาพที่ได้เห็นก็สะกดทั้งร่างกายทั้งสายตาไม่ให้เคลื่อนไหวไปไหน

 

 

ห้องขนาดกลางที่ปีกอีกด้านหนึ่งของบ้านมีบานหน้าต่างกระจกขนาดใหญ่ ม่านกั้นแสงถูกรูดออกไปกองไว้ทั้งสองข้างซ้ายขวา ลู่ฮานไม่ได้ตั้งใจสอดรู้ แต่ด้วยความที่ว่ากระจกมันใส เลยเห็นอะไรต่อมิอะไรในนั้นได้อย่างถนัดถนี่ เตียงสำหรับผู้ป่วยตั้งอยู่กลางห้อง เสาน้ำเกลือ ถังออกซิเจน เครื่องจับชีพจรที่เขาเคยเห็นในห้องคนไข้ของคุณพ่อถูกจัดวางเอาไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ทั้งยังมีเก้าอี้ไม้ โต๊ะมีล้อสำหรับทานอาหาร ตู้ขนาดใหญ่ซึ่งเต็มไปด้วยหนังสืออ่านนอกเวลา

 

 

ยิ่งไปกว่านั้นบนเตียงยังปรากฏร่างของหญิงสาวผู้หนึ่ง เธอผอมแห้งถึงขนาดที่เรียกได้ว่าหนังแทบหุ้มกระดูก ที่คอพันด้วยผ้าไหมพรมผืนใหญ่ ส่วนบนศีรษะก็สวมหมวกสีชมพูซึ่งทำจากวัสดุเช่นเดียวกัน เซฮุนกำลังปรับให้เตียงสูงขึ้นจนเธออยู่ในลักษณะคล้ายนั่งเอาหลังพิงฟูกไว้ จากนั้นร่างสูงก็หย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้ไม้พร้อมกุมมือคู่นั้นขึ้นมาจรดริมฝีปาก...

 

 

นี่มันเกิดอะไรขึ้น ?

 

 

ราวกับจิ๊กซอว์นับพันที่เคยแตกกระจายเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง ลู่ฮานจับต้นมาชนปลายได้ก็พอเดาออกว่าเธออาจเป็นเหตุผลของเหตุการณ์อัปยศทั้งหมดทั้งมวลที่เกิดขึ้นกับเขา แต่เราเคยทำอะไรไว้ต่อกัน ? ทำไมลู่ฮานถึงจำมันไม่ได้ ? เท่าที่ใช้ชีวิตมาก็ไม่เคยขืนใจใครจนป่วยทางกายหรือทางจิตใจเลยสักคน

 

 

อึดอัดทั้งทรวงเพราะคำตอบของคำถามที่ตั้งมาตลอดระยะเวลาหลายเดือนอยู่ตรงหน้า ทว่าแม้จะไขว่คว้าเรื่องที่ค้างคาก็ไม่อาจจางหาย ลู่ฮานอยากจะรู้เหลือเกินว่าเขาไปทำเลวอะไรไว้ หากวันนี้ยังแก้ไขได้ตนก็ยินดีชดใช้ให้ทุกอย่าง เพราะอดีตเคยมองโลกเพียงหนึ่งด้านแต่ปัจจุบันไม่ใช่ เขาที่ถูกพลิกกระดานเกมกลับให้เป็นฝ่ายถูกกระทำเริ่มเข้าใจความรู้สึกของคู่นอนมากขึ้น บางคนมาแบบไม่หวังอะไรก็จริง แต่มีไม่น้อยที่หวังหัวใจดวงนี้ของเขา

 

 

จึงมีคนต้องเจ็บเสมอเวลาลู่ฮานวาดยิ้มบนใบหน้าแล้วเอ่ยปากถามว่าทำไมไม่หัดเจียมตัว พ่อแม่ไม่เคยสอนหรือยังไงว่าเอาร่างกายมาแลกกับหัวใจน่ะเป็นความคิดที่โง่เง่าสิ้นดี ให้มาฟรีๆ แล้วจะมาเก็บค่าบริการทีหลังนี่ไม่แฟร์เลยสักนิด

