[Yaoi] Try Me เสพร้าย สัมผัสรัก [ภาคร้ายยั่ว]

  • 90% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 1,324,628 Views

  • 14,659 Comments

  • 25,667 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    13,465

    Overall
    1,324,628

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 21 หนึ่งเตียง สองคน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 61533
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 337 ครั้ง
    26 ธ.ค. 60



ตอนที่ 21 หนึ่งเตียง สองคน

 

 

 

            “คุณวินแน่ใจแล้วหรือคะที่ให้เขาไปนั่งชั้นประหยัด”

 

            “แน่ใจที่สุดครับ ก็เขาอยากตามมาเอง”

 

            ท้องฟ้าสีฟ้าสดตัดกับปุยเมฆสีขาวช่างเป็นวิวทิวทัศน์ที่เจริญตาเจริญใจ เมื่อมองออกมาจากหน้าต่างของเครื่องบินลำใหญ่ที่กำลังพุ่งทยานไปยังจังหวัดทางภาคเหนือของประเทศไทย แต่บรรยากาศที่แสนน่ามองในยามบ่ายเช่นนี้ไม่ได้ทำให้ฝ่ายประสานงานอย่างนกสบายใจเลยสักนิด ยามนึกถึงสีหน้าของผู้ชายร่างสูงใหญ่อีกคนที่ถูกบังคับให้ไปขดแข้งขดขาอยู่ชั้นประหยัดแล้ว...สยองมากกว่าสนุกล่ะงานนี้

 

            ขณะที่ภวิศก็ยักไหล่ด้วยท่วงท่าน่าดู ใบหน้าดูผ่อนคลาย ทั้งที่...อึดอัดแทบแย่

 

            หลังจากที่เขาได้รับดอกกุหลาบพันธุ์เรดอีเดนก็ผ่านมาได้หลายวันแล้ว และวินก็ไม่ปฏิเสธว่าเขาเองนั่นแหละที่หลีกเลี่ยงไม่เผชิญหน้ากับคนของญาติผู้พี่ ซึ่งการอยู่ในบ้าน วิธีเลี่ยงก็แค่ขังตัวเองอยู่ในห้อง แม้จะเหงานิดหน่อย เพราะกราฟเองก็แทบจะถูกขังอยู่ในอ้อมกอดของภาคิน แต่ใช่ว่าจะทำแบบนั้นได้ตลอด

 

            สุดท้าย วันแห่งการถ่ายแบบของแทรังก็มาถึง

 

            ตอนนี้ร่างกายของวินหายดีเป็นปลิดทิ้งแล้ว เหลือเอาไว้เพียงรอยแผลเป็นเหนือหัวเข่า

 

            ตามกำหนดการ วันนี้เขาต้องเดินทางไปยังจังหวัดเชียงใหม่ด้วยสายการบินใหญ่ของประเทศพร้อมกับผู้ประสานงาน เพื่อไปรวมพลกับแทรัง และทีมงานจากเกาหลีหลายคนที่เดินทางล่วงหน้าไปจัดการสถานที่ก่อน แต่ในกำหนดการนี้...ไม่มีบอดี้การ์ดที่ชื่อว่าปณชัย

 

            ไม่มีทีมงานคนไหนคิดหรอกว่านายแบบจะพกคนคุ้มกันมาด้วย ดังนั้น แม้วินจะรู้อยู่แล้วว่าเขาเลี่ยงการอยู่กับชัยไม่ได้ เพราะคำสั่งของภาคิน แต่เจ้าตัวก็จงใจไม่บอกทีมงานว่าจะมียักษ์ตัวโตตามไปด้วย

 

            แน่นอนว่าการไม่แจ้งก็หมายถึง...ไม่มีตั๋วสำหรับผู้ชายคนนั้น

 

            วินก็รู้ตัวหรอกนะว่าเขากำลังทำตัวเหมือนเด็กอันธพาลที่พยายามเอาคืนด้วยเรื่องไร้สาระ แต่การได้เห็นปณชัยที่หน้าดำคร่ำเคร่ง พยายามหาตั๋ว ทั้งที่อยู่ในช่วงวันหยุดติดกันหลายวัน มันก็พอจะทำให้เขายิ้มออก เพราะเห็นหน้าแบบนั้นก็ยังดีกว่ารอยยิ้มบางๆ ติดใบหน้า

 

            เวลาชัยยิ้ม มันทำให้หวิวๆ ในใจอย่างบอกไม่ถูก

 

            เขาคาดการณ์อยู่แล้วล่ะว่ายังไงปณชัยก็ต้องหาตั๋วได้ เพราะมีอำนาจมืดที่ชื่อภาคินหนุนหลัง ถึงบินไปรอบนี้ไม่ได้ ก็คงบังคับให้เขาบินรอบที่มีตั๋วไปพร้อมกัน แต่มันก็ขำน่าดูที่ผู้ชายตัวหนากว่าเขาเป็นเท่าต้องไปขดตัวอยู่บนเก้าอี้ชั้นประหยัด

 

            ภวิศค่อนข้างแน่ใจว่าเวลาปณชัยไปทำงานกับภาคินก็นั่งชั้นเดียวกับเจ้านายเสมอ มันก็เลยอดขำไม่ได้

 

            “จริงๆ ให้นกไปแลกที่นั่งกับเขาก็ได้นะคะ”

 

            “ไม่ได้หรอกครับ จะให้คุณนกเสียสละได้ยังไง ในฐานะผู้ชาย ผมคนนึงล่ะที่ไม่ยอม” ก่อนที่หญิงสาวข้างตัวที่อยู่ชั้นธุรกิจด้วยกันจะลุกขึ้น วินก็แตะแขนอย่างสุภาพ ส่ายหน้าช้าๆ มองสีหน้าหวาดกลัวระคนหวั่นเกรงของอีกฝ่ายแล้วไม่รู้จะขำดีมั้ย

 

            ไม่แปลกที่จะกลัว ก็นั่นมือขวามาเฟียเมืองไทย...จนต้องเสริมอีกหน่อย

 

