ย้อนเวลามาเป็น.....หมอเทวดา (จบแล้ว) (เปิดสั่งจองหนังสือ ถึงวันที่ 30 เมษายน 2561 )

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 406,705 Views

  • 2,083 Comments

  • 9,320 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    446

    Overall
    406,705

ตอนที่ 82 : ภาค 3 บทที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5045
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    20 พ.ค. 60



“ท่านหมอข้างหน้ามีร้านน้ำชาอยู่ พวกเราเข้าไปพักให้หายเหนื่อยกันเถอะ”เจิ้นหู่ชี้ให้เฟยหลงมองดูร้านน้ำชาข้างหน้า เส้นทางที่เจิ้นหู่เลือกครั้งนี้คือเส้นทางหลักที่ผู้คนใช้เดินทาง ทำให้มีร้านน้ำชาเปิดให้ผู้คนที่สัญจรไปมาได้มีที่นั่งพักคลายความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง

“ทำไมข้างหน้าถึงมีร้านน้ำชาล่ะเจิ้นหู่”เฟยหลงหันมาถามเจิ้นหู่อย่างสงสัย เพราะการเดินทางที่ผ่านมานั้นเขาไม่ค่อยพบร้านน้ำชาเลยสักครั้งหนึ่ง

“ข้าเปลี่ยนเส้นทางที่เราใช้เดินทางขอรับท่านหมอ ตอนแรกที่พวกเราเดินทางอยู่นั้นไม่ใช่เส้นทางหลักจึงทำให้ไม่พบเจอร้านน้ำชาเลยขอรับ”เจิ้นหู่อธิบายให้เฟยหลงเข้าใจ เรื่องที่เขาใช้เส้นทางรองมาตลอดนั้น เพราะเฟยหลงบอกว่าไม่ชอบความวุ่นวาย

“อ้าว ทำไมเจ้าถึงเปลี่ยนเส้นทางล่ะ”เฟยหลงยังไม่หมดข้อสงสัย ว่าทำไมต้องเปลี่ยนเส้นทางไปมาแบบนี้

“ถ้าเป็นเส้นทางหลักเราจะไปถึงเมืองชิงอันได้เร็วกว่าขอรับ เพราะเราไม่ต้องอ้อมภูเขาไปมา”เฟยหลงพยักหน้าอย่างเข้าใจในเหตุผลของเจิ้นหู่ พลางชักม้าของเขาตามเจิ้นหู่ไปยังโรงน้ำชาเบื้องหน้า

เจิ้นหู่กับหลิวเมิ่งเป็นคนพาม้าทั้งห้าตัวไปผูกไว้ที่ต้นไม้ใกล้ๆโรงน้ำชา ส่วนอีกสามคนพวกเขาให้เข้าไปนั่งพักรอที่โรงน้ำชาก่อนได้เลย

“หลิวเมิ่งเจ้าเข้าไปดูทั้งสามคนก่อนได้เลย หามีธุระต้องไปจัดการ”เจิ้นหู่ที่เห็นสัญญาณที่คนของเขาส่งมาให้ หันไปบอกหลิวเมิ่งว่าให้เข้าไปก่อนได้เลย

“ได้ รีบมาล่ะ ถ้าเจ้ายังไม่อยากให้ท่านหมอสงสัยมากกว่านี้”หลิวเมิ่งไม่คิดจะถามว่าธุระที่เจิ้นหู่บอกคืออะไร เขาเชื่อว่ายังไงเจิ้นหู่ต้องนำมาบอกแม่นางฟางเซียนและเขาอยู่แล้ว ตอนนี้เขาควรไปอยู่คุ้มครองท่านหมอดีกว่า

“แล้วข้าจะรีบกลับ”เจิ้นหู่รีบเดินหลบเข้าไปในป่าอีกครั้งหนึ่ง เขายืนรอไม่นานลูกน้องของเขาก็นำจดหมายที่รวบรวมข่าวในเมืองชิงอันมาให้ ดูท่าว่าลูกน้องเขาคงจะไม่ได้นอนหลับพักผ่อนกันเลย กับการต้องหาข่าวครั้งนี้

“ข้าได้สั่งให้คนของเรากึ่งหนึ่งเข้าแทรกซึมไปในเมืองชิงอันแล้วขอรับหัวหน้า”เจิ้นหู่ที่กำลังแกะจดหมายอ่านเงยหน้าขึ้นมามอง เอาอดสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทั้งที่ท่านหมอต้องเร่งเดินทางไปเมืองชิงอันด่วน และลูกน้องของเขายังส่งคนเข้าไปอีก

“รายงานมา ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ที่เมืองชิงอัน”ถึงแม้ว่าจะสงสัย แต่มือของเขาไม่ได้หยุดแกะจดหมายเลย

“หัวหน้าต้องอ่านข่าวที่รับสืบมาได้ขอรับ แล้วจะไม่ถามเลยว่าทำไม”หลังจากที่ได้ข่าวมาแล้วเขาอดรู้สึกหวาดกลัวคนที่อยู่เบื้องหลังไม่ได้ จนต้องรีบมารายงานข่าวนี้ให้กับหัวหน้าตัวเองได้รู้ และหาทางแก้ไขเขาเชื่อว่าท่านหมอที่ร่วมเดินทางกับหัวหน้าและเจ้าสำนัก ต้องมีวิธีรักษาชาวบ้านเมืองชิงอัน