 

 

หนึ่งคนตรงนั้นจึงมีแต่น้ำตา ส่วนอีกคนก็มีเพียงรอยยิ้มสมเพชกับเศษเงินซึ่งไม่มีใครร้องขอ ลู่ฮานเพิ่งรู้ตัวว่าเขาปฏิบัติกับเพศเกิดมารดาไม่ต่างจากตุ๊กตาตัวหนึ่ง หยิบมาเล่นจนพอใจแล้วเขวี้ยงทิ้งไปเพราะเริ่มรู้สึกว่ามันไร้ค่า

 

 

เขาสัมผัสกับความรู้สึกเหล่านั้นตั้งแต่วันแรกที่ได้ก้าวเท้าเข้ามาอยู่ในบ้านของเซฮุน อีกทั้งยังถูกผลักให้จมลงไปในขุมนรกที่ตนเคยเป็นผู้สร้าง ครั้นพอสำนึกรู้ผิดชอบชั่วดีขึ้นมา ทุกอย่างมันก็สายเกินเยียวยาเสียแล้ว

 

 

เรื่องระหว่างลู่ฮานกับเซฮุนไม่มีวันเป็นไปได้ ไม่ว่าหญิงสาวคนนั้นจะมีความสำคัญอย่างไรในชีวิตของอีกฝ่าย...

 

 

ไม่มีวัน...

 

 

แนบแก้มลงกับหัวเข่า เอามันต่างผ้าเช็ดหน้า ปล่อยให้น้ำตาไหลไม่รู้จบ ชีวิตลู่ฮานคงไม่มีทางได้พานพบกับความสุขอีกต่อไปแล้ว เพราะบาปกรรมที่เขาเคยก่อเอาไว้ในอดีตกำลังตามมาเอาคืน โดยผ่านทูตนรกในคราบเทวดาในสายตาผู้อื่นที่ชื่อโอ เซฮุน

 

 

ปลอบตัวเองเท่าไรหัวใจก็ยิ่งอ่อนล้า อยากให้วันเวลาแห่งความทุกข์ระทมขมขื่นมันผ่านไปเสีย ทว่าหากเป็นเช่นนั้นแล้วก็คงไม่แคล้วไร้เงาเซฮุนอยู่เคียงข้าง คนมีเรื่องราวติดค้างเมื่อหมดสิ้นหนี้แค้นต่อกันย่อมแยกย้ายไปคนละทาง แต่ลู่ฮานผิดไหม ผิดหรือเปล่าทีมีเศษเสี้ยวความรู้สึกเล็กๆ ในใจ บอกว่าไม่อยากให้ระหว่างเรามันจบลง ถึงจะต้องกัดฟันทนโดนเขาทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

 

นรกขุมนี้คือที่ของลู่ฮาน ที่ๆ ทำให้เขารู้สึกเหมือนได้อยู่บ้านจริงๆ มันไม่ได้อบอุ่นใจ ไม่ได้รู้สึกปลอดภัย แต่ร่างเล็กรู้ได้เสมอว่าแม้จะเกิดอะไรสุดท้ายเซฮุนก็จะกลับมาอยู่กับตน

 

 

มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปในห้องกระจก ลู่ฮานเห็นเซฮุนกำลังช้อนสายตามองใบหน้าของหญิงสาวคนดังกล่าว พูดคุยกันด้วยประโยคสั้นๆ ที่จับใจความมันไม่ได้ แล้วมือใหญ่ก็เลื่อนขึ้นลูบศีรษะเล็ก รอยยิ้มอันอบอุ่นถูกส่งให้เธอนับครั้งไม่ถ้วน จนเขาอยากจะอยู่ตรงนั้นแทนเพื่อตักตวงความสุขนั้น

 

 