            “ชัยเองก็คงไม่แลกหรอกครับ แค่ชั่วโมงเดียวเดี๋ยวก็ถึง คุณนกนั่งสบายๆ เถอะ” วินส่งยิ้มให้ แบบที่คนฟังก็ทิ้งตัวลงอีกครั้ง แต่ไม่วายที่จะเหลือบไปมองด้านหลังทั้งที่มองไม่เห็นผู้ชายอีกคน แต่เธอพอจะจินตนาการได้เลยว่าหน้านิ่งๆ นั้น...ต้องน่ากลัวเป็นแน่

 

          ผิดกับคุณวินที่ดู...สบายใจเหลือเกิน

 

            “แล้วตามกำหนดการวันนี้ต้องทำอะไรบ้างครับ”

 

            “เราจะยังไม่เริ่มถ่ายกันวันนี้ค่ะ พอไปถึงแล้วให้คุณวินไปพักผ่อนที่โรงแรมก่อนได้เลย แล้วพรุ่งนี้เช้าเราค่อยเริ่มกัน” หญิงสาวเริ่มผ่อนคลายกว่าเดิมนิด ทั้งที่อดคิดไม่ได้ว่าเธอจะเครียดจนผมร่วงมั้ย ถ้ามีคนเหน็บปืนมายืนจ้องหน้าทุกที่ที่จะไปตลอดสัปดาห์นี้

 

            “คุณนกก็ลำบากแย่เลยนะครับ ทั้งที่ติดช่วงวันหยุดแท้ๆ”

 

            “ไม่หรอกค่ะ นกชินแล้ว แล้วคุณวินล่ะคะ วันหยุดทั้งที่ ไม่ได้แพลนไปไหนเลยหรือคะ” นกถามอย่างอยากรู้ ก็นายแบบคนดังสัญชาติไทยแท้คนเดียวในเอเจนซี่เกาหลีชอบทำอะไร มันน่าสนใจน้อยที่ไหนล่ะ

 

            “ผมก็ไม่ได้มีแพลนอะไร น้องชายที่อยากให้ไปเที่ยวด้วยก็...ถูกลงโทษอยู่” วินว่าขำๆ นึกถึงกราฟที่งอนเขาอย่างเห็นได้ชัด แถมท่าทางอ่อนเพลียจนไม่ต้องเดาก็รู้ว่าหลายวันนี้มาโดนหนักแค่ไหน จนชักไม่แน่ใจว่างอนที่ยั่วโมโหคิน แล้วให้กราฟรับผิดชอบ หรือต้องมาทำงานเป็นสัปดาห์จนกราฟไม่มีคนช่วย

 

            จะอันไหนก็เห็นทีต้องกลับไปง้อเด็ก

 

            “คุณวินมีน้องชายด้วยหรือคะ แต่นกทราบมาว่า...”

 

            “คนที่รักเหมือนน้องน่ะครับ” วินตอบคำ หันไปมองนอกหน้าต่าง

 

            “การถ่ายแบบครั้งนี้...ขอให้จบลงด้วยดีนะครับ”

 

            “ต้องดีสิคะ คุณวินซะอย่าง”

 

            นายแบบหนุ่มไม่ตอบคำ เพราะเขากำลังคิดถึงผู้ชายอีกคนตรงท้ายเครื่องต่างหาก การอยู่ด้วยกันตลอด 24 ชม.ตลอดสัปดาห์...อาจจะน่ากลัวเกินไป

 

            น่ากลัวกับหัวใจที่แสนอ่อนแอดวงนี้

 

.......................................

 

            “หมายความว่ายังไงครับที่ว่าไม่มีห้อง”

 

            “ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะคะ ทางโรงแรมของเราถูกจองเต็มหมดในคืนนี้ค่ะ”

 

            “สักห้องก็ไม่มีเหลือหรือครับ”

 

            “ขอประทานโทษด้วยค่ะ”

 

          กรรมตามสนอง

 

            นี่คือสิ่งที่แวบขึ้นมาในใจของนายแบบคนสวย เพราะเพียงทั้งหมดเดินทางด้วยรถตู้ของทีมงานมาที่โรงแรมหรูกลางเมืองเชียงใหม่ วินก็ต้องเบิกตากว้าง ฟังรีเซฟชั่นคนสวยที่เอ่ยขอโทษขอโพย เพราะมันหมายความว่า...ไม่มีห้องให้ปณชัย

 

            เปล่า เขาไม่ได้กลัวอีกฝ่ายไม่มีที่ซุกหัวนอน แต่กลัวอะไรที่มากกว่านั้นต่างหาก

 

            “ขอโทษด้วยค่ะคุณวิน นกเองก็เพิ่งทราบเมื่อตอนออกจากกรุงเทพฯ ว่าคนของคุณวินมาด้วย ทางเราเลยไม่ได้จองห้องโรงแรมเผื่อไว้” นกกระซิบกระซาบอย่างรู้สึกผิด แต่วินเองเนี่ยล่ะที่โกรธยิ่งกว่า...โกรธตัวเอง

 

            ทำไมน่ะหรือ

 

            “ถ้ายังไงให้ทางเราติดต่อโรงแรมในเครือว่ายังพอมีห้องว่างให้มั้ยคะ”

 

            หมับ

 

            ทันใดนั้น ปณชัยที่ยืนอยู่เงียบๆ แต่กดดันพนักงานอย่างมหาศาลก็ก้าวเข้ามาแตะที่ข้อศอกเจ้านาย จนวินเงยหน้าขวับ ซึ่งแม้เขาจะสวมแว่นกันแดดแบรนด์ดัง แต่ก็เห็นดวงตาที่พราวขึ้นของบอดี้การ์ดหนุ่มอย่างชัดเจน

 

            “คุณวินคงทราบคำสั่งของคุณภาคินแล้ว”

 

            ห้ามอยู่ห่างตัว

 

            มันเป็นไปไม่ได้ที่จะให้ปณชัยไปนอนโรงแรมอื่น ไม่อย่างนั้นเขาเองก็ต้องย้ายด้วย เพื่อให้อีกฝ่ายได้เฝ้าจับตามองตลอดเวลา!