“ข่าวนี้ เจ้าได้รับมาไม่ผิดใช่หรือไม่”เจิ้นหู่เงยหน้าขึ้นมาถามลูกน้องของเขา ดูท่าว่าเรื่องที่ท่านหมอรักษาชาวบ้านที่หมู่บ้านฉินจะไปขัดขวางแผนการใหญ่ของคนพวกนั้น จนต้องทำแบบนี้

“ไม่ผิดขอรับ ข้าได้ส่งพิราบไปหาคนของเราที่อยู่ใกล้ๆเมืองชิงอันสามรอบเลยขอรับ เพื่อให้แน่ใจก่อนนำมันมารายงานหัวหน้า”เจิ้นหู่ถอนหายใจ ดูท่าว่าเขาคงต้องส่งจดหมายไปหาซู่เม่ยกับหลวนคุนเรื่องส่งคนเข้าไปในเมืองชิงอันเพิ่มซะแล้ว หากว่าท่านเจ้าสำนักและท่านหมอต้องเข้าไปในเมือง

“เจ้าจงรีบส่งจดหมายไปหาหลวนคุน บอกให้ส่งคนเข้าไปในเมืองชิงอันเพิ่ม บอกว่านี้เป็นคำสั่งของข้า”

“เกือบลืมเลยขอรับ คนของเราที่ควบตัวห้าคนนั้น ได้ส่งพวกมันทั้งห้าคนไปให้ท่านเจ้าสำนักกระบี่เทียนจง พร้อมกับจดหมายที่ท่านเจ้าสำนักเขียนขอรับ”เขารีบรายงานให้หัวหน้ารู้ว่าเรื่องที่สั่งให้จัดการนั้น ตอนนี้พวกเขาได้จัดการทำตามคำสั่งแล้ว

“แล้วทางนั้นว่ายังไงบ้าง หลังจากได้รับจดหมายแล้ว”เจิ้นหู่รีบเอ่ยถาม เพราะเรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับท่านหมอ เขาจะต้องรีบจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย ก่อนที่ท่านเจ้าสำนักจะทนไม่ไหวลงมือเอง

“ยังไม่มีจดหมายส่งตอบกลับมาขอรับหัวหน้า แต่ข้าคิดว่าอีกไม่นานน่าจะมีจดหมายส่งมาหาพวกเราแน่นอน”

“หมดเรื่องรายงานหรือยัง ข้าต้องรีบกลับไปรายงานเรื่องนี้ให้ท่านเจ้าสำนัก”

“ไม่มีแล้วขอรับหัวหน้า”เจิ้นหู่รีบโบกมือไล่ให้ลูกน้องของตนกลับไป พร้อมกับสูดลมหายใจลึกๆเพื่อปกปิดอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ก่อน เมื่อระงับอารมณ์ได้แล้วเจิ้นหู่จึงก้าวเดินอีกครั้งเพื่อกลับไปยังโรงน้ำชาที่มีทุกคนรอเขาอยู่

 

“เจ้าคิดอะไรอยู่เฟยหลง”หนีหวงกระซิบถามเฟยหลง พลางหันมองรอบๆโรงน้ำชาแห่งนี้ ที่ถูกจับจองโดยทหารกลุ่มใหญ่นั่งอยู่เต็มไปหมด ดูท่าว่าหนทางการไปเมืองชิงอันของพวกนางจะต้องมีเรื่องให้ตื่นเต้น

“แล้วเจ้าล่ะคิดอะไรอยู่หนีหวง”เฟยหลงหันกลับมามองหนีหวง เขาเชื่อว่าเวลานี้หญิงสาวที่อยู่ข้างกายของเขา ย่อมเดาความคิดที่อยู่ในหัวของเขาออก

“ข้าว่าเราจะคิดอะไรอยู่ย่อมไม่สำคัญ เอาไว้ออกไปจากตรงนี้ก่อนดีกว่า”หนีหวงไม่คิดจะเอ่ยอะไรออกมาเพิ่มเติม ช่างโชคดียิ่งนักที่ทหารพวกนี้ไม่รู้จักหน้าตาของตามาก่อน ไม่อย่างนั้นอาจมีคนสงสัยได้ว่ารองแม่ทัพประจำเมืองเยี่ยนอย่างนาง ทำไมมาอยู่ตรงนี้

“พวกเรารีบออกเดินทางกันเถอะ เดี๋ยวจะถึงเมืองเหลียนช้ากว่ากำหนด”เฟยหลงพูดออกมาเสียงดังให้ทุกคนที่อยู่ในโรงน้ำชาได้ยิน ว่าพวกเขาจะเดินทางไปที่ไหน ตั้งแต่เดินเข้ามานั่งในนี้เฟยหลงรู้ว่าเขาถูกสายตาของเหล่าทหารจ้องมองอยู่ตลอดเวลา