ไม่นานนักเซฮุนก็ผละออกจากห้องไป ทิ้งให้คนป่วยอยู่ในห้องเพียงลำพัง แต่สายตาของลู่ฮานก็ยังไม่ละจากภาพของหญิงสาว เธอทำให้หัวสมองของเขาเต็มไปด้วยคำถาม ว่าในอดีตเรามีความเกี่ยวข้องอย่างไรกัน แล้วจะต้องชดเชยด้วยสิ่งใดจึงจะทำให้เซฮุนพึงพอใจ คิดได้เช่นนั้นแนวคิ้วก็ขมวดเข้าชิดกันจนแทบเป็นปม นึกอ้อนวอนให้สายลมช่วยพัดความกังวลไปพร้อมกับมัน เพียงไม่กี่เสี้ยววิที่ดวงตากลมโตกดมองปลายเท้าตรงหน้า ครั้นเงยกลับขึ้นมา... ร่างเล็กก็พบว่าสายตาของเรากำลังประสานกัน

 

 

เราในที่นี้คือลู่ฮานและหญิงสาวคนนั้น เธอยิ้มน้อยๆ ราวกับไม่ค่อยแปลกใจเท่าใดนักที่เขานั่งจมอยู่ตรงนี้ มือเล็กๆ ยกขึ้นมากวักแทนสัญลักษณ์เรียกให้เข้าไปหา ทั้งๆ ที่เขามั่นใจว่าไม่เคยพบกันมาก่อน แต่จะไม่เข้าไปหาแล้วหลบซ่อนก็ไม่ได้ สองขาเลยยืดขึ้นจนสุดความยาวเพื่อพาตนเองกลับเข้าสู่ในตัวบ้าน ตามความประสงค์ของคนป่วยแปลกหน้า ก่อนพบว่าในระหว่างที่ใช้เวลาส่วนตัวอยู่ด้านนอก คุณป้าก็กลับมาจากการออกไปทำธุระพอดิบพอดี

 

 

หญิงวัยกลางคนกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มหลังจากที่เห็นลู่ฮานเดินเข้ามา ร่างเล็กผินสายตามองประตูสีขาวบานดังกล่าวอย่างกล้าๆ กลัวๆ จะให้พุ่งไปเปิดผลัวะก็ใช่เรื่อง ประเดี๋ยวเซฮุนมาเห็นคงพาลขุ่นเคืองกันเปล่าๆ อีกทั้งคุณป้ายังยืนจัดการอาหารสดอยู่ทนโท่ เลยเลียบๆ เคียงๆ แสร้งทำเป็นเดินไปรินน้ำให้เหยือกดื่ม ทว่าด้วยความที่สายตานั้นไม่เคยโกหกใคร ผู้ปกครองของบ้านจึงจับใต๋เด็กหนุ่มได้โดยง่าย

 

 

ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะกว่าจึงรู้ว่าเด็กคนนี้ต้องการอะไร นางก้มหน้าก้มตาจัดวางเนื้อสัตว์ใส่กล่องแต่ปากก็ยังขยับบอกให้ลู่ฮานสบายใจ และลงมือทำในสิ่งที่ตั้งใจไว้แต่แรก

 

 

" เซฮุนออกไปทำธุระข้างนอกลูก... กว่าจะกลับมาคงอีกพักใหญ่ ถ้าหนูจะเข้าห้อง ป้าฝากเอากระติกสีชมพูตรงนั้นเข้าไปด้วยนะจ้ะ "

 

 

ลู่ฮานยิ้มแหย วางแก้วน้ำลงในอ่างซิงค์ ฉวยชิงกระติกเก็บความร้อนเข้ามาไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะย่างเยื้องเข้าใกล้ประตูไม้สีขาว จับกระชับลูกบิดเงาวาวพร้อมออกแรงบิด บานพับส่งเสียงแอ๊ดให้ได้ยินเบาๆ และวอลเปเปอร์สะอาดตาก็ปรากฏให้เห็นเป็นสิ่งแรก เตียงผู้ป่วยตั้งตระหง่านตรงกลางห้องมีทั้งหมอนทั้งตุ๊กตาวางเคียงเรียงกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เสาเหล็กสูงข้างๆ มีขวดน้ำเกลือโยงสายยางเจาะติดอยู่หลังมือบางของหญิงสาว

 

 