 

            ตอนนี้วิธีแก้มีทางเดียว

 

          “ให้เขานอนห้องเดียวกับผมก็ได้ครับ”

 

            วินกัดฟันบอก ดึงแขนจากมืออีกฝ่าย หันหน้าไปอีกทาง ทั้งที่...เจ็บใจไม่น้อย

 

            แค่อยู่ร่วมบ้านยังแย่ นี่ต้องร่วมห้อง!

 

          ทำไมคนอย่างไอ้ภวิศถึงทำกรรมไม่ขึ้นนะ มันถึงสนองไวแบบติดจรวดขนาดนี้ ทีอีกฝ่ายร้ายใส่ตั้งหลายปี ทำไมไม่เจออย่างเขาบ้าง

 

            ความคิดที่ภวิศต้องยอมรับล่ะว่าหลายวันมานี้เขากำลังทำตัวเป็นเด็ก...อาจจะเป็นคนเดิมที่เคยลืมเลือนไปแล้ว

 

.....................................

 

ต่อค่ะ

 

          ให้ตายเถอะ!!!

 

            สมองของภวิศก็รู้หรอกว่าต้องเจอกับอะไรตั้งแต่ก่อนจะเดินเข้าห้อง แต่พอดวงตาทั้งสองข้างได้เห็นเต็มๆ ตา ชายหนุ่มก็สบถลั่นในใจ สองมือกำเข้าหากัน เปลือกตาปิดลงเพียงชั่วครู่ แล้วลืมขึ้นมาอีกครั้งเพื่อได้เห็น...เตียงนอนขนาดคิงไซส์กึ่งกลางห้อง

 

            นั่นสิ ในเมื่อทีมงานนึกว่าเขามาคนเดียว แล้วมันเรื่องอะไรที่จะต้องจองห้องเตียงดับเบิ้ล

 

            ตอนนี้ นายภวิศจึงกำลังยืนนิ่งอยู่ทางเข้า มองห้องพักที่ตบแต่งสมฐานะโรงแรมหรูอยู่หรอก แต่ในเมื่อเขามาในฐานะนายแบบที่ต้องทำงาน ซึ่งก็ไม่ได้ดังคับฟ้า มันไม่มีทางอยู่แล้วที่ทางทีมงานจะจองห้องสูท ห้องสวีท หรือเรสซิเดนซ์วิลล่าอย่างที่มักจะจองเวลามาเอง ห้องพักนี้จึงมีขนาดมาตรฐานที่เมื่อผู้ชายตัวเท่ายักษ์ก้าวตามหลังมา...ก็ดูแน่นจนน่าอึดอัด

 

            “ผมนอนพื้นเองครับ”

 

            “ก็แน่อยู่แล้ว ฉันคงไม่นอนพื้นหรอก” วินว่าเสียงเรียบ ข่มทุกความรู้สึกให้กดลึกลงไปแล้วลงกลอนมันอย่างแน่นหนา จากนั้นก็หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับปณชัย

 

            เขาจะไม่ยอมกลับไปเป็นเด็กน้อยไร้เดียงสาต่อหน้าคนคนนี้อีกแล้ว

 

            “ผมทราบครับ และขอบคุณที่คุณวินเข้าใจหน้าที่ของผม”

 

            หน้าที่ที่ต้องเฝ้าจับตาดูเจ้านายคนสวยไม่ให้คลาดสายตา

 

            “ฮึ ถ้าฉันไม่เข้าใจนายจะทำยังไง ไปนอนในรถตู้หรือ” วินย้อน มองตาคู่คมที่บ้าชะมัด! เพราะเขาไม่รู้จริงๆ ว่าคนของพี่ชายคิดอะไรอยู่ ยิ่งมันดูอ่อนโยนกว่าทุกครั้งแล้วด้วย

 

            ทว่า...

 

          “ผมมีวิธีทำให้คุณวินเข้าใจครับ”

 

            วินไม่เคยกลัวใคร แต่เขากลับรู้สึกว่าขนอ่อนตรงหลังคอลุกชัน ยามได้ยินเสียงทุ้มที่ตอบอย่างสุภาพ แต่ลึกลงไป เขาเห็นนะ สัตว์ร้ายตัวเดิมที่เคยทะยานออกมากำลังกู่เตือนว่าเขาอย่าคิดเล่นอะไรแผลงๆ จะดีกว่า

 

            “อย่างนายจะทำอะไร...ผลักฉันลงเตียง?” แต่นายแบบหนุ่มก็ยังกระตุกยิ้มมุมปาก แล้วว่าต่อ “คิดหรือว่าฉันจะกลัว”

 

            “ครับ ผมทราบว่าคุณวินไม่กลัวอะไร แต่อย่าทำอย่างนั้นดีกว่า...” คนพูดเงียบไปอึดใจ แล้วก้มหัวลงอย่างสุภาพ ผิดกับถ้อยคำที่หลุดออกมาจากริมฝีปาก

 

          “...เพราะผมจะไม่มีการเตือน”

 

            ใช่ จะไม่มีการเตือนอีกต่อไปแล้ว เพราะต่อจากนี้...มันคือของจริง

 

            ขณะคนฟังก็ฉลาดพอที่จะรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังสื่ออะไร เพราะสองมือที่ยกขึ้นกอดอกคลายลง ละสายตามองออกนอกหน้าต่าง ทั้งที่ไม่ได้สนใจวิวทิวทัศน์ของเมืองเชียงใหม่เลยสักนิด สมองก็กำลังทำงานอย่างหนักว่าเขาควรจะทำยังไงกับคนคนนี้ดี

 

