[Yaoi] Try Me เสพร้าย สัมผัสรัก [ภาคร้ายยั่ว]

  • 90% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 1,324,696 Views

  • 14,659 Comments

  • 25,667 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    13,533

    Overall
    1,324,696

ตอนที่ 23 : ตอนที่ 22 ใต้ผ้าห่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 49912
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 359 ครั้ง
    11 ม.ค. 61


ตอนที่ 22 ใต้ผ้าห่ม

 

 

 

            ในยามที่พระจันทร์ลอยเด่นเหนือฟากฟ้า เมืองเชียงใหม่ยังคงคึกคักด้วยเหล่านักท่องราตรี แต่เหนือขึ้นไปยังห้องพักของนายแบบคนสวย ทุกอย่างมีเพียงความเงียบ เงียบเสียจนไม่ได้ยินเสียงของเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงาน ทุกอย่างนิ่งสงบราวกับไม่มีการเคลื่อนไหว เว้นเพียง...ฝ่ามือใต้ผ้านวมหนา

 

            มือของผู้ชายโตเต็มที่ที่แม้จะใหญ่กว่าผู้หญิง หากแต่นิ้วเรียวกว่า มือขาวกว่า ทั้งยังนุ่มกว่าอย่างคนที่ไม่เคยกรำงานหนัก และมันกำลังลูบไล้ไปตามส่วนเด่นนูน ก่อนที่จะล้วงลึกเข้าไปใต้กางเกงนอนขาสั้นของปณชัย เพื่อทักทายส่วนที่กำลังร้อนขึ้น

 

            หากจะมีอะไรแปลกออกไปจากคนอื่นก็คงเป็นเจ้าเม็ดคริสตัลใสที่กำลังกลิ้งไปมาใต้ฝ่ามือของวิน

 

            “ตัวนายก็เย็น แต่ข้างล่างร้อนนะ”

 

            “ผมว่าเล่นแบบนี้ไม่สนุกหรอกครับ” ชัยว่าเสียงเรียบ เอนศีรษะไปมองคนที่นอนตะแคงข้าง ซึ่งต้องโทษว่าสายตาเขาปรับกับความมืดไวเกินไป เพราะบัดนี้ มันเห็นชัดเจน แม้จะมีเพียงแสงไฟจากหน้าต่างภายนอกลอดเข้ามาเล็กน้อยก็ตาม

 

            ดวงตาคู่คมจึงเห็นหัวนมสีอ่อนที่ชูชันจนน่าดูดคลึงล่อลวงสายตา

 

            หากมันไม่เพียงแค่ดวงตาเท่านั้น แขนก็รู้ได้ว่าสัมผัสโดนหัวนมอีกข้างที่แข็งชัน

 

            “ฉันสนุกของฉัน”

 

            ขณะที่ภวิศก็รู้ทัน เพราะดวงตาคมสวยเหลือบมองแผ่นอกตัวเอง ก่อนที่จะช้อนขึ้นช้าๆ อย่างคนที่รู้มุมของตัวเองดี ริมฝีปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มยั่วเย้า ปลายลิ้นเลียเบาๆ ที่ริมฝีปากล่าง แล้วขบกัดมันแผ่วๆ แค่นั้น วินก็นึกสะใจที่ใครบางคนเบือนหน้าหนีขึ้นไปมองเพดาน

 

            “พรุ่งนี้คุณวินมีงานนะครับ”

 

            หากจะมีเรื่องไหนที่นึกขัดใจก็คงเป็นน้ำเสียงเรียบนิ่งของคนที่ไม่ยอมแสดงอาการ ทั้งที่ของในมือมันกำลังผงกหัวทักทายมือนุ่มอยู่

 

            “ใช่ แต่ฉันก็ยังมีเวลาเล่นกับเจ้าเม็ดพวกนี้อีกสักพัก”

 

            กึก

 

            “ฮึ”

 

            ร่างเพรียวเผยยิ้มน่าดู เมื่อเพียงแค่ใช้ปลายนิ้วคลึงเจ้าเม็ดเล็กๆ ใต้ผิวหนัง ใครบางคนก็เกร็งตัวอย่างเห็นได้ชัด ทั้งที่ในความเป็นจริง...หัวใจสั่นแรง

 

            วินยังไม่อาจจะเรียกความมั่นใจกลับมาได้ทั้งหมด เขายังคงเปี่ยมไปด้วยความอับอายจากการเมคเลิฟครั้งล่าสุด แล้วต้องพ่ายแพ้ยับเยินให้กับผู้ชายคนนี้ แม้แต่ตอนนี้ที่กำลังพยายามเอาคืน หัวใจไม่รักดีก็สั่นจนนึกขัดใจ

 

            ถ้าอีกฝ่ายหันมายิ้มให้ด้วยรอยยิ้มนุ่มนวลเหมือนคราวนั้น เขาก็คงต้องแพ้แบบเดิมๆ

 

            “ผมบอกแล้วนะครับว่าไม่สนุกหรอก” บอดี้การ์ดหนุ่มหลับตาลงราวกับตัดทุกเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้น เช่นเดียวกับส่วนแข็งขืนในมือขาวที่กำลังสงบลงทุกขณะ จนวินยังไม่อยากจะเชื่อ

 

            ชีวิตเขาก็ผ่านผู้ชายมามาก แต่ไม่เคยมีคนไหนเลยที่จะเหมือนกับคนคนนี้!