เธอนั่งอยู่บนเตียงด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ซึ่งมันขัดกับสีผิวและสีหน้าซึ่งซีดเซียวราวกับแผ่นกระดาษ ดวงตาสีน้ำตาลเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยแต่ก็ยังพอมีประกายความสุขเล็กๆ ในนั้น

 

 

" รอตั้งนาน นึกว่าจะไม่เข้ามาเสียแล้ว... "

 

 

นั่งก่อนสิคะ "

 

 

ลู่ฮานกดประตูไม้ให้ปิดสนิทดังเดิม ก่อนจะวางกระติกน้ำที่โต๊ะข้างเตียง ร่างเล็กหย่อนสะโพกลงบนเก้าอี้ เงยหน้ามองใบหน้าซึ่งคาดว่าน่าจะเคยสวยงามมาก่อนในอดีตซึ่งยังคงเค้าให้เห็น แนวเส้นเลือดบริเวณข้อมือปรากฏจุดช้ำทั้งสีม่วง เขียว แดงที่บ่งบอกความจริงในตัวมันเองว่าหญิงสาวได้รับการรักษามานานเท่าใดแล้ว

 

 

" ...เจ็บไหม "

 

 

เพราะลู่ฮานมองที่รอยแผลเธอจึงเข้าใจ " พวกนี้หรือคะ ? หนูชินแล้วล่ะ ไม่เจ็บอะไรแล้ว " อยู่กับโรงพยาบาล หมอ และยามาตั้งแต่จำความได้ ถึงจะเจ็บปวดเพียงใดแต่มันก็เตือนให้เธอเข้มแข็งเสมอ

 

 

" พี่...ชื่อลู่ฮานนะ ยินดีที่ได้รู้จัก "

 

 

" ซูยองค่ะ ดีใจที่ได้พบอีกครั้งนะคะพี่ลู่ฮาน "

 

 

 

 

 

เสียงหัวเราะในบ้านซึ่งเคยเงียบเหงาทำให้เซฮุนถึงกับขมวดคิ้วฉับ

 

 

เขาเพิ่งกลับมาบ้านหลังจากออกไปทำธุระที่โรงพยาบาลและโบสถ์นานหลายชั่วโมง ชายหนุ่มเดินเข้าบ้านอย่างไม่สบอารมณ์นักเนื่องจากอากาศในชนบทค่อนข้างอบอ้าว ไหนจะฝุ่นควันจากถนนดินยังทำให้เขาจามซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีก ร่างสูงวางถุงบรรจุยาลงบนโต๊ะอาหาร ปลดกระดุมสองเม็ดล่างของเสื้อคลุมออกและถอดมันกองไว้ที่เบาะของโซฟา ในคราแรกเข้าใจว่าคุณป้าคงเข้าไปคุยเล่นเป็นเพื่อนซูยองให้คลายเครียด แต่เมื่อเห็นเจ้าของกลุ่มเส้นผมสีขาวและดำกำลังก้มๆ เงยๆ อยู่หลังเคาน์เตอร์ ข้อสงสัยดังกล่าวจึงได้ตกไปเป็นรองในที่สุด

 

 

แล้วจะเป็นใครได้ที่อยู่ในนั้น เซฮุนปึงปังรีบสาวเท้าตั้งใจจะเข้าห้อง ไวจนหญิงวัยกลางคนวางถาดคุกกี้อบร้อนที่เพิ่งออกจากเตาไม่ทันวิ่งเข้าไปห้าม มือใหญ่บิดลูกบิดสีเงินและดันประตูออกกว้างเพื่อหาคำตอบที่ตนเองมั่นใจตั้งแต่ต้น ลู่ฮานนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ข้างเตียงผู้ป่วยของซูยอง ซึ่งยิ่งไปกว่านั้นคือทั้งสองกำลังคุยกันอย่างออกรส เสียงหัวเราะดังก้องทั่วทั้งห้องสี่เหลี่ยม

 

 

" ... "

 

 

เงียบ คงเป็นคำเดียวที่สามารถบรรยายสถานการณ์ในตอนนี้ได้

 

 

" เซฮุน ลูก...มาคุยกับป้าข้างนอกนี่ก่อน "