            วินควรจะดีใจสิว่าทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาต้องการ เรามีอะไรกันแล้ว เราต้องผูกติดกันทั้งสัปดาห์ ทุกอย่างมันควรจะเข้าล็อกสิ แต่ก้อนเนื้อในอกกลับสั่นสะท้านราวกับเขาไม่ใช่คนคนเดิม เพียงแค่หายใจเอาอากาศร่วมกัน ได้กลิ่นน้ำหอมที่โชยมาแตะปลายจมูก ก็หวาดหวั่นอย่างบอกไม่ถูก

 

          น่าสมเพชนะที่มีอะไรกับใครตั้งมากมาย แต่กลับรู้สึกแบบนี้กับคนคนเดียว

 

            ความคิดของคนที่ทิ้งตัวลงนั่งบนปลายเตียง

 

            “รู้มั้ยว่าทำไมทีมงานผู้ชายมีตั้งหลายคน แต่ฉันกลับได้นอนคนเดียวเสมอ ไม่ว่าจะถ่ายแบบที่ไหน” วินหันกลับไปมองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า มองเข้าไปในดวงตา แล้วรอยยิ้มที่ทำให้ผู้ชายมากมายตกลงไปในหลุมเสน่ห์ก็ประดับบนใบหน้า

 

            “ไม่ใช่เพราะฉันดัง ไม่ใช่เพราะต้องการเอาใจ แต่เพราะทุกคนคิดไงล่ะว่าถ้าฉันอยู่กับใคร ก็คงจบลงบนนี้” คนพูดตบลงบนเบาะนุ่มข้างกาย ก่อนที่จะส่งอีกมือไปยังแผ่นท้องของชัย ใช้ปลายนิ้วเกี่ยวเบาๆ ที่กระดุมเสื้อสูท ไม่ได้ปลดมันออก แค่เกลี่ยไปมาจนสัมผัสได้ถึงผิวกายแข็งแกร่งใต้ร่มผ้า จากนั้นก็ช้อนตาขึ้นมอง

 

            “ตอนนี้นายเองก็คงถูกมองว่าไม่ได้เป็นแค่บอดี้การ์ดธรรมดาที่ฉันอนุญาตให้อยู่ร่วมห้อง และในเมื่อทุกคนมองแบบนั้น...” วินปล่อยมือจากเสื้อสูท แล้วเปลี่ยนเป็นนั่งไขว่ห้าง วางศอกบนหัวเข่า โน้มตัวมาข้างหน้าอีกนิดที่ยิ่งดูก็ยิ่งน่าดึงดูด

 

            “นายจะนอนพื้นไปทำไม ยังไงก็มีหน้าที่มากกว่าคนคุ้มครองอยู่แล้ว”

 

            ในเมื่อหนีไม่ได้ เขาก็แค่ต้องพุ่งชนเข้าไป แล้วชินกับความรู้สึกเหล่านี้ให้เร็วที่สุด

 

            ขณะที่ชัยก็นิ่งไปครู่ ซึ่งหากคำพูดเหล่านี้ออกจากปากของนายแบบหนุ่มเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน บอดี้การ์ดตัวโตก็คงไม่แคล้วบอกปฏิเสธอย่างสุภาพ หากครั้งนี้ร่างสูงกลับย่อเข่าลงข้างหนึ่ง แล้วทำในสิ่งที่วินเองก็ชะงัก...ดึงข้อเท้าเจ้านายมาพาดหน้าขาเพื่อถอดรองเท้าให้

 

            “ปกติมีคนมาเคาะห้องหรือครับ”

 

            “อืม ส่วนใหญ่น่ะนะ” วินข่มความรู้สึกที่จะชักเท้าหนี ปัดไล่ความคิดที่ว่าอีกฝ่ายจะมองว่าเขาง่ายตอนที่อยู่เกาหลี เพราะมันมาถึงขนาดนี้แล้ว ปณชัยเองก็รู้ว่าเขาไม่ใช่พวกนางเอกในละครที่เรียบร้อยประหนึ่งกุลสตรี เขาเที่ยว เขาปาร์ตี้ เขามีสังคม ขนาดยืนฟังเขามีอะไรกับพี่ซีนยังทำมาแล้ว แค่รู้ว่าเคยนอนกับทีมงานบางคนก็คงไม่มีอะไรจะเสียไปมากกว่านี้แล้ว

 

            ส่วนปณชัยก็ถอดรองเท้าหนังสีน้ำตาลคู่สวยลงวางให้เรียบร้อย สองมือจับเข้าที่ฝ่าเท้าอุ่นๆ แล้วก็เงยหน้าขึ้นมามองตาเจ้านาย

 

            “งั้นผมต้องขออภัยล่วงหน้าที่คงปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนั้นไม่ได้อีกแล้ว”

 

            “ตามเฝ้าแม้แต่ชีวิตบนเตียงของฉันหรือไง คราวนี้จะอ้างอะไรล่ะ หน้าที่หรือคำสั่งของคิน” เจ้านายยิ้มเย็น ทั้งที่ฝ่าเท้าร้อนผ่าวจากมือสากที่กุมเอาไว้แน่น แล้วมันก็กำลังลามมาถึงก้อนเนื้อในอก ซึ่งคำถามนี้ก็ทำให้คนฟังค่อยๆ ปล่อยมือออก ผละลุกขึ้น

 

            “ถ้าคุณวินอยากให้ผมพูดว่า...คุณวินไม่อยากใช้ของเล่นร่วมกับใคร และผมเองก็ไม่ปรารถนาที่จะมีเจ้านายร่วมกับคนอื่น...ผมก็จะพูดให้ แม้ผมไม่ได้คิดแบบนั้น เพราะยังไงตอนนี้...ผมก็เป็นของเล่นชิ้นโปรดที่คุณหาชิ้นอื่นมาแทนไม่ได้อยู่แล้ว

 

            “...”