 

            “เพราะคุณวินไม่คิดจะเล่นอยู่แล้วตั้งแต่ต้น”

 

            กึก

 

            ภวิศเสียเองที่เป็นฝ่ายชะงัก มองใบหน้าคมคร้ามที่ดูแปลกตากว่าทุกครั้ง อาจจะเพราะเรือนผมที่ปล่อยให้ตกลงมาปรกข้างแก้ม จนต้องยอมรับว่าไม่เคยเห็นอีกฝ่ายมาดนี้มาก่อน ตั้งแต่เด็กจนโต นับตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอกัน ปณชัยก็ดูเป็นลูกน้องผู้ภักดีของลุงเขาแล้ว

 

            ไม่เคยเห็นตอนเป็นวัยรุ่น ไม่เคยเห็นตอนที่กำลังคะนองที่สุด เขา...อาจจะไม่รู้จักผู้ชายคนนี้เลย

 

            “อย่ามาคิดแทนฉัน”

 

            “ผมเปล่า ผมแค่คาดคะเนจากช่วงเวลาที่รับใช้คุณวินมา”

 

          รับใช้! บอกว่ารับใช้งั้นหรือ! เคยด้วยหรือไงที่จะทำตามคำสั่ง เคยด้วยหรือไงที่จะยอมตามใจ คำตอบคือ...ไม่เคย!

 

            คนที่ชัยรับใช้จริงๆ คือลุงของเขา ญาติของเขาต่างหาก

 

            “แล้วตอนนี้ฉันคิดอะไรอยู่ล่ะ” หากวินก็หัวเราะในลำคอ ทั้งที่ทุกความคิดในหัวมันปลิวหายไปตั้งแต่อีกฝ่ายบอกว่าคาดคะเนความคิดเขาได้แล้ว เพราะหากอ่านใจได้ ทำไมถึงปล่อยให้ทุกอย่างมันกลายเป็นแบบนี้ หรือเพราะอ่านใจได้...ถึงทำร้ายกันเพียงนี้

 

            เขาอยากรู้เหมือนกันว่าจะอ่านอะไรเขาได้

 

            “ผมไม่รู้ว่าทำไมคุณวินชอบแสดงออกว่าเล่นๆ กับทุกเรื่อง ทั้งที่คุณมีความรับผิดชอบกว่าใคร ตราบใดที่พรุ่งนี้คุณมีงาน คุณจะไม่เล่นให้มันเกินเลยกว่าแค่พยายามทำให้ผมดิ้นไปตามเกมของคุณ และใช่ ผมเคยทำแบบนั้น” จังหวะนั้น คนพูดก็ลืมตาขึ้น เผยให้เห็นแววตาวาวโรจน์

 

            “ผมตกลงเป็นของเล่นของคุณ ผมเดินตามเกมของคุณ แต่ถึงผมจะต่ำต้อยแค่ไหน ผมเองก็รู้จักเรียนรู้ ผมรู้ว่าตอนนี้คุณแค่จะทำให้ผมดิ้นพราดเพราะความต้องการ แล้วคุณก็จะถอยหนี...ถูกต้องมั้ยครับ” เสียงทุ้มยังคงสงบ วิเคราะห์ออกมาเป็นฉากๆ ให้คนฟังกัดริมฝีปากล่างแน่น

 

            “งั้นรู้มั้ยตอนนี้ฉันคิดอะไรอยู่” วินว่าเสียงเย็น ข่มความหวั่นไหวที่อีกฝ่ายเอาสิ่งที่เขาคิดมาวางแผ่กันง่ายๆ

 

            ใช่ เขาก็แค่แกล้ง แล้วก็ถอย เพราะอยากให้ใครบางคนปั่นป่วนใจเหมือนกันบ้าง

 

            จากนั้น วินก็ว่าต่ออย่างไม่คิดรอคำตอบ

 

            “หักของในมือทิ้งไงล่ะ”

 

            “คุณวินไม่ทำหรอกครับ” อีกฝ่ายกลับสวนทันควัน จนต้องจ้องตา แล้วก็พบ...รอยยิ้มน่ามองที่ประดับบนใบหน้าคม

 

          “เพราะคุณวินเป็นคนใจดี”

 

            “...”

 

            คนฟังนิ่งไปอึดใจ แล้วนายแบบคนสวยก็เลื่อนมือออกจากกางเกงนอนอีกฝ่าย ปาดมือไปมาบนเสื้อกล้ามสีเข้มของบอดี้การ์ดหนุ่มราวกับรังเกียจสิ่งที่เพิ่งสัมผัส จากนั้น...

 

            หมับ

 

            ภวิศขยำเสื้ออีกฝ่ายแน่น แล้วเอ่ยเสียงเย็นเยียบจนน่ากลัว

 

            “ส่วนนาย...ก็ใจดำอำมหิต”

 

            ว่าจบ วินก็พลิกตัวนอนหันหลังให้ ดึงผ้านวมขึ้นมาปิดถึงแก้ม พยายามห้ามฝ่ามือที่สั่นสะท้านกว่าเดิมนิด ดวงตาหลับลงอย่างหวังหนีความผิดหวังที่กำลังเอ่อล้นขึ้นมาถึงลำคอ

 

            หากรู้ถึงขนาดนี้ รู้อยู่แล้วว่าเขาคิดอะไร จะทำอะไร และเป็นคนยังไง ทำไมถึงใจร้ายเมินเฉยกันได้ หรือเพราะจริงๆ แล้วเขาต่างหากที่น่าสมเพชเองที่ยังพยายามวิ่งตามความหวังที่ไม่มีจริง

 

            ความคิดแบบนี้ทำให้หัวใจ...เจ็บอย่างไม่น่าเชื่อ

 

            ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบสงบอีกครั้ง และ...