 

 

ทว่ายังไม่ทันได้โวยวายอะไร คุณป้าก็มาดึงแขนให้เซฮุนออกไปด้านนอกเสียก่อน นางไม่ลืมที่จะปิดประตูเพื่อป้องกันหลานชายใจร้อนหุนหันพลันแล่น

 

 

" ป้าปล่อยให้เขาเข้าไปเจอซูยองได้ยังไงครับ ? " พยายามคุมเสียงเอาไว้เพราะไม่อยากตวาดญาติผู้ใหญ่ แต่เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมป้าจึงทำเช่นนั้น

 

 

" หลานใจเย็นๆ ก่อนนะเซฮุน ไปนั่งพักแล้วดื่มน้ำผลไม้สักแก้วดีกว่า มานี่ ตามป้ามา "

 

 

มันไม่ใช่คำเชิญชวนแต่เป็นคำสั่ง ดูจากสายตาที่ส่งมาให้แล้วนั้นมันไม่เฉียดใกล้คุณป้าโหมดใจดีสักนิดเลยด้วยซ้ำ

 

 

" ผมไม่เข้าใจ " หย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้ รับเครื่องดื่มที่ป้ายื่นมาให้กระดกจนมันพร่องไปถึงครึ่งแก้ว " ทำไมป้าทำแบบนั้นล่ะครับ "

 

 

" ก็รู้ไม่ใช่หรือว่าหนูลู่ฮานมาที่นี่เพราะอะไร ป้าไม่เห็นว่ามันจะเสียหายถ้าให้เขาสองคนคุยกัน "

 

 

" แต่ป้ารู้ว่าเขาทำอ... "

 

 

" แล้วจะต้องให้ป้าอธิบายเรื่องนั้นซ้ำอีกสักกี่ครั้ง หลานถึงจะเลิกเอามันมาตั้งแง่ใส่หนูลู่ฮานเขา "

 

 

" เซฮุน ป้าจะไม่พูดอีกแล้วนะ หลานรู้ดีกว่าอีกไม่กี่วันข้างหน้าเราจะเจอกับอะไร ป้าแค่หวังให้ซูยองได้ยิ้ม หัวเราะ และมีความสุขในช่วงสุดท้าย ป้าขอได้ไหม วางอคติลงก่อนเถิดลูก "

 

 

" ... "

 

 

" หลานก็เห็นแล้วนี่ว่าที่ผ่านมาเราไม่เคยทำให้น้องยิ้มได้ จนกระทั่งลู่ฮานมาที่นี่ "

 

 

" เปิดใจหน่อยนะลูก "

 

 

เอาจริงๆ แล้วที่โกรธจัดก็เพราะไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดจึงต้องเป็นลู่ฮานที่เป็นผู้ทำให้น้องสาวของเขายิ้มได้ ทั้งๆ ที่อีกฝ่ายนั้นมีส่วนทำให้เธอต้องตกอยู่ในสภาพดังกล่าวนี้ กร่อยอยู่บนเตียง ล้มป่วยจนไม่อาจกลับไปใช้ชีวิตปกติได้อีกต่อไป ซ้ำร้ายยังรู้ว่าจุดจบของตัวเองคงใกล้กว่าที่คิด

 

 

ซูยองพูดถึงลู่ฮานในด้านดีเสมอไม่ว่าเขาจะเอ่ยปากถามบ่อยเพียงใด คำชื่นชมและรอยยิ้มเป็นร้อยๆ ครั้งเหล่านั้น มีเพียงเศษหนึ่งส่วนสี่ของมันมาจากการกระทำของเขา เซฮุนขบฟันกรอด แสดงสีหน้าไม่พอใจโดยไม่คิดปิดบัง คนเลวๆ แบบนั้นไม่สมควรได้เห็นความสดใสของน้องเลยด้วยซ้ำไป

 

 