 

            วินไม่คิดเลยว่าจะมีวันที่เขาเกือบจะอ้าปากค้าง คำผรุสวาทมากมายค้างอยู่ที่ลำคอ ยามมองคนของพี่ชายที่มั่นใจเกินไป มั่นใจจนน่าหมั่นไส้ มั่นใจจนเขาเองก็ไร้คำพูดจะเอามาโต้ตอบ เพราะความมั่นใจนั้น...ถูกต้อง

 

            ชายหนุ่มรู้เพียงว่าเขากำลังหน้าร้อนผ่าวที่ไม่รู้ว่ามาจากความโกรธหรือความอาย

 

            ใช่ เขาไม่มีทางหาของเล่นชิ้นไหนถูกใจเท่าชิ้นนี้ แล้วจะเอาอะไรมาโต้กลับ!

 

            “แต่ครั้งนี้ผมจะบอกว่า ผมทำเพราะผมต้องการแบบนั้นเอง...ยังไงเชิญคุณวินพักผ่อนก่อนนะครับ ผมขอเดินดูรอบๆ โรงแรมหาทางหนีทีไล่ก่อน แล้วอย่าเปิดล็อกถ้าไม่ใช่ผม” ชัยเอ่ยรวดเดียวจบ จากนั้น ร่างสูงก็หมุนตัว แล้วก้าวออกจากห้องพักด้วยสีหน้าเรียบนิ่งเช่นเดิม ปล่อยให้ผู้ชายอีกคนได้แต่นั่งอึ้งอยู่บนเตียง

 

          นี่มันตบหัวแล้วลูบหลังกันชัดๆ!

 

            หมับ

 

            ความคิดของคนที่กำผ้าปูที่นอนแน่น เพราะอีกฝ่ายเพิ่งจะตบหัวด้วยการว่าเขาหนีไปไหนไม่รอด แล้วกลับมาลูบหลังว่าที่ไม่ยอมให้ผู้ชายคนอื่นก้าวเข้ามาในห้องเพราะความต้องการของตัวเอง!

 

            ตอนนี้วินไม่รู้จริงๆ ว่าเขาควรจะรับมือกับผู้ชายคนนี้ยังไงดี

 

          นี่แค่วันแรก ยังไม่ถึงคืนแรกที่อยู่ด้วยกันด้วยซ้ำ!

 

            ครั้งนี้เห็นทีว่าคนที่มีความมั่นใจเต็มเปี่ยมอย่างภวิศอาจจะพ่ายให้กับผู้ชายที่รู้ว่าควรจะจัดการเขายังไงก็ได้

 

......................................

 ต่อค่ะ

 

            “ฉันต้องการเจอวิน”

 

            “ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ผมเกรงว่าเจ้านายของผมจะไม่สะดวกให้เข้าพบ”

 

            “ดึกบ้าอะไรวะเพิ่งสามทุ่ม! นี่ฉันคุยกับแกเป็นภาษาไทยนะโว้ย!

 

            “ครับ ผมทราบว่าคุณกำลังพูดภาษาไทย”

 

            “Shit!

 

            ปณชัยไม่รู้สึกรู้สาที่ได้ยินคำสบถเต็มเสียง ยามที่ใช้ร่างกายใหญ่โตบดบังทางเข้าห้องเสียมิดชนิดที่อีกฝ่ายไม่มีโอกาสจะเห็นแม้แต่ชายชุดคลุมของคนในห้อง ซึ่งนั่นก็สร้างความหงุดหงิดให้กับอึนแทรังมากพอแล้ว บวกกับสีหน้าสุภาพเกินกว่าเหตุจนดูเหมือนกวนโอ๊ย หนุ่มลูกครึ่งก็ยิ่งหัวเสีย

 

            ดวงตาคมวาวที่เผยให้เห็นว่าเป็นคนอารมณ์ร้อนยิ่งลุกวาวจนน่ากลัว แต่มีหรือที่ผู้ชายอีกคนจะยอมหลบทางให้

 

            สายตาเป็นศัตรูของแทรังอาจจะน่ากลัวสำหรับคนทั่วไป แต่กับชัยที่คลุกคลีกับคนอย่างภาคินหรือภานุพงษ์มากว่าครึ่งชีวิต หนุ่มลูกครึ่งตรงหน้าก็เป็นได้แค่หมาที่ดีแต่เห่า

 

            “กูบอกว่ากูต้องการเจอวิน”

 

            “ต้องขออภัยด้วยครับที่เจ้านายผมเข้านอนแล้ว”

 

            “กูไม่เชื่อ วินไม่ใช่คนนอนไว”

 

            “จะเชื่อหรือไม่ ผมก็ให้คุณผ่านเข้าไปในห้องไม่ได้ครับ”

 

            “กูชักหมดความอดทนแล้วนะเว้ย”

 

            ชัยมองอีกฝ่ายที่ถกแขนเสื้อด้วยสีหน้าเอาเรื่อง แต่เขายังคงบอกด้วยน้ำเสียงดุจเดิม

 

            “นี่เป็นหน้าที่ของผม หวังว่าคุณจะเข้าใจ”

 

            “กูไม่...”

 

            “ผมได้ข่าวว่าพรุ่งนี้เริ่มงานแต่เช้า ผมเกรงว่าคุณอึนจะเสียเวลาพักผ่อนโดยเปล่าประโยชน์ถ้ายังโต้เถียงกับผมอยู่ แล้วเมื่อเย็นคุณนกก็มาแจงรายละเอียดงานวันพรุ่งนี้แล้ว ถ้ามีอะไรเพิ่มเติม คุณฝากผมไว้ได้ครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มไม่เว้นจังหวะให้อีกฝ่ายโวยวาย เพราะเสียงทุ้มแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้น เข้มขึ้น จ้องตาอีกฝ่ายนิ่ง ชนิดที่คนโง่แค่ไหนก็ย่อมรู้ว่าไม่มีทางก้าวผ่านประตูบานนี้เข้าไปได้อย่างแน่นอน

 

            ทว่า พอเหตุผลเป็นเรื่องงาน ช่างกล้องเลือดร้อนก็ขมวดคิ้วฉับ ขบฟันจนขึ้นสันนูน แล้วยกมือชี้หน้า

 