 

            หมับ

 

            ทันใดนั้น เตียงนอนก็ไหวยวบตามน้ำหนักตัวของคนข้างกาย และวินก็คงนอนนิ่งแบบนี้ตลอดทั้งคืน ถ้าไม่ใช่เพราะน้ำหนักมากมายนั้นมันเคลื่อนตัวเข้ามาชิดกับแผ่นหลังเขา แต่สิ่งที่ร้ายที่สุด ที่แย่ที่สุดในความคิดของนายแบบหนุ่มคือการที่มือใหญ่สอดเข้าที่ช่วงเอวเปลือยเปล่า แล้ว...รั้งร่างเพรียวเข้าไปในอ้อมกอดทั้งตัว

 

            “ปล่อย”

 

            “ขอโทษด้วยครับ”

 

            “ถ้าจะทำเป็นแค่ขอโทษๆๆ ก็ปล่อย!

 

            “ไม่ครับ”

 

            “ปณชัย!

 

            วินเกือบจะหันไปตวาดใส่คนที่ทำเกินหน้าที่ ถ้าไม่ใช่เพราะเสียงทุ้มเอ่ยกระซิบชิดหู

 

          “เพราะผมเป็นคนใจร้าย งั้นผมจะร้ายกับคุณวินเอง”

 

            ยามนี้ ภวิศอยากจะดิ้นหนี อยากจะกรีดร้อง อยากจะข่วนหน้าใครอีกคนจนเลือดอาบ แต่เขากลับทำได้แต่นอนนิ่งเหมือนคนโง่ เพราะหากคนใจร้ายจะโหดร้ายได้อย่างที่พูด ไม่ใช่...เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฝันข้างหูเช่นนี้

 

            “นายมันร้ายกาจ”

 

            “ครับ ผมเป็นคนแบบนั้น”

 

            หมับ

 

            ยามแผ่นหลังชิดกับแผ่นอกกว้าง ความอบอุ่นก็หวานซ่านในหัวใจ

 

            วินเกลียดที่จะต้องยอมรับว่าเขา...รักความอบอุ่นจากกายคนร้ายกาจคนนี้เหลือเกิน

 

...........................................

 

ต่อค่ะ

 

            ในยามรุ่งสาง พระอาทิตย์กำลังแตะขอบฟ้า ขับไล่ราตรีกาลให้เคลื่อนผ่านจนท้องฟ้าเริ่มสว่างไสว ฉายแสงของวันใหม่เข้ามาในห้องพักหรูหราของนายแบบหนุ่มเจ้าของร่างแสนเย้ายวน ขณะที่ใบหน้าสวยเกินชายที่มีปอยผมปรกแก้มก็เอียงหลบไปอีกด้านราวกับเจ้าหญิงนิทราที่ยังไม่อยากตื่นจากบรรทม

 

            ใช่ ถ้าวินอยู่ที่บ้าน เขาก็คงยังไม่อยากตื่นหรอก แต่หน้าที่ความรับผิดชอบที่ฝังอยู่ในเส้นเลือดกำลังกระตุ้นให้เปลือกตาสีอ่อนกะพริบปรืออย่างง่วงงุน

 

            เมื่อคืนเขาไม่รู้เลยว่าหลับไปตอนกี่โมง รู้เพียงว่าสิ่งสุดท้ายที่สติสัมปชัญญะรับรู้คือความอบอุ่นที่แนบประชิดแผ่นหลังบางไม่ขาด ขับกล่อมจนหลับลึกสู่ห้วงนิทรา โดยไม่มีฝันร้ายมากล้ำกราย

 

            บางทีฝันร้ายที่ร้ายที่สุดเองก็อาจจะกลัวผู้ชายร้ายกาจที่ชื่อปณชัย

 

            ความคิดที่แล่นเข้ามาในหัว ทำให้คนง่วงคิดว่าเขาควรจะลืมตาและลุกได้แล้ว และนั่นก็ทำให้นายแบบหนุ่มได้ยินเสียงบางอย่างที่ตอนแรกไม่ทันสังเกต...เสียงหายใจหนักๆ

 

            ฟึ่บ

 

            วินไม่ปล่อยให้ตัวเองสงสัยนาน เพราะร่างเพรียวพลิกตัวตะแคงไปอีกด้านของเตียงนอนทันที ลืมตาขึ้นมองอย่างประหลาดใจ เพราะเขารู้ดีอยู่แล้วว่ามีใครอีกคนภายในห้องพักห้องนี้ และต่อให้ดินถล่ม ฟ้าทลาย ผู้ชายอย่างชัยก็ไม่มีทางมายืนหอบหายใจช่วยตัวเอง ขณะมองหน้าเขาไปด้วย

 

            คนอื่นน่ะไม่แน่ แต่คนนี้มี...ศักดิ์ศรีเฮงซวยค้ำคอ

 

            กึก

 

            ทว่า คนบนเตียงกลับเป็นฝ่ายชะงักงัน เมื่อได้เห็นภาพ...ที่ไม่น่าแปลกใจเลยสักนิด

 

            ภาพของผู้ชายร่างสูงใหญ่เจ้าของหุ่นกำยำที่เคยเห็นมาแล้วเต็มตา และผู้ชายคนนั้นก็โยนเสื้อกล้ามใส่นอนพาดไว้กับเก้าอี้โต๊ะแต่งตัว ส่วนเจ้าตัวเหลือเพียงกางเกงนอนขาสั้นติดกาย ขณะที่กำลังวิดพื้นด้วยสองมืออยู่ข้างเตียง ซึ่งจากมุมสายตาภวิศ ทำให้เจ้าตัวเห็นแผ่นหลังสีคร้ามแดด และกล้ามเนื้อเป็นมัดที่กำลังขยับเคลื่อนไหว กระดูดสะบักหัวไหล่ที่ขับเคลื่อนทุกครั้งยามทิ้งตัวลง แล้วดันกายขึ้นสุดแขนก็ดูเซ็กซี่และร้อนแรง ยิ่งเมื่อหยาดเหงื่อกำลังเคลือบผิวกายจนวาวชื้นเช่นนี้