เซฮุนเลิกศรัทธาความยุติธรรมตั้งแต่รู้ว่าน้องโดนทำร้าย เขารู้ในวินาทีนั้นว่าเวรกรรมไม่อาจสนองได้เร็วดั่งใจหวัง ชายหนุ่มวางแผนอย่างชาญฉลาดทุกการกระทำ สาบานกับตัวเองว่าจะนำลู่ฮานลงนรกทั้งเป็นให้ได้ แต่กระนั้นเองก็ใช่ว่าทุกอย่างจะเป็นไปอย่างราบรื่น เมื่อซูยองเอ่ยปากว่าก่อนตัวเองจะตายอยากมีโอกาสได้เห็นหน้าลู่ฮานอีกสักครั้ง แล้วคนแพ้น้ำตาอย่างเขาจะทำอะไรได้ นอกจากต้องจำใจบันดาลความต้องการให้น้องสาว

 

 

ซึ่งเขาไม่ได้บอกใครว่าก่อนหน้านี้ลู่ฮานต้องเจออะไรมาบ้าง...

 

 

ทุกคนในครอบครัวไม่เคยสนับสนุนให้เซฮุนเจ้าคิดเจ้าแค้น อนึ่ง ด้วยอาชีพที่เขาทำ มันไม่เหมาะสมเลยกับการทำร้ายผู้อื่นโดยไตร่ตรองมาก่อน แล้วอีกอย่าง ป้าพูดเสมอว่าลู่ฮานไม่ได้ทำผิดอะไร เหอะ, คนอยู่ในศีลในธรรมอย่างป้าจะโกรธอะไรใครเขาเป็น ขนาดลูกบุญธรรมของตัวเองถูกทำร้ายยังยกโทษให้จำเลยโดยไม่รอคำพิพากษา เลยร้อนมาถึงเขาที่ต้องตามล้างตามเช็ดเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นด้วยตัวเอง

 

 

ถอดถอนลมหายใจยาวเสียจนคุณป้าต้องหันมาชู่วปากใส่ การไม่พอใจสิ่งใดแล้วรู้ว่าตัวเองทำอะไรไม่ได้นั้นมันแสนอึดอัด เซฮุนอยากจะสั่งสอนลู่ฮานให้สาสมแต่พอนึกถึงแววตาอันขื่นขมของอีกฝ่ายยามขอความเมตตาแล้วก็ไม่กล้าลงมือทำ แล้วไหนซูยองจะต้องผิดหวังที่พี่ชายอย่างเขาทำไม่ดีกับรักแรกของเธอเช่นนั้นอีก

 

 

คุณฟังไม่ผิดหรอก...

 

 

ลู่ฮานเป็นรักแรก และรักเดียวของซูยองตลอดมา




--- 100% ---




t.
ก๊อกๆ ยังมีใครอยู่ไหมคะ
วันนี้วันเกิด เลยกลับมาอัพสักหน่อย จริงๆ แต่งเสร็จนานแล้ว แต่อ๋อไม่กล้าอัพเพราะหายไปนาน
กลัวกลับมาแล้วไม่มีใครอ่านแล้วตัวเองจะเฟล 5555
อ๋อหายไปด้วยหลายเหตุผลไร้สาระ แต่คราวนี้จะพยายามดึงตัวเองกลับมาแล้วค่ะ 555555
พยายามจริงๆ นะ ไม่หลอก!
คิดถึงทุกคนค่ะ
ปล.ไม่ใส่ทีมในตอนย่อยแล้วนะ มันเอ๋อ.. รู้ว่ายังไงทุกคนก็อ่านในแอพอยู่ดี ใช่ไหม555555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