“นั้นสิ ไปกันเถอะ”หลิวเมิ่งรีบควักเงินออกมาวางไว้บนโต๊ะ ถึงแม้ว่าเขาจะโดนเจิ้นหู่ด่าว่าซื่อบื้อแต่เขาก็ไม่ได้โง่ เฟยหลงรีบเดินนำอีกสามคนที่เหลือไปยังม้าที่ผูกเอาไว้ พอดีกับที่เจิ้นหู่เดินออกมาจากในป่า หลิวเมิ่งส่งสัญญาณไปให้เจิ้นหู่ว่าไม่ให้พูดอะไรออกมา เขารีบวิ่งเข้าไปหาเจิ้นหู่

“เจ้ามาพอดีเจิ้นหู่ พวกเรารีบออกเดินทางกันเถอะ”ถึงแม้นจะสงสัยว่าทำไมต้องรีบออกเดินทางต่อด้วย แต่เจิ้นหู่ก็ไม่คิดอะไรเขาเองก็อยากออกเดินทางต่อเหมือนกัน เมื่อคิดถึงข่าวที่เขาได้รับรายงานมาเมื่อครู่

เจิ้นหู่อยากจะรีบรายงานข่าวนี้ให้กับท่านเจ้าสำนักรู้ พร้อมกับคิดวางแผนเตรียมรับมือกับเรื่องที่เกิดขึ้นในเมืองชิงอัน เรื่องที่จะนั่งพักผ่อนนั้นเขาไม่ได้ต้องการเลย การเดินทางแค่นี้ไม่สามารถทำให้เขาเหนื่อยได้เลย

“เจิ้นหู่มาแล้ว ถ้างั้นพวกเรารีบไปเมืองเหลียนกันเถอะ”หลิวเมิ่งร้องตะโกนปลุกกำลังใจทุกคนอีกครั้งหนึ่ง เมื่อครู่นี้เขาสังเกตเห็นว่ามีทหารคนหนึ่งเดินตามออกมา จึงได้ตัดสินใจทำแบบนี้

“เจ้าพูดบ้าอะไรของเจ้านะหลิวเมิ่ง”เจิ้นหู่กระซิบถามหลิวเมิ่ง พร้อมกับมองรอบๆว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมเจ้าเด็กซื่อบื้อนี้ถึงได้ทำตัวแปลกๆ

“เอาไว้เราพ้นจากตรงนี้กันก่อนแล้วข้าจะอธิบายให้เจ้าฟัง ว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้พวกเรารีบออกเดินทางกันเถอะ”เจิ้นหู่รีบเดินเข้าไปปลดม้าของเขาออก พร้อมกับเหวี่ยงตัวขึ้นไปบนม้า ก่อนที่จะควบม้านำทั้งห้าคนออกจากบริเวณโรงน้ำชาแห่งนี้

เสียงควบม้าทั้งห้าตัวจากไปแล้ว ทิศทางที่วิ่งตรงไปนั้นก็ยังเป็นทิศทางเมืองเหลียนไม่ใช่เมืองชิงอัน ทำให้นายทหารที่มายืนมองอยู่รีบเดินกลับไปรายงานหัวหน้าตนเอง

“พวกนั้นมุ่งไปทางเมืองเหลียนขอรับท่านนายกองหยู่”เสียงรายงานจากนายทหารที่เขาสั่งให้ไปจับตามองกลุ่มเฟยหลงเมื่อครู่

“แล้วไป พวกเจ้าจำไว้ให้ หากว่ามีใครคิดจะไปเมืองชิงอัน พวกเจ้าต้องรีบมารายงาน”หลังจากที่ผิดหวังกับการตามหาคนที่รักษาชาวบ้านในหมู่บ้านฉิน จนต้องถูกพ่อบ้านกั่วกงลงโทษ เขาจึงพาลูกน้องทั้งหมดมาดักรอดูว่ามีหมอคนไหนที่คิดจะเดินทางไปเมืองชิงอันบ้าง เพื่อที่เขาจะสามารถแก้ตัวกับการทำงานผิดพลาดครั้งก่อน

“ขอรับท่านนายกองหยู่”

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #1382 Eiko_ (@taechaam) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 15:41
    รอดตัวไปทีน๊า
    #1382
    0
  2. #1381 SKNdragon (@skndragon) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 10:32
    รอดตัวไป ฮู้ว~ ท่านหมิหลิวเมิ่ง กู๊ดจ๊อบ
    #1381
    0
  3. #1380 แว่นใส (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 09:12
    ต้องมีคนมาช่วยเยอะ ๆ หน่อยนางานนี้
    #1380
    0
  4. วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 08:11
    แหม...ฉลาดเหมือนกันนิหลิวเมิ่ง
    #1379
    0
  5. #1378 Atk. S. (@lertwarachai) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 08:10
    เกือบไปแล้วไหมละ
    #1378
    0
  6. วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 06:06
    ขอบคุณครับ
    #1377
    0
  7. #1375 kacu (@mucu) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 01:51
    รออ่านนะคะ สู้ๆค่ะ
    #1375
    0