 

            ผู้ชายคนนี้ถึงเป็นที่หมายปองของสาวๆ ทั้งที่เป็นเพียงแค่ลูกน้องของนายภาคินยังไงล่ะ

 

            แน่นอนว่าวินไม่แปลกใจเลยที่ได้เห็นภาพเช่นนี้ เขาเป็นนายแบบย่อมรู้อยู่แล้วว่าการได้มาซึ่งร่างกายที่สมบูรณ์พร้อม ไม่ใช่เกิดจากการนอนเล่นไปวันๆ เขาเองก็ต้องดูแลตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้า อย่างปณชัยเองก็ไม่ได้หุ่นแน่นเปรี๊ยะมาจากการเดินรับใช้ภาคินต้อยๆ ไปวันๆ เช่นเดียวกัน ทว่า...เขาก็ยังชะงัก

 

            ตอนนี้วินโทษหัวใจไม่รักดีของตัวเอง

 

            เมื่อเขามองไปยังเรือนผมสีเข้มที่ปรกหน้าปรกตาอีกฝ่ายที่ออกกำลังกายอย่างไม่สนใจใครแล้ว ก้อนเนื้อในอกก็สั่นจนน่ากลัว อดไม่ได้ที่จะไล่สายตาไปยังกรอบหน้าที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ บ่งบอกว่าปณชัยคงตื่นมาออกกำลังกายได้พักใหญ่ๆ แล้ว จนปล่อยเสียงหายใจลึกๆ ลอดเข้าหูเขา

 

            ชัยเป็นคนมีเสน่ห์ แต่สิ่งที่ทำให้วินใจสั่นไม่ใช่เสน่ห์ หากแต่เป็นความรู้สึกที่ว่า...ได้เห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็น ได้สัมผัสช่วงเวลาที่ไม่เคยได้รับรู้มาก่อน ได้อยู่ในช่วงเวลาที่ชัยกำลังใช้ชีวิตประจำวันของตัวเอง

 

            มันอาจจะน่าสมเพชนะที่เขาอยากเห็นว่าอีกฝ่ายใช้ชีวิตยังไง นอกเหนือเวลางานจนตัวสั่น แต่มันช่วยไมได้ไม่ใช่หรือ กับคนที่วิ่งตามมาหลายปี แต่ไม่เคยเลยที่จะได้รับอนุญาตให้ก้าวเข้าไปในชีวิตส่วนตัว มันจึงทำให้วินใจสั่นเสียยิ่งกว่ายามที่อีกฝ่ายดันเขาจนจมลงไปกับฟูกนุ่มเสียอีก

 

            นายแบบหนุ่มอาจจะปากแข็งบอกว่าอยากได้ร่างกาย แต่หัวใจรู้ดี...เขาอยากได้ทุกอย่างของผู้ชายคนนี้

 

            คนที่จะยอมให้เขาก้าวเข้าไปในชีวิตอย่างไร้ข้อแม้ใดๆ ทั้งที่คงเป็นได้เพียงความฝันลมๆ แล้งๆ

 

            อยากเช็ดเหงื่อ อยากถามว่าเหนื่อยมั้ย อยากหัวเราะกับคนที่เหงื่อท่วมตัว อยากได้ยินเสียงหยอกเย้ากลับมา...

 

          น่าสมเพชฉิบหาย ยังกับสาวน้อยไร้เดียงสา

 

            วินหลับตาลง พยายามฝืนกลืนความรู้สึกเหล่านั้นลงไป แล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง...

 

            “ตื่นแล้วหรือครับคุณวิน” แต่กลับเป็นฝ่ายชะงักเสียเอง เมื่อคนที่วิดพื้นหันหน้ามาสบตา ซึ่งเมื่อสายตาสองคู่ประสานกัน วินกลับเป็นฝ่ายหลบ

 

            “อื้ม นายตื่นมานานแล้วสินะ” วินว่าเสียงเรียบ ไม่ยวนอารมณ์เช่นทุกครั้ง ร่างเพรียวก็ขยับขึ้นมานั่งพิงพนักเตียง คว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลาแล้วพบว่าเพิ่งจะหกโมงครึ่ง ขณะที่ชัยก็ลุกขึ้นจากพื้น ผ่อนลมหายใจยาวเพื่อคลายควาเหนื่อยล้าจากการออกกำลังมากว่าครึ่งชั่วโมง แล้วร่างสูงก็กระชากผ้าขนหนูผืนเล็กมาเช็ดหน้าลวกๆ

 

            “ก่อนหน้าคุณวินไม่นานครับ”

 

            “เหงื่อท่วมแบบนี้น่ะนะ” วินสวนเข้าให้กับคนที่พูดเพื่อรักษาน้ำใจนาย คิดว่าเขาจะรู้สึกอะไรหรือไงถ้าถูกหาว่าตื่นสาย

 

            คำถามที่ชัยก็ไม่ตอบ แค่เช็ดหน้าตัวเองเงียบๆ จนวินยักไหล่

 

            “อื้อออออ เมื่อยชะมัด”

 

            จากนั้นร่างเพรียวก็ยกสองมือขึ้นเพื่อบิดขี้เกียจ ขยับคอไล่ความเมื่อยขบ คิดว่าเมื่อคืนคงนอนค้างท่าเดียวตลอดทั้งคืนแน่