            “วันนี้กูจะยอมให้ก่อน แต่อย่าคิดนะว่ามึงเป็นคนของวินแล้วกูจะไม่กล้า” แทรังเอ่ยแค่นั้น แล้วหมุนตัวจากไปอีกทางด้วยท่าทีฉุนเฉียว ปล่อยให้บอดี้การ์ดหนุ่มมองตามจนลับสายตา...ด้วยแววตาเย็นชาจนน่ากลัว

 

            จากนั้น ชัยถึงเป็นฝ่ายก้าวเข้าห้องอีกครั้ง พร้อมกับปิดประตูตามหลัง และลงกลอน

 

            “ทำเอาฉันนึกว่าฉันเป็นเจ้าหญิงบริสุทธิ์ที่เยื่อพรหมจรรย์ยังไม่ขาดเลยนะ”

 

            ตาคมปะทะเข้ากับดวงตาวาววับกับน้ำเสียง...ประชดประชัน

 

            หากแต่คำเปรียบเปรยของคุณวินช่างต่างจากความจริงไปไกลคนละโลก เพราะเจ้าหญิงแสนบริสุทธิ์ที่เยื่อพรหมจรรย์ยังไม่ขาดคงไม่สวมเพียงแค่ชุดคลุมอาบน้ำ กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่กลางเตียงนอนหลังใหญ่ ขาข้างหนึ่งชันขึ้น จนชายชุดแยกออก เผยเรียวขาขาวๆ เนียนๆ ไหนจะแขนเสื้อข้างหนึ่งตกไปถึงหัวไหล่ จนเห็นแผ่นอกวับๆ แวมๆ รวมทั้งตุ่มไตสีอ่อนน่าดูดคลึงปรากฏขึ้นทุกครั้งที่วินขยับตัว

 

            เรือนกายว่ายั่วยวนแล้ว ใบหน้าสวยเกินชายที่เผยอริมฝีปากแดงก่ำขึ้นนิด...เซ็กซี่อย่างน่าประหลาด

 

            นี่ไม่ใช่เจ้าหญิงแสนบริสุทธิ์หรอก ราชินีเปี่ยมเสน่ห์เสียมากกว่า

 

            “คุณวินก็คือคุณวินครับ”

 

            หากชัยก็ยังตอบเหมือนกำปั้นทุบดิน แต่มันกลับทำให้คนฟังนิ่ง เหลียวมองกรอบหน้าคมคร้ามเพียงครู่ แล้วภวิศก็ยันกายขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า

 

            “ส่วนนายก็เป็นคนงี่เง่าคนเดิมงั้นสิ” สองมือกอดรอบหัวเข่า เอียงหน้ามองมาทางร่างสูง

 

            ภาพช่างแสนน่าดู เมื่อคนที่นั่งกอดเข่าคือผู้ชายที่ชื่อภวิศ

 

            ภาพที่หากเป็นชายอื่นคงไม่ลังเลใจที่จะขยับเข้าไปใกล้ แล้วสอดฝ่ามือเข้าไปใต้เสื้อคลุมอาบน้ำเพื่อสัมผัสกับขาอ่อนที่โผล่พ้นชายผ้า แต่นี่คือปณชัย ผู้ชายที่แค่ก้มหน้าลง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพที่อาจจะตีความได้ว่า...เย็นชา

 

            “ถ้าคุณวินใช้ห้องน้ำเสร็จแล้ว ผมขออนุญาตใช้ห้องน้ำต่อนะครับ”

 

            “ตายด้าน”

 

            กึก

 

            คนที่กำลังจะหมุนตัวเข้าห้องน้ำชะงักปลายเท้า มองหน้าคนพูดที่กำลังยกยิ้มเย็น แล้ววินก็จัดการรั้งเสื้อคลุมอาบน้ำออกจากกาย เผยให้เห็นชั้นในสีเข้มตัวน้อยที่ยังปกปิดส่วนเร้นลับ จากนั้นก็ยื่นมือออกไปสุดแขน ปล่อยมือให้ชุดคลุมค่อยๆ ไหลลงพื้น แล้วใบหน้าสวยก็ปรากฏรอยยิ้มน่ามอง

 

            “ตายด้านให้ตลอดก็แล้วกัน” มุมปากกระตุกขึ้น “เพราะพรุ่งนี้ฉันมีงาน”

 

            วินสอดกายเข้าไปใต้ความอบอุ่น ดึงผ้านวมขึ้นมาถึงต้นคอ แล้วเอ่ยเสียงนุ่ม

 

            “ฉันไม่อนุญาตให้นายนอนพื้น เข้าใจนะ”

 

            ไม่ใช่เพียงแค่เสียงที่เอ่ยออกมา แม้แต่รอยยิ้มหรือแววตาก็บอกว่านี่...ท้าทาย

 

            ส่วนอีกคนที่อยู่ร่วมห้องก็ทำได้แค่เอ่ยเสียงเรียบนิ่ง

 

            “เข้าใจครับ”

 

            ไม่ให้นอนพื้น ให้นอนบนเตียงเดียวกัน และนอนกับนายแบบหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเซ็กส์แอพพีลสูงลิบ แบบนี้ก็ไม่ต่างจาก...ฆ่ากันทั้งเป็น

 

.................................................

 

            ใช่ นายปณชัยเป็นผู้ชายที่เก็บความรู้สึกเก่งอย่างที่มั่นใจได้ว่าไม่แพ้ใคร แต่ผู้ชายคนนั้นกำลังมีสีหน้ายุ่งยากใจ ยามที่ก้าวขาออกมาจากห้องน้ำ แล้วเจอเพียงห้องมืดสลัวกับเงาตะคุ่มๆ ของคนที่ซุกตัวอยู่บนเตียง มือใหญ่ก็กระชากผ้าขนหนูที่พาดบ่า แล้วโยนไปยังเก้าอี้หน้าโต๊ะกระจก ปล่อยเรือนผมที่มักจะเซ็ตเสยตกลงมาลู่กรอบหน้าคม จนดูอ่อนเยาว์ลงหลายปี

 

            เขากำลังลังเลใจ ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าไม่มีทางเลือก

 