2,963 ความคิดเห็น

  1. #2841 JACKIE J. (@HOODIEGIRL6116) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 14:18
    น้องไม่เห็นจะรู้จักซูยอง แล้วน้องไปทำอะไรให้ซูยองอะ
    #2841
    0
  2. #2680 ppvgyy (@Pichvgy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 00:16
    อะไรของเซย์
    #2680
    0
  3. #2432 Aeemmii'z (@aeem-saranporn) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 15:57
    แล้วลู่หานผิดอะไรอะเซฮุน หืมมม
    #2432
    0
  4. #2419 NLHH12 (@NLHH12) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 13:46
    ยังงงอยู่ ขอเวลาแปป
    #2419
    0
  5. #2388 tempo_tonight (@tempo-tonight) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 16:44
    ซูยองแอบรักข้างเดียวใช่ป่าวว
    #2388
    0
  6. #2362 นมสด (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:33
    ลู่หานดูจำอะไรไม่ได้เลย
    #2362
    0
  7. #2088 นมสด (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 15:42
    อ๋ออออเเต่ทำไมลู่ดูจำอะไรไม่ได้เลยอะ
    #2088
    0
  8. #2036 fernfirstrate (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 00:40
    แอบรักอะไรแบบนี้ อารมณ์ปลื้ม แล้วลู่หานเป็นคนป๊อปก็จำไม่ได้ไหม มีความเดาไปเรื่อย จะรอติดตามน่ะคะ สู้ๆค่ะ
    #2036
    0
  9. #2035 Some more for me (@somemore4me) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 00:04
    สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังจ้า

    ดีใจที่มาอัพดีใจที่ได้อ่านต่อ มาถึงตอนนี้ก็พอจะรู้แล้วว่าเพราะอะไร และใครคือคนสำคัญที่เซฮุนต้องการแก้แค้นให้ อ่านมาจนจบตอนนี้ก็ยังไม่เห็นว่าลู่หานทำผิดมากขนาดที่ต้องโดนเซฮุนแก้แค้นป่าเถื่อนแบบนี้เลย เป็นรักแรก แต่คงเพราะบางอย่างทำให้ซูยองต้องกลายมาเป็นแบบนี้ บางอย่างที่ลู่หานอาจเป็นต้นเหตุแต่ไม่ใช่คนกระทำ
    #2035
    0
  10. #2034 WifePark (@mindlove316) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 06:08
    โอ้ยยน คิดถึงเรื่องนี้มากค่ะ HBDนะคะ มีความสุขสมหวังมากๆนะคะไรท์~
    #2034
    0
  11. #2033 lupunnse__ (@puziinopun) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 04:39
    กลับมาแล้ววว ดีใจจัง รีบกดเข้ามาอ่านเลย แฮปย้อนหลังนะคะ ไม่หายน้า รอตลอดด
    #2033
    0
  12. #2032 ชั้นรัก exo (@exoticlover) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 22:50
    ทำไมลู่หานถึงจำซูยองไม่ได้ล่ะ หรือซูยองรักลู่หานฝ่ายเดียว อยากรู้ๆ
    #2032
    0
  13. #2030 @MayBeSmile (@exo_member12) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 16:44
    อ้าว...แล้วมันเรื่องอะไรกันลาาาาาา งงอ่าาา รับมาเฉลยนะคะว่ามีเรื่องอะไรกัน

    ที่จริงก็เกือบลืมเรื่องนี้นะ แต่ดีนะกด Fav. ไว้เพราะชอบจริงๆ ดีจังที่ไรท์มาอัพต่อ นึกว่าจะหายไปนาน ไปเลย

    รอเสมอนะคะ ขอแค่มาอัพต่อให้อ่าน แล้วก็ HBD ย้อนหลังนะคะ ไรท์คนน่ารัก....
    #2030
    0
  14. #2029 gaoduded (@gaoduded) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 23:26
    สงสารพี่ลู่ก็สงสาร แต่สงสารซูยองมากกว่า เฮ้ออออ ฮุนก็มองพี่ลู่ไม่ดีอีกก แงงง