 

            “คุณนกบอกว่าเช้านี้เจอกันตอนแปดครึ่งใช่มั้ย”

 

            “ครับ คุณวินจะลงไปทานอาหารเช้าที่ห้องอาหาร หรือให้ผมสั่งขึ้นมาดี” บอดี้การ์ดหนุ่มถาม ขณะที่ตาคมจ้องเจ้านายคนสวยไม่วางตา

 

            “ไม่ต้อง มาทำงาน ไม่ได้มาเที่ยว ไหนว่ารู้จักฉันดีไง” วินสวนทันที ประชดใส่คนที่ทำเป็นรู้ดีเกี่ยวกับตัวเขา แต่กลับไม่รู้ว่าเขาไม่มีทางเรื่องมาก ต้องให้คนส่งอาหารขึ้นมาบนนี้ ถ้ามาทำงาน ทีมงานจัดแบบไหนให้ เขาก็กินอยู่ได้ทั้งนั้น

 

          “ผมไม่เคยบอกว่ารู้จักคุณวินดีเลยครับ”

 

            กึก

 

            ภวิศรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า

 

            “ฮึ นั่นสินะ” วินกำมือแน่นขึ้น มองผู้ชายที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างเตียงของเขา คนที่เพิ่งจะบอกปัดเขาไปหยกๆ และผู้ชายคนนั้นกำลังจ้องเขม็งมาที่เขา จนต้องยกยิ้มเย็น รอดูว่าอีกฝ่ายจะพูดจาทำร้ายอะไรกันอีก แต่...

 

            ฟึ่บ

 

            สองมือใหญ่กลับดึงผ้านวมที่ตกร่นไปถึงบั้นเอวขึ้นมาคลุมให้ถึงแผ่นอก

 

            “แต่ผมก็อยากบอกให้คุณรู้จักระวังตัวมากกว่านี้”

 

            “จะระวังไปทำไม นายก็เห็นไปหมดแล้วนี่ แล้วทั้งห้องนี้ก็มีแต่ฉันกับนาย” วินว่าเรียบๆ นึกหงุดหงิดหัวใจที่มีแต่ตัวเองที่ต้องปั่นป่วนอยู่แบบนี้ และนั่นก็ทำให้ปณชัยยิ้มเครียด

 

            “ระวังตัวเอาไว้ดีกว่าครับ”

 

            “ทำไม”

 

            “...”

 

            “...”

 

            น้ำเสียงเคร่งเครียดนั้นทำให้คนฟังจ้องดวงตาวาววับไม่ละสายตา แต่แล้ว นายแบบหนุ่มก็ต้องเบิกตากว้าง เมื่อ...

 

            จุ๊บ

 

            ชัยโน้มตัวเข้ามา ริมฝีปากอุ่นร้อนก็แนบประทับเข้าที่กลีบปากสีสด ใกล้จนไอร้อนของเรือนกายที่ชุ่มด้วยหยาดเหงื่อปะทะผิวขาว แล้ววินก็ยิ่งตัวแข็งทื่อ เมื่อคนที่ประกบปากเขาง่ายๆ ผละออก เพื่อใช้ดวงตาราวกับสัตว์ร้ายน่าขนลุกประสานสายตากับเขานิ่ง

 

          “ผมไม่ใช่พระอิฐพระปูน...ระวังตัวเอาไว้ดีกว่าครับ”

 

            “!!!

           

            คนพูดถอนสายตาอย่างเชื่องช้า ก่อนที่ดวงตาวาวโรจน์นั้นจะกลับมาเรียบขรึมดังเดิม

 

            “ผมขออนุญาตใช้ห้องน้ำก่อนนะครับ”

 

            ปณชัยหายเข้าห้องน้ำไปแล้ว แต่สำหรับภวิศแล้ว เขาทำได้แค่เผยอปากค้าง แล้วดึงผ้านวมมาปิดหน้า

 

            บ้าที่สุด ทำไมเขาถึงสู้ผู้ชายคนนี้ไม่ได้เลย! ทำไม!!!

 

.........................................

 

ต่อค่ะ

 

            “คุณวิน อรุณสวัสดิ์ค่ะ”

 

            “อรุณสวัสดิ์ครับ”

 

            “เอ่อ นกต้องขอโทษเรื่องห้องพักอีกครั้งนะคะ”

 

            ภวิศคิดว่าเขาทำตัวเป็นปกติแล้วนะ แต่พอผู้ประสานงานสาวเห็นหน้า แล้วบอกอย่างเป็นกังวล ชายหนุ่มก็รู้ตัว รีบปรับสีหน้าให้ดีขึ้นกว่าเดิม ไม่คิดจะอธิบายเพิ่มเติมว่าที่ดูหงุดหงิดแบบนี้ไม่ใช่เพราะต้องนอนร่วมห้องกับบอดี้การ์ดตัวเอง หากแต่เป็นความรู้สึกพ่ายแพ้ที่ตอบโต้คนใจร้ายไม่ได้ต่างหาก

 

            คนที่กล้ามาจูบปากเขาทั้งที่ไม่ได้รับอนุญาต แล้วเขาก็ปากหนักเกินกว่าจะพูดว่าห้ามทำ

 

            งานนี้ต้องโทษว่าเพราะไม่ได้จูบใครนอกจากชัยกับจูบเล่นๆ กับกราฟ เขาเลยไม่ชินเมื่อถูกใครจูบ ไม่ใช่เพราะอ่อนด้อยประสบการณ์หรอกนะ

 

          ให้ตาย เด็กชะมัดเลยวิน!