            บางทีการนอนบนพื้นแข็งๆ อาจจะดีกว่าได้นอนบนเตียงนอนนุ่มที่มีผิวกายอุ่นๆ ของใครอีกคน

 

            ยังไงชัยก็เป็นผู้ชายที่มีเลือดเนื้อ เขาไม่เคยเป็นพระอิฐพระปูน แม้จะถูกเจ้านายคนสวยตราหน้าว่าตายด้าน แล้วผู้ชายคนนั้นก็เคยลิ้มรสความหอมหวานยิ่งกว่าขนมเลิศรสชนิดใดบนโลก ซึ่งการได้เห็นขนมชิ้นนั้นถูกแกะห่อวางอยู่ตรงหน้า...ต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหนเพื่อที่จะยับยั้งใจ

 

            สัตว์ร้ายตัวเดิมมันกู่ร้องอยากจะกระโจนออกมาเต็มที่

 

            นับตั้งแต่วันที่ได้กอดคุณวิน เขาเองก็ยังไม่ได้ไปปลดปล่อยกับใคร

 

            ความคิดที่ทำให้คิ้วเข้มขมวดมุ่น ส่ายหน้าช้าๆ เพราะอย่างไรก็ไม่มีทางเลือก

 

            ร่างสูงจึงตรงไปยังเตียงอีกฝั่งที่เจ้านายยังใจดีเหลือที่พอให้ผู้ชายตัวโตๆ สอดตัวขึ้นไปนอนได้สบายๆ ทำทุกอย่างอย่างเงียบกริบ แผ่นหลังก็สัมผัสถึงความนุ่มของเตียง มือตวัดผ้านวมขึ้นมาคลุมกาย ศีรษะเอนพิงกับหมอนนุ่ม แต่...

 

            ใช่ มันมีแต่

 

            ฟึ่บ

 

            วินาทีที่บอดี้การ์ดหนุ่มล้มตัวลงนอนเต็มตัว เป็นวินาทีเดียวกับที่เจ้านายพลิกตัวหันกลับมา จนรับรู้ได้ถึงไออุ่นที่ปะทะเข้ากับร่างกายที่เย็นเฉียบจากน้ำเย็น

 

            “คุณวิน...”

 

            “ชู่วววว เดี๋ยวฉันตื่น”

 

            คนฟังมุ่นคิ้ว แล้วถอนหายใจออกมายาวเหยียด

 

            เขาโดนเล่นแล้วไง

 

            คนละเมอที่ไหนโต้ตอบเป็นประโยคขนาดนี้ ไหนจะสองมือที่ขยับเข้ามากอดท่อนแขนไว้ ร่างเพรียวบางก็ขยับเข้ามาจนข้อศอกเขาอยู่กึ่งกลางระหว่างแผ่นอกเรียบเนียน ศีรษะได้รูปก็เอนซบลงที่บ่ากว้าง

 

            “ผมว่า...”

 

            “นอนซะ นี่เป็นคำสั่ง”

 

            ชัยขบฟันแน่นขึ้นทันที

 

            “อ้อ แล้วไม่ต้องยอกย้อนอยากทดสอบของเล่นกันตอนนี้ ฉันรู้แล้วว่านายเก่ง ไม่ต้องย้ำ ฉันแค่อยากได้หมอนข้าง ไม่ใช่เป็นหมอนข้างใคร” วินว่าเรียบๆ ทั้งที่ยังหลับตาลง แต่สำหรับอีกฝ่ายรู้ดีว่านี่ไม่ต่างจากบอกว่า...นอนนิ่งๆ ซะ

 

            “ครับ”

 

            ร่างสูงทำได้แต่ขบฟันรับคำ ทั้งที่ปลายจมูกได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากคนข้างกาย...กลิ่นกุหลาบ

 

            ปณชัยกดทุกอย่างลงไป ไม่สนใจกลิ่นที่มอมเมาได้ง่ายๆ หลับตาลง คิดเสียว่าเป็นอีกหนึ่งงานที่สถานการณ์แตกต่างจากทุกครั้ง แต่ดูเหมือนเจ้านายคนสวยจะไม่ยอมให้มันจบลงที่ต่างฝ่ายต่างเข้าสู่นิทรา เพราะ...

 

            หมับ

 

            “คุณวิน!” ต่อให้เย็นชาแค่ไหน แต่เมื่อมือขาวเอื้อมไปแตะบนส่วนเด่นนูน ชัยก็หลุดเสียงคำราม

 

            ดวงตาคมตวัดกลับมามองคนข้างกาย แล้วก็ต้องกำหมัดแน่น เมื่อเจอกับรอยยิ้ม...ขบขัน

 

            “สงสัยจะไม่ตายด้านอย่างที่คิดนะ”

 

            เขารู้...คุณวินกำลังจะเอาคืน

 

........................................

 

            ครบค่ะ เห็นม้า บอกแล้วว่าคู่นี้ชีวิตกำลังเข้าสู่ช่วงกราฟขึ้นค่ะ ไม่ดิ่งหรอกน้า (หรือเปล่าเว้) แต่ประเด็นคือว่าคืนนี้จะได้นอนกันหรือเปล่าเนี่ยสิ อย่างที่ท่านตากล้องว่า สามทุ่มบ้านใครเรียกดึก เด็กอนุบาลเดี๋ยวนี้นอนดึกกว่าสามทุ่มอีก ยังมีเวลาเล่นอะไรกันอีกเยอะเนอะ ซึ่งตอนนี้เมย์กำลังคิดอยู่ว่าตอนเขียนตอนนี้นี่เข้าข้างใครอยู่ ทำไมเหมือนโอนเอียงไปฝั่งลุง นี่ยืนยันนะเออว่าทีมพี่วิน...หรือเปล่านะ XD

            อีกเรื่องค่ะ เมย์กำลังจะเปิดพรีหนังสือเรื่อง “Try Me เสพร้าย สัมผัสรัก [ภาคร้ายยั่ว] หรือ #พี่วินสวยมาก เรื่องนี้นี่เองงับ แต่ก่อนจะเปิดพรี เมย์จะเล่นเกมแจกหนังสือก่อน ซึ่งในเมื่อบังเอิญรักจะเป็นซีรีส์เนอะ