    ไรท์ค๊าาาาา แฮปปี้เบิร์ดเดย์ย้อนหลังนะคะ ไรท์กลับมาแล้วววว จุดพลุ!!!! ดีใจมากๆที่ไรท์มาอัพต่อ เพราะรอไรท์มาอัพตลอดเลยยยยย อย่ากลัวว่าไรท์หายแล้วจะไม่มีคนอ่านนะคะ เรารออ่านค่ะไรท์!!!!!! ดีใจมากกกกกกกค่ะ สุดๆๆๆไปเลยยย ฮืออออออออ
    #2029
    0
  15. #2028 Poppiesvanillie (@wholese) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 20:52
    รู้สึกสงสารลู่หานมาก อ่านทีไรร้องไห้ตามตลอด อินจัดดด เซฮุนใจร้ายยยย
    #2028
    0
  16. #2027 SL04HH (@koblovepft) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 20:28
    ไรท์หายไปนานมากค่ะ  นี่ต้องเริ่มไปอ่านตอนแรกเลย  ลืมเนื้อหาหมด  ฮือออ  แฮปปี้เบิร์ทเดย์ย้อนหลังค่ะ
    #2027
    0
  17. #2026 tong_be (@tong-4744) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 16:09
    สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังนะคะ ดีใจมากที่ไรท์กลับมา ปมกำลังคลี่คลายแล้วใช่มั้ย
    เจ้ากวางจะเจออะไรต่อหละเนี่ย 
    #2026
    0
  18. #2025 #...นายน้อย...# (@cassiopeia-niine) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 10:21
    เย้ ไรท์มาแล้ว นี่เราอ่านใหม่หมดเลย 555 ไรท์อย่าหายไปนานๆอีกน๊าาาา แล้วทำไมซู ยองป่วยละ ใครทำร้ายซูยองกัน แล้วคุณหมอกับคุณลู่จะเป็นยังไงต่อละเนี่ย กลัวใจหมอเหลือเกินเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย
    #2025
    0
  19. #2024 kpsan (@ksan) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 03:27
    รออ่านอยู่ตลอดเลยค่ะ T-T
    #2024
    0
  20. #2023 OH.MyHunHan (@linonan) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 23:55
    แงงงงงงง พอจะเก็ทแล้วค่ะว่าทำไม เสี่ยวลู่อาจจะไม่ได้ร้ายป้าหยองทางตรง แต่เป็นทางอ้อมแทนสินะ ฮรือววววววว เฉ้าฉ้อย พี่เซคนใจบาป รู้ว่ารักน้องมากแต่ทำไมต้องทำกับลูกเราแบบเนนนนน้ ปล. สุขสันต์วันเกิดนะคะ คิดถึงไรท์คิดถึงฟิคมากกกกก อย่าหายไปไหนนานๆนะคะ ??
    #2023
    0
  21. #2021 hahunhan (@hahunhan) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 19:42
    สุขสันต์วันเกิดนะคะไรท์ รอคอยไร์ที่ท่าน้ำทุกวัน555555 เซฮุนจะทำอะไรลู่หานอีก นี่ยังไม่สาสามอีกหรอ แล้วตอนนี้เราอยากรู้ว่าซูยองเป็นอะไรทำไมป่วยหนักขนาดนี้ ลู่หานทำอะไรซูยอง อย่าหายไปนานๆนะคะไรท์ เฝ้ารอตอนต่อไปนะคะ555555
    #2021
    0
  22. #2020 ละละละละตะตะตะ (@milktyjung) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 10:29
    ไรท์กลับมานี่แทบจะก้มกราบเลยค่ะ ฮือๆๆๆๆ แบบรอมานานมากกกกกกกกกกกกกก พอไรท์กลับมาอัพนี่กรี๊ดลั่นเลยค่ะ 5555555 อย่าลืมกลับมาอัพบ่อยๆนะคะ จะลืมเนื้อเรื่องแล่ว 55555555555
    #2020
    0
  23. #2019 a_miki (@amiki) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 01:24
    แงงงง้ ไรต์กลับมาแล้ว เรารอคอยมาตลอดเลย เย้ๆๆ กลับมาครั้งนี้จัดเต็มมาก ชอบบบ สนุก อยากอ่านต่อแล้วค่ะ รอน้า
    #2019
    0
  24. #2018 Naeme-o Tangkwa (@970801) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 00:37
    ไรท์กลับมาแล้ววววววว งื้อสุขสันตซันเกิดย้อนหลังนะคะ มีความสุขมากๆเรายังรอฟิคเรื่องนี้อยู่สำเหมอออออ
    #2018
    0
  25. #2017 rvgrg gr (@lucia_mj) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 23:51
    รำคาญเซฮุนมาก
    #2017
    0