 

            “ไม่ต้องขอโทษหรอก เรื่องนี้เป็นความผิดพลาดของผมเอง”

 

            “เอ่อ แล้วนกก็มีเรื่องจะแจ้งค่ะ”

 

            นายแบบหนุ่มรู้สึกลางไม่ดีขึ้นมาทันที ขณะที่อีกฝ่ายก็ยิ้มแหยๆ

 

            “เป็นไปได้มั้ยคะที่คุณวินจะต้องแชร์ห้องกับคุณปณชัยอีกสองสามคืน”

 

            “ครับ?” วินไม่อยากดุหรอกนะ แต่เขาก็เผลอทวนคำเสียงเย็นจนอีกฝ่ายหน้าเสีย

 

            “นกต้องขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะคุณวิน แต่พอนกติดต่อไปแล้ว...”

 

            “ไม่ครับ ไม่ ไม่ต้องขอโทษ ผมสิที่ต้องขอโทษที่ให้ทุกคนวุ่นวายไปหมด” ก่อนที่อีกฝ่ายจะเอ่ยแก้ตัว ทั้งที่ไม่ใช่คนผิด คนผิดตัวจริงที่ไม่แจ้งว่าจะมีผู้ติดตามไปด้วยก็รีบแย้ง ยกมือเป็นเชิงห้าม แล้วส่งยิ้มให้ ทั้งที่ฝ่ามือสั่นน้อยๆ

 

            เวลาอยู่บ้าน เขาอาจจะเรื่องมากในบ้างเรื่อง แต่ในเวลางาน ภวิศได้ชื่อว่าเป็นนายแบบที่ทำงานด้วยง่ายมากถึงมากที่สุด และเขาไม่ต้องการมาเสียชื่อในประเทศบ้านเกิด เพียงเพราะความคิดอยากเล่นแผลงๆ เป็นเด็ก

 

            “ผมพักห้องเดียวกับชัยได้ครับ”

 

            “ขอบคุณนะคะ” นกส่งยิ้มให้อย่างโล่งใจ ก่อนที่จะเหลือบไปมองผู้ติดตาม แล้วถ้าเธอไม่ได้คิดไปเอง...คุณปณชัยเขายิ้ม

 

          สงสัยมองผิดไปมั้ง

 

            หญิงสาวสะบัดหัวนิด ข่มความกลัวลูกน้องมาเฟียเมืองไทย ส่งยิ้มทักทาย

 

            “อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณปณชัย อ้อ กระเป๋าทั้งสองใบเอาไว้ที่ล็อบบี้ได้เลยนะคะ” นกมองไปยังกระเป๋าเดินทางใบเล็กที่น่าจะเป็นของปณชัย และใบขนาดกลางที่น่าจะเป็นของนายแบบคนสวย

 

            ท่าทางที่วินก็เหลือบไปมองคนถือกระเป๋า ซึ่งเพียงดวงตาประสานกัน...

 

            “ผมขอตัวไปทานมื้อเช้าก่อนนะครับ”

 

            “ค่ะ ตามสบายเลยค่ะคุณวิน...ส่วนกระเป๋า เชิญทางนี้ค่ะคุณปณชัย” วินไม่รอฟังว่าทั้งคู่คุยอะไรกันมากกว่านั้น เพราะเมื่อครู่เขาไม่ได้คิดไปเองแน่ ยามที่ตาคมเหลือบมองริมฝีปากเขาชั่วแวบหนึ่ง จนมันร้อนผ่าวประหนึ่งเพิ่งจะถูกสัมผัสไปเมื่อครู่

 

            วินจึงก้าวยาวๆ เข้าไปในห้องอาหารของโรงแรม ส่งบัตรอาหารเช้าให้พนักงาน กวาดสายตาเพียงครู่ก็เดินไปตักสลัดหนึ่งจาน กับกาแฟอีกหนึ่งแก้ว เดินไปนั่งที่มุมหนึ่งของห้องอาหาร ดวงตาเผลอเหม่อมองดอกไม้ที่ประดับอยู่บนโต๊ะ แล้วปลายนิ้ว...ก็แตะที่กลีบปากอย่างลืมตัว

 

            ใช่ เขารู้ แก้มเขากำลังร้อนขึ้น ร้อนผ่าวเหมือนไม่ใช่ภวิศคนเดิม

 

            เขาควรจะมีความสุขกับช่วงเวลาเหล่านี้มั้ย...ความรู้สึกที่เราใกล้กันมากขึ้น

 

            “ขอบคุณคุณชัยมากนะคะที่ช่วย”

 

            “ไม่หรอกครับ เรื่องแค่นี้เอง”

 

            ขวับ

 

            วินอาจจะไม่ได้ยินเสียงของคนในห้องอาหารที่กำลังชื่นชมในตัวของเขา แต่เขากลับได้ยินบทสนทนาของบอดี้การ์ดกับผู้ประสานงานทันทีที่ทั้งคู่ก้าวเข้ามาในห้องอาหาร คิ้วก็เผลอขมวดเข้าหากัน เพราะหากจำไม่ผิด ก่อนหน้านี้นกยังเรียกปณชัยด้วยชื่อจริงอยู่เลย

 

            ชายหนุ่มจึงหันไปมองแล้วพบกับ...รอยยิ้มน่ามองบนใบหน้าคม

 

            รอยยิ้มเช่นเดียวกับที่มอบให้กับกราฟ แต่ไม่เคยมอบให้กับเขา

 

            หมับ

 

            นายแบบพยายามปัดไล่ความคิดบ้าๆ ออกจากหัว ยามที่คว้าแก้วกาแฟมาจิบ แต่ดวงตาคมก็ยังจ้องไปยังทิศทางเดิม จนไม่ทันสังเกต...