            กติกาจึงมีดังนี้ค่ะ “ให้แคปประโยคเด็ดหรือซีนที่ชอบจากนิยายเรื่อง รักนี้บังเอิญคือคุณ หรือบังเอิญรัก (ในกรณีที่รูปเดียวไม่พอ ให้ลงได้ไม่เกิน 4 รูป) พร้อมทั้งติดแฮชแท็ก #บังเอิญรัก ลงในทวิตเตอร์ ใครมียอดรีมากที่สุด 2 ลำดับแรก ได้หนังสือเรื่องพี่วินไปเป็นรางวัลค่ะ

            ยังไงก็ฝากเข้าไปเล่นกันเยอะๆ น้า ขอบคุณค่าาา >< อ้อ หนังสือมูลค่า 750 บาท ของแถมพร้อมกล่องครับผม

            สามารถติดตามข่าวสารได้ที่ช่องทางนี้เลยฮ้าบ ใครจะเป็นเอ้เป็นพีท ประกาศที่นี่เลยครับผม

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #พี่วินสวยมาก นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 337 ครั้ง

314 ความคิดเห็น

  1. #14293 ;เซฮาน △ (@chunjiteentop) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 00:40
    พี่วินนน เอาคืนใช่ไหมเนี่ย 5555555
    #14293
    0
  2. #14242 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 11:21
    ใครเริ่มก่อนแพ้ หึหึ
    #14242
    0
  3. #13165 แหวน (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 17:28

    โอ้ยยยยยย ไม่รู้จะขำหรือสงสารพี่ชัยเราดี น้องวินเราแสบมากเลยนะเนี่ย

    #13165
    0
  4. วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 12:32

    เขาเข้าห้องหอแล้วคะคุณณ

    #12892
    0
  5. วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 22:11
    ไหนบอกให้นอน ละคุณจะไปปลุกมันทำไม๊
    #12462
    0
  6. วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 22:32
    น่าจะไม่ได้นอน
    #12028
    0
  7. #11637 lakkee (@lakkee) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 09:36
    ขอบคุณ
    #11637
    0
  8. #10498 DarKlANdd (@naslvoeploy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 09:46
    ปลุกแบบเนียนๆ
    #10498
    0
  9. #10181 itzmeboombim (@itzmeboombim) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 11:18
    ตื่นเรียบร้อย จะได้นอนกันมั้ยคืนนี้
    #10181
    0
  10. #10074 Thitaphorn Tiemnara (@thitanana) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 02:00
    ตายๆๆๆๆๆ เขาจะได้นอนกันมั่นคืนนี้ ว๊ายๆๆๆๆๆ><
    #10074
    0
  11. #10028 oosiak (@chalita-bow) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 11:26
    พี่วิ๊นนนนน จัดการลุงเลยค่ะ
    #10028
    0
  12. #9962 falalon_fon (@chatkanok-fon) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 12:30
    #ทีมพี่วินข่ะ เอาให้ลุงทรมานไปเลอออ
    #9962
    0
  13. #9792 ★ G i g a a a (@littlesquirrel) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 01:28
    ไว้...เก็บเงินเอาน๊อะ...750 บาท
    #9792
    0
  14. #9791 TaraN (@tareeran) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 15:46
    รอพรีเรื่องนี้ รักพี่ชัย หลงพี่วิน
    #9791
    0
  15. #9788 sanzi (@noosanzi) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 19:43
    เปิดพรีเมื่อไหร่แจ้งด้วยนะคะ จะตั้งตารอเลยยยย
    #9788
    0
  16. #9786 aiaic (@aiaichrl) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 09:44
    พักสายตาเถอะนะคนดี 5555555 วงวานชัยเนาะะะะะวงวานนนเด้อออออเล่นไปโดนกลับงี้วงวานนนย555 สนุกกกกอ่ะแอบขำแอบลุ้น คู่นี้เล่ห์เยอะแพรวพราวมาก
    ปล.น้องกราฟยังคงกระตุกหนวดเสือต่อไป55555 รักกกราฟฟฟสุดดดงี่
    #9786
    0
  17. #9785 osh__gg (@19982541555) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 05:40
    นอนเถอะน้อออ
    #9785
    0
  18. #9782 P-AungPao (@pop-_-) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 12:52
    จะได้นอนไหมเน้อออ
    #9782
    0
  19. #9781 pondist (@pondist) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 09:39
    นั้นแงะ พี่วินก็ไปยั่วเค้า เดี๋ยวโดนขึ้นมาก็...5555555555555
    #9781
    0
  20. #9780 Noparat (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 08:42
    พี่ชัยจะห้ามใจตัวเองได้มั้ย
    #9780
    0
  21. #9779 MintQueen (@MintQueen) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 00:57
    งุ้ยยยยย ฉันชอบจริงๆเรยยยยย
    #9779
    0
  22. #9778 Annelida (@annelida) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 13:14
    ตายละ พ่อ มอนข้าง
    #9778
    0
  23. #9777 SungEun~ (@Kim_SungEun) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 12:03
    อูยย แซ่บมากค่ะพี่วิน ลุงจะทนได้เหร๊อ จะทนได้ไหม~ทนได้หรือเปล่า~ คึคึ แต่เป็นนี่ไม่ทนนะจ๊ะ พี่วินสวยมากและยั่วมากนอนอยู่ข้างๆอะ อยากเป็นลุงเลยทีเดียว
    #9777
    0
  24. #9776 MdCharlotte (@cshpuy94) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 07:57
    ลุงโดนแกล้งแต่ละงก็ยังได้กำไรอะ ทำไมนะทำไม
    #9776
    0
  25. #9775 babooben (@babooben) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 01:26
    ชุดอาบน้ำไม่ได้นอน555 วินอย่าแกล้งเค้าเด้ เอ้ออ
    #9775
    0