 

            “มอร์นิ่งครับวิน”

 

            ซ่า

 

            “โอ๊ย!

 

            หนุ่มเกาหลีที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ ซึ่งตรงมาดึงศีรษะทุยเข้าไปในอ้อมอก แล้วกดจูบที่ข้างขมับอย่างสนิทสนม ส่งผลให้แก้วที่ถืออย่างหมิ่นเหม่ในตอนแรกเอียงกะเท่เร่ กาแฟกระฉอกลงมาลดฝ่ามือขาว จนวินหลุดเสียงร้องด้วยความแสบ

 

            “ซอรี่! เจ็บมั้ยวิน” แทรังเองก็สะดุ้ง เบิกตากว้าง รีบดึงแก้วกาแฟไปวางบนโต๊ะ แล้วคว้าผ้ามาเช็ดลงบนมือขาวที่เลอะด้วยของเหลวสีเข้ม ใบหน้าดูวิตกขึ้นมาทันที จนคนที่ถูกลวกนิ่วหน้านิด

 

            “ผมไม่เป็นไร มันไม่ได้ร้อนมาก” วินว่าเช่นนั้น จะดึงมือจากการเกาะกุม แต่แทรังก็ไม่ยอมเช่นกัน จนต้องปล่อยเลยตามเลย หากดวงตาไม่รักดีก็ดันเหลือบไปมองอีกมุมของห้องอาหาร และนั่น...

 

            “...”

 

            วินกัดปากตัวเองจนเจ็บทันที

 

            เขาประสานสายตากับดวงตาคมของบอดี้การ์ดหนุ่ม แต่สิ่งที่ได้รับมีเพียงดวงตาเรียบนิ่งจนติดจะเย็นชา และคนที่ควรจะเข้ามาดูแลเจ้านายกลับหันไปคุยกับนกต่อราวกับไม่เห็นอะไรทั้งนั้น จนความโกรธแล่นพล่านในอก

 

            “ผมไม่เป็นไรแล้ว ปล่อย ผมจะไปล้างมือ”

 

            “วิน!

 

            คนพูดไม่สนใจเสียงเรียกของแทรัง เขาแค่ลุกขึ้น แล้วก้าวยาวๆ ไปยังห้องน้ำ สองมือก็บีบเข้าหากันแน่น

 

          นายคิดว่านายเป็นใครถึงมาเล่นตลกกับหัวใจคนอื่นแบบนี้!

 

            ซ่า...ซ่า...

 

            ความคิดของคนที่ถูฝ่ามือตัวเองแรงๆ ปล่อยให้สายน้ำเย็นรินรดมือขาว ดวงตาคมสวยไม่ต่างจากน้ำแข็งเดือด เพราะมันทั้งยังเย็นเยียบจนน่ากลัว พอๆ กับเดือดพล่านเหมือนมีกองไฟสุม ก้อนเนื้อในอกเต้นถี่แรง แต่ไม่ใช่ด้วยเหตุผลเดียวกับเมื่อเช้า

 

            เมื่อเช้าคือความเจ็บใจ แต่ตอนนี้คือความโกรธ...หรือน้อยใจกันแน่

 

            ท่ามกลางความเดือดพล่าน วินได้ยินเสียงตัวเองกระซิบแผ่วๆ จนยิ่งกำมือแน่น

 

          “ผมว่าคุณวินไม่ควรเล่นหูเล่นตากับคุณอึนนะครับ ผมไม่อยากให้เจ้านายผมถูกครหาว่าได้งานเพราะมีเบื้องหลัง”

 

            หากความโกรธนั้นก็ยิ่งทวีคูณ เมื่อเสียงทุ้มดังมาจากหน้าประตู

 

            มันมากพอให้คนที่นิ่งสงบมาตลอดตวาดกลับด้วยเสียงอันดัง

 

            “มันจะมากไปแล้วนะปณชัย!!!

 

.............................................

 

            ครบค่ะ เมย์ว่าอาการนี้ทุกคนน่าจะนิยามมันได้นะคะ “หึง” ค่ะ คำเดียวที่อธิบายทุกปฏิกิริยาได้อย่างชัดเจนที่สุดแล้ว แฮ่ เมย์บอกเลยว่าพี่วินหึงน่ะยังไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าคนใจร้ายบางคนหึงแล้วออกอาการแล้วล่ะก็ ก็คงแต่จะต้องช้ำกันไปเท่านั้นเอง ก็แหม งานนี้โทษอีหนุ่มเกาหลีค่ะ เดินมาดึงหัวไปจุ๊บ ลุงแกไม่ง้างปืนขึ้นมาก็ดีเท่าไหร่แล้ว ยิ่งช่วงนี้วัยทอง อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ อยู่ด้วย

            หนก่อน เมย์ล่ะขำก๊ากเลย แกมันเป็นพระอิฐพระปูนมาจนขนาดนี้ พอตอนนี้ล่ะกล้าพูดนะ คือขำจริงๆ จ้า นั่นแหละค่ะ ลุงแกทนได้ยามที่ไม่ได้แตะต้อง แต่เมื่อได้แล้ว...มันก็อีกฟีลนึงนะเออ

            ส่วน NC หนหน้ามาเมื่อใด มาเมื่อเอ้าท์ดอร์ นอกสถานที่ฮ้าบบบบบบ XD

            สำหรับเรื่องนี้เปิดพรีหนังสือแล้วนะคะ >< 

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #พี่วินสวยมาก นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 359 ครั้ง

369 ความคิดเห็น

  1. #14455 Krystal wing (@AoengMB) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 17:45
    พี่ชัยน่ารำคาญจังอ่ะ /ทีมอวยเคะสุดใจ
    #14455
    0
  2. #14295 ;เซฮาน △ (@chunjiteentop) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 00:56
    แหมมม พี่ชัยหึงก็บอกดิ
    #14295
    0
  3. #14244 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 13:17

    หวั่นไหวไปหมดแล้ว
    #14244
    0
  4. #14198 Zer_Cya (@Zer_Cya) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 15:00
    พี่ชัยอายุเท่าไหร่อ่ะคะ
    #14198
    0
  5. #14176 maknae_ (@maknae_) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 16:44

    ด่าลยพี่วินด่าเลยยย

    #14176
    0
  6. #14152 baimint20 (@baimint20) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 12:53
    ขอตบปากพี่ชัยสักทีได้ไหมค่ะ
    #14152
    0
  7. #14117 Beamsc44 (@Beamsc44) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 18:55
    พี่ชัยว้อนนนนนนน มันกำลังจะดีอยู่แล้วเนี่ย
    #14117
    0
  8. วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 13:21

    หึง สะกดอย่างนี้ค่ะพี่ชัย

    #12893
    0
  9. วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 00:46
    หึงพูดแบบนี้ค่ะ พี่ชัย
    #12030
    0
  10. #11642 ThanPKt (@ThanPKt) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 16:13
    หึง สะกดเเบบนี้คะคุณปณชัย อยากจะเเหมมมมม
    #11642
    0
  11. #11638 lakkee (@lakkee) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 10:00
    ขอบคุณค่ะ
    #11638
    0
  12. #11099 Asuno (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:33
    ลุงอ่าาา เขินหมดแล้วว
    #11099
    0
  13. #10506 SweetJK (@SweetJK) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 14:13
    ลุง ลุงทนมาได้ตั้ง7ปีเลยนะ5555 ถ้านานกว่านี้คงเป็นอิฐเป็นปูนจริงๆแล้ว
    #10506
    0
  14. #10499 DarKlANdd (@naslvoeploy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 10:03
    อ่านทอล์กแบบว้าวเบยยย เอ้าดอออออ
    #10499
    0
  15. #10478 Thitaphorn Tiemnara (@thitanana) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 11:42
    อิลุงหึง ทำเป็นพูดร้ายใส่ เชอะ
    #10478
    0
  16. #10361 Disk Nara (@DISKNARA) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 01:40
    ชัยมากไปนะ นี่เจ้านาย...
    คำผิดค่าพี่เมย์
    กระดูก*****
    ความ****
    #10361
    0
  17. #10336 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 00:09
    มาอ่านเม้นทอร์คแล้วฮา ที่ลุงพูดร้ายๆนี่คือหึงสินะ เราก็ลืมคิดไป ตลกที่ไรท์บอกว่าอยู่ๆก็มาจุ๊บวินลุงแกไม่ชักปืนขึ้นมาก็ดีเท่าไรมันก็จริงๆแหละ 555 สนุกจริงๆ
    #10336
    0
  18. #10333 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 00:06
    รู้สึกเหมือนชัยกำลังปั่นหัววินอยู่เหมือนกันเลย ท่าทีที่บางทีก็ทำให้หวั่นไหว แต่บางทีก็กลับไปเย็นชานี่มันน่าหงุดหงิดจริงๆ แต่คำว่าปั่นหัวก็ดูไม่เหมาะกับลุงเท่าไร อีกอย่างลุงคงไม่มาทำไรเด็กๆแบบนั้นหรอก จะเรียกสงครามประสาทก็ไม่เชิง หาคำนิยามให้ไม่ได้แฮะ แต่เหมือนลุงกำลังทำอะไรสักอย่างแน่ๆล่ะ
    #10333
    0
  19. #10271 nbbwink (@nbbwink) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 22:39
    โอ้โห คำที่คิดไว้ว่าจะมาเม้นนี่เลือนหายไปพร้อมกับnc outdoorเลยค่า5555
    #10271
    0
  20. #10201 หางสีเงิน (@lookplapla) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 19:40
    โง้ย อีลุงเอ้ย
    #10201
    0
  21. #10200 ฮ่อยจ๊อ (@21298) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 18:35
    แงงงง ฉงฉานพี่วิน อยากวิ่งๆๆไปทุบๆๆๆ แล้วเอากาแฟสาดหน้าตาลุง แงงง ทำไมต้องเปงพิวินของนุที่โดนกาแฟลวก แงงงงงง
    #10200
    0
  22. #10199 ✿LucKY✿ (@nooluk) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 17:46
    อิลุงมาหาเรื่องพี่วินนี่หึงเค้าอ่ะดิ โถ่ววววว 
    #10199
    0
  23. วันที่ 13 มกราคม 2561 / 07:52
    ฮืออออจะร้องไห้
    #10198
    0
  24. #10197 SungEun~ (@Kim_SungEun) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 23:22
    จะร้องไห้เลยอะ สงสารพี่วินมากนะเอาจริง หัวใจมันอ่อนไปให้ลุงแล้วอะ ไม่ว่าลุงจะทำอะไรมันก็เจ็บ แต่อีลุงนี่ไม่เคยจะทำให้พี่วินมีความสุขจริงๆเลย ฮึ่ย ให้พี่วินไปได้กับกราฟแทนได้ไหมพี่เมย์จ๋าาา
    #10197
    0
  25. #10195 Noparat (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 22:50
    ไม่เข้าใจพี่ชัยเลย ชอบทำให้วินโมโห
    #10195